Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Η Biennale της ελληνικής κατάντιας


Τελευταία φορά που βρέθηκα στην Πλατεία Θεάτρου -πάνε πολλά χρόνια από τότες- ήταν για να πάρω μία έγκριση από το ΙΚΑ που στεγαζόταν σε ένα παρακείμενο κτήριο, για κάτι ιατρικές εξετάσεις. Βεβαίως και μόνο που διασχίζεις την Πλατεία Θεάτρου, ένα σκασμό εξετάσεις οφείλεις να τις κάμεις μετά. Η ολική απαξίωση της περιοχής πίσω από το Δημαρχείο, είχε αρχίσει εδώ και πολύ καιρό και είχε μετατρέψει τους εκεί δρόμους σε ένα δύσοσμο ανθρώπινο σκουπιδοτενεκέ. Πακιστανοί, Ινδοί, Αφγανοί και Κινέζοι να διακινούν μπροστά στα μάτια σου λαθραία τσιγάρα, κλοπιμαία, ναρκωτικά και τις αξιοθρήνητες μοίρες τους, ιερόδουλες παρκαρισμένες στις γωνίες και δεκάδες ναρκομανείς χυμένοι στα πεζοδρόμια να βαρούν ενέσεις στα απαυτά τους μη-χειρότερα, καθώς φλέβα αλλού δεν πιάνει. Αν σ'έβγαζε ο δρόμος σου κατά κει, επιτάχυνες το βήμα σου και διπλοκοιτούσες ξωπίσω σου να δεις μην σε έχει πάρει στο κατόπι ο Φρέντι Κρούγκερ.

Και πε-μου εσύ αν είναι αυτός χώρος για να κάμεις τη Biennale 2011 της Αθήνας!  


Στο μέσο της Πλατείας Θεάτρου, υπάρχει ένα ογκώδες κτήριο που ακούει στο όνομα Διπλάρειος Σχολή και την οποία παίζει και να μην έχεις ξανακούσει, εκτός αν σου είχε κληρώσει να μαθητεύσεις εκεί στις βιοτεχνικές ειδικότητες που φιλοξενούνταν στις αίθουσές της επί 118 συναπτά έτη: επιπλοποιοί, διακοσμητές επίπλων, τεχνίτες ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων και ειδικοί σε ξενοδοχειακές και επισιτιστικές υπηρεσίες.


Η Σχολή έκλεισε το 2009 (φαντάζομαι εικόνα με τους τελευταίους σπουδαστές να φεύγουν από κει τρέχοντας, σα να τους κυνηγάγανε τα ζόμπι της πλατείας) αλλά πριν μερικές εβδομάδες το κτήριο άνοιξε εκ νέου τις πόρτες του για να φιλοξενήσει Biennale Μοντέρνας Τέχνης υπό τον εύγλωττο (;) τίτλο "Μονόδρομος". Το πτηνό -που καθότι φιλόμουσο, τρέχει σε κάτι τέτοια ιβέντς που δεν πα να οργανωθούν και στην Καμπούλ- πλήρωσε το ωραιότατο δεκάευρω (άουτς) εισιτήριο και άρχισε να περιδιαβαίνει τις ατελείωτες αίθουσες στους τέσσερις ορόφους. Και η μία φρίκη διαδεχόταν την άλλη: κάτι ανόητες φωτογραφίες, ανέμπνευστα ψευτοσχεδιάκια, βίντεο αρτ για απροσάρμοστους, διάφορες (και παντελώς αδιάφορες) συνθέσεις με γάντια, σφουγγάρια, αγάλματα, παπούτσια κι ό,τι άλλο του φανεί του λωλοστεφανή.


Σου μιλάω για τεράστια κατάντια. Αν αυτή η ανέμπνευστη προχειράτζα είναι η σύγχρονη τέχνη στην Ελλάδα, πραγματικά τη μετανάστευση στο Τατζικιστάν, αρχίζω να τη σκέφτομαι ως επιλογή. Που σημαίνει πως όχι να μην πας, με το τίποτα όμως. Ειδικά σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς, το δεκάευρω που καλείσαι να πληρώσεις για να δεις το τίποτα, το λες ως και αλητεία.


Εντούτοις και επειδής το πτηνό προσπαθεί να βρίσκει ενδιαφέρον και μέσα στο κενό, μετά το αρχικό σοκ της έκθεσης καθαυτής, έστρεψε την προσοχή του (και το φωτογραφικό του φακό) στο κτήριο της Διπλαρείου Σχολής. Και μέσα στο γκρίζο της εγκατάλειψης, ανίχνευσε μνήμες γενεών από σπουδαστές που περπάτησαν σε αυτούς τους διαδρόμους, ονειροπόλησαν σε αυτές τις αίθουσες και κάπνισαν σε αυτές τις ταράτσες.


Σε μία αίθουσα διδασκαλίας, ένας τεράστιος χάρτης της Ελλάδας υπό τον τίτλο "¨Καταστροφαί και Ανοικοδόμησις", προσμετρούσε διάφορες καταστροφές με χρωματικές διαβαθμίσεις σε κατηγορίες όπως "κατά την κατοχήν", "εκ σεισμών και κατολισθήσεων" και "εξ άλλων αιτιών". Κοίταξα με ενδιαφέρον τα συμβάντα που είχαν καρφιτσωθεί πριν δεκαετίες στο χάρτη. Ο τίτλος μού φάνηκε εντελώς επίκαιρος. Φαντάζομαι ότι το Μνημόνιο εντάσσεται στις άλλες αιτίες.


Από τα θολά τζάμια έβλεπες τα θλιμμένα κτήρια τριγύρω. Ημικατεστραμμένα γραφεία, αποθήκες που σου φώναζαν για το παράνομο περιεχόμενό τους, στοιβαγμένοι μετανάστες σε διαμερίσματα και εγκαταλελειμμένους χώρους. Παντού η πόλη βρωμάει και ζέχνει.


Είχα ξεχάσει εδώ και ώρα ότι επισκεπτόμουν τη Bienale και αδιαφορώντας εντελώς για τα ανεγκέφαλα εκθέματα, στάθηκα σε μία αίθουσα όπου είχαν αφεθεί παλιά μεταλλικά γραφεία της Σχολής. Τέτοια είχαν και οι καθηγητές μου στο σχολείο. Κοίτα με τι σκληρές, γκρίζες και αφιλόξενες εικόνες μεγάλωσαν γενιές παιδιών σε αυτή τη χώρα.


Ύστερα έστρεψα το φακό μου στις λεπτομέρειες. Ένα καλοριφέρ, πρίζες, διακόπτες και σωληνώσεις. Όλα τα φτιάξαμε άσχημα και έπειτα όλα τα μισήσαμε.


Ακολούθησα τους δαιδαλώδεις διαδρόμους, η ασχήμια του μέρους απερίγραπτη. Αλλά η αλήθεια του, σαγηνευτική. Παλιακά δάπεδα με μωσαϊκό, λερωμένοι τοίχοι, ξεχαρβαλωμένες πόρτες. Αυτοί είμαστε κι ας καμωνόμασταν τους τρέντι τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα όλη είναι αυτός ο διάδρομος. Του σχολείου, του Πανεπιστημίου, της εφορίας, του νοσοκομείου, της αναμονής και της απογοήτευσης.


Από τα παράθυρα μπαίνει ο Ήλιος και φωτίζει την ασχήμια μας.


Τριγύρω η κόλαση της εγκατάλειψης και της εγκληματικής ανικανότητάς μας. Αποτυχημένη χώρα.


Στο βάθος η Ακρόπολη. Λες και την έχεις πάρει κοπι-πέιστ και την έχεις κοτσάρει στο Ισλαμαμπάντ. Αταίριαστη είναι, ξένη κι αυτή στον τόπο της.



Έφυγα θλιμμένος. Όχι για την έκθεση που ήταν εντελώς άτεχνη και ασόβαρη. Ούτε καν για τα δέκα ευρώ που προκλητικά, μου στοίχισε.

Για τις ζωές μας γαμώτο, είμαι θλιμμένος. Για μας.

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Έρχονται δύσκολες ημέρες χριστιανοί...


...αλλά ευτυχώς προηγείται παράκλησις ή ευχέλαιο. Και τελοσπάντων αν παρακολουθείς συστηματικώς τις ομιλίες κάθε Δευτέρα (αντίς ας πούμε την Τατιάνα εκείνη την ώρα), μπορεί εσύ τουλάχιστον να σωθείς. Κι ας μη χρησιμοποιείς πολυτονικό, ο Θεός συγχωρεί.

Ευχάριστη παρέμβαση, το μπλάνκο στην ώρα. Προφανώς ο αρχικός προγραμματισμός έπεφτε στο τουρκικό σήριαλ του μέγκα και μάζεψαν οι γριές υπογραφές για μετακίνηση σε πιο βολική ώρα. 

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Υπάρχουν τουρκικές αρχαιότητες;


Η απάντηση είναι πως όχι, παρότι σε κεντρικό βιβλιοπωλείο της Κωνσταντινούπολης εντόπισα καναδυο βιβλία με τον εύγλωττο τίτλο "Αρχαία Τουρκία" (και στο εξώφυλλο αρχαιοελληνικές κολώνες), που περίπου υπονοούσαν ότι οι "αρχαίοι Τούρκοι" δεν είναι ένα ανέκδοτο που το λέμε και γελάμε, αλλά μία ιστορική πραγματικότητα με αδιάσειστα φακτς. Όπως ας πούμε τα ούφο του ΦονΝτένιγκεν ή το Γέτι των Ιμαλαϊων.


Αφού λοιπόν τούρκικες αρχαιότητες δεν υπάρχουν, θα με ρωτήσεις εύστοχα γιατί να πάει κανείς στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης; Η απάντηση είναι πως πρέπει ανυπερθέτως να πάει γιατί είναι ένα από τα πιο ζούπερ σημαντικά αρχαιολογικά μουσεία ιν δε γουόρλντ και αν ποτέ βρεθείς εκεί, θα μακαρίζεις το πτηνό που σε έστειλε. Και μπορεί στις είκοσι και πλέον αίθουσες να μη βρεις τίποτις το τούρκικο, αλλά θα συναντήσεις περί το ένα εκατομμύριο (σύμφωνα με τον οδηγό μου, δεν έκατσα και να τα μετρήσω) εκθέματα της κλασικής, της ελληνιστικής, της ρωμαϊκής και της βυζαντινής περιόδου που θα πάθεις πλάκα λέμε!


Το μουσείο -που είναι χάρμα και από αρχιτεκτονικής απόψεως- βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της πόλης, στο πάρκο Γκιουλχανέ πίσω από την Αγια Σοφιά και παραπλεύρως του Τοπ Καπί. Στην πραγματικότητα μάλιστα, είναι τρία μουσεία σε συσκευασία του ενός, επομένως αν πας, να ξεύρεις ότι η επίσκεψή σου μπορεί να διαρκέσει αρκετές ώρες αν θέλεις να το γυρίσεις με μία κάποια στοιχειώδη συνέπεια, χωρίς να τρέχεις τις αίθουσες στο φαστ φόργουορντ.

Στα χάιλάιτς του Μουσείου είναι η συλλογή της Τροίας και ένας σκασμός αντίκιτις από την αρχαία Έφεσο, τη Μίλητο και την Αφροδισιάδα. Ναι, θα βρεις και μία αίθουσα με κυπριακές αρχαιότητες, στο λέω να είσαι προετοιμασμένος.

Από τις πλέον σουπεργουάου αίθουσες είναι εκείνες στις οποίες εκτίθενται οι σαρκοφάγοι που βρέθηκαν το 1887 στη νεκρόπολη των βασιλέων της Σιδώνος στο σημερινό Λίβανο. Οι εν λόγω σαρκοφάγοι είναι σε εξαιρετική κατάσταση και μένεις με το στόμα ανοιχτό με τις λεπτομέρειες στο διάκοσμό τους και με τις ευφάνταστες φόρμες τους.


Ιδιαίτερα ονομαστές είναι η Σαρκοφάγος των Θρηνουσών που είναι σε σχήμα αρχαιοελληνικού ναού με κολωνάκι μπορντούρα και ανάμεσα καθήμενες ή στεκούμενες γυναίκες που θρηνούν γοερώς και η Σαρκοφάγος του Μεγάλου Αλεξάνδρου που λέγεται ότι κατασκευάστηκε για το βασιλιά Αβδαλώνυμο (πες το τρεις φορές γρήγορα!) της Σιδώνος και απεικονίζει τις νίκες του μακεδόνα βασιλέα επί των Περσών.

Εκτός από τα αγάλματα, τα αγγεία και τις επιτύμβιες στήλες, εντύπωση μου έκαμε στην αίθουσα με τις βυζαντινές αρχαιότητες, η αλυσίδα με την οποία οι Βυζαντινοί έφραζαν τον Κεράτιο ώστε να μην μπορεί να εισέλθει εχθρικό πλεούμενο. Πήγαινες ας πούμε εσύ ο ανεπιθύμητος να μπουκάρεις με το κρισκράφτ και τσουπ τεντώναν το σιδερικό και έτρωγες τα μούτρα σου! Εξυπνούληδες!


Εκεί όμως που πραγματικά το πτηνό έπαθε ένα παραλήρημα ενθουσιασμού, άρχισε να ουρλιάζει από χαρά, να κουνάει το ράμφος του και να φωτογραφίζει σαν τρελό, ήταν οι αρχαιότητες από τη Μεσοποταμία. Που δώκε του Ασσυριακή και Βαβυλωνιακή τέχνη και πάρε του την ψυχή. Θα σου ξεχωρίσω τον οβελίσκο του ασσύριου βασιλιά Αντάντ-νιραρι του 3ου καθώς και τμήματα από την καταπληκτική πύλη Ishtar της Βαβυλώνας (κομμάτια της είναι διάσπαρτα σε πολλά μουσεία του κόσμου) που τα εθαύμασα και τα φωτογράφησα να έχω να θυμάμαι για μεμοραμπίλια.


Στο Μουσείο συνάντησα αρκετούς γερμανούς τουρίστες, μερικούς γάλλους, δυοτρεις αμερικάνους, κάποιους άραβες και βεβαίως τούρκους επισκέπτες και σχολεία. Έλληνα όμως, ούτε για δείγμα -γεγονός κάπως περίεργο, αν αναλογιστεί κανείς ότι το Μουσείο είναι σε καρακεντρικό σημείο και καραβάνια Ελλήνων τουριστών βολοδέρνουνε στην ευρύτερη περιοχή.

Μην έχει μπουχτίσει ο Έλληνας την αρχαιότητα; Μην έχει άλλα καλύτερα πράματα να κάμει; Μην έχει άρνηση για μουσεία τέτοιας θεματολογίας σε μέρος αλλόθρησκο και ξενικό; Φοβούμαι ότι ο λόγος που δεν βλέπεις Έλληνα εκεί είναι πρώτον, ότι η τουριστική του περιέργεια εξαντλείται στην Αγια Σοφιά και στο Πατριαρχείο (άντε και στο Τοπ Καπί) και μετά ρίχνεται μανιωδώς στο παζάρ σόπινγκ και δεύτερον, ότι τα τουριστικά πακέτα δεν περιλαμβάνουν επίσκεψη στο Μουσείο -διότι η κυρία Τασούλα που θέλει να ψωνίσει δερμάτινα, πολύ ευγενική μαζί σου δεν θα είναι σαν τη βάλεις μέσα στις αίθουσες με τους Ασσύριους και της δείχνεις τα λιοντάρια.


Ας είναι! Μπορεί την κυρά Τασούλα να μην τη βρήκα, αλλά η Εμινέ ήταν εκεί και εθαύμαζε τ'αρχαία.

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Με συνάντησα στην Αγιά Σοφιά


Στο Γυμνάσιο, είχαμε μία γηραιά φιλόλογο αδυσώπητα αυστηρή, αιωνίως μαυροφορούσα και εξαιρετικά πατριδολάγνα. Η αφήγηση της ιστορίας ανακατευόταν με μεγάλες δόσεις προπαγάνδας, μεγαλοϊδεατικής ρητορείας και συναισθηματικών εξάρσεων. Με σχεδόν ερωτική έξαψη περιέγραφε για παράδειγμα την είσοδο του Αλκιβιάδη στους Δελφούς ("έκαμε εντύπωση με την κορμοστασιά του και όλοι γυρνάγανε να τον κοιτάξουν τέτοιος άνδρακλας που ήτο" έλεγε χαρακτηριστικά, λες και ήταν εκεί και τα θυμόταν μη-χειρότερα) και κάθε που φθάναμε στο θέμα της άλωσης της Κωνσταντινούπολης, έσπαγε η φωνή της και βούρκωνε το βλέμμα της, ενώ στο τέλος ψέλλιζε χαμηλόφωνα με αναφιλητά "πάλι δικά μας θα'ναι!".


Ανάμεσα στις αφηγήσεις της, μνημόνευε αυτή τη μία επίσκεψη που είχε κάμει στην Κωνσταντινούπολη ("μόνο για τα μνημεία μας τα βυζαντινά και τις εκκλησιές μας τις χριστιανικές! Για τους τουρκαλάδες ούτε δραχμή δε δίνω που να μου κοπεί το χέρι!") και πιο συγκεκριμένα για την είσοδό της στην Αγιά Σοφιά. Όπου καταλαβαίνεις ότι έπεσε κάτω τ'ανάσκελα, άρχισε να κλαίει και να καταριέται τους οχτρούς μας. Μάλιστα, με κάποια πονηράδα στο βλέμμα, μας διηγείτο ότι τη μέρα που πήγε, είχε φροντίσει να φορέσει σκοπίμως ζακέτα με φαρδιά μανίκια και είχε κρύψει κάτω από το δεξί της μανίκι, τη φωτογραφική, για να πάρει μερικές πόζες από τα εναπομείναντα ψηφιδωτά του ναού ("που τ'ασβέστωσαν όλα οι συφοριασμένοι οθωμανοί, ανάθεμά-τους"), καθώς τότες απαγορεύονταν οι φωτογραφήσεις εντός.

Αυτή η περιγραφή μου ήλθε στο μυαλό, καθώς στεκόμουν στην ουρά και περίμενα να ανοίξουν οι πόρτες για να μπω. Ο κόσμος ήτανε πολύς, αλλά ευτυχώς ήμουν αρκετά μπροστά καθώς τα πούλμαν με τους τουρίστες μόλις τότε άρχισαν να καταφθάνουν. Δίπλα μου, ένα ζευγάρι γερμανών διαβάζανε την ιστορία του ναού από ένα χοντρό βιβλίο, με πυκνογραμμένες σελίδες χωρίς εικόνες. Μερικοί πλανόδιοι πωλητές, προσπάθησαν να μου πουλήσουν σταυρουδάκια, χαϊμαλιά και οδηγούς για την Πόλη στα ελληνικά. Λίγο παραπέρα ένας ξεναγός πάσχιζε να συμμαζέψει ένα σκόρπιο ασκέρι από βορειοελλαδίτες ("Δεν σε είπα να μην απομακρύνεσαι από τη μαμά, Γιαννάκη; Εδώ είναι ξένο μέρος, δεν κάνουμε βλακείες!").

Είναι σχεδόν αυταπόδεικτο ότι αν είσαι Έλληνας, έρχεσαι στην Πόλη βασικά για να δεις την Αγιά Σοφιά. Και είναι τέτοιο το ειδικό της βάρος στην εθνική σου συνείδηση, που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα την προσεγγίσεις με δέος και συναισθηματισμό.


Διέσχισα την όμορφη αυλή με τα πολύχρωμα λουλούδια και τα περιποιημένα παρτέρια. Μία τσακίρικη γάτα φωτογραφιζόταν ανηλεώς από τους τουρίστες, καθώς τριγύρναγε αμέριμνη στα απομεινάρια προγενέστερου χριστιανικού ναού, λίγο πριν την είσοδο της Αγιάς Σοφιάς.

Λίγο πριν μπεις, διαπιστώνεις ότι το κυρίως σώμα του ναού πλαισιώνεται από διάφορα συμπληρώματα που έγιναν υπό το φόβο της κατάρρευσης. Άλλωστε είκοσι περίπου χρόνια μετά την κατασκευή της, η Αγιά Σοφιά υπέστη μεγάλη ζημιά από σεισμούς και κατέρρευσε ολόκληρος ο θόλος της, συντρίβοντας τον άμβωνα και την ιερά τράπεζα. Έχει άλλωστε υποστεί πολλά ο ναός, έχει αλλάξει δόγμα (μετά την άλωση από τους Σταυροφόρους, έγινε για κάποιες δεκαετίες καθολικός ναός), έχει αλλάξει θρησκεία (όταν μετατράπηκε σε τζαμί από τους Οθωμανούς), έχει αλλάξει στο εξωτερικό της (με την προσθήκη των μιναρέδων ή των διαφόρων παρακείμενων κτηρίων), έχει αλλάξει στο εσωτερικό της (έχουν ασβεστωθεί οι τοίχοι και έχουν καταστραφεί σχεδόν όλα τα ψηφιδωτά), έχει αλλάξει και χαρακτήρα (δεν είναι ναός σήμερα, αλλά μουσείο).


Εισήλθα στον εντυπωσιακό εσωτερικό νάρθηκα. Το μαρμάρινο δάπεδο, τα υπέροχα διακοσμημένα πλαίσια στους τοίχους και τα παιχνιδίσματα του φωτός που αντιπαλεύει τις σκιές του χώρου, ήδη σου δημιουργούν μία πρόγευση μυσταγωγίας. Εννέα πόρτες οδηγούν στο εσωτερικό του ναού. Από τη μεσαία που είναι και η μεγαλύτερη, εισέρχονταν στις επίσημες τελετές οι βυζαντινοί αυτοκράτορες με απερίγραπτη μεγαλοπρέπεια. Κλείνεις για λίγο τα μάτια και προσπαθείς να σκηνοθετήσεις στο μυαλό σου την εικόνα.   


Το μέγεθος του ναού είναι καθηλωτικό και το αντιλαμβάνεσαι όταν βρίσκεσαι στο κέντρο του και κοιτάζεις ψηλά προς την οροφή και τον κεντρικό θόλο. Όσο υψώνεται το βλέμμα σου, τα πετρώδη χρώματα του περιστυλίου δίνουν τη θέση τους στο αυτοκρατορικό κίτρινο που λούζεται στο φυσικό φως. Η μπλε και κόκκινη μπορντούρα χαράσσει γραμμές και αγκαλιάζει τις καμπύλες, προσθέτοντας μερικές πινελιές κομψότητας και εστετισμού. Οκτώ τεράστιοι δίσκοι έχουν προστεθεί στις κολώνες που στηρίζουν τις κεντρικές αψίδες, αναγράφοντας με χαρακτηριστική καλλιγραφία τις λέξεις "θεός" και "προφήτης" και μνημονεύοντας τους τέσσερις χαλίφες και τους δύο γιους του Αλί.


Ο χώρος φωτίζεται -κατά την πρακτική που ακολουθείται στα μουσουλμανικά τεμένη- με δεκάδες πολυελαίους που κρέμονται από το ταβάνι και φθάνουν σε σχετικά χαμηλή απόσταση από το δάπεδο. Έχεις την αίσθηση ότι ακριβώς επάνω από το κεφάλι σου αιωρείται ένα ιπτάμενο φωτεινό χαλί, επιφυλάσσοντας το ηλιακό φως για τα ανώτερα επίπεδα του κτηρίου. Όσο και να προσπαθήσει το βλέμμα σου να περιλάβει το μέγεθος, στέκεσαι αποσβολωμένος με την αμηχανία που σου δημιουργούν οι μεγάλοι χώροι. Είμαι μικρός, εντέλει.


Η αίσθηση αυτή επιβεβαιώνεται και όταν ανεβαίνεις στο υπερώο και κοιτάζεις προς τα κάτω. Η υπερβατικότητα πλημμυρίζει τη σκέψη σου με εικόνες από αλλοτινές εποχές, με προβληματισμούς για τα τότες και τα τώρα, για την ιστορική πορεία της πολιτιστικής σου (και μου) ταυτότητας. Τα ελάχιστα ψηφιδωτά που διασώζονται στο δεξιό υπερώο, με τα τρία πρόσωπα του Ιησού, της Παναγίας και του Ιωάννη του Βαπτιστή να αναδεικνύονται πάνω στο χρυσό φόντο, σου ψιθυρίζουν πόσο διαφορετική ήταν η εσωτερική όψη της εκκλησίας στις μεγάλες της δόξες επί Βυζαντίου.


Νομίζω ότι η Αγιά Σοφιά, με βοήθησε να κατανοήσω περισσότερο εμένα. Και την ελληνική καταγωγή μου. Και δεν το λέω με καμία διάθεση όψιμης πατριδολατρίας ή θρησκευτικότητας: τα έχω ξεκαθαρισμένα αυτά στη ζωή μου εδώ και χρόνια. Μήτε η θρησκεία με έπεισε ποτές, μήτε η ταμπέλα του πατριώτη έτσι όπως την εννοούν πολλοί. Άσε με να θεωρώ πως και τα δύο τα αντιμετωπίζω πολύ πιο στοχαστικά. Απλώς κατάλαβα λίγο καλύτερα τις κοινωνικές και ιστορικές μας καταβολές, τα πολιτιστικά μας προηγούμενα. Επιβεβαίωσα πράγματα, συνειδητοποίησα άλλα που δεν φανταζόμουν. Κι ξεύρεις κάτι; Έφυγα σοφότερος.

Έτσι, στη συνάντησή της μαζί μου, η Αγιά Σοφιά επιβεβαίωσε το όνομά της.

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

Σταμάτα να με τρομάζεις!


Το πιο φοβιστικό θρίλερ των τελευταίων δεκαετιών τρίζει τις πόρτες, πετάει πράματα στο πάτωμα και ποτίζει με αίμα τη μοκέτα. Και όχι δεν αναφέρομαι στις ειδήσεις με την Τρέμη, αλλά στο νέο hype της αμερικανικής τηλεόρασης που θα κάμει και το σκύλο σου να τρέμει (ήταν πολύ καραμπινάτη ομοιοκαταληξία για να της αντισταθώ).

Η εκπομπή δεν είναι για παιδιά. Εκτός αν είστε τα Ζουζούνια, οπότε please δείτε το.

Το λένε "American Horror Story" και όλοι μιλούνε γι'αυτό, αλλά λίγοι καταφέρνουν να το δουν με κλειστά τα φώτα. Εκ πρώτης όψεως, το σενάριο δεν σου φαίνεται και τρομερά αβανταδόρικο: ένα ζευγάρι με την έφηβη κόρη τους αγοράζουν ένα παλιό σπίτι στο Λος Άντζελες και μετακομίζουν για να κάμουνε ένα καινούργιο ξεκίνημα. Βλέπεις, ο σύζυγος που είναι ψυχίατρος, την είχε κάμει την κουτσουκέλα του με νεαρό νυμφίδιο και για να εξιλεωθεί, πήρε το φάμιλι και αλλάξανε πόλη. Ως εδώ καλά, ούτε αίματα, ούτε κλάματα!

Το φάμιλι χαρούμενο με την αγορά του νέου σπιτιού. 

Εντούτοις το σπίτι έχει -όπως κάθε σπίτι σε θρίλερ που σέβεται τον εαυτό του- βεβαρυμένο παρελθόν, καθώς όλοι του οι προηγούμενοι ένοικοι, στην καλύτερη περίπτωση έχουν σφαγιαστεί με χασαπομάχαιρο. Το καταλαβαίνεις λοιπόν ότι σουλατσάρει ένας σκασμός φαντάσματα βέρι βέρι χολοσκασμένα και έτοιμα να χυμήξουν ουχί μονάχα στους πρωταγωνιστές (που πες εντάξει), αλλά και σε σένα που κάθεσαι αμέριμνος στον καναπέ και χαζεύεις τηλεόραση.

Που δεν πα να μείνω καλύτερα στη σπηλιά του Νταβέλη; 

Σκιές παραφυλάνε στις γωνίες, ψίθυροι ακούγονται στο σαλόνι, ένας πολύ φοβιστικός τύπος με μαύρη ολόσωμη λάτεξ στολή εμφανίζεται και σε κοψοχολιάζει, ένα καθυστερημένο κοριτσάκι μπαινοβγαίνει στο σπίτι και παίζει με τις ψυχές, ένας διαταραγμένος πιτσιρικάς τρυπώνει για να φλερτάρει με την κόρη, ενώ παραμορφωμένος κυριούλης με σαρδόνιο χαμόγελο χτυπάει κάθε τρεις και λίγο το κουδούνι -και όχι για να μας πει τα κάλαντα. Για να μη σου μιλήσω για το πατάρι και το υπόγειο.

Είκοσι δευτερόλεπτα μετά την άφιξη: "Μήπως ήταν λίγο fail η απόφαση για μετακόμιση εδώ!"

Και σα να μην έφθαναν όλα αυτά, η γειτόνισσα (Τζέσικα Λάνγκ) κρύβει ένα κάρο μυστικά και θέλει να βγάλει από τη μέση την οικογένεια, ενώ η έτοιμη-για-όλα υπηρέτρια του σπιτιού (Φράνσις Κόνροϊ -από το Six Feet Under αν τυχόν το έβλεπες) εμφανίζεται ως άσχημη γκρανκάσα στις γυναίκες και ως λαχταριστό πορνίδιο στους άνδρες.

Η Σκύλλα και η Χάρυβδη!

Τα μεγάλα προτερήματα της σειράς είναι (α) το σενάριο που σε κρατάει συνεχώς σε αγωνία και σου ξεδιπλώνει διάφορες ιστορίες με αφηγηματική συνέπεια και κινηματογραφικό ρυθμό, (β) η στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία με υποδειγματικά πλάνα, ατμοσφαιρικές λήψεις, σπασμωδική ταχύτητα στην κάμερα και καταπληκτικούς φωτισμούς και (γ) οι υπέροχες ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, την καταθλιπτική κόρη και όλους μα όλους τους δευτερεύοντες χαρακτήρες με κορυφαίες την εξαιρετική Φράνσις Κόνροϊ και τη σαγηνευτική Τζέσικα Λανγκ που σου προσφέρει σταρ κουόλιτι άλλων εποχών.


Το "American Horror Story" είναι τόσο καλό που είναι ήδη κλασικό στην κατηγορία του. Άκου λοιπόν τη συμβουλή του πτηνού και τρέξε να κλείσεις παπά για ευχέλαιο.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts