Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Το Δώδεκα θα'ναι γουρλίδικο, θα δεις!


Αν επιβεβαιωθούν οι Μάγιας, το '12 θα καταστραφεί ο κόσμος. Αν επιβεβαιωθούν οι οχτροί μας, το '12 θα καταστραφεί η Ελλάδα. Αν επιβεβαιωθεί το πτηνό, το '12 θα σου πέσει το τζόκερ (παίζε!), θα σου αφήσει απιστεύταμπολ κληρονομιά θείος που δεν ήξευρες ότι έχεις (αλλά είχε στείλει γράμμα στη Βίκυ Χατζηβασιλείου να σε βρει), θα γνωρίσεις μεγάλες επαγγελματικές επιτυχίες (τύπου θα σε κάμουμε προϊστάμενο να μας διατάζεις και να βγάζεις τ'απωθημένα σου πάνω μας) και θα χτυπήσει επιτέλους το τηλέφωνο της Άννας Βίσση (Δώδεκααααα) και θα'ναι κλήση από τη Βανδή για την καλή χρονιά!

Αγαπημένε αναγνώστα, σου εύχομαι το 2012 να φθάσεις πιο πέρα κι από το παραπέρα σου και να πραγματοποιήσεις επιτέλους τις επιθυμίες σου! Χρόνια σου πολλά!

Το πτηνό

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Οι πιο γκαγκά οικογένειες σού στέλνουν τις ευχές τους!

Στα εξωτερικά, μία γλυκιά συνήθεια είναι να βγάζεις φωτογραφία με το φάμιλι και να τη στέλνεις με τις ευχές σου σε φίλους και γνωστούς αντίς για σίζοναλ καρτ ποστάλ. Το πτηνό έχει συγκεντρώσει για σένα μερικές ιδιαίτερες οικογένειες, για να ξεπατικώσεις ιδέες και να το κάμεις κι εσύ από του χρόνου.


Ζευγάρι που τον ετρώει τον κουραμπιέ με το κιλό, εδώ τσουγκρίζει με χαριτωμενιά για το καλό του χρόνου. Εκείνος έχει στάξει στο γάλα του, λίγη βότκα. Εκείνη έχει παπαριάσει στην κούπα της, ένα μελομακάρονο. 


Ο προβληματισμένος παππούς κρατάει τον Τόι Στόρι που του χαρίσανε τα εγγόνια του. Ο μικρός κάτω, όταν μεγαλώσει θα καταλάβει ότι ο Μπάμπι δεν υπήρξε ποτέ Ολυμπιακός. Τέλος ο νεαρός πάνω δεξιά καλεί μέσα από τη φωτογραφία για βοήθεια. 


Ο κουβαρντάς Ανέστης έκαμε δώρο στο φάμιλι ένα τζακούζι και η γυναίκα του η Τούλα, τους έβαλε όλους να φωτογραφηθούν μέσα στους αφρούς για να το στείλει στις φιλενάδες της να τις πικάρει. Εκείνο που ουδέποτε έμαθαν οι φιλενάδες είναι ότι με το που βγήκε η φωτογραφία, αποκολλήθηκε το λαμπάκι από πίσω, έπεσε το καλώδιο μέσα στο τζακούζι, έγινε το μουστάκι του Ανέστη κάγκελο και μονιμοποιήθηκε το χαμόγελο στην Τασούλα (πράγμα που δεν βοήθησε καθόλου στην κηδεία του πεθερού της μετά από δύο εβδομάδες). Τα παιδιά έχουν να διηγηθούν πολλά στο θέραπι.


Η οικογένεια του μεγαλογιατρού Αναστάση Ρήγα κάμει θεμάτικ φωτογράφιση με το επίθετό της. Την επομένη της φωτογράφισης, ο Αναστάσης συνελήφθη ως φοροφυγάς και -καθόπως γνωρίζεις επειδή το κράτος δεν αστειεύεται- οδηγήθηκε στα κρατητήρια. Το καλό είναι ότι δεν χρειάστηκε να αλλάξει στολή. Το κακό είναι ότι στο ίδιο κελί εκρατείτο ο γνωστός στυλίστας-φοροφυγάς που του 'ρθε ο ντοβρουτζάς με όλη αυτή τη ρίγα και 'μολόγησε επιτέλους τις απάτες του.


-Μαμά, σε ποιο πουλάκι κοιτάμε; Της φωτογραφικής ή του μπαμπά;


Η μαμά πήρε ένα τόπι ύφασμα και έραψε ζεστές πιτζάμες για τις τρεις κοράκλες και για την ίδια. Δυστυχώς, το ύφασμα δεν έφθασε και για το μπαμπά, εξού και έχεις μία παραφωνία στη φωτό. Ευτυχώς στη φωτογραφία της επόμενης χρονιάς η παραφωνία αυτή αποφεύχθηκε, καθώς ο μπαμπάς τα τίναξε από πνευμονία.


Εκτός από στυλιστική πρόταση με έξυπνες πινελιές (αγοράκια μπλε / κοριτσάκια κόκκινο), το αποτέλεσμα αποτελεί και ζαλιστικό τρικ για τα ματάκια σου. Προφανώς το βρήκανε σε ντισκάουντ το πουλεβεράκι.


Δύσκολες οι γιορτές για την οικογένεια Τσιτσιμπίκου. Λόγω περικοπών, δεν αγόρασαν εφέτος δέντρο. Η μαμά όμως ήταν αποφασισμένη να κρεμάσει την χρυσαφένια γιρλάντα και τις κόκκινες καμπάνες της και για να μην την κακοκαρδίσουν, αναγκάστηκαν να περάσουν όλη την εορταστική περίοδο σε μία ελαφρώς άβολη στάση. Η μικρή θα κάμει χρόνια να κλείσει τα χέρια της.



Και πριν σπεύσεις να τον επείς χαζομπαμπά (ή χαζοπανήβλακα), να σου πω ότι ο Σάκης φοράει και πάνες. Η Ματίνα όταν τον φωνάζει "μωρό μου", κυριολεκτεί.



Όταν έσπασε το κλαδί, η Λιλίκα ένιωσε ότι χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της. Οι υπόλοιποι χάσανε κάτι ανάμεσα στα πόδια τους. Το δέντρο δεν έχασε το χιούμορ του.

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Το playlist των Χριστουγέννων

Επειδής το ξεύρω ότι αμέλησες να σιάξεις πλέιλιστ για το χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν διότι έτρεχες τελευταία στιγμή να στουμπώσεις τη γαλοπούλα με το κάστανο και να μελώσεις το μελομακάρονο, το αγαπημένο σου πτηνό ανέλαβε να σε ξελασπώσει για μία ακόμα φορά. Πάμε λοιπόν! Άναψε τα φωτάκια, δώσε βόλιουμ στα ηχεία, δώσε βάλιουμ στη γιαγιά και καλό μας ξεφάντωμα!


Η Έφη Σαρρή μπουκάρει ωσάν αγιοβασιλίτσα, αναστατώνει με το σουπερμίνι της, το μπρίο και την τσαχπινιά της και τραγουδά "χριστούγεννα-πρωτοχρονιά-είν'η δική μας η χρονιά" με υπόκρουση "μανά-μανάμ". Και μπορεί η Έφη να χαριεντίζεται με τους δύο μαντραχαλέους, όπως όμως αποδεικνύεται στο τέλος του κλιπ, άλλα τα μάτια του λαγού και άλλα του ταράνδου.


Χριστούγεννα χωρίς το All I Want For Christmas της Μαράια δεν τα θέλει ούτε ο Άγιος Βασίλης! Εντούτοις επειδής με ξεύρεις τι ανατρεπτικός είμαι, σου 'χω εδώ το άσμα σε οπτικοποίηση από το βασιλικό ναυτικό της Αγγλίας. Πώς ήταν ας πούμε παλιά η χορωδία του σοβιετικού στρατού που τραγουδούσε το Καλίνκα και σείονταν οι πέτρες; Καμία σχέση! Διότι εδώ ο πεζοναύτης την έχει δει πιο αλέγκρος και πιο απελευθερωμένος -είτε στον Περσικό τον έστειλες, είτε στο Φαληράκι της Ρόδου, το ίδιο πράμα. Πάντως αν έβλεπα αυτό το κλιπ και ήμουν Άγγλος, θα είχα αυτοκτονήσει -κατά προτίμηση καταπίνοντας το σιντί της Μαράια. Αν πάλι ήμουν το Ιράν, θα είχα ξεκινήσει ήδη το βομβαρδισμό του Λονδίνου.


Εντωμεταξύ πίσω στη βρετανική πρωτεύουσα, οι ανυποψίαστες σύζυγοι των πεζοναυτών, σχημάτισαν μία χορωδία ειδικά για το κρίστμας τάιμ για να τραγουδήσουν ένα "παιδιά της Αγγλίας παιδιά που σκληρά πολεμάτε μες την ερημιά" (υποτίθεται πως οι καλοί τους βρίσκονται στις ερήμους της Μέσης Ανατολής, χελόου!). Όπου βεβαίως ένα "Τζίζους" το λες, αλλά όχι ένεκα Χριστουγέννων! Κοιτάζοντας ξανά τις αγγλίδες συζύγους, έρχεσαι και καταλαβαίνεις γιατί οι πεζοναύτες του προηγούμενου κλιπ ήσαν τόσο χαρούμενοι που βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά τους.


Το "Last Christmas" που έχει υποστεί μεγάλο εξευτελισμό κατά καιρούς, εδώ πέφτει στα νύχια των One, λίγο μετά την αποχώρηση από το γκρουπ του γνωστού σκέιτερ Κωνσταντίνου Χριστοφόρου. Εκείνο που πάντα με προβλημάτιζε σε αυτή τη βερσιόν είναι ο στίχος "σα να είχα γεννηθεί ξανά για πρώτη φορά". Εντάξει και η ανεξήγητη χαρά του γκρουπ (συνδέεται με την αποχώρηση του σκέιτερ;).


Ο Justin Bieber -γνωστό Ελφ που αρέσει στα πεντάχρονα- απεφάσισε να τραγουδήσει (λέμε τώρα) σίζοναλ τραγούδι που παίζεται φανατικά σε όλα τα παιδικά πάρτι εναλλάξ με το "Φέρτε μου τούλι για το μικρό Χριστούλη"¨της Καιτούλας της Γαρμπή. Ο μόνος λόγος που παρακολούθησα εγώ αυτό το βιντεοκλίπ ως το τέλος, ήταν η κρυφή μου ελπίδα ότι εκεί που στέκεται στο δρόμο και νιαουρίζει, θα περάσει ένα τριαξονικό και θα τον εκάμει γκράφιτι.


Κι εκεί που νόμιζες ότι καθάρισες με τη Μαράια και το Έλφ, αυτά αποφάσισαν να συνεργαστούν σε νέα βερσιόν του All I Want For Christmas. Βλέποντας το κλιπ, αναρωτιέσαι ποιος έχει ξεπέσει περισσότερο: η cougar Μαράια ή ο MILF Τζάστιν; Επίσης επανεκτιμάς εκείνους τους πεζοναύτες και τις γυναίκες τους. Και την Έφη Σαρρή. Νομίζω ότι ο Άγιος Βασίλης μπορεί να κάμει επιτέλους δώρο σε Μαράια και Έλφ, την αφωνία.

Καλά Χριστούγεννα αναγνώστα! Και χαμογέλα λέμε!

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

H Γκουντρούνε σού στέλνει τις ευχές της!



Ανέκαθεν ο Χανς και η Γκουντρούνε είχανε τον τρόπο τους στον εορτασμό των Χριστουγέννων. Στολίζανε το έλατο στον κήπο τους, κολλάγανε διακοσμητικά αγγελάκια στα παράθυρά τους, φτιάνανε σίζοναλ γλυκά και ανάβανε τα κεράκια στο στεφάνι Adventskranz για να μετρήσουν αντίστροφα τις εβδομάδες μέχρι τη μέρα των Χριστουγέννων!

Τι εννοείς εφέτος έχουμε κρίση; Καμία κρίση απολύτως για τη Γκουντρούνε! Διότι δεν ξεύρω τι λες εσύ, αλλά η πλούσια και χορτάτη Γερμανία (πέστην και δουλευταρού, θα το δεχτώ) έχει μπει κανονικότατα στο κρίστμας σπίριτ, έχει στολίσει τις πόλεις της και είναι έτοιμη να εορτάσει ας γιούζουαλ τη μεγάλη γιορτή.



Για να σου κάμει πιο ορατό το κοντράστ με την ελληνική κακομοιριά (βλέπε προηγούμενο ποστ) αλλά και να σου πασπαλίσει στην οθόνη σου λίγη παραμυθόσκονη Χριστουγέννων, το πτηνό απεφάσισε να σε πετάξει μέχρι τη Βαυαρία για να σου πει τα "Fröhliche Weihnachten" και να πιει στην υγεία σου ένα ποτήρι γκλούβαϊν -ζεστό κρασάκι που σερβίρεται στις υπαίθριες χριστουγεννιάτικες αγορές της χώρας.



Στην αγορά που έχει στηθεί στο κέντρο του Μονάχου κάτω ακριβώς από το Δημαρχείο, αγόρασα ένα σακουλάκι με λαχταριστά μπισκότα από σοκολάτα. Τα οποία απήλαυσα χαζεύοντας τους πάγκους με την πραμάτεια: υπέροχα μπιχλιμπίδια, τυριά και αλλαντικά, μικροτεχνίες και δωράκια, γκλούβαϊν και λιχουδιές. 


Παρά το τσουχτερό κρύο, οι αγορές μένουν ανοιχτές ως αργά το βράδυ και ο κόσμος είναι πολύς και ενθουσιώδης. Τα κρίστμας μπαζάρς είναι σημείο συνάντησης και μετατρέπουν μία γιορτή που θα περίμενες (και λόγω κρύου) να είναι σπιτική και οικογενειακή, σε υπαίθρια και ανοιχτή. Ευδιάθετες παρέες νέων -αλλά και μεγαλύτερων- αψηφώντας το κρύο, πιάνουν το κουβεντολόι, γελάνε και διασκεδάζουν. Και μετά μου λες εσύ ότι μόνο στην Ελλάδα βγαίνουμε όξω χάρις τον υπέροχο γκρικ γουέδερ μας: εγώ στο Μιούνιχ, όλους όξω τους είδα και σε διαβεβαιώ πως δεν τους πτοούσε καθόλου το αντίστοιχο ντόιτς γουέδερ.



Οι δρόμοι είναι σουπεργουάου στολισμένοι και τα κτήρια φωτίζονται το βράδυ με όμορφα χρώματα που αναδεικνύουν το φιζίκ τους. Οι δε βιτρίνες είναι ιδιαιτέρως φροντισμένες και σου προτείνουν του κόσμου τα καλούδια να φχαριστηθεί η ψυχούλα σου ευζωία.





Σε κεντρικό πολυκατάστημα του Μονάχου, μία σειρά από λαγούδια, αρκούδια και αλογατάκια στήνουν χριστουγεννιάτικη παρέλαση στις βιτρίνες.


Μία υποψήφια του Ντάνσινγκ ον Άις κάμει μοναδικές πιρουέτες πάνω στην παγωμένη πίστα (φαντάσου-το με μικρή κίνηση και το κατάλληλο κάλαντο ως υπόκρουση και έχεις εικόνα).


Το βρώμικο μυαλό μου βέβαια άρχισε τους περίεργους συνειρμούς. Ας πούμε στις παρακάτω εικόνες, είναι ιδέα μου ή βλέπεις κι εσύ...
(α) ένα μεγάλο αρκούδο να ζμπρώχνει ένα μικρό μαϊμουδάκι (μαϊμουδο-παιδο-φιλία, χελόου!) και έναν άλλον να ζμπρώχνει το μικρό του αρκουδάκι από το μπαλκόνι ωσάν τον Μάικλ Τζακσον;


(β) ένα τσούρμο ζώα να παλουκώνουνε ένα αθώο λαγούδι με ένα φαλλικό καρότο;


(γ) ένα άλλο αρκούδι να χαϊδεύει (με ύποπτες προθέσεις;) ένα αλογατάκι, θε-μου-σχώρνα-με!


Επειδής όλο αυτό με τα ζωάκια να απαυτώνονται τάχα-μου αθώα και απονήρευτα, κάπως με εθορύβησε, απεφάσισα να κινηθώ προς μεγάλο εμπορικό κέντρο με σινιέ μάρκες και απλησίαστες τιμές, για να κάμω ως Έλλην επιτέλους αίσθηση και στα μεγάλα σαλόνια. Εδώ αξίζει να σου πω, ότι στο Μιούνιχ υπάρχουν μεγάλες υπόγειες εμπορικές στοές που ενώνουν τα αντικριστά μαγαζιά ενός δρόμου και -εάν χαλιέσαι π.χ. από το χιόνι- μπορείς να κινείσαι από το ένα σοπ στο άλλο, χωρίς να είσαι στο βάλε-βγάλε το κασκόλ, το γάντι και το σκούφο. Ειδικά εσύ φίλη αναγνώστρια, νομίζω θα συναντήσεις εκεί μέσα την πληρότητα και θα ερχόμαστε να σε επισκεπτόμαστε να μαθαίνουμε τα νέα σου.



Σε ένα κατάστημα με είδη δώρων, ο Μπάμπι το ελαφάκι σε περίμενε με καπελίνο και κόκκινη μπότα. Αν ήσουν καλόπιστος τον έκαμες για τιρολέζο. Αν ήσουν κακόπιστος, τον έκαμες για καμπαρετζού.


Σε μία βιτρίνα πέτυχα επίσης έναν ωραιότατο ιπποπόταμο, τον οποίο αγόρασα για δώρο στη θεία Μαρουλία μπας και το πιάσει επιτέλους το υπονοούμενο ότι ήρθε η ώρα της δίαιτας. Όταν εντέλει της τον προσέφερα βέβαια, με ρώτησε αν περιέχει μέσα σοκολατάκια, οπότε μάλλον δεν το έπιασε.


Αλλά και στο γειτονικό Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, το χριστουγεννιάτικο πακέτο είναι παρόμοιο. Έχεις ας πούμε κι εκεί δέντρο αψηλό με καλαίσθητα στολίδια στην κεντρική πλατεία, όμορφα κιόσκια που πουλάνε λογής λογής καλούδια, αυστρο-τιρόλους που ψωνίζουνε και κατεβάζουνε γκλούβαϊν (που δεν ξεύρω αν στο είπα αλλά ετυμολογικώς η λέξη προέρχεται από το γκλου-γκλου-γκλου που κάμεις όταν το κατεβάζεις με το μπουκάλι) και μία περιρρέουσα ατμόσφαιρα χαρουμενιάς.


Σε έναν από τους κεντρικούς δρόμους του Σάλτσμπουργκ ονόματι Franziskanergasse, θα βρεις κιόσκια με αυστριακά παραδοσιακά προϊόντα, χοιρομέρια και αλλαντικά, γκραβούρες και παλαιοπωλεία, αλλά και όμορφες ανθοσυνθέσεις.



Αν είσαι Ελληνάρας και θέλεις να κάμεις στέιτμεντ, αγοράζεις ανθοσύνθεση, πηγαίνεις δύο στενά πιο κάτω που έχει στηθεί ένα παγοδρόμιο κι αρχίζεις να πετάς στην πίστα γαρούφαλα φωνάζοντας "όπα!".


Αν πάλι θέλεις να το φορέσεις το τιρόλο πάνω σου, υπάρχει η επιλογή να ντυθείς βλαχάκι σε ένα από τα πολλά μαγαζιά με παραδοσιακές ενδυμασίες, φουλάρια, γιλέκα και καπέλα με το φτερό στο γείσο.


Με τούτα και με κείνα, από το Μούνιχ και από το Σάλτσμπουργκ, ο Χανς και η Γκουντρούνε σου στέλνουν τα φιλιά τους και τις ολόθερμες ευχές τους -κι ας είσαι από το Γκρίχελαντ, καλή καρδιά μέρες που είναι! Ίσως σου εύχονται ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για εκείνες τις διακοπές που περάσανε στην Κρήτη. Ίσως γιατί το νόημα των Χριστουγέννων είναι ακριβώς αυτό: η αγάπη προς τον πλησίον. Ίσως πάλι γιατί είναι και οι δυο τους σκασμένοι στο φαϊ και μιλάει το γκλουβάιν.

Οπότε δικαιούσαι κι εσύ με τη σειρά σου να επιβεβαιώσεις πως ναι, οι γερμανοί είναι φίλοι μας.

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Λυπάμαι, τα Χριστούγεννα φέτος αναβάλλονται!


Στην κεντρική στοά Σπυρομηλίου, η Μαίρη Πόππινς, ο Άγιος Βασίλης και ο Πινόκιο -που ίπτανται πάνω από τα κεφάλια των διερχόμενων- σώζουν κάπως τα προσχήματα. Μίας καταθλιπτικής Αθήνας που τα φετινά Χριστούγεννα, στερείται παντελώς διάθεσης για εορτασμούς.



Ένας μολυβένιος στρατιώτης στέκεται λίγο αμήχανος και με το στόμα ανοιχτό. Φαντάζομαι ότι αλλιώς τα περίμενε κι αυτός τα δικά του Χριστούγεννα. Αλλά τού κλήρωσε η μνημονιακή Ελλάδα της μιζέριας, αντίς ας πούμε μία ολοστόλιστη Βιέννη ή μία παραμυθένια Πράγα. Γκαντέμης!  


Τα μόνα χαμόγελα που βλέπεις είναι ζωγραφιστά, στα πρόσωπα κοκκινοσκούφηδων καλικάντζαρων, στις προθήκες του Public. Ο κόσμος κι εκεί σαφώς λιγότερος από άλλες χρονιές. Ψωνίζει απρόθυμα, σχεδόν πειθαναγκαστικά. Η κυρία που βρισκόταν μπροστά μου στην ουρά του ταμείου, ρώτησε τουλάχιστον τρεις φορές την υπάλληλο για το συνολικό ποσό που έπρεπε να πληρώσει. Είχε πάρει δύο παιδικά βιβλία και ένα αυτοκινητάκι. Με απογοήτευση και μία συστολή έβγαλε τα χρήματα από το πορτοφόλι της.


Η Χριστουγεννιάτικη Αθήνα δεν έχει καμία διαφορά από τη μη-Χριστουγεννιάτικη Αθήνα. Οι ίδιοι είμαστε, με τα ίδια προβλήματα. Με μερικά φτηνιάρικα φωτάκια να κρέμονται πάνω από τα ξεφτισμένα μας όνειρα. Το βλέπεις στα αγέλαστα πρόσωπα των περαστικών, το βλέπεις στα κλειστά μαγαζιά με τα κατεβασμένα ρολά, το βλέπεις σε μία πόλη όπου εορτασμοί πια δεν χωρούνε. Ούτε δέντρο δεν έχουμε πλέον! Πρώτα κάψαμε τ'αληθινά μας δέντρα, ύστερα κάψαμε και τα ψεύτικα. Κι απομείναμε άδεντροι πια, να κοιτιόμαστε και να λυπάται ο ένας τον άλλον.  


Στην Ερμού, οι άνθρωποι πηγαινοέρχονται ωσάν τα ζόμπι. Λες και ξυπνήσαμε με ένα κεφάλι καζάνι μετά από τρομερό μεθύσι χρόνων. Όλοι ψάχνουν να βρουν τα Χριστούγεννα μπας και διασκεδάσουν τις αγωνίες τους για λίγο. Αλλά Χριστούγεννα πουθενά!

Μία τσιγγάνα πουλάει μπαλόνια στη γωνία με τη Βουλής. Από πάνω της μία κίτρινη πινακίδα καλεί τον κάθε απελπισμένο να πουλήσει τα χρυσαφικά και τα κοσμήματά του. Ο Fokas προσφέρει δώρο 10 ευρώ με κάθε 50 που ψωνίζεις. Το συντριβάνι μπροστά έχει παραδοθεί στην αναρχία. Εικόνες μίας πόλης σε βαριά κατάθλιψη.


Κι ύστερα έκαμα μεταβολή και γύρισα σπίτι. Δεν την αντέχω άλλο τη μιζέρια. Μπορώ έστω και για λίγο να κάμω διάλειμμα από τα προβλήματα; Να μην ακούω την Τρέμη και τον Πρετεντέρη θέλω. Να μην βλέπω τον Βενιζέλο. Να μην ακούω την Τρόικα και τους στόχους της. Μπορώ; Δεν θέλω να βλέπω τις φάτσες τους, πειράζει; Δεν αντέχω άλλο να τρομάζω. Με τη δουλειά, με την εγκληματικότητα, με τους φόρους, με το μέλλον μου, με την αγωνία για τα προς το ζην. Δεν φταίω σε τίποτα, αν θέλεις το πιστεύεις. Σε τίποτα.

Άναψα τα φωτάκια του δέντρου μου, κάθισα ανακούρκουδα στο πάτωμα και χάζεψα τις χρυσαφένιες μπάλες. Κι έτσι κάπως τ'αποφάσισα. Ότι κι αν φέτος τα Χριστούγεννα αναβλήθηκαν, εγώ Χριστούγεννα θα κάμω.


Διότι κι αν ακόμα η χοντρή φράου Ανγκέλα δεν θέλει να με δει να χαμογελάω, έχω τη δική μου χοντρή Αγγέλα να μου χαμογελάει και να μου ψιθυρίζει τα χρόνια της πολλά.

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Ντολμά-μπαχτσέ; Α όχι, δεν μπορώ να πάω σε ένα μπαχτσέ γιομάτο ντολμάδες!


Κάπου στα μέσα του 19ου αιώνα, ο Σουλτάνος απεφάσισε ότι βαρέθηκε τον μπανάλ οριενταλισμό του Τοπ Καπιού (είπαμε ότι κλίνεται το Τοπ Καπί), πακετάρισε μπογαλάκια, οικοσυσκευή και χανούμ μπουρέκ και μεταφέρθηκε σε νέο, ωραιότατο μπίλντινγκ που είχε παραγγείλει στην άλλη πλευρά του Κεράτιου και με θέα το Βόσπορο. Ένα ζεστό πρωινό, το πτηνό βρέθηκε όξω από το περί ου ο λόγος παλάτι, που ακούει στο όνομα Ντολμά-μπαχτσέ -και παρότι οι ντολμάδες δεν είναι πολύ του γούστου του, απεφάσισε να μπει.

Τώρα θα με ρωτήξεις -και δικαίως- "μα είναι όνομα αυτό για κοτζαμάν παλάτι;". Επειδής την έχω την ετοιμολογία και θα σε καταπλήξω, άκου να μαθαίνεις! Αρχικώς ο χώρος εκείνος ήταν προβλήτα που προσάραζαν καΐκια. Αργότερα όμως πέρασε στην ιδιοκτησία του Σουλτάνου ο οποίος χωροθέτησε εκεί ένα μεγαλόπρεπο γκάρντεν -δηλαδής ένα μπαχτσέ γιαβρίμ! Κι επειδής ήταν πολύ φορτωμένος ο μπαχτσές με όμορφα λελούδια και δέντρα και θάμνους, τον ονομάσανε "ντολμά", που πα να πει "γιομάτος" (ναι, εξού και το ντολμαδάκι)! Αργότερα ήρθε και έδεσε και το παλάτι.
 

Η προνομιούχος θέση του, ακριβώς πάνω στη θάλασσα και με θέα την ασιατική πλευρά του Βοσπόρου, αξιοποιείται πλήρως καθώς κήπος και παλάτι κοιτάζουν προς τα εκεί. Μία σειρά από εντυπωσιακές αυλόπορτες οδηγούν σε μικρές προβλήτες όπου προσάραζαν τα πλοιάρια που άλλοτε μετέφεραν το σουλτάνο και σήμερα τον τουρίστα που κάμει την κρουαζιέρα του στο Βόσπορο.

Το πρώτο πράγμα που συναντάς όταν επισκέπτεσαι το Ντολμπά-μπαχτσέ δια ξηρός, είναι ένα αψηλό ρολόι 27 μέτρων (Dolmabahçe Saat Kulesi), σε νεομπαρόκ αρχιτεκτονική που σε καλωσορίζει και σου λέει και την ώρα.

Ακολούθως φθάνεις σε μία χιουτζ πύλη που σε αφήνει άφωνο με τo μπιχλιμπιδάτο διάκοσμο και το μέγεθός της. Από εδώ εισέρχονταν οι επίσημοι προσκεκλημένοι του Σουλτάνου, από εδώ θα μπεις κι εσύ να έχεις να ξιπάζεσαι.



Ακριβώς μπροστά από την πύλη βρίσκεται φρουρός πολύ ψαρωτικός κι έτσι, ο οποίος στέκεται ευθυτενής ωσάν το αγγούρι και ανέκφραστος ωσάν το πράσο (γνωστό για το πόκερ φέις του). Εδώ σου τον έχω πάρει φωτό από μπροστά για να τον δεις και να αναρωτηθείς τι διάολο κρύβει με το αριστερό του χέρι.


Και εδώ σε μεγάλη αποκλειστικότητα, σου έχω την οπίσθια όψη με το σπαθάκι στο χεράκι για να καταλάβεις ότι ο κομάντος είναι έτοιμος να σου βγάλει και το μάτι αν τον τσαντίσεις! Αν μείνεις μερικά λεπτά μαζί του όμως, θα καταλάβεις ότι το σπαθάκι είναι μη σου πω και απαραίτητο για την αυτοάμυνά του από τους τουρίστες!


Διότι τι κάμει κάθε σοβαρός τουρίστας όταν βλέπει ακίνητο φρουρό-ατράξιον μπροστά από μπίλντινγκ; Μα φυσικά πάει και στέκεται δίπλα του σε διάφορες πόζες για να έχει να θυμάται το μόμεντ και να καυχιέται αργότερα στο παρεάκι ότι του έκαμα φατσούλες και ο μπαγάσας δεν γέλαγε καθόλου. Ειδικά αν είσαι χοντρή, κοντή και άσχημη τουρίστρια από το Μπαχρέιν, δικαιούσαι να ποζάρεις και σε απρεπείς πόζες, το ζητάει ο οργανισμός του, του φρουρού!




Αφού πέρασα κουόλιτι τάιμ φωτογραφίζοντας μερικές δεκάδες τουρίστες δίπλα στο φρουρό (με έμφαση στην κελεμπία), διήλθα την πύλη και βρέθηκα σε έναν υπέροχο ανθοστόλιστο κήπο που βλέπει στο Βόσπορο. Στη μέση του ένα μεγάλο συντριβάνι με σκαλισμένους κύκνους και τριγύρω μερικά άλλα, έτσι για γαρνιτούρα.


Καταμεσίς του κήπου υψώνεται το εντυπωσιακό παλάτι που σου θυμίζει πιότερο τις Βερσαλίες παρά κονάκι ράθυμων σουλτάνων! Διότι όπως σου είπα, εκεί κάπου στα μέσα του 19ου αιώνα, οι σουλτάνοι είχαν αποφασίσει να κάμουν ένα ρετουσάρισμα της εικόνας τους και να εξευρωπαϊστούν, αφήνοντας πίσω τα σαρίκια και τις κελεμπίες και φορώντας φράγκικο ντύσιμο και πανταλόνια. Κι αυτό γιατί είχαν μπουχτίσει τα υποτιμητικά σχόλια των λογής λογής ευγενών της Ευρώπης που τους βλέπανε αφ'υψηλού και τους είχανε για μεγάλες μπαναλαρίες. Εξού και εγκαταλείψανε το Τοπ Καπί και την "παλαιά Πόλη" που βρίσκεται στο Σουλταναχμέτ (και παρέπεμπε ιστορικά και συνειρμικά στο Βυζάντιο) και περάσανε (καθόλου τυχαία) στην αντίκρυ πλευρά του Κεράτιου, όπου διέμεναν κοινότητες δυτικών εμπόρων και πραματευτάδων.




Για να σου πω και τα τεκνικάλιτις, το παλάτι το επισκέπτεσαι μόνο με συνοδεία ξεναγού που σε περιμένει στην είσοδο και όταν μαζέψει ικανό αριθμό επισκεπτών, αναλαμβάνει να τους τριγυρίσει στα 285 δωμάτια, τα 46 σαλόνια, τα 6 χαμάμ και τα 68 μπάνια. Ναι, θα σου πάρει ώρα. Ναι, αξίζει τον κόπο.



Επίσης οφείλω να σου αναφέρω ότι πριν μπεις στο παλάτι, θα σε προμηθεύσουνε με ειδικές σακούλες με λαστιχάκι που θα περάσεις γύρω από τα παπούτσια σου, ώστε πρώτον να μην καταστρέφεις τα πολύτιμα χαλιά και δεύτερον, να σε βλέπουμε και να γελάμε με το πόσο γελοίος δείχνεις όταν περπατάς και κάμεις χράτσα-χρούτσα! Αυτό είναι πάγια πρακτική σε όλα τα ιστορικά κτήρια της Τουρκίας και -για να σου λύσω και την απορία- έχει να κάμει και με τη μουσουλμανική πίστη που θεωρεί εξαιρετικά ακάθαρτα τα παπούτσια (εξού και τα βγάζουμε στα τζαμιά ή τα πετάμε στο Μπους αν θέλουμε να τον πικάρουμε).


Εδώ η Αϊσέ φωτογραφίζει την αδελφή της την Γκιουλέ η οποία ποζάρει με χάρη στη σκάλα. Μία χοντρή μουλάρα τουρίστρια με τα μπούτια όξω κάθεται πάνω στο περβάζι.

Στο εσωτερικό, οι ακριβές αντίκες, τα ρολόγια, τα μπιμπελό, τα χαλιά και τα έπιπλα, σου βγάζουν το μάτι με την πολυτέλεια και τη χλιδή τους, ενώ θα μπορούσαν να αποτελέσουν και πρώτης τάξεως εμπόρευμα για την κυρία Μοιραράκη. Ιδιαιτέρως εντυπωσιακή είναι η "Κρυστάλλινη Σκάλα" που είναι φτιαγμένη από μπρούτζο και κρύσταλλο Μπακαρά, έχει σχήμα διπλού πέταλου και κουπαστή από βερνικωμένο μαόνι. Σου μιλάω για την υπερπαραγωγή την ίδια.

Δυστυχώς φωτογραφίες στο εσωτερικό γιοκ, επομένως θα αρκεστείς σε καρτ ποστάλ με τη σκάλα (αν παρατηρήσεις τα κολονάκια που στηρίζουν την κουπαστή, θα δεις ότι είναι από κρύσταλλο)!
Άλλη ενδιαφέρουσα στάση είναι η αίθουσα που χάσαμε τον Κεμάλ Ατατούρκ. Ο οποίος πρέπει να σου πω ότι όταν ίδρυσε το σύγχρονο τουρκικό κράτος, χρησιμοποίησε το Ντολμά-μπαχτσέ ως Προεδρικό Μέγαρο. Στο κρεβάτι όπου ξεψύχησε, θα δεις στρωμένη μία μεγάλη τουρκική σημαία και μερικά προσωπικά του αντικείμενα αφημένα τριγύρω. Ήταν 9:05 το πρωί της 10ης Νοεμβρίου 1938 και όλα τα ρολόγια του παλατιού έχουν συμβολικά σταματήσει σε αυτήν την ώρα -αν και μεταξύ μας εγώ νομίζω ότι ψιλοβαριούνται να τα κουρδίζουν κάθε τρεις και λίγο.

Το τουρ καταλήγει στην κεντρική αίθουσα τελετών, η οποία είναι τρομερά γκλαμουράτη -σε σημείο που και το γκλάμουρ ντρέπεται να μπει εκεί μέσα. Την παράσταση κλέβει το κεντρικό φωτιστικό! Και πριν προλάβεις να μου πεις "σιγά τον πολυέλαιο", θα σπεύσω να σου διευκρινίσω ότι πρόκειται για τον μεγαλύτερο πολυέλαιο με κρύσταλλο Βοημίας σε ολόκληρο τον κόσμο, δώρο της Βασίλισσας Βικτώριας της Αγγλίας (αν και όπως αποκάλυψε ο ξεναγός, μάλλον αγοράστηκε εντέλει από το Σουλτάνο -τσιφούτα η Βικτώρια!), ο οποίος διαθέτει 750 λάμπες και ζυγίζει 4,5 τόνους -κάτι παραπάνω από θηλυκό ελέφαντα μη-χειρότερα. Μια φορά από κάτω του δεν κάθεσαι!

Είπαμε ότι φωτογραφίες στο εσωτερικό γιοκ, επομένως πάρε δεύτερη καρτ ποστάλ για να πάρεις μία ιδέα της κεντρικής αίθουσας τελετών και του πολύφωτου-ελέφαντα.
Επειδής το πτηνό είναι εξαντλητικό σε τέτοιου είδους επισκέψεις, πήρε και έτερο εισιτηριάκι για να επισκεφθεί τις πίσω πτέρυγες του παλατιού όπου στεγαζόταν το χαρέμι. Και καθόλου δεν το μετάνιωσε! Διότι χάζεψε ας πούμε το Ροζ Σαλόνι όπου συχνάζανε οι γυναίκες του χαρεμιού και το Μπλε Σαλόνι, την κυρίως αίθουσα όπου η γλυκιά μανούλα του Σουλτάνου δεχόταν τις συζύγους και τις ευνοούμενές του κατά τις θρησκευτικές εορτές. Η μαμά είχε για την πάρτι της και το καλύτερο δωμάτιο, να βλέπει θέα να ευφραίνεται η ψυχούλα της.

Περιπατώντας στους κήπους και με κατεύθυνση την έξοδο, είδα τρεις φιλενάδες -πτηνές κι αυτές- που έσπευσαν να με ξεπροβοδίσουν. Επίσης, στην πίσω αυλή βρήκα ένα κομψό μουσειάκι με τη συλλογή ρολογιών των σουλτάνων -που αξίζει να τους αφιερώσεις λίγη ώρα (ναι ήταν εξυπνούλικο σχήμα λόγου: "λίγη ώρα για τα ρολόγια").



Πριν αφήσω ξωπίσω μου το Ντολμά-μπαχτσέ, πλησίασα σε μία από τις αυλόπορτες που κοιτάζουν το Βόσπορο. Μεγάλα σύννεφα είχαν αγκαλιάσει την ασιατική πλευρά και όλα έλαμπαν μέσα στο πρωινό φως. Έμεινα για λίγα λεπτά σιωπηλός ατενίζοντας την Ασία από την Ευρώπη. Κοίταζα απέναντι από ένα παλάτι που έδειχνε εξ όψεως λεβαντίνικο, αλλά μέσα του έκρυβε χαρέμια, χαλιά και οθωμανικά μπάνια.