Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Οχλοκρατία


Δεν μου αρέσουν οι παρελάσεις -αλλά δεν είναι της παρούσης. Δεν συμπαθώ τον Παπούλια -αλλά ούτε αυτό είναι της παρούσης. Αηδία -αυτό είναι της παρούσης. Γιατί αυτό ένιωσα προχθές, βλέποντας τηλεόραση. Αηδία, θλίψη και απόγνωση. Δεν ξεύρω πόσοι το συνειδητοποίησαν (πραγματικά έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι ποιος καταλαβαίνει τι σε αυτή τη χώρα) αλλά ανήμερα της εθνικής επετείου, είχαμε μία σαφέστατη περίπτωση εκτροπής. Πολιτικής και κοινωνικής. 

Μία ομάδα -δεν με ενδιαφέρει αν ήταν μεγάλη ή μικρή, δεν πα'να'τανε και τρία εκατομμύρια κόσμος- απεφάσισε να παρεμποδίσει εορτασμούς της συντεταγμένης Πολιτείας σε ημέρα εθνικής μνήμης. Ήταν ζήτημα χρόνου, θα πεις. Πρώτα κατασκηνώνω στο Σύνταγμα, μετά φασκελώνω τη Βουλή, ύστερα βαράω τον πολιτικό, έπειτα καίω τον Άγνωστο Στρατιώτη. Στο τέλος, καθυβρίζω τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και σταματάω την παρέλαση. Αύριο άμα λάχει, λιθοβολώ μέχρι θανάτου τον Υπουργό, πυρπολώ το Κοινοβούλιο, κατουράω έξω από το Προεδρικό Μέγαρο και δείχνω τον πισινό μου στον Πρωθυπουργό. Γιατί είμαι αγανακτισμένος, δεν σέβομαι το κράτος και νομιμοποιούμαι να κάμω ό,τι γουστάρω. Γιατί απεφάσισα -αφ'εαυτού μου δηλαδή- ότι εκφράζω το εθνικό αίσθημα και μη μου πολυκολλάτε γιατί ΕΓΩ είμαι ο λαός. Και τελοσπάντων έχω και το Γλέζο να μου λέει ότι είμαι πολύ μεγάλος αγωνιστής, τύπου Κολοκοτρώνης κι έτσι. Ή ακόμη καλύτερα, Άρης Βελουχιώτης στο Βουνό. 

Έχουμε δημοκρατία ή όχι, γαμώτο; Γενικευμένη ανομία έχουμε και οχλοκρατία. Όταν παρεμποδίζονται παρελάσεις και εκδιώχνονται πολιτειακοί θεσμοί (υπέρτεροι των όποιων κομματικών ταυτοτήτων), τότε τα πράγματα είναι ανησυχητικά. Όταν μπαίνουν κουκουλοφόροι, παίζουνε ξύλο και τα σπάνε σε αγώνα βόλεϊ γυναικών στο Μαρκόπουλο (έγινε σήμερα κι αυτό), τα πράγματα είναι ανησυχητικά. Επαναλαμβάνω: σε αγώνα βόλεϊ γυναικών στο Μαρκόπουλο. Ούτε Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, ούτε Πασόκ-Νουδού. Δεν χρειαζόμαστε καν προσχήματα πλέον για να εκδηλώσουμε την πιο νεάντερνταλ καφρίλα μας. Όλα είναι αντικείμενο χλευασμού, απαξίωσης και λοιδορίας. Ήρθε η στιγμή που αν μπορώ να σε βαρέσω, θα σε βαρέσω. Αν μπορώ να σπάσω το παγκάκι, θα το σπάσω. Αν μπορώ να καταλύσω το Σύνταγμα, θα το καταλύσω.

Οι φασιστικές μειοψηφίες τείνουν να επιβάλουν την αισθητική και την αμεριμνησία τους. Σε μία αφασική και μπερδεμένη κοινωνία που αδυνατεί -ακόμη κι αυτήν την ύστατη ώρα- να αναχαιτίσει τις δυνάμεις που τη σπρώχνουν στο κενό. 

Κρούω τον κώδωνα του κινδύνου. Το τρένο από στιγμή σε στιγμή βγαίνει από τις ράγες. Θα σκοτωθούμε όλοι.      

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Το Όχι του 1940 και το Ναι του 2011


Πώς γίναμε έτσι βρε παιδί μου; Τι κατάντια κι αυτή να κρεμιόμαστε πίσω από τη φούστα της κάθε φράου Μέρκελ (ή έστω από το ταγιεράκι της) για να εξασφαλίσουμε τη δόση μας! Ναι, η Αγκέλα είναι απόγονος εκείνων των Γερμανών και ναι, εσύ είσαι απόγονος εκείνων των Ελλήνων. Χαζεύεις τις φωτογραφίες με τους στρατιώτες που κινούσαν για το μέτωπο ξυρισμένοι με την ψιλή και δακρύζεις. Βλέπεις τις λιπόσαρκες κατοχικές φιγούρες –ο παππούς σου είναι και ο πατέρας σου- κι αυτούς κουρεμένους, με την απελπισία να μαυρίζει τα μάτια. Βάζεις τη Βέμπο και στα θυμίζει, μέρα που’ναι! Ύστερα ακούς στις ειδήσεις τα περί κουρέματος της σύγχρονης Ελλάδας. Έχεις δει και το μισθό σου κουρεμένο. Και τις ελπίδες σου. Και τσαντίζεσαι ακόμα περισσότερο. Που δεν πα να κουρεύονται όλοι, εσύ μία ζωή έχεις να ζήσεις: αυτήν, γαμώτο!

Πώς γίναμε έτσι βρε παιδί μου; Τι ξεπεσμός είναι ετούτος που επιφυλάξαμε στη χώρα μας; Κι αν η ευθύνη δεν βαραίνει όλους, βαραίνει σίγουρα πολλούς. Εσένα πατριώτη ταξιτζή που κυκλοφορούσες με πειραγμένο ταξίμετρο, έπαιρνες διπλοκούρσες, κάπνιζες στα μούτρα μου και δεν έδινες αποδείξεις. Εσένα πατριώτη φούρναρη που μου πουλάς την κατεψυγμένη τυρόπιτα 1,80 ευρώ και μικραίνεις συνεχώς το μέγεθος της φρατζόλας. Εσένα πατριώτη υπάλληλε Υπουργείου που μπήκες από το παράθυρο και μου κλείνεις εμένα στα μούτρα την πόρτα όταν έρχομαι να εξυπηρετηθώ σε ώρα που δεν σε βολεύει. Εσένα πατριώτη εφοριακέ που αντί να μου συμπεριφέρεσαι με ευγένεια και να με βοηθάς να βγάλω καμιά άκρη με το γραφειοκρατικό χαρτοβασίλειό σου, μου το παίζεις μπλαζέ και γουστάρεις να με παιδεύεις. Εσένα πατριώτη συμβολαιογράφε, που έρχομαι για μία απλή πράξη τριών λεπτών και με χρεώνεις εκατόν ογδόντα ευρώ (που για μένα αυτά είναι τα μισθά μου μιας βδομάδας). Εσένα πατριώτη αγρότη, που απολαμβάνεις αραχτός τη φραπεδιά σου στο καφενείο του χωριού με τη μερσεντές σου παρκαρισμένη πάνω στο πεζοδρόμειο και με το χωράφι σου να καλλιεργείται στον αυτόματο πιλότο (από το μετανάστη που ήτανε Αλβανός και έγινε τελευταία Μπαγκλαντές). Εσένα πατριώτη ξενοδόχε του ζούπερ τρέντι νησιού, που μου χρεώνεις δωμάτιο με θέα τον ακάλυπτο λες και είμαι ο Άκης στο FourSeasonsτων Παρισίων. Εσένα πατριώτη μεγαλοπαράγοντα των γηπέδων, που προκειμένου να τσεπώσεις, στήνεις αγώνες, ταΐζεις ντόπες, αφήνεις τον νεάντερνταλ να σπάει τα γήπεδα για να εκτονώσεις τη μαγκιά σου. Εσένα πατριώτη γιατρέ, που πεθαίνω γαμώτο και με κοιτάζεις στο πορτοφόλι σα δεν ντρέπεσαι. Εσένα πατριώτη αγανακτισμένε, που μου κλείνεις το δρόμο και μου επιβάλλεις την αισθητική της απλυσιάς και του μπάχαλου, ενώ θα έπρεπε να κόπτεσαι να μένει ο δρόμος ανοιχτός και η πλατεία καθαρή (αυτό θα ήταν ένδειξη μίας αγανάκτισης με νόημα). Εσένα πατριώτη του κινήματος Δεν Πληρώνω, που θεωρείς μαγκιά να σηκώνεις τις μπάρες και να βαφτίζεις το τσαμπέ σου, επανάσταση (εγώ πληρώνω και για σένα). Εσένα πατριώτη πολιτικέ, που επιμένεις να μου μιλάς λες και είμαι αυτιστικός και θεωρείς ότι θα συνεχίζεις να πορεύεσαι εσαεί με την ασχετοσύνη και την παροιμιώδη ανικανότητά σου, πατώντας στην πελατειακή κουλτούρα που εξέθρεψες. Ασόβαρη χώρα είμαστε, δεν περιμένεις το πτηνό να σου το πει.

Κάποιοι λένε τις τελευταίες μέρες πως ήρθε η ώρα να πούμε ένα νέο ιστορικό Όχι. Στους Γερμανούς, στο ΔΝΤ, στους πιστωτές μας, στις Τράπεζες, στο Μνημόνιο, στο Ευρώ. Ωσάν γνήσιοι ελληνάρες, αυτοί οι κάποιοι οραματίζονται μία γενναία (αλλά σίγουρα πτωχότερη) χώρα που θα χαράξει αυτόνομη πορεία προς το άγνωστο τραγουδώντας το «Τη Υπερμάχω». Κοινώς, θα βάλει η Παναγία το χέρι της και με κάποιο μαγικό τρόπο η πατρίδα θα διασωθεί ώστε η κατεψυγμένη τυρόπιτα να συνεχίσει να κοστίζει 1,80 ευρώ, ο αγρότης να αγοράσει και τέσσερα επί τέσσερα, ο ξενοδόχος να πετάξει έναν ημιυπαίθριο και να φτιάξει δύο ακόμα αυθαίρετα δωμάτια, ο αγανακτισμένος να συνεχίσει να στρατοπεδεύει σε κεντρικές πλατείες νταβαντούρι-να-γίνεται και ο μεγαλοοφειλέτης (οπαδός κι αυτός του Δεν-Πληρώνω) να συνεχίσει να μην αποδίδει δεκάρα στην εφορία.

Κι όμως, μας σώθηκαν τα Όχι. Φίλε ήρθε η ώρα νομίζω να πούμε ένα ιστορικό Ναι. Να κάμουμε –έστω και καθυστερημένα- την κοινωνική και προσωπική μας αυτοκριτική, να σηκώσουμε τα μανίκια, να συναντήσουμε ο ένας τον άλλο, να δώσουμε τα χέρια, να υπερβούμε ακόμα και τους εαυτούς μας και να πούμε ένα ειλικρινές και συνειδητό Ναι στο μέλλον μας, στην προοπτική μας, στις ζωές μας.

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Lady (Gaga) is a Tramp


Για μένα η μεγάλη έκπληξη σε αυτό το ντουέτο δεν είναι η ξετσίπωτη δήλωση της Lady ότι είναι αλήτισσα, ούτε καν το λουλακί μαλλί της (btw, nice "haircut").

Η αληθινή έκπληξη είναι ότι ο Τόνι Μπένετ ζει!

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Στον Άγιο Δημήτρη


Όπως γνωρίζεις το πτηνό δεν έχει το Θεό του. Που πάει να πει ότι δεν πιστεύει σε θρησκείες, αγίους, χερουβείμ, σεραφείμ και λοιπά υπερφυσικά όντα (εκτός ίσως από το Γέτι των Ιμαλαϊων που όρκο παίρνω ότι το είδα ένα βράδυ στην πλατεία Κολιάτσου να κατεβάζει κάτι μπύρες). Εντύπωση λοιπόν θα σου κάμει που εκείνο το ζεστό απόγευμα πριν περίπου δυόμιση μήνες, το πτηνό περιπλανιόταν στις εκκλησιές της Θεσσαλονίκης: από τον Άγιο Παντελεήμονα και την Αγία Αικατερίνη έως το Ναό του Σωτήρος και την Αχειροποίητο (που μου αρέσει και ως όνομα-κόνσεπτ). 


Οι βυζαντινές εκκλησιές της Θεσσαλονίκης ανέκαθεν μού ασκούσαν μία γοητεία. Να ας πούμε όταν ήμουν τοσοδούλικο πτηνό, με είχε πάει η μαμά μου βόλτα στον Άγιο Δημήτριο και τη θυμάμαι που μου εξηγούσε ότι μόλις προσφάτως είχανε επιστρέψει τα λείψανα του Αγίου από την Ιταλία. Που το'χα βρει φασινέιτινγκ να ταξιδεύουν τα λείψανα σε χώρες που ενδεχομένως δεν είχε επισκεφθεί ο ίδιος ο Δημήτριος όταν ζούσε.


Σου'χω κι άλλη τέτοια θύμηση: αρκετά χρόνια αργότερα -θα 'μουν δευτεροετής φοιτητής- ένα βροχερό πρωινό βρέθηκα χωρίς ομπρέλα όξω από την Αγία Σοφία και τρύπωσα μέσα της να προφυλαχτώ από τη βροχή και το Βαρδάρη. Η εκκλησία ήταν άδεια και σκοτεινή και όταν τ'αστραπόβροντα φώτιζαν τους τοίχους της ένιωθα ότι βρίσκομαι σε κινηματογραφική ταινία. Το θυμάμαι σαν και τώρα που'χα κάτσει σε ένα στασίδι και χάζευα τα φλας να αστράφτουν πάνω στα εικονίσματα.


Και να που είχα βρεθεί πάλι στις ίδιες εκκλησιές. Ντάλα ζέστη έξω, λιγοστοί σιωπηλοί μέσα: πεντέξι γριές και μερικοί ρώσοι τουρίστες να σταυροκοπιούνται και να βγάζουν φωτογραφίες (η Σβετλάνα με το λεοπαρδαλέ κολάν, το κόκκινο νύχι στο πόδι και το γυαλί ηλίου σκαρφαλωμένο στο πλατινέ μαλλί και ο Ιγκόρ με το τατουάζ στο μπράτσο και το ξεκούμπωτο πουκάμισο με τα λαχούρια). 


 "Αφού το υπερβατικό το έχω αποκλείσει με βεβαιότητα, τί με φέρνει κάθε φορά εδώ;" Περιπλανήθηκα χωρίς να πολυκαταλαβαίνω. Έβγαλα μερικές φωτογραφίες, άναψα και κάναδυο κεράκια και αφού ολοκλήρωσα τη βόλτα μου, κατέληξα κάτω προς την Αριστοτέλους για κεμπάπ και πατατούλες τηγανητές.


Σήμερα κοίταζα τις φωτογραφίες που είχα βγάλει από εκείνη τη βόλτα στις εκκλησιές. 

Και κατάλαβα.      

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Σουσάμι άνοιξε!

Το κανάλι του Sesame Street στο YouTube κατελήφθη την προηγούμενη εβδομάδα από αναίσχυντους χάκερς. Και εκεί που έμπαινε ο ανυποψίαστος πιτσιρικάς για να δει τον Μπερτ να μετράει πέντε μπισκότα με βασανιστικά αργό τρόπο, αντίκριζε σκληρό πορνό και μάθαινε ότι τα μωρά δεν τα φέρνει στα σίγουρα ο πελαργός. Επίσης επιβεβαίωσε ότι όταν η μαμά και ο μπαμπάς κλειδώνουν την πόρτα του υπνοδωματίου τους, δεν παίζουνε τόμπολα! Βεβαίως παρενέβη η Google (που της ανήκει το YouTube) και συμμάζεψε τα πράγματα για να μην την πούνε και διεστραμμένη.


Πάντως εμένα δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι το όνομα "Big Bird" πάντοτε έκρυβε ένα πονηρό υπονοούμενο. 

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Μαύρα Μεσάνυχτα στο Παρίσι

Του έχω συγχωρέσει πολλά. Πρώτον, γιατί τον θεωρώ ευφυή και σημαντικό και δεύτερον, γιατί είμαι μεγάλη καρδιά. Αλλά βρε Γούντι (Άλεν) και με όλην την εκτίμηση που σου τρέφω, σταμάτα να γυρίζεις εύκολες ταινίες με αδιάφορα σενάρια γραμμένα στο πόδι. Διότι ναι, είδα το "Midnight in Paris" και όχι, δεν μου άρεσε καθόλου.


Το στόρι είναι λιγάκι αλλοπρόσαλλο αλλά τελοσπάντων το αποδέχεσαι στα πλαίσια της μυθιστορηματικής αφήγησης. Ένας επίδοξος συγγραφέας που περνάει μερικές μέρες στο Παρίσι με τη μνηστή του, μαγεμένος από την πόλη και την ιστορία της, μεταφέρεται ένα βράδυ ως δια μαγείας στο παρελθόν και συναντά το ιντελεκτουέλ Παρίσι του μεσοπολέμου. Που σημαίνει ότι συνομιλεί με το ζεύγος Φιτζέραλντ, τον Τ.Σ.Έλιοτ και τον Χέμινγουεϊ, συναντά τον Πικάσο και το Νταλί, ανταλλάσσει μερικές ιδέες με το Μπουνιουέλ (η πιο καλή στιγμή της ταινίας είναι όταν ο ήρωας δίνει στο Μπουνιουέλ την ιδέα για τον Εξολοθρευτή Άγγελο) και τρυπώνει στο περιβόητο σπίτι της Γερτρούδης Στέιν. Και αυτά!


Πέραν από μία ακατάσχετη παρέλαση προσωπικοτήτων, το κενό. Υπάρχει κάποιο νόημα σε όλο αυτό; Καταλήγει κάπου; Υποτίθεται ότι το μήνυμα είναι "ζήσε το σήμερα" και μην αναπολείς το παρελθόν. Αλλά θε-μου, πολύ κακό για το τίποτα. Όλα σε ένα πρώτο επιφανειακό επίπεδο: ο Χέμινγουεϊ έτοιμος για καυγά, ο Μπουνιουέλ βαρεμένος, ο Πικάσο ερωτιάρης, ο Νταλί εκκεντρικός, η Στέιν φιλόξενη. Κανένα βάθος, καμία προσπάθεια να χτίσει κάποιον χαρακτήρα, να αποκτήσουν βρε παιδί μου όλοι αυτοί μία κάποια υπόσταση. Αφημένοι σε κλισέ ατάκες που θα έβαζε στο στόμα τους ένας αδαής που απλώς ανέτρεξε στη wikipedia και διάβασε δύο-τρεις αράδες για τον καθένα τους. 


Και από πίσω το Παρίσι. Με πολλά ειδυλλιακά ενσταντανέ, με τις Μονμάρτες και τις Πλας ντε λα Κονκορντ, με τα Καρτιέ Λατέν και τις Παναγίες των Παρισίων, με τους Πύργους του Άιφελ και τις Κάρλες Μπρούνες Σαρκοζί. Να βουλώνουνε τρύπες στο σενάριο και να σου παραγεμίζουν με τουριστικό φραμπαλάζ την οθόνη. Και επειδής το έχει ξανακάμει με τη Βαρκελώνη και θα το ξανακάμει με τη Ρώμη (στην επόμενη ταινία που θα βγει το 2012), έχω αρχίσει να βαριέμαι.


Ένα θα σου πω Γούντι: λάθος δρόμο έχεις πάρει και αναλώνεσαι με δευτεροτρίτα σενάρια, στηριζόμενος στην αδυναμία που σου τρέφουμε. Και τελοσπάντων χαλάρωσε, δεν χρειάζεται να γυρνάς φασόν μία ταινία τη χρονιά. Κρίμα δεν είναι;

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Δεν θα γίνουμε Ινδία

Αλλά ακόμα κι αν γίνουμε, δεν χάλασε κι ο κόσμος. Διότι έχει και η Ινδία το κέφι της. Και για να σου φτιάξω το δικό σου, πάρε βιντεάκι με μία από τις καλύτερες στιγμές του Μπόλιγουντ, την ταινία Gumnaam του 1965 με το σούπερχιτ Jan Pehchan Ho και μία από τις πιο γουάου χορογραφίες έβερ που προτείνω να ξεσηκώσεις και να επαναλαμβάνεις κάθε φορά που αρχίζει η Τρέμη τις ειδήσεις.


Και επειδής το πτηνό αρέσκεται να εντοπίζει τρεντς, να σου πω ότι το τραγουδάκι και η χορογραφία επανεμφανίστηκαν προσφάτως σε πολύ έξυπνη διαφήμιση της Heineken που κλείνει το μάτι στο έθνικ αλαλούμ. Τέτοια Ινδία να γίνουμε, προτείνω εγώ.