Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

Χαρούμενα κουνέλια με γαλάζια παλτουδάκια


Οδηγούσα στην κεντρική Σκωτία, βορείως του Περθ, όταν το μάτι μου έπεσε σε μία πινακίδα με ένα γνώριμο όνομα: Beatrix Potter. Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει, έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ που την εξεύρω εγώ τη Βεατρίκη και τι σχέση έχω μαζί της! Και μου ήλθε αναγνώστα η επιφοίτηση: είναι η συγγραφέας εκείνων των υπέροχων παιδικών βιβλίων που είχα μικρός με τα γούτσου γούτσου λαγουδάκια και τα περισπούδαστα βατράχια, τις κυράτσες πάπιες και τα δύστροπα κουνάβια που μπλέκουν σε περιπέτειες με φόντο το ίνγκλις λάντσκεϊπ. Και με τα οποία εκτός από το αγαπημένο σου πτηνό, μεγάλωσαν γενεές παιδιών.

Επειδής με ξεύρεις τι περίεργος είμαι, δεν σου κάμει εντύπωση που απεφάσισα να κάμω μία παράκαμψη και έστριψα το τιμόνι ακολουθώντας τις πινακίδες. Οι οποίες και με οδήγησαν μετά από καναδυο χιλιόμετρα επαρχιακού δρόμου σε ωραιότατο βίλατζ που ακούει στο όνομα Birnam και διαθέτει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που σε πληγώνουν όταν το συγκρίνεις με το ελληνικό βλαχοχώρι.


Σε κεντρικό σημείο του βίλατζ συνάντησα το τοπικό πολιτιστικό κέντρο, όπου στεγαζόταν μεταξύ άλλων η έκθεση των αντικειμένων και των ηρώων της Beatrix Potter. Πάρκαρα το αμάξι και βρέθηκα εντός. 


Πίσω από έναν πάγκο καθόντουσαν δύο γιαγιές αγγλικής κοψιάς, με ροδοκόκκινα παχουλά μάγουλα, στρογγυλά γυαλάκια και διάθεση για φλεγματικό κουτσομπολιό. Μου έκοψαν με περισσή χαρά το εισιτήριο και με καλωσόρισαν στο μαγικό κόσμο του Peter Rabbit, του διασημότερου χαρακτήρα της Βεατρίκης!


Η έκθεση είχε τη μορφή ενός σουπεργουάου παιδότοπου γιομάτου με φιγούρες από τα παραμύθια της Potter, όπου μπορούσες να περάσεις κουόλιτι τάιμ με το παιδί σου (ή το παιδί μέσα σου) ζωγραφίζοντας, παίζοντας ή φορώντας τα ρούχα των ηρώων της. 


Επίσης μπορούσες να θαυμάσεις τις υπέροχες ζωγραφιές της (μεγάλο ταλεντάκι η κυρία στην ακουαρέλα και στην απόδοση ζώων και εντόμων) και να μάθεις ένα σκασμό πράματα για τη ζωή και το έργο της.     
  

Αφού χόρτασα τα παραμύθια και συγκρατήθηκα από το να σηκώσω ολόκληρο το σοπ (δεν έχεις δει αλλού τόσες χαριτωμενιές σε σχήμα λαγού και πάπιας), ευχαρίστησα τις δύο γιαγιές και απεφάσισα να ρίξω μία ματιά στο υπόλοιπο πολιτιστικό κέντρο. 


Όπου γαμώτο εντυπωσιάστηκα με το δυναμισμό και την αποφασιστικότητα των εκείθε τοπικών κοινωνιών. Διότι το πολιτιστικό κέντρο στο απειροελάχιστο χωριουδάκι ουχί μόνο φιλοξενούσε διάφορες ενδιαφέρουσες εκθεσούλες (φωτογραφίας, χειροτεχνίας, ζωγραφικής) και είχε προγραμματισμένες κάμποσες live εμφανίσεις, αλλά διέθετε και ωραιότατη κόζι καφετέρια όπου οι κάτοικοι απολαμβάναν τις πουτίγκες και τις μηλόπιτές τους, σε μία ευχάριστη και δημιουργική ατμόσφαιρα. Όλα καμωμένα με μεράκι, με σύστημα και με εθελοντική προσπάθεια. 

Σε ένα μέρος που οι γιαγιάδες έχουν ροδοκόκκινα χοντρά μάγουλα, οι λαγουδίνες φοράνε ποδιές και σκούφους και οι βάτραχοι, ημίψηλα καπέλα.

16 σχόλια :

  1. κι εδώ, στα δικά μας χωριά δεν έχουμε παρά μόνον γλυκό του κουταλιού, αμφιβόλου προελεύσεως και άντε και κανά μπιμπλό διακοσμημένο με κοχύλια, απόλυτα κιτς κι εφιαλτικό... τι κρίμα ρε γαμώτο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. εγώ δε μεγάλωσα με τέτοια παιδικά βιβλία. την έμαθα μέσα από την ομόνυμη ταινία με την ρενέ ζελβέγκερ!

    πάντως εντυπωσιακό το χωριό και πολύ ωραία η προσπάθειά τους για το μουσείο.

    εμένα, με ενθουσίασε περισσότερο η αρχιτεκτονική του χώρου και όχι τοσο τα εκθέματα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Βλέπω μπήκες φορτσάτος στο νέο έτος, κάθε μέρα και ανάρτηση! :)

    Κάτι που βλέπουμε στην πρώτη φωτογραφία (και που έχω δει κι ο ίδιος στο παραμικρό χωριό όχι μόνο της Αγγλίας αλλά και της πιο 'κοντινής' μας Ιταλίας) είναι η απολύτως ελεγχόμενη στάθμευση, 'έξυπνη' πηγή εσόδων για την κάθε τοπική κοινωνία, σε αντίθεση με την... πλήρως ανεξέλεγκτη στην Ελλάδα.

    'Όλα καμωμένα με μεράκι, με σύστημα και με εθελοντική προσπάθεια.' Στην Ελλάδα μας αυτό που θα ακούσεις συνήθως είναι: 'τι κάνει ο δήμος;' 'Γιατί δεν κάνει το ένα ή το άλλο;' Άραγε γιατί δεν αναρωτιόμαστε ποτέ τι κάνουμε (ή μάλλον δεν κάνουμε) οι ίδιοι ως πολίτες; Πρόχειρο παραδειγματίδιον: στη γειτονιά μου έχει ένα παρκάκι, που παρότι χρειάζεται καθαριότητα, παίζουν και μικρά παιδιά εκεί ιδίως το καλοκαίρι, κανείς - μα κανείς, ούτε καν κάποιος γονιός - δεν βάζει το χεράκι του να μαζέψει έστω ένα πλαστικό μπουκαλάκι. (Αντίθετα, πολλοί βάζουν για να το... πετάξουν.) Όλοι περιμένουν 'από το δήμο'. Αλλά όσο διατηρούμε μηδενική συνείδηση ως πολίτες, ό, τι και να κάνει ο κάθε δήμος ποτέ δε θα 'ναι αρκετό.

    Ωραίο ποστ, στο είπα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @tremens, είναι εντέλει και θέμα αισθητικής όπως σωστά το λες. Είμαστε κακόγουστοι ρε γαμώτο.

    @ria, η αρχιτεκτονική του κτηρίου είναι υπέροχη, με μεγάλες, ήπιες ξύλινες επιφάνειες και τεράστια τζάμια που βλέπουν σε μικρούς κήπους. Ξεκουράζει το μάτι και το μυαλό, που είναι τελοσπάντων και το ζητούμενο νομίζω.

    @gerasime, πόσο δίκιο έχεις. Δεν ήταν τυχαία η αναφορά μου στις δύο γιαγιές που κάθονταν στον πάγκο και κόβανε τα εισιτήρια. Προφανώς ήταν εκεί εθελοντικά και προφανώς ήτανε δύο για να κουβεντιάζουν, να πίνουν μαζί τον καφέ τους και να περνάνε ευχάριστα (αλλά και χρήσιμα) το χρόνο τους. Νιώθοντας και οι ίδιες ότι συμβάλουν στην κοινότητά τους.

    Εδώ ο εθελοντισμός και η συλλογικότητα, η έγνοια για τον συμπολίτη και των συνάνθρωπο απλώς δεν μπορεί να λάβει συστηματικές και οργανωμένες μορφές. Ευθύνεται γι'αυτό το κράτος και η κεντρική διοίκηση (που ουδέποτε καλλιέργησαν ή εμπλαισίωσαν τις ως άνω αξίες), αλλά ευθυνόμαστε και εμείς που έχουμε αναπτύξει μία κουλτούρα αδιαφορίας και ωχαδελφισμού.

    Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε το συγκεκριμένο ποστ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αχ τα 'χω ζήσει αγαπητέ πριν επιστρέψω στο Ελλαδιστάν γι' αυτό μου άρεσε. Θα το βάλω το ποστ και στο fb να το δει κανα μάτι ακόμα. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τι ομορφιά το πολιτιστικό κέντρο! Όσο για τις φιγούρες της κας Πότερ , θα΄θελα να μουν παιδί να έπαιζα κι εγώ μαζί τους.
    Σε ζήλεψα, Πιγκουίνε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Α ρε και να είμουνα κάπου εκεί μέσα!!!!!!!!!Υπέροχο!!!!!!!
    Αυτοί ξέρουν τι θέλουν η προσπαθούν τουλάχιστον, εμείς μόνο πρέφα ,καφενείο και γκρίνια.
    Αν οι πολίτες εδώ δεν καταλάβουν πως οι ίδιοι είναι οι πολιτικοί δεν βλέπω προκοπή.
    Καλή χρονιά - χρόνια πολλά να είμαστε καλά να τα λέμε διαδικτιακά:):)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Γιαγιές αγγλικής κοψιάς, φιγούρες από τα παραμύθια της Potter, live εμφανίσεις, πουτίγκες και μηλόπιτες;
    Θα σου κάνω μισή ώρα μούτρα που δεν με πήρες κι εμένα εκεί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μεγάλε σε ένα πράγμα συμφωνώ 1000%.
    Τα χωριά της αγγλικής αλλά και ίσως της γαλλικής υπαίθρου καμία σχέση δεν έχουν με τα δικά μας ΚΩΛΟΧΩΡΙΑ που έχουν εμφάνιση βλαχομπαρόκ, με σπίτια ατάκτως εριμμένα με όποιο σχήμα θέλει ο καθένας χωριάταρος επιδειξίας, με μπάζα από σίδερα , τρακτέρ παλιατζούρες, ξύλα πεταμένα παντού και δρόμοι μη πω.

    Τα είπα και ξεθύμανα.

    Είχα οικόπεδο στο χωριό της μάνας μου και το πούλησα επειδή δεν άντεχα το περιβάλλον του ΚΩΛΟΧΩΡΙΟΥ μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. τέλεια τα κουνέλια!!!! και όχι μόνο!!! πολύ καλή σου χρονιά με υγεία και χαρά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @renata, εγώ, η κυράτσα πάπια και ο Peter Rabbit σε παίζουμε πάντως άμα θέλεις. :)

    @visiliki, είδες πόσο σε εμπνέει ένα τέτοιο context να γίνεις πιο δημιουργικός και να βελτιώσεις την πχιότητα ζωής σου; Εσύ θα έκαμες τρομερά πράματα εκεί μέσα!

    @Αθηνά, όχι βία στα γήπεδα, το πτηνό είναι υπό εξαφάνιση! Λολ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @Gyro, ν'αγιάσει το στόμα σου!! Γιατί κάθε φορά που τα λέω, με αποκαλούν γκρινιάρη και ανθέλληνα και μεγάλη σνομπαρία. Το ελληνικό χωριό είναι άσχημο και boring. Αλλά πολύ boring όμως. Και πολύ άσχημο. (εντάξει υπάρχουν και δέκα-δώδεκα εξαιρέσεις, αλλά σου μιλώ για τον κανόνα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Πιγκουίνε, έρχομαι πες στην κυράτσα πάπια ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Πρώτα πρώτα τρελό ρισπέκτ που κατάφερες και οδήγησες στην Σκωτία! Πραγματικά θαυμάζω όσους καταφέρνουν να οδηγήσουν ανάποδα σ'εκείνα τα μέρη!

    Δεύτερον συνειδητοποιείς πως τα καλύτερα πράγματα μπορείς να τα ανακαλύψεις εντελώς τυχαία! Πολύ μου άρεσε ο τρόπος που το παρουσίασες, όντως πολύ ταλαντούχα η κυρία Βεατρίκη!

    Όσο για τις δυο κυρίες που είπες, το'χω σκεφτεί επανειλημένως το πόσο διαφορετικές είναι οι πιο ηλικιωμένες κυρίες στο εξωτερικό και πόσο στη χώρα μας. Έξω βλέπεις τις κυρίες με τα χρωματιστά τους ρουχαλάκια να πηγαίνουν βόλτες με τις φίλες τους ή χεράκι χεράκι με τους άντρες τους και τις καμαρώνω. Εδώ όλες οι γιαγιάδες είναι ταλαιπωρημένες με τα μαύρα τους και μέσα στη μιζέρια. Το καταλαβαίνω βέβαια γιατί έχουν υποστεί πολλές κακουχίες, αλλά δυστυχώς βλέπεις ότι στην ελληνική επαρχία αυτή η νοοτροπία περνάει και στις νεαρότερες γενιές...

    Είναι κρίμα που δεν εκμεταλλευόμαστε τα χωριά μας και δεν τα αναδεικνύουμε όπως θα μπορούσαμε. Εδώ θα μου πεις δεν εκμεταλλευόμαστε σωστά ούτε τις μεγαλουπόλεις μας, πώς θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι καλό για τα χωριά; Απλά κρίμα...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @DaNaH, είμαι οδηγός παντός καιρού! Χεχεχε! Πάντως έχεις πολύ δίκιο για τους ηλικιωμένους. Εδώ φαίνονται παροπλισμένοι (στο καφενείο οι παππούδες, στην τηλεόραση οι γιαγιάδες) λες και η ζωή τελειώνει όταν φύγουν τα παιδιά από το σπίτι. Όλες αυτές οι εφεδρείες θα έπρεπε με κάποιους τρόπους (που βεβαίως να ανταποκρίνονται στα ενδιαφέροντα και τις αντοχές τους) να αξιοποιηθούν. Ουφ, θα καταλήξω πάλι να γκρινιάζω για την Ελλάδα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Έτσι είναι, όταν πηγαίνεις στο εξωτερικό η σύγκριση σε πολλά πράγματα είναι αναπόφευκτη! Δυστυχείς είναι για μένα εκείνοι που μένουν στη γωνίτσα τους και δεν ταξιδεύουν να ανοίξουν τα μάτια τους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts