Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Υπερτιμημένος καλλιτέχνης


Υπάρχουν φλύαρες ταινίες που τις βλέπεις κι έρχεσαι και νοσταλγείς το βωβό κινηματογράφο. Υπάρχουν ταινίες που τις βλέπεις και δεν έχουν διαφορά από το βωβό κινηματογράφο(call me Αγγελόπουλος). Αλλά η αλήθεια είναι ότι τη μούγκα, την έχουμε εν πολλοίς ξεπεράσει τεχνολογικώς και εικαστικώς. Μέχρι πρότινος δηλαδής, διότι o Μισέλ Χαζαναβίσιους (με τ'όνομα) βάλθηκε να μας αποδείξει τη σκηνοθετική του βιρτουοζιτέ, γυρίζοντας μία ταινία ασπρόμαυρη και χωρίς καθόλου διαλόγους, τιμώντας την παράδοση των πρώτων εκείνων ταινιών.


Το αποτέλεσμα είναι τεχνικά άρτιο. Ωραίες εικόνες, εξαιρετική φωτογραφία, ταιριαστή μουσική, συμπαθητικές ερμηνείες. Αλλά το στόρι είναι χιλιοειπωμένο. Αυτός είναι σταρ του βωβού και αρνείται να δεχθεί τη μετάβαση στον κινηματογράφο του μπλα-μπλά, εκείνη αντίθετα ξεκινά ως κομπάρσα δίπλα του και αναδεικνύεται σε μεγάλη σταρ. Όταν αυτός ξεπέφτει, εκείνη έρχεται και τον περιθάλπει. Ακόμα και στο "Singing in the Rain" που λέει ο λόγος, περίπου τα ίδια λέγαμε και είχες επιπλέον και τον Τζιν Κέλι να σε συνεπαίρνει τσαλαβουτώντας χαρωπά.


Το θέμα είναι ότι το "The Artist" (σε εμένα τουλάχιστον) απέτυχε να λειτουργήσει συναισθηματικά. Και αυτό είναι μέιτζορ πρόβλημα σε μία τέτοια ταινία. Διότι αν έχει ένα πλεονέκτημα ο βωβός κινηματογράφος έναντι του ομιλούντος, είναι η ικανότητά του να σου βγάζει μέσα από τις εκφράσεις, συναισθήματα -αυτό έκαμε ο Τσάρλι Τσάπλιν, αυτό πετύχαινε ο Μπάστερ Κίτον (και η χειρότερη ταινία τους επέτρεψέ μου να σου πω ότι ήταν καλύτερη από ετούτο εδώ το πράμα). Εδώ τουναντίον έχεις ένα ιλουστρέ κατασκεύασμα που αναπαράγει την πιο κλισέ ιστορία και με τον πιο προβλέψιμο τρόπο σε φθάνει στο χάπι έντ, να πάμε όλα τα παιδάκια χαρούμενα σπίτια μας. Επειδής όμως κάτι τέτοιες δηθενιές πολύ πείθουν τις κριτικές επιτροπές και τα σινεφίλ παρεάκια, προβλέπω ένα σκασμό διακρίσεις και βραβεία. Το πτηνό δηλώνει αδιάφορο.  

14 σχόλια :

  1. Ένα Αστέρι Γεννιέται χωρίς τραγούδια; Α, δεν θα θελα να πάω σ ένα νησί γεμάτο λαγούς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. μπορεί να μην την θεωρώ κορυφαία ταινία αλλά για αυτό ακριβώς που ήταν την λάτρεψα. Όσο για τα βραβεία, τέτοια που είναι μου κάνει αδιάφορο αν θα τα πάρει ή οχι. Άλλωστε συνήθως οι ταινίες που μου αρέσουν συνήθως δεν παίρνουν βραβεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @tremens, το "Ένα Αστέρι Γεννιέται" θα έπρεπε να μηνύσει αυτήν την ταινία.

    @mahler76, αυτή είναι κλασική περίπτωση ταινίας που είναι φτιαγμένη για βραβεύσεις. Εγώ πάλι θα έβαζα στον Χαζο-πως-τον-λένε να ξαναδεί το The General ή το Our Hospitality του Μπάστερ Κίτον, μπας και καταλάβει γιατί η ταινία του δεν μου έκαμε κου-κου. Κι αν οι κριτικοί αξιολογούν με τέσσερα ή πέντε αστεράκια το "The Artist", πόσα σύμπαντα θα έπρεπε να απονείμουν στο The General;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. το "The General" είναι κατηγορία από μόνο του.

    Δεν νομίζω πως στις προθέσεις του δημιουργού ήταν να ξαναφτιάξει μια βωβή ταινία ή να αναστήσει ένα προ πολλού νεκρό είδος, αλλά να φτιάξει μια γλυκιά (ίσως στα όρια του γλυκανάλατου για κάποιους) ρομαντική ταινία, χρησιμοποιώντας την μανιέρα του βωβού κινηματογράφου στην εποχή του οποίου και γύρω από τον οποίο αναφέρεται θεματικά.

    Εμένα με άγγιξε σε προσωπικό επίπεδο και θα την ξανάβλεπα άνετα αλλά δεν θα έμπαινα στην λούμπα να την χαρακτηρίσω ιστορική ταινία ή ταινία σταθμό για τον κινηματογράφο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ε μη με απογοητεύεις και θελω να το δω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν μπορώ να πω ότι δε μου άρεσε η ταινία, ωστόσο δεν μπορώ να μη σχολιάσω την τάση της εποχής για τους καλλιτέχνες που προσπαθούν μετά μανίας να εγείρουν πρωτότυπες ιδέες, όχι τόσο για να προσφέρουν στην τέχνη, όσο για λόγους προσωπικής προβολής. Τουλάχιστον, εδώ άντλησε την έμπνευσή του από την ίδια την καταβολή του κινηματογράφου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλαμιά στον Κάμπο23 Ιαν 2012, 5:58:00 μ.μ.

    Διαβάζοντας γιαυτήν την ταινία στην Wiki βλέπω τρίτο όνομα στην σειρά των πρωταγωνιστών τον Uggie (πραγματικό όνομα) του μικρού σκύλου ράτσας Τζακ Ράσελ που παίζει σαυτήν. Απ΄ό,τι καταλαβαίνω αυτός είναι το πραγματικό αστέρι της ταινίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @mahler76, απόλυτα σεβαστό, αφού σε άγγιξε! Απλώς θεωρώ τρελή υπερβολή τους διθυράμβους που γράφονται για την ταινία αυτή -και νομίζω συμφωνείς.

    @Ερμή, αξίζει να το δεις κατά τη γνώμη μου μόνον ως άσκηση ύφους.

    @Antoine, έχεις πολύ δίκιο. Ακριβώς επειδή όλοι αναλώνονται πια σε λογής λογής εντυπωσιασμούς, αδυνατούν να γυρίσουν ουσιαστικές ταινίες με στέρεο σενάριο που να σε συγκινούν και να σε συναρπάζουν.

    @Καλαμιά στον Κάμπο, ο σκύλος είναι καταπληκτικός. Αλλά καταπληκτικός όμως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πτηνό, θα διαφωνήσω: η ταινία ήταν έξυπνη, είχε ευρηματικότητα (Θυμήσου τη σκηνή με το σακάκι) , είχε συναίσθημα. Τα κλισέ και το χάπυ εντ υπήρχαν σαφώς, αλλά το θέμα δεν είναι πως τελειώνει κάτι αλλά με ποιο τρόπο φτάνεις ως εκεί.
    Νομίζω ότι οι καλές κριτικές έχουν το νόημα να ενθαρρύνουν τους "φοβητσιάρηδες" θεατές που θα αποθαρρυνθούν από βωβή και Α/Μ ταινία. Γιατί η ταινία σαφώς δεν απευθύνεται μόνο στο κουλτουριάρικο, σινεφίλ κοινό. Όσο για τα βραβεία, νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε ότι σπανίως δίνονται στις καλύτερες ταινίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. den exei er8ei sti kavala akomi...8a to do otan er8ei...

    kali evdomada :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. ω μα ναι οι διθύραμβοι και τα όσκαρ είναι απλά υπερβολή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @LiDa, αχ φαίνεται πως μόνο εγώ τη βρήκα στερεοτυπική! Ακόμη και η σκηνή με το σακάκι, έχει τόσες πολλές φορές επαναληφθεί (π.χ. η Σίρλει Μακ Λέιν στο Sweet Charity δεν έπαιζε πολύ πιο χαριτωμένα με το καπέλο και τα ρούχα του καλού της;).

    @Leviathan, φαντάζομαι ότι θα έλθει σύντομα, γιατί εδώ στην Αθήνα έκοψε αρκετά εισιτήρια!

    @mahler76, γιεπ! Εντελώς υπερβολή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ααααααα ηρθε η στιγμη να διαφωνησω μαζι σου και σε πολυ ασχημο σημειο !!! Φευγω ιδιαιτερως λυπημενος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Αν σας έλεγαν «πάμε να δούμε μια βωβή ταινία» οι περισσότεροι θα λέγατε «όχι, ευχαριστώ». Τώρα που είδατε τη fake βωβή, είστε ενθουσιασμένοι. Αν αυτό που έλειπε από τις ζωές σας ήταν ο βωβός κινηματογράφος έχω να σας προτείνω πραγματικά αριστουργήματα. Αν και υποπτεύομαι ότι θα πείτε «όχι ευχαριστώ»... (Πιγκουίνε, δίκιο έχεις, αλλά που να το βρεις...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts