Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

Άγρια Ζωή στην Αθήνα

Εχθές το βράδυ εκεί που περιπατούσα στη Στοά Σπυρομίλιου (στο Άττικα του Συντάγματος, ντε!) ένιωσα να με κοιτάζουν δύο κατάμαυρα μάτια. Επειδής πολλά συμβαίνουν τελευταία στο κέντρο και δεν εκπλήσσεσαι πια, που να σου εμφανιστεί μπροστά σου ο Φρέντι Κρούγκερ ή το Γέτι των Ιμαλαϊων, σκάναρα με την άκρη του ματιού μου για να αξιολογήσω το μέγεθος της απειλής. Με μεγάλη μου έκπληξη συνειδητοποίησα ότι ήταν ένας Χρυσός Πίθηκος της Κίνας που μη-χειρότερα μασούλαγε ένα φύλλο. Παραδίπλα του ένας μαύρος λαδοσκάθαρος ανέμιζε τις κεραίες του, γαντζωμένος από ένα κλαδάκι και ακόμα πιο πέρα ένας προβληματισμένος μπαμπουίνος βάσταγε ένα νεκρό τρυγόνι.

Όχι δεν με πείραξε το νέφος, ούτε εισέπνευσα πολλά δακρυγόνα. Απλώς βρέθηκα να περιπλανιέμαι σε μία υπέροχη έκθεση με φωτογραφίες από την άγρια φύση, η οποία έχει στηθεί τις τελευταίες ημέρες εκεί κατόπιν πρωτοβουλίας των Εκδόσεων Πολάρις και της Τράπεζας Πειραιώς. Όπου μπορείς να θαυμάσεις ένα σκασμό ζώα σε μοναδικά ενσταντανέ και με ένα υπέροχο στήσιμο που μοιάζει με συστάδα δένδρων!

Χαζεύοντας μία βαριεστημένη κουκουβάγια, ένα τσούρμο ζωχαδιασμένους βούβαλους και κάτι τσίχλες (όχι τις μπιγκ μπάμπολ, τις άλλες που πετάνε), σκέφθηκα με μία ικανοποίηση ότι για δες που ο τίτλος "Άγρια Ζωή στην Αθήνα" μπορεί να έχει και καλές αναγνώσεις. Και μου άρεσε τόσο αυτή η σκέψη που είπα να στην πω.

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Άφρικα κόκο!

Είμαστε όλοι αφρικανοί, διατείνονται οι ανθρωπολόγοι κι αν κρίνω από τους ουρακοτάγκους που κυκλοφορούν σε αυτή τη χώρα, θα έλεγα ότι δεν εξελιχθήκαμε και πολύ από τότες που εγκαταλείψαμε τη σαβάνα. Η αλήθεια είναι ότι με την Αφρική δεν πολυασχολείσαι. Παλαιότερα η μόνη εικόνα που είχες ήταν τα ντοκιμαντέρς Wild Africa της κρατικής με τις γαζέλες να τρέχουν αλαφιασμένες να αποφύγουν το λιοντάρι και τη μαϊμού να ξύνει τη μύτη της. Τελευταία έμαθες τη βουβουζέλα και τo Πορτ Ελίζαμπεθ ένεκα του Μουντιάλ, θυμήθηκες τις Αλγερίες και τις Λιβύες λόγω των εξεγέρσεων και υιοθέτησες ένα παιδάκι στο Τζιμπουτί για να υποστηρίξεις την Κατερίνα Μητσοτάκη (διότι τη Ντόρα μια φορά, δεν την ψηφίζεις).

Αλλά όλα αυτά είναι θεωρίες.


Η Αφρική άρχισε να διεισδύει βιωματικά στην καθημερινότητά σου, μόλις προσφάτως. Τη δεκαετία του '90, άρχισες να συναντάς που και που κανέναν μαύρο στο δρόμο, και τον κοίταζες με περιέργεια λες και κατέβηκε το ούφο και αμόλησε ένα άλιεν καταμεσίς της πόλης. Θυμάμαι ας πούμε πίσω στη δεκαετία του 90, έναν κάποιον Richard από το Μπουρούντι που σπούδαζε στην ΑΣΟΕΕ και ήτανε μεγάλη μούρη, διότι εργαζόταν στη βιβλιοθήκη και -λέγεται- ότι βοήθησε στη χειραφέτηση μίας ολάκερης γενιάς ελληνίδων φοιτητριών, αν με πιάνεις. Κι ενώ σε έγχρωμο σελέμπριτι, μόνον την Υβέτ γνώριζες και ήταν και από Αμερική, σου προέκυψε ξαφνικά και ο Ησαϊας Ματιάμπα, η Νίκη Σερέτη (σηκώσει πόδια κύριος Ζάχος, Δεβόρα καθαρίσει καναπέ!) και η Ορελί που σου ανέλυε το μέλλον με αναφορά στο ζωροαστρισμό -τι θυμήθηκε πάλι το πτηνό!

Κάθε φορά που διασχίζω τη βραδινή Πατησίων, ο τίτλος Wild Africa λαμβάνει νέο περιεχόμενο. Επί ενάμιση χιλιόμετρο και ανά δέκα μέτρα, χαμογελαστές νιγηριανές μού κουνάνε το τσαντάκι τους και μου χορεύουν τσαχπίνικα. Κι έρχεται η πολύπαθη Αφρική και σε καλεί να την εξευτελίσεις ξανά. Είδα εκείνη την εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη. Που ήταν αφιερωμένη στην εξ Αφρικής πορνεία που έχει λάβει θηριώδεις διαστάσεις στο πολύπαθο ιστορικό κέντρο. Έλεγε ότι οι νιγηριανές υφαρπάζονται από τα χωριά τους και καταλήγουν μέσω ενός πολυσχιδούς δικτύου τράφικινγκ στα πεζοδρόμια της Ευρώπης και υπό την απειλή του βουντού. Ναι, καλά το διάβασες: βουντού, είπα. Η μαυρούκα με την πλακουτσωτή μύτη και τον τσουπωτό πισινό, τρέμει στη σκέψη ότι της έχουν κάμει μάγια και υποτάσσεται στους επιτήδειους θηρευτές των κυκλωμάτων. Κι έρχεται το πρόβλημα και καλοκάθεται στην πόρτα της πολυκατοικίας σου. Η βουντού μπροστά, ο νταβατζής από πίσω, η Πατησίων όπως δεν την έχεις ξαναματαδεί.

Γιατί στα λέω όλα αυτά; Προχθές διοργανώθηκε Φεστιβάλ Αφρικανικής Γαστρονομίας και Λαϊκής Τέχνης στην Αθήνα. Όπου διάφορες χώρες έστηναν περίπτερα, πουλάγαν χαϊμαλιά και ξυλόγλυπτα ζωάκια και ψήνανε λογής λογής καλούδια που σου σπάγανε τη μύτη. Όπου το πτηνό έφαγε ωραιότατη τηγανητή μπανάνα από τα χέρια καμερουνέζας, πατατοκιοφτέ από την Ακτή του Ελεφαντοστού, αιθιοπικό ψωμί και αιγυπτιακό χούμους. Κι εκεί, στην υπέροχη αυλή της οικίας του νοτιοαφρικανού πρέσβη, μελαμψοί μαροκινοί, χαρούμενες κενυάτισσες, νωχελικοί αιγύπτιοι και κατάξανθοι νοτιοαφρικάνοι έστησαν κάτω από το λαμπερό μαγιάτικο ήλιο της Αθήνας, τρελό γλέντι με ψησταριές, μπαρμπεκιου και χορούς ταμ-ταμ-ταμ ν'ανοίγει η ψυχή σου!

Κι ύστερα σκέφθηκα πόσα πολλά χάνουμε σε αυτήν την πόλη, που κλώτσησε την ευκαιρία να γίνει πολυπολιτισμική και να κερδίσει από τέτοιες δημιουργικές συναντήσεις. Μόνο για να κλαψουρίζει πάνω από το νεκρό αστικό της ιστό που υποθάλπει την παραβατικότητα και τρομοκρατεί τη λογική.

Ουφ, πάλι στο μαύρο καταλήγω. Όχι στο όμορφο μελαμψό. Στο άλλο, το μαύρο κι άραχνο.

Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

Να Βγω Μέσα (ή να κάτσω Έξω);

Εγώ είμαι κομ-ιλ-φο άνθρωπας. Που σημαίνει ότι τη μουσική μου τη χαμηλώνω τις ώρες κοινής ησυχίας, στο ασανσέρ φροντίζω να μπαίνω τελευταίος και στο λεωφορείο τη θέση μου την παραχωρώ πάντοτε σε γηραιές κιουρίες (που ένα φχαριστώ να έλεγες, δεν θα σου έπεφτε η μασέλα, τσαντόγρια!). Επίσης δεν φθάνω καθυστερημένος σε παραστάσεις και δεν μπαίνω εν τω μέσω της ταινίας στο σινεμά, να με σιχτηρίζει ολάκερη η σειρά ώσπου να κάτσω στη θέση μου.

Η λογική λοιπόν του μπες-όποτε-θες, βγες-όποτε-θες στο πολυσυζητημένο "Μέσα" του Παπαϊωάννου, λίγο με προβλημάτισε. Με μία συστολή γλίστρησα μέσα στο σκοτάδι της αίθουσας και αναζήτησα άκιχος (δίχως κιχ, άσχετε και αγράμματε), μία κενή θέση. Στη σκηνή, ένας τύπος έτρωγε. Μετά σηκώθηκε και κοίταξε τη θέα από το μπαλκόνι του. Έκανε ένα ντουζ, κοιμήθηκε. Μετά μπήκε ένας άλλος. Κρέμασε το μπουφάν του, άναψε το θερμοσίφωνα, έβγαλε τα παπούτσια του, έκανε ένα ντουζ, έφαγε, κοίταξε τη θέα από το μπαλκόνι του, κοιμήθηκε. Μετά ένας άλλος τύπος και δεν στα ξαναλέω, γιατί το έπιασες το κόνσεπτ.


Του το αναγνωρίζεις του Παπαϊωάννου. Έχει ταλέντο. Και ιδέες έχει. Και υψηλό γούστο. Και αισθητήριο. Ακόμα και τα πιο αδύναμά του, έχουν κάτι. Το νέο εγχείρημα δεν θα το πεις εύκολα παράσταση. Μάλλον εικαστική παρέμβαση στο χώρο και το χρόνο της πόλης θα το χαρακτηρίσεις -στο χώρο, γιατί έβαζε το θεατή "Μέσα" στα ενδότερα της ιδιωτικότητας και στο χρόνο, γιατί διαρκούσε έξι ώρες σε μία αέναη επιστροφή στις ίδιες κινήσεις. Αφού συνειδητοποιούσες την επανάληψη του πράγματος και συμβιβαζόσουν με τη μη-εξέλιξη, το "Μέσα", σου δημιουργούσε διάφορες σκέψεις: η καθημερινότητά μου μπορεί να ιδωθεί και ως χορογραφία! η ρουτίνα μου κρύβει μία μοναξιά! πώς διάολο τυλίγονταν όλοι στο τέλος του κύκλου των κινήσεών τους με το σεντόνι και εξαφανίζονταν; σκατά θέα βλέπουμε από τα μπαλκόνια μας στην Αθήνα! κ.λπ.

Συμπαθητικές ιδέες, αλλά στη μία ώρα, έχεις αρχίσει να σκέφτεσαι τι θα φας αύριο και να αναρωτιέσαι αν θα βρέξει γιατί έχεις απλωμένη τη μπουγάδα. Θέλω να πω, γουάτ ε νάις αϊντία Ντιμίτρις, αλλά θα έπρεπε κάπως να την εξελίξεις! Είτε να την εντάξεις σε ένα μεγαλύτερο έργο με πολλαπλές αναγνώσεις της καθημερινότητας, είτε να την εκθέσεις σε ένα δημόσιο χώρο (π.χ. μία πλατεία) ως street art που θα κοντοστέκεται ο κόσμος και θα κοιτάζει ή να τη γυρίσεις σε video art και να την προβάλεις σε αίθουσες τέχνης. Αλλά ως αυτοτελές θέαμα, επέτρεψέ μου να σου το πω επειδή σε σέβομαι και σ'εκτιμώ: είναι κομματάκι αδύναμο. Όχι κακό. Ούτε αδιάφορο. Αδύναμο.


Ένα πλεονέκτημα όμως σημαντικό, θα του το αναγνωρίσω: το "Μέσα" δίνει μία ωραία αφορμή για συζήτηση. Κι αν ακόμα δεν σου άρεσε, θέλεις να μιλήσεις γι'αυτό. Ακόμα και για να το θάψεις. Και ναι, η επιτυχία κρίνεται και εκεί. Νοτ μπαντ.

Αχ κουνελάκι, κουνελάκι!

H Ελλάδα κλήθηκε από το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο των ΗΠΑ ως μάρτυρας κατηγορίας για την περίπτωση του Ντομινίκ.
-Κύριε Πρόεδρε, και με μας προ καιρού ήθελε να παίξει το γιατρό.

Αφιερωμένο:
Μετανοείτε, -νείτε, -νείτε!

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011

Art Athina

Που κανονικά οι λέξεις Art και Athina, σου δημιουργούν μία αντίφαση. Πώς να έχει ετούτη η πόλη που ψυχορραγεί μέσα στην εγκατάλειψη, ουδεμία σχέση με την τέχνη; Και ποιος από τους καταθλιπτικούς της κατοίκους -που αν δεν ασελγούν επάνω της, υφίστανται καρτερικά τη δυσωδία της- να έχει διάθεση για οτιδήποτε το καλλιτεχνικό; Η καλογουστιά άλλωστε, που συνήθως συνοδοιπορεί με την καλλιτεχνία, υπήρξε ένα από τα πρώτα θύματα της πόλης αυτής (πάνε δεκαετίες που τη χάσαμε και ακόμα την εκλαίμε). Τώρα σκοτώνονται και οι πολίτες της.

Κωστής Γεωργίου
Κι όμως. Κατηφορίζοντας προς το φαληρικό δέλτα και το στάδιο του TaeKwonDo, το πτηνό συνάντησε ορδές Αθηναίων. Και προς μεγάλην του έκπληξη, δεν πηγαίναν να πέσουν στα νερά του Σαρωνικού με μία πέτρα στο λαιμό τους.

Αχιλλέας Ραζής
Η ουρά στα εισιτήρια της Art Athina ήταν μία ευχάριστη επιβεβαίωση. Πως παρά την κρίση, παρά τη συλλογική θλίψη, παρά τη συνεχή κοινωνική απαξίωση, υπάρχει εκεί έξω ένα μεγάλο (ανέλπιστα μεγάλο) ανθρώπινο απόθεμα ευαισθησίας και ενδιαφέροντος. Που δίνει στους χαλεπούς αυτούς καιρούς ένα δεκάευρω για να αναρωτηθεί με τις δημιουργίες από νέον της Chryssa, να περιεργαστεί την Urethra των Gilbert & George και να φωτογραφήσει από ψηλά τον κόκκινο σκαντζόχοιρο του Κωστή Γεωργίου.

Θα μου πεις, πολυτέλειες μεγάλε! Εδώ σφαζόμαστε στους δρόμους και κλειδαμπαρανώμαστε στα διαμερίσματα. Εδώ χάνουμε τις δουλειές μας και παλεύουμε να εξασφαλίσουμε ένα αύριο. Η τέχνη θα μας λύσει τα προβλήματα; Τέχνη θα φάμε, ώ ρε καλόπαιδο;

Γιώργος Ρόρρης
Να σου πω κάτι; Εδώ μεταξύ μας θα μείνει. Πτηνό προς αναγνώστη, αναγνώστης προς πτηνό: τη βαρέθηκα τη μιζέρια! Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να την υπερβούμε. Να πάμε φίλε παρακάτω. Να δούμε τι μπορούμε να χτίσουμε πάνω στα ερείπια του χρεοκοπημένου μας τόπου. Να βγούμε στα πάρκα και τις πλατείες. Να εμπνευστούμε και να συνομιλήσουμε. Να πάρουμε χρώματα, μπογιές, πινέλα και να ξαναζωγραφίσουμε τη ζωή μας.

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Eurovision 2011 - Μέρος Δεύτερο

Άγιος Μαρίνος
Στη δεύτερη συμμετοχή του έβερ, το duty-free κρατίδιο στέλνει μία αμφιβόλου αισθητικής τραγουδιάρα με μία μαραμένη περικοκλάδα στο μαλλί για καπέλο -αλλά χελόου, ο βασιλικός γάμος ήταν λάστ γουίκ και αγαπητή σανμαρίνα δεν ήσουν καλεσμένη! Πάντως εγώ όταν είχα πάει στο ΣανΜαρίνο τόσο σκούρους δεν τους θυμάμαι τους κατοίκους. Και τους είχα γνωρίσει και τους πέντε!

Κύπρος
Το τουρκομπαρόκ συναντά το έντεχνο σε ένα κομμάτι που θα μπορούσε υπό άλλες συνθήκες να ερμηνεύει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης και να αποθεώνεται στο θέατρο του Λυκαβηττού από ψαγμένες φοιτήτριες με ταγάρια. Και πού να το φανταζόσουν ότι θα ερχόταν η ώρα που θα νοσταλγούσες την Αλέξια! Μη σου πω και τη Στέλλα Γεωργιάδου!

Κροατία
Αλλήθωρη ξανθιά νταρντανοκροάτισσα κουνιέται και γουστάρει. Το καλό είναι ότι μέσα στη γενική κλάψα των λοιπών τραγουδιών, η συμμετοχή της Κροατίας μοιάζει με ευχάριστο μουσικό διάλειμμα. Το κακό είναι ότι το τραγούδι είναι γραμμένο στο πόδι και ουχί της καλλιτέχνιδος. Πάντως επειδής εφέτος χρειαζόμαστε τουρίστες και επειδής η εν λόγω ξανθιά φαίνεται πραγματικά έτοιμη να το κάψει, την καλώ -στα πλαίσια της ελληνικής φιλοξενίας- να έρθει σε κάποιο κυκλαδονήσι και όλο και κάποιο γκρικ καμάκι θα το κάμει το ψυχικό.

Ιταλία
Η χώρα έχει να συμμετάσχει στο διαγωνισμό από το 1997, διότι είχε πολύ χολοσκάσει που κατέληγε σε τελευταίες θέσεις και μας κράταγε μούτρα! Λέγεται πως φέτος, ο ίδιος ο Μπερλουσκόνι επέμεινε για την επάνοδό της στο διαγωνισμό, αλλά αν περιμένεις να δεις το μπούγκα μπούγκα, ατύχησες. Το τραγούδι είναι τζαζέ, ο τραγουδιστής είναι μπλαζέ κι εσύ ξεχνάς το χαβαλέ. Επιμένω ότι μία ερμηνεία από τα κορίτσια του Καβαλιέρε θα μάζευε πολλούς πόντους.

Λιθουανία
Μεγαλοκοπέλα ντυμένη Χιονάτη, περιμένει τον πρίγκιπά της. Ή τον Μπάμπι το ελαφάκι. Δυστυχώς δεν θα εμφανιστεί κανείς, διότι φωνάζει στα γαλλικά. Ως και η Λετονία με βαριά καρδιά θα την ψηφίσει.

Νορβηγία
Αυτό ρε είναι πολυπολιτισμική κοινωνία: εκεί τους μετανάστες τους αγκαλιάζει το σύστημα, όχι σαν εμάς που τους κυνηγάει ο Γεωργιάδης! Μάλιστα η Ελλάδα, μόλις έχασε μία σπάνια ευκαιρία επίδειξης της ανεκτικότητάς της: θα μπορούσαμε εφέτος που ο διαγωνισμός γίνεται στην αγαπημένη Γερμανία, να στείλουμε στο Ντίσελντορφ μία αποστολή (ίσαμε 50.000-60.000 άτομα) από λαθρομετανάστες μας και μετά το πέρας της Γιουροβίζιον, να τους ξεχάσουμε εκεί. Έτσι για να κάμουμε και πολιτικό στέιτμεντ στη Μέρκελ! Πάντως αν το άσμα αυτό πάει καλά, από του χρόνου, προβλέπω συμμετοχές από Γκάμπια, Ζαϊρ και Ζιμπάμπουε. Ως και ο Άγιος Παντελεήμονας θα στείλει συμμετοχή (είναι καλύτερο το ΣανΜαρίνο;). Αν οι βίκινγκς έβλεπαν αυτό το τραγούδι, θα τραβούσαν τις κοτσίδες τους.

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Eurovision 2011 - Μέρος Πρώτο

Ακολουθεί το γνωστό σεντονάκι που χρειάζεσαι για να παρακολουθήσεις σαν άνθρωπας, το διαγωνισμό, μασουλώντας την πίτσα σου. Ναι, έχουμε γιουροβίζιον και ναι, το πτηνό έκατσε και άκουσε (αργά και βασανιστικά) όλες τις συμμετοχές για να μπορέσει να σου τις σχολιάσει. Φχαριστώ είπες;

Αλβανία

Η αλβανίδα θεία της Pink, ντύνεται σαλάχι και πετάει πάνω από γιοφύρια, παραλίες και λοιπές ατραξιόνς, με το σκεπτικό ότι το τραγούδι θα πάει άπατο, ας κονομήσουμε τουλάχιστον κάνα τουρίστα! Ένας αητός που καθότανε στον ήλιο και λιαζότανε, παίρνει την τραγουδιάρα στο κατόπι και γίνονται τρελές αερομαχίες πάνω από το Δυρράχιο. Το τραγούδι ακολουθεί τη γνωστή συνταγή της βαλκανοκλάψας και απευθύνεται στον κουλτουριάρη ευρωπαϊο τηλεθεατή που ακούει Θεοδοσία Τσάτσου και διαβάζει το Δίφωνο.

Αυστρία

Τα τελευταία χρόνια η Γιοχάνα και ο Φριτς δεν πάνε στη Γιουροβίζιον, γιατί κάθε τέτοια εποχή η Γιοχάνα μαζεύει εντελβάις και ο Φριτς αρμέγει την κατσίκα (ή τη Γιοχάνα, αν έχει φουσκοδενδριές). Εντούτοις επειδής εφέτος ο διαγωνισμός θα γίνει εκεί παραδίπλα στη Γερμανία, είπανε να στείλουν μία συμμετοχή να πάει στο διάολο -μη θυμώσουν τα ξαδέλφια οι Γερμανοί, στείλουν τίποτις τανκς στη Βιέννη και τρέχουν οι ΦονΤράπ στα βουνά ντυμένοι με τις κουρτίνες. Και επειδής δεν είχαν πρόχειρη την τιρολέζα, στέλνουν ντεμοντέ κοπελίτσα με φωνή τύπου Κριστίνα Αγκουιλέρα, που στριγγλίζει στ'αυτί σου. Από του χρόνου, επιστροφή στο άρμεγμα της κατσίκας.

Αζερμπαϊτζάν

Μπορεί ο αζέρος τραγουδιστής να μοιάζει με υπερμεγέθες κοάλα, η αζέρα όμως παίρνει το τραγούδι πάνω της και σώζει κάπως τα προσχήματα καθήμενη σταυροπόδι. Τα φωνητικά "ω" που ακούγονται από πίσω, προσθέτουν την απαραίτητη ηχώ που θα συνοδεύσει το τραγούδι στην καταβαράθρωσή του.

Αρμενία

Πέραν από το μπρίο της καλλιτέχνιδος, δεν μπορεί παρά να σταθείς με δέος μπροστά στο στιχουργικό μεγαλείο του "Μπουμ μπουκ, τσάκα, τσάκα, γιουρ λαβ ιζ λάικ αλάκα". Το τραγούδι συνδυάζει εντέχνως στοιχεία από την αξέχαστη επιτυχία της δικής μας Σαμπρίνας "και θα θέλεις μπουμ μπουμ, σαν τρελός να μπουμ μπουμ, κι αν σ'αρέσει μπουμ μπουμ, ίσως και να μπουμ μπουμ", το πολιτικό σχόλιο του Χάρι Κλινν "Ουγκάγκα μπουμ μπουμ χι γκάπα γκουμ μπιρλί γκαγκά" και έξτρα μπόνους: μνημονεύει τον αλησμόνητο Τσάκα! Θα το ψηφίσει η ελληνική ύπαιθρος.

Βέλγιο

Εντάξει, υπάρχουν ελαφρυντικά γι'αυτό. Πρώτον, έχουν ακυβερνησία εδώ και ένα ζίλιον μήνες. Δεύτερον, πρόσφατες έρευνες έχουν συνδέσει την κατανάλωση λαχανακίου Βρυξελλών με κάψιμο εγκεφαλικών κυττάρων. Τρίτον, μιλάμε για τη χώρα που έχει βγάλει κατά βάση τον Τεν Τεν και τα Στρουμφάκια. Τέταρτον, διασημότερο σελέμπριτι που έχει αναδείξει η χώρα είναι ο Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ. Και ο Πουαρό. Αλλά τουλάχιστον ένας από τους δύο, είναι φίξτιοναλ. Χμ. Αν πάντως συνέλθεις από το αρχικό σοκ, μπορεί και να σου αρέσει. Αλήθεια.

Βοσνία - Ερζεγοβίνη

Η Βοσνία στέλνει τον γηραιότερο από τους εφετινούς συμμετέχοντες σε ένα σουίνγκ που θα ξεσηκώσει τη θεία και το θείο. Το μεγάλο λάθος είναι όταν στο ρεφρέν, η φωνητικού φωνάζει "σήκω" και ο γηραιός τραγουδιστής αρχίζει να χορεύει. Όπου διαπιστώνεις ότι υπάρχει και χειρότερο από τον Γερολυμάτο στο Dancing with the Stars.

Βουλγαρία

Μετά την αλβανή θεία της Pink, τη σκυτάλη παίρνει η βουλγάρα ξαδέλφη της ονόματι Poli Genova. Η οποία την έχει δει ροκού και θα σου χοροπηδήσει πάνω στη σκηνή μπας και την προσέξεις. Όπως ας πούμε την πρόσεξε η Beyonce, η οποία παραδέχθηκε δημοσίως ότι όταν άκουσε την εν λόγω βουλγάρα να τραγουδάει, ξέσπασε σε κλάματα. Οι φανς της Poli Genova λένε ότι η ερμηνεία της, προκάλεσε ρίγη συγκίνησης στη Beyonce. Οι εχθροί της Poli Genova λένε ότι η ερμηνεία της, εκνεύρισε τη Beyonce σε σημείο θρήνου. Εγώ νομίζω ότι απλώς εκείνη την ώρα η Beyonce καθάριζε κρεμμύδια.

Γαλλία
Νεαρός τενόρος προσθέτει μία εσάνς πχιότητας σε ένα διαγωνισμό που κερδίζουν συνήθως φινλανδικά τέρατα και ισραηλινές τρανς (βλ. παρακάτω). Το κοινό του Μεγάρου, η φαντασμένη εξαδέλφη, η Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα και ο Αλέξης Κωστάλας θα το λατρέψουν. Αλλά εσύ το νου σου όταν ψηφίζεις: εάν η πχιότητα καταφέρει να αναρριχηθεί στις πρώτες θέσεις εφέτος, τότε του χρόνου σε περιμένει ελληνική συμμετοχή με το Μάριο Φραγκούλη και μη μου λες ότι δεν σε προειδοποίησα.

Γερμανία

Πέρσι τη βρήκες χαριτωμένη και της χάρισες τη νίκη. Αλλά επειδής η Λένα δεν είχε καμία επαγγελματική πρόταση μετά την κατάκτηση του τροπαίου, απεφάσισε να εκδικηθεί το ευρωπαϊκό κοινό, επιστρέφοντας με ένα ανόητο φλατ τραγούδι που επαναλαμβάνει τον υποτονικό εαυτό της. Οι κακές γλώσσες λένε ότι αποφάσισε να κάμει καριέρα αποκλειστικά ως τραγουδίστρια της Γιουροβίζιον και θα εκπροσωπεί τη χώρα της για τις επόμενες πέντε δεκαετίες ώσπου να πάρει σύνταξη ή να πεθάνουμε όλοι.

Γεωργία
Αφόρητη γεωργιανή κραυγάζει κάτι που δεν σε ενδιαφέρει, ανεμίζοντας το φουλάρι της. Πάνω που λες δεν έχω χειρότερο, εμφανίζεται υπερκαυκάσιος χιπ-χοπ τύπος που από του χρόνου θα συνεργάζεται με το Nivo. Μήπως στον επόμενο διαγωνισμό να συμμετάσχει καλύτερα η Georgia των Ηνωμένων Πολιτειών, μπας και δούμε καμία προκοπή;

Δανία



Πατάς πάνω και ακους τη φετινή συμμετοχή της Δανίας. Πατάς κάτω και ακους το τραγούδι πάνω στο οποίο πάτησε η φετινή συμμετοχή της Δανίας. Ναι, έχει βουίξει ο τόπος ότι πρόκειται για plagiarism που βγάζει μάτι (και αυτί, εν προκειμένω). Τουλάχιστον βελτιώθηκε κάπως το κούρεμα σε σχέση με το πρωτότυπο -εντάξει, είπα "κάπως"!

Εσθονία


Πολύχρωμη εσθονή τραγουδάει ακατάληπτο άσμα κάνοντας διάφορα ταχυδακτυλουργικά και χορεύοντας πραγματικά κακά. Το πρώτο που σου κάμει εντύπωση είναι το ρεφρέν όπου δεν καταλαβαίνεις αν λέει "one, two, seven, three" (πολύ κακά μαθηματικά) ή "one, two, cemetery" (πολύ κακό κάρμα). Το μόνο σίγουρο είναι ότι στη Νέα Υόρκη δεν έχει περάσει ούτε απ'εξω: γιατί σόρρι κοπελιά και πραγματικά λυπάμαι που το μαθαίνεις από εμένα, αλλά Rockefeller Street δεν υπάρχει!

Ελβετία


Συμπαθητικό τραγουδάκι, που προφανώς έχει μπει στο λάθος διαγωνισμό. Τη feel-good διάθεση, σου τη δημιουργεί, αλλά ώσπου να πεις ντάνα-ιντερνάσιοναλ (βλέπε παρακάτω λέμε) θα το έχεις ξεχάσει.

Ελλάδα

Η χώρα στέλνει ένα από τα πιο ενοχλητικά τραγούδια στην ιστορία του διαγωνισμού (ναι, τον θυμάμαι και το Ρακιντζή) και νιώθει από πάνω και υπερήφανη. Η ψευτομαγκιά του νεοζεμπέκικου συναντάται με τη δηθενιά του ελληνικού χιπ χοπ, αποδίδοντας φόρο τιμής στην αισθητική του σκυλάδικου και αποδεικνύοντας ότι μπορούμε να υπερβούμε πολλά, αλλά όχι την κακογουστιά μας. Κάποιοι μάλιστα υποστηρίζουν ότι το τραγούδι έχει εθνικοπατριωτικό μήνυμα για τους δύσκολους καιρούς που διάγει το έθνος! Για ποιο κεφάλι ψηλά όμως και για ποια χέρια ανοιχτά κάμει λόγο ο Λούκας Γιώρκας; Γιατί την τρέχουσα περίοδο, αν έχουμε τα χέρια ανοιχτά σε αυτή τη χώρα, είναι είτε για να ζητιανέψουμε την έξωθεν βοήθεια, είτε για να ρίχνουμε φάσκελα ο ένας στον άλλο. Αυτές οι τσάμπα μαγκιές εσωτερικής κατανάλωσης είναι μάλλον αστείες. Το πτηνό σηκώνει το ράμφος ψηλά, τα πτερύγια ανοιχτάααααα (και κρατά τ'αυτιά του κλειστά!).

Ισραήλ

Δώδεκα χρόνια μετά τη νίκη της, η Ντάνα επιστρέφει ως μεγαλοκοπέλα και με δική της σύνθεση. Την πχιότητα δεν την περιμένεις έτσι κι αλλιώς, αλλά το τραγούδι "ding dong", ίσως αποδειχθεί υπερβολικά ελαφρύ ακόμη και για τη Γιουροβίζιον. Τουλάχιστον ετούτη η συμμετοχή θα διακόψει το παρατεταμένο χασμουρητό σου και μπορεί να σκάσεις και κάνα χαμόγελο.