Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Παραλίγο δεκατρία!

Και κάπως έτσι φεύγει το δώδεκα. Ένα έτος που συλλογικά και ατομικά, μας πλήγωσε και μας εξευτέλισε. Ένα έτος με επαναλαμβανόμενες εκλογές, με φωνασκίες και χαστούκια, με λαϊκισμούς και απειλές. Ένα έτος που πήγε την πχιότητα ζωής μας παραπίσω. Και γενικά νομίζω μας εγκαταλείπει πιο φτωχούς και πιο θλιμμένους απ'ό,τι μας παρέλαβε.

Δυστυχώς, η κρίση δεν φαίνεται να δίδαξε πολλά πράματα αυτόν τον τόπο. Κι αν αύριο βρίσκαμε πετρέλαιο στην Ομόνοια και γιόμιζαν τα κρατικά ταμεία με παραδάκι, πάλι τα ίδια θα γίνονταν, πάλι το ίδιο πάρτι θα στηνόταν, πάλι οι ίδιες τσέπες θα γέμιζαν, πάλι οι ίδιοι άνθρωποι θα χτίζανε μεζονέτες και θα αγόραζαν κότερα. Και σε 5-10 χρόνια θα ξαναφθάναμε να χρωστάμε και της Μιχαλούς. Είναι πολύ βαθύτερο το θεματάκι μας.

Αλλά δεν πρόκειται να σε αφήσω εγώ τελευταία μέρα του χρόνου με τέτοιες σκέψεις. Διότι η αισιοδοξία είναι απόφαση. Και εις πείσμα των καιρών και της όποιας εξωγενούς αντιξοότητας, το πτηνό εύχεται η νέα χρονιά να μας προσφέρει ευκαιρίες για ευχάριστα ανταμώματα. Να μας χαρίσει θετικά αισθήματα. Νιαξίματα για τον άλλον. Να μας κάμει πιο σοφούς, σε συλλογικό επίπεδο. Πιο συνετούς στις επιλογές και τις συμπεριφορές μας. Και ναι, να σκάσει κάνα χαμόγελο παραπάνω στα χείλη μας!

Καλή χρονιά λοιπόν αγαπημένε αναγνώστα! Σ'ευχαριστώ που με συντρόφεψες το χρόνο αυτό στα πηγαινέλα μου και σου εύχομαι από καρδιάς, υγεία και καλοτυχία! 
Είθε να το πιάσουμε επιτέλους το δεκατριάρι!

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

O Klimt γιομίζει τη Βιέννη


Ακόμη κι αν τον εξεύρεις ως καλλιτέχνη ή τελοσπάντων τον έχεις έστω ακουστά, για να τον γνωρίσεις πραγματικά, πρέπει να πας στη Βιέννη. Πρώτον, διότι εκεί θα βρεις συγκεντρωμένα τα περισσότερα έργα του. Δεύτερον, διότι είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που για να σου λειτουργήσει το εικαστικό αποτέλεσμα, θα πρέπει να το ιδείς από κοντά. Και τρίτον, διότι Κλιμτ ίσον Βιέννη και Βιέννη ίσον Κλιμτ -στην υπερβολή που μπορεί να κρύβει μία τέτοια εξίσωση: διότι τα έργα του εκτός που γιομίζουν τα μουσεία της αυστριακής πρωτεύουσας, φιγουράρουν επίσης σε μαγνητάκια, αφίσες, ποτήρια, κούπες, σοκολατάκια, ομπρέλες, λεμονοστύφτες και ντιβανοκασέλες.

Το 2012 ήταν αφιερωμένο στον Κλιμτ και η Βιέννη πλημμύρισε από εκθέσεις και αφιερώματα στον καλλιτέχνη, τον οποίον δικαίως θεωρεί πολύτιμο πολιτιστικό της κεφάλαιο και κορυφαία τουριστική της ατραξιόν. Έχοντας επισκεφθεί τις περισσότερες εξ αυτών, έχω να σου πω εντυπώσεις και να σου βγάλω συμπεράσματα. Επίσης να σου δείξω ωραιότατες φωτό, να φχαριστηθείς!

Τη μεγαλύτερη συλλογή έργων του Κλιμτ θα τη βρεις στο Μπελβεντέρε. Όπου αν πας ανυποψίαστος, σε περιμένουν εκπλήξεις.


Κατ'αρχήν είναι το θέμα των χρωμάτων. Όσο καλές και να είναι οι ανατυπώσεις φωτογραφιών και οι αναπαραγωγές των έργων του, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αποδώσουν τη μαγεία των χρυσοκίτρινων και των πορτοκαλοκόκκινων πινελιών, μήτε το στυλιστικό βιρτουοζιτέ των έργων.


Κατά δεύτερον, οι διαστάσεις. Οι πίνακες είναι αρκετά μεγαλύτεροι από αυτό που τυχόν φανταζόσουν -το διάσημο "Φιλί" για παράδειγμα είναι περίπου 1,80x1,80. Που σημαίνει ότι στον τοίχο του σπιτιού σου οριακά θα το κρεμάγαμε.


Και κατά τρίτον, το εύρος των θεμάτων και των διακοσμητικών επιλογών. Ένα μωσαϊκό σχημάτων που δημιουργούν μοναδικό αισθητικό αποτέλεσμα και δίνουν στα έργα μία πολύ προσωπική υπογραφή. Ο άνθρωπος ήταν μία μηχανή έμπνευσης.


Απαραίτητη στάση για κάποιον που θέλει να γνωρίσει τον Κλιμτ είναι το Kunsthistoriches Museum. Ουχί γιατί εκθέτει έργα του, αλλά γιατί η κεντρική αίθουσα με τις μνημειώδεις σκάλες, έχει εικονογραφηθεί από εκείνον. Επειδής μάλιστα η εν λόγω εικονογράφηση βρίσκεται αψηλά εκεί που οι αψίδες συναντούν την οροφή και τελευταία φορά που σε τσέκαρα δεν ήσουν καμηλοπάρδαλη να φθάνεις μέχρις εκεί πάνου, το μουσείο απεφάσισε ένεκα των εορτασμών, να σου σιάξει ωραιότατη πλατφόρμα με σκαλωσιά για να ανέβεις να απολαύσεις από κοντά. Που θα το βρεις πολύ προνοητικό εκ μέρους τους -εκτός κι αν είσαι τίποτις υψοφοβικός και σε κατεβάζουμε ημιλυπόθυμο.


Το μουσείο είχε παραγγείλει στον Κλιμτ και τους συνεργάτες του τη διακόσμηση των αψίδων και εκείνοι δημιουργήσανε μία σειρά από μορφές (γυναικείες κυρίως) που συμβολίζουν διαφορετικές περιόδους της τέχνης από την Αρχαία Αίγυπτο μέχρις τον 18ο αιώνα. Ακριβώς επειδή το θέμα είναι τόσο αβανταδόρικο, έδωσε την ευκαιρία στον Κλιμτ να σου επενδύσει τις μορφές με διάφορα διακοσμητικά στοιχεία, χαρακτηριστικά της κάθε εποχής και να σου παραδώσει μία αναδρομή στην τέχνη ανά τους αιώνες σε κλίμακα υπερπαραγωγής. Η σπάνια ευκαιρία να δεις τις λεπτομέρειες από κοντά σε τέτοιο ύψος (περί τα δώδεκα μέτρα) είναι μεγάλη τύχη και γουάου εμπειρία.

Η επόμενη στάση είναι το εμβληματικό κτήριο της Secession, της ένωσης δηλαδής των αυστριακών καλλιτεχνών που με την ενεργό συμμετοχή του Κλιμτ απεφάσιαν το 1897 να δηλώσουν ελεύθερα το καλλιτεχνικό τους στίγμα, καταγγέλλοντας το συντηρητισμό και την εμμονή στις κλασικές φόρμες.


Σε αυτό το υπέροχο κτήριο με τη χρυσαφί μπάλα στη στέγη του, φιλοξενήθηκαν σημαντικές εκθέσεις που γνώρισαν στο βιεννέζικο κοινό τις νέες τάσεις στη ζωγραφική, φέρνοντας για παράδειγμα έργα των γάλλων ιμπρεσιονιστών! Στη 14η έκθεση που οργανώθηκε εκεί και που είχε ως κεντρικό θέμα του, τον Μπετόβεν, ο Κλιμτ απεφάσισε να συμμετάσχει, με μία εντυπωσιακή τοιχογραφία εμπνευσμένη από την ενάτη συμφωνία του μεγάλου συνθέτη.



Στην οποία τοιχογραφία θα βρεις γυμνές κορασίδες, σκελετούς, φτερά και τον κινγκ κονγκ τον ίδιο. Παρατηρούσα για ώρες τις λεπτομέρειες και σκεφτόμουν εντυπωσιασμένος ότι αυτό το τόσο μοντέρνο έργο που δημιουργήθηκε πριν από έναν αιώνα, θα μπορούσε να είναι εντελώς σημερινό. Θα μπορούσε να βρίσκεται στις σελίδες ενός κόμικ ή στην αφίσα ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Γουάου!



Τελευταία στάση, η αγαπημένη Albertina, το μουσείο στο κέντρο της Βιέννης, που φιλοξενεί μερικές από τις καλύτερες εκθέσεις παγκοσμίως. Εκεί οργανώθηκε έκθεση με τα σχέδια του Κλιμτ. Οι τοίχοι είχαν βαφτεί σκόπιμα με σκοτεινά χρώματα, μαύρο, καφετί και γαιώδες κόκκινο και τα σκίτσα αναδεικνύονταν με τρόπο εντυπωσιακό.



Μία αισθητική απόλαυση. Οι μολυβιές πάνω στο χαρτί, η χορογραφία των σωμάτων, η τόλμη του καλλιτέχνη που δεν δίσταζε να αναδείξει τον ερωτισμό.



Έτσι γιορτάζουν οι πόλεις την ιστορία και την παράδοσή τους. Έτσι αναδεικνύουν την τέχνη τους. Χορτασμένος από υπέροχες εικόνες και σαγηνευμένος από το ταλέντο του Κλιμτ, ένιωσα εξαιρετικά τυχερός που είχα μία τόσο σπάνια ευκαιρία να περιδιαβώ το σύνολο (σχεδόν) του έργου του.

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Ο τάνενμπαουμ!



Εφέτος απεφάσισα να έρθω να σου ευχηθώ από το Βερολίνο. Και μπορεί το ψύχος να είναι τσουχτερό (στη Γερμανία λόγω ελλείψεως ήλιου, στην Ελλάδα λόγω ελλείψεως πετρελαίου), αλλά οι ευχές είναι πάντοτε θερμές και από καρδιάς. Διότι μπορεί να είμαστε πτηνά, αλλά είμαστε τελοσπάντων και αισθηματίες.


Εξού και ετούτο το ποστ είναι παραγεμισμένο με λαμπάκια, αγιοβασίληδες, στολίδια, γλυκά, λιχουδιές, παιχνίδια και λογής λογής χαρουμενιές. Να το διαβάσεις και να φύγεις χορτασμένος! Αυτό θέλω.



Θα ξεκινήσω να σε τραβολογάω με μία στάση στο αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο. Το λέμε Dussmann και είναι ζούπερ τεράστιο και γιομάτο ίντρεστινγκ μπουκς. Έχει και ωραία σαλονάκια με αναπαυτικές πολυθρόνες όπου περνάω κουόλιτι τάιμ χαζεύοντας κομικς και ξεφυλλίζοντας βιβλία τέχνης και λευκώματα.



Τώρα στις γιορτές, οι προθήκες του γιομίζουν με διάφορα καλούδια από εκείνα που σου γυαλίζουν έτσι που είναι σιαγμένα στο μαγαζί, τα παίρνεις να τα κοτσάρεις σπίτι σου και συνειδητοποιείς συντόμως ότι έχεις αγοράσει το τίποτα καθαυτό. Ξεύρεις ποια λέω: τα χριστουγεννιάτικα καλτσοδεντρολαμπομπαλάκια, στα οποία το πτηνό είναι ιδιαιτέρως ευάλωττο!


Τα πολυκαταστήματα της πόλης είναι τιγκαρισμένα στο λαμπάκι! Μακριά από τη μιζεροκατάσταση του Νότου, η Γερμανία ζει μέσα σε μία εορταστική εξτραβαγκάντσα με άφθονη κατανάλωση, ευγενικά χαμόγελα και πρόθυμες ανταλλαγές ευχών. Με τόση χαρουμενιά αράουντ σου, είτε Ντόιτσλαντ την επείς, είτε Ντίζνεϊλαντ την επείς, μέσα θα'σαι!



Και επειδής γιορτές χωρίς γλυκό δεν γίνεται, έλα να σε πάω στο καλύτερο ζαχαροπλαστείο της πόλης! Μη σου πω και της χώρας. Μη σου πω και ολάκερης της βόρειας Ευρώπης -τσιγκουνιές δεν κάμουμε με τέτοια ζητήματα! Διότι στο Fassbender & Rausch δεν μπαίνεις να πάρεις ένα κουτί πάστες και δύο απφελστρούντελ δώρο! Έρχεσαι και αποτίεις τα ρισπέκτ σου στο ναό της σοκολάτας, να σχωρεθούν οι θερμίδες σου. Ένα θα σου πω: στην είσοδο του μαγαζιού υπάρχει ένα τεράστιο σοκολατένιο ηφαίστειο που βγάζει συνέχεια από μέσα του ζεστή σοκολάτα.


Και αυτό είναι μόνον η αρχή. Διότι ακολουθούν ολάκερα κτήρια φτιαγμένα από ζάχαρη και κακάο. Και πασπαλισμένα στις άκρες τους με άχνη.


Στο τσακ με πρόλαβε η χοντρή σεκιουριτού από το να αποσπάσω ένα λαχταριστό κολωνάκι από τη σοκολατένια Πύλη του Βρανδεμβούργου. Νάιν, μου λέει με νόημα. Μιαμ, της ανταπαντώ εγώ λιγωμένος. Άκρη δεν βγάλαμε.



Και επειδής στο Fassbender & Rausch σημασία δίδεται στη λεπτομέρεια, στα ενδότερα σε περιμένει ένας άγιος βασίλης-λέγκο καμωμένος από σοκολατάκια. Σκέτη γλύκα ο Σάντα!



Πιο πέρα, βρίσκεις κι άλλους μικρότερους που κρύβουν λιχουδιές κάτω από το καπέλο τους. Παραδίπλα, κουτιά με χριστουγεννιάτικα μπισκότα. Και στόλεν με παπαρουνόσπορο. Και στρούντελ μήλου.


Και μία παρέλαση από μους με διάφορες γεύσεις, που θέλεις να τα φας όλα για να ανακαλύψεις το καλυτερότερό σου και έπειτα να φας από αυτό μία ζούπερ μεγάλη δόση να βαλαντώσει το μέσα σου από τη σοκολάτα. Φέρτε μου ένα κουταλάκι για να δείτε πώς μπορώ!


Εδώ θα σου κάμω παρένθεση. Για να σου πω, πως γενικά εγώ που είμαι και περίεργο πτηνό με ιδιοτροπίες στο φαγί μου, στη Γερμανία βρίσκω τη χαρά μου: γευστικότατα λουκάνικα, πατάτες, κόσλοου, σούπες, καπνιστά τυριά κι αλλαντικά. Και ψωμιά! Πολλών ειδών και γεύσεων. Και γλυκά! Ταρτάκια και παστάκια και σοκολάτες και λιχουδιές με κράνμπερι και φράουλες. Παρέλαση θερμίδων.



Αλλά πέραν από το θέμα λαιμαργία, αν κάτι αξίζει τις ημέρες αυτές των εορτών στην κεντρική Ευρώπη, είναι οι υπαίθριες αγορές. Σε όλες τις κεντρικές πλατείες του Βερολίνου στήνονται πανέμορφα ξύλινα κιόσκια με χειροτεχνίες, δωράκια και στολίδια.


Το βράδυ και παρά τις χαμηλές θερμοκρασίες, ο κόσμος είναι πολύς και χαίρεσαι να βολτάρεις ανάμεσα στους πάγκους, χαζεύοντας τα καλούδια και σταματώντας για μία κούπα γκλούβάιν, να ζεσταθεί το μέσα σου.


Καμιά φορά αναρρωτιέμαι γιατί τα δικά μας αντίστοιχα "παζάρια" είναι τόσο τσίπικα και ακαλαίσθητα. Και γιατί σε μία χώρα όπως η δικιά μας που έχει τόσο γλυκό καιρό ακόμα και καταμεσίς του χειμώνα, δεν γιομίζουν τα βράδια οι πλατείες μας με κόσμο που να γλεντάει και να ανταλλάσσει ευχές και να χαίρεται τη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. Είναι θέμα κουλτούρας θα πεις. Και παράδοσης. Δεν θέλω να σε πληγώσω μέρες που'ναι, αλλά είναι και θέμα αισθητικής.


Όπως κι αν έχει το πράμα, εγώ πολύ το απολαμβάνω να σουλατσάρω στις κρίστμας αγορές, μασουλώντας το στρούντελ μου και ψωνίζοντας μικροδωράκια για το καλό.


Σε πολλά σημεία της πόλης στήνονται επίσης μεγάλα παγοδρόμια, όπου αν είσαι μικρόψυχος άνθρωπας και καραδοκείς να δεις έπικ τούμπες, πολύ θα απογοητευθείς διότι πρέπει να σου πω ότι μικροί και μεγάλοι πατινάρουν με εντυπωσιακή δεινότητα. Μα ούτε μία γλίστρα; Δηλαδής έλεος πια!



Επειδής σε ξεύρω τι γκρινιάρης είσαι, άντε να σε πάω και μία βόλτα προς την Πύλη του Βρανδεμβούργου. Εκεί που ξεκινάει η Ούντερ ντεν Λίντεν, η κεντρική λεωφόρος της πόλης. Εκεί που η πόλη υπενθυμίζει στον εαυτό της την πολυτάραχη ιστορία της.


Μπροστά από την Πύλη, έχει τοποθετηθεί ένα τεράστιο δέντρο γιομάτο λαμπιόνια που φεγγοβολάνε. Αλλά και το ίδιο το μνημείο αστράφτει φωταγωγημένο με φόντο τον χειμωνιάτικο ουρανό. Ο κόσμος περνάει κάτου από τις τεράστιες κολώνες, βολτάρει προς τα γύρω μαγαζιά και απολαμβάνει την όμορφη βραδιά.


Ο περίπατος θα ολοκληρωθεί με μία στάση στο Σόνι Σέντερ. Στη μέση του γιγάντιου και εντυπωσιακού συμπλέγματος κτηρίων, έχει κρεμαστεί ένα τεράστιο πολύφωτο που μοιάζει με δέντρο και αλλάζει χρώματα, ασορτί με τη στέγη. 


Κάπου εδώ είναι που θα αφήσω, αγαπημένε αναγνώστα! Μέσα στη φαντασμαγορία των εικόνων και κάτω από τον έναστρο ουρανό που χτίζουν οι αγάπες μας, οι εντυπώσεις και οι στιγμές μας.

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

Δώσε ήχο στα Χριστούγεννα!


Το πτηνό φοράει το πιο γιορτινό του χαμόγελο και σου αφιερώνει τσίζι τραγουδάκια για να συνοδεύσεις τον κουραμπιέ και το μελομακάρονο. Και για να πάει η γαλοπούλα κάτω, βρε αδελφέ.


Ξεκινάμε με χριστουγεννιάτικο combo από γνωστά καλαντοτράγουδα από τον Andy Williams, με έλκυθρο, φωνητικούδες, πατινάζ, κόκκινους σκούφους, πλεχτά πουλόβερ, ψεύτικο χιόνι και φουρό. Που πιο σίζοναλ, δεν το θέλει ούτε ο τάρανδος.



H Judy Garland με μία μάλλον τσίπικη διάθεση, μας εύχεται να έχουμε χαρούμενα μικρά Χριστούγεννα (=Have Yourself a Merry Little Christmas)! Από την τσέπη σου θα τα βάλεις, καλή μου;



Αν ο αγαπημένος σας ή η αγαπημένη σας το'χει καβαλήσει εντελώς, μπορείτε να του/της αφιερώσετε το ως άνω άσμα που είναι αφενός σίζοναλ και αφετέρου γιομάτο υπονοούμενα! Κατέβα από την καμινάδα μωρό μου!



Επειδή λόγω ελλείψεως πετρελαίου, κυκλοφορούμε με τα παλτά μας μέσα στα διαμερίσματα εφέτος, το πτηνό (συνηθισμένο σε πολικές θερμοκρασίες) αφιερώνει σε όλους τους ενοίκους της πολυκατοικίας του το Ταγκό του Εσκιμώου. Έλα να τρίψουμε τις μύτες μας, γειτόνισσα!



Επειδής τα χρήματα πια είναι λίγα και ο ανταγωνισμός στα κάλαντα, μεγάλος, ο πήχης έχει ανέβει! Εξού και εξήγησα σε όσα νήπια μού χτύπησαν εψές για να μου τα ψάλλουν, ότι αν θέλουν το φιλοδώρημά μου, θα πρέπει να βελτιώσουν τις πολυφωνίες τους. Για να γίνω πιο κατανοητός, τους έβαζα να δουν το ως άνω βίντεο. Τα περισσότερα έφευγαν κλαίγοντας -αλλά έτσι βελτίωση δεν γίνεται!




Το μήνυμα εν προκειμένω είναι προφανές: αν θες να περάσεις ζωή και κότα, κάνε κι εσύ λίγο την κότα!


Και κάπου εδώ, σε αφήνω με τις θερμότερες ευχές μου αναγνώστα! Τι να σου ευχηθώ; Να 'μαστε καλά! Να βρίσκουμε ο ένας τον άλλον. Να συγχωρούμε και να μην χανόμαστε στις λεπτομέρειες. Να νοιαζόμαστε. Να περνάμε καλά. Να χαμογελάμε.

Φιλιά!
Το πτηνό

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Ύποπτα τρίγωνα, άσχημα κάλαντα!

Το πτηνό έλαβε και εφέτος μπόλικα σίζοναλ καρτ ποστάλς από αναγνώστες που πόζαραν με τις οικογένειές τους (αν και ρητώς έχω ζητήσει δωροεπιταγές). Ακολουθεί ποτ πουρί με ενδιαφέρουσες πόζες πάνω στο θέμα "τρίγωνα-κάλαντα".


Είναι προφανές ότι το μήνυμα των Χριστουγέννων δεν είναι απόλυτα σαφές σε όλους. Πάντως, η μικρή Λιλίκα όταν μεγαλώσει θα γίνει Μπρουκ Φόρεστερ.


Έπικ φέιλ το μπλουζάκι, αλλά η σύζυγος δείχνει χαρούμενη. Και ο Άγιος Βασίλης επίσης.


Η Κάθλιν και η Κέρι -ρεπουμπλικάνες από το Τέξας- απεφάσισαν να κρατήσουν κάτι πιο προσωπικό από τον Άγιο Βασίλη για να τον θυμούνται. 


-Θείε, κοίτα το πουλάκι!
-Ποιο από τα δύο;


Η μεγαλύτερη επιτυχία της Κάτιας ήταν που έπεισε το Λάμπη ότι ο Σποκ ήταν δικό του παιδί. Στην πραγματικότητα όμως ήταν καρπός του έρωτά της με το γαλατά (εξού και τα κέρατα).


-Μαρί, τι πήγες κι έκαμες με το τραπεζομάντηλο;


Ο Άγιος Βασίλης πασχίζει να ευχαριστήσει όλους τους ανθρώπους, εξού και έφερε στη Τζένιφερ και το Τζόναθαν τα νέα όπλα που του ζήτησαν. Τώρα πασχίζει απλώς να φύγει ζωντανός από το Κονέκτικατ.


Στα σαρανταδύο του, ο Φάνης συνειδητοποίησε ότι ήλθε η ώρα να φύγει από το πατρικό.


Η Χρυσούλα και ο Τάκης ποζάρουν συχνά σε θεμάτικ φωτογραφίες. Άλλοτε ως Μαρία και Ιωσήφ, άλλοτε ως Τζέην και Ταρζάν, άλλοτε ως Εύα και Αδάμ, άλλοτε ως Καμίλα και Κάρολος. Και ο δύστυχος Αζόρ κάμει αντίστοιχα το θείο βρέφος, την τσίτα, το φίδι και τη βασίλισσα Ελισάβετ.


Και τότε χτύπησε το τηλέφωνο.


Ο Μπάμπης είχε μία τρομερή ιδέα για το πως να ξεφορτωθεί τη γυναίκα του, την αδελφή της, τον ανηψιό του και τα πεθερικά του με μία και μόνο κίνηση! Και το έλεγαν οι δύστυχοι ότι η ΔΕΗ εφέτος θα μας πεθάνει!


Μέρι Κρίστμας του γιου, μέρι κρίστμας του γιου, μέρι κρίστμας μίστερ πρέζιντεντ... μέρι κρίστμας του γιου... Που-που πι του, χέι!

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Παράνομη ελληνοποίηση κορεάτη


Χαβαλέ με style! Όχι που δεν θα γινόταν κι αυτό.

Και για όποιους έχουν μπουχτήσει με τους λογής λογής Gangnam και τα πουλάκια Τσίου, υπάρχει το παλιό, καλό καψουροτράγουδο. Ναι, ο Αντύπας γύρισε νέο βίντεοκλίπ και όχι, σε κάποια σημεία δεν μπορείς να πεις μετά βεβαιότητας αν τραγουδάει ή κλαίει. Δώσε έμφαση στην κίνηση των χεριών (σα να έχει πάθει η Μαρινέλλα βραχυκύκλωμα ένα πράμα), στην τραπεζαρία με το σεμεδάκι και το ασημικό και στο ύφος του καλλιτέχνη που βαλαντώνει ουχί από τα χαράτσια της εφορίας (που τελοσπάντων θα το αποδεχόσουν), αλλά από το ντέρτι και την καψούρα μη-χειρότερα (χελόου, δεν υπάρχει αυτό πια!). 


Για να μην υπάρχουν τίποτις απορίες, τη μουσική έγραψε ο Φοίβος και το επίθετο είναι Μασλουμίδης. Του Αντύπα, ντε!

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Афины


Σήμερα θα σε πάω ταξίδι μακρινό. Στην Αρμενία και τη Γεωργία. Στο Ουζμπεκιστάν και το Νταγκανιστάν. Ίσαμε τη Λαχώρη μπορεί και να σε φθάσω, στις όχθες του ποταμού Ράβι κι ακόμα πιο πέρα στις κινέζικες επαρχίες της εσωτερικής Μογγολίας! Και το καλύτερο; Δεν χρειαζόμαστε μήτε πολύωρες πτήσεις, μήτε τον υπερσιβηρικό για να φθάσουμε. 


Το ταξίδι αρχίζει από την πλατεία Ομονοίας. Ήδη οι πινακίδες, οι αφίσες και τα διαφημιστικά αρχίζουν να σου μιλάνε σε άγνωστες διαλέκτους. Κι όλα σου μοιάζουνε κινέζικα. 


Κατηφορίζοντας τη Ζήνωνος, βρίσκεσαι σε έναν αλλιώτικο κόσμο. Που μιλάει ρώσικα κι αρμένικα. Τα πεζοδρόμια σφύζουν από ζωή και μία νέα τοπική οικονομία κινείται σε φρενήρεις ρυθμούς: πακιστανοί μεταφέρουν την πραμάτεια τους, ινδοί κουρείς κάμουν περμανάντ σε ρωσίδες πελάτισσες, κινέζοι πουλούν πολύχρωμα ρούχα, βρακιά και σεντόνια, ρώσικα εστιατόρια σερβίρουν πιροσκί και μπορς, γελαστές παρέες από υπερκαυκάσιες κυρίες με φθηνές τσάντες και πασέ ντύσιμο σουλατσάρουν ανάμεσα στα μαγαζιά, ινδικές μυρουδιές από μπαχάρια και μπασμάτι σού πλημμυρίζουνε τη μύτη. Ειλικρινά, αν δεν το δεις, δεν το πιστεύεις!


Τις Κυριακές, πουθενά αλλού στην πόλη δεν θα βρεις τόσον κόσμο μαζεμένο, να γελάει, να συναντιέται και να ψωνίζει. Οι κλειστές κοινότητες των μεταναστών που χτίστηκαν σιωπηλά μέσα στην παραβατικότητα και την ανομία, αλλά και στον κάματο και την απελπισία, θαρρείς πως αναπνέουν εδώ έναν αέρα μουλτιέθνικ ελευθερίας.


Ενεχυροδανειστήρια, καφενεία, μαγαζιά για αποστολή δεμάτων ή χρημάτων, πορνεία και κάμποσα μικρομάγαζα με τοπικά προϊόντα από τις εσχατιές της Ασίας απευθύνονται αποκλειστικά σε αλλοδαπή πελατεία και πολλές φορές στις πινακίδες τους, μήτε λέξη δεν θα βρεις στα ελληνικά.


Ενδιαφέρον έχουν και οι αφίσες. Όχι ότι καταλαβαίνεις, απλώς υποψιάζεσαι. Κάλεσμα σε θρησκευτική λατρεία; Πρόσκληση για ρώσικη μουσική βραδιά; Πάρτι με τραγουδιστές από την Αρμενία; Και να ήθελες να πας, μήτε που μπορείς να καταλάβεις λέξη για τα που και τα πότε.


Κι είναι αυτό εικόνα σύγχρονης ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, θα με ρωτήξεις; Με την καμία, θα σου απαντήσω! Η αισθητική παραπέμπει στην Τασκένδη. Στο Ντουσαμπέ και το Μπισκέκ. Τη δε παραβατικότητα, δεν την υποψιάζεσαι απλώς: τη βλέπεις να πηγαίνει αγκαζέ με την ανέχεια και να κουβαλάει σε μία τσάντα τα κιλίμια της. Ή τα λαθραία τσιγάρα της. Ή τα κλεμμένα κινητά της. Αν τυχόν κάποια στιγμή δεις μερικές δεκάδες ανθρώπους να τρέχουν με καροτσάκια ή με τα μπογαλάκια τους στον ώμο, είναι γιατί έχει πέσει σύρμα πως στρίβει τη γωνία κάποια περιπολία της αστυνομίας. Σουρεάλ σκηνικά, με αστυνομικούς να τραβάνε καροτσάκια από σφαδάζουσες τσιγγάνες και πακιστανούς να χιλιοπαρακαλούνε γονυπετείς για να μην τους ρίξουνε την πραμάτεια τους στο σκουπιδιάρικο του δήμου που τα πάντα γυρίζει, τα πάντα αλέθει.


Προς την πλευρά του Μεταξουργείου, θα βρεις περισσότερους κινέζους. Είναι πιο συστηματικοί αυτοί. Δουλεύουν πιο οργανωμένα. Έχουνε δίκτυα αντιπροσώπων, εμπορεύονται την πραμάτεια τους πιο επαγγελματικά. Ως και διαφημίσεις τοιχοκολλούνε στα ελληνικά και στα κινέζικα, με αισθητική πιο σοβαρή και μετρημένη.


Στις πολυκατοικίες της περιοχής, θα δεις απλωμένες μπουγάδες κι αν καλοπροσέξεις θα παρατηρήσεις τρύπιες κάλτσες και πολυφορεμένα παντελόνια. Επίσης θα διαπιστώσεις πως κάποια διαμερίσματα φιλοξενούν κόσμο και κοσμάκη, που μπαινοβγαίνει στα μπαλκόνια για να καπνίσει κάνα τσιγάρο ή να χαζέψει -κατά το προσφιλές- στο δρόμο από κάτου.


Νομίζω πως το 'χεις καταλάβει πια! Η Αθήνα δεν είναι πλέον μία πόλη, αλλά πολλές. Και θέλει μεγάλη προσπάθεια για να μην παρασυρθείς στη μιζέρια τους. Για να μάθεις τους ρυθμούς τους. Για να συντονιστείς στη συχνότητά τους.


Ήρθε και η κρίση και όλα αφέθηκαν στην ανεξέλεγκτη πορεία τους. Οι άνθρωποι, τα κτήρια, οι δρόμοι. Αυτό το συναπάντημα ανθρώπων με διαφορετικές ταυτότητες που αλλού ίσως και να ήταν ενδιαφέρον, χαριτωμένο ή εποικοδομητικό, εδώ είναι μέρος του προβλήματος. Όσο και να καμώνεται κάποιος το διεθνιστή και τον υπεράνω, η αναπόδραστη αλήθεια της παρακμής, δεν επιτρέπει τέτοιες δηθενιές. Όπως ουδέποτε μπορέσαμε να οργανώσουμε τους εαυτούς μας, έτσι δεν μπορέσαμε να οργανώσουμε και τους μετανάστες μας. Κι έχουν αναπτύξει κι αυτοί, τις επιβιωτικές τακτικές τους. Έχουν χτίσει έναν παράλληλο λαθραίο κόσμο για να ζήσουν την δική τους καθημερινότητα, χωρίς εμάς.


Όχι Αθήνα λοιπόν, αλλά Афины. Είναι περίεργο ν'αισθάνεσαι ξενιτεμένος στην πόλη που έχεις ζήσει ολάκερη τη ζωή σου. Όσο και να σου το επιβεβαιώνουν οι σημαίες και τα γνώριμά σου κτήρια, κανείς δεν μπορεί να σε πείσει ότι ετούτη εδώ είναι η πόλη που ήξευρες. Και όχι τόσο επειδή ήλθαν και την κατοίκησαν οι ξένοι. Αλλά πιότερο, γιατί την εγκατέλειψαν οι γηγενείς της.