Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Φεύγεις φίλε;


Μένω σε κάποια γειτονιά, φτωχική γειτονιά που 'χει σπίτια αψηλά. Που εκτός από αψηλά είναι και παλαιά. Που σημαίνει ότι δεν έχουν πυλωτές και θέσεις πάρκινγκ. Ναι, αρχίζεις να νιώθεις την απόγνωσή μου. Υπάρχουν μέρες και ώρες που είναι πρακτικώς αδύνατο να βρω να παρκάρω. Εκτός αν καβαλήσω πεζοδρόμιο (που το πτηνό δεν τα κάμει κάτι τέτοια με την καμία) ή αν παρκάρω καναδυό χιλιόμετρα από το σπίτι μου. Επίσης μπορώ να παρκάρω και στη Λιβαδειά και να πάρω το ΚΤΕΛ από εκεί.

Ακριβώς επειδής είναι πιο εύκολο να σου κάτσει το Τζόκερ παρά να βρεις κενή θέση, οι περισσότεροι γειτόνοι δεν το μετακινούν καθόλου το αμάξι τους, τύπου το έχουνε για μόστρα, το πλένουνε, το γυαλίζουνε και του τοποθετούνε μέσα γλαστράκια και κουκλάκια να το'χουνε όμορφο να το καμαρώνουνε. Πολλοί μάλιστα εξ αυτών είναι συνταξιούχοι, αργόσχολοι ή άνεργοι και ολημερίς καραδοκούν από τα μπαλκόνια τους με το κλειδί στο χέρι, ώστε στην απίθανη περίπτωση που αδειάσει κάποια θέση (π.χ. πεθάνει κάποιος και πάρει τ' αμάξι του ο γερανός για παλιοσίδερα) τρέχουν κατοστάρι να την καπαρώσουν. Όπου εκεί συστρατεύεται ολόκληρο το φάμιλι -τα παιδιά με τις πιτζάμες, η σύζυγος με τα μπικουτί και η γιαγιά με τη φιάλη οξυγόνου- να προλάβουν να σταθούν στην κενή θέση να τη φυλάξουν για τον πατέρα που κουτρουβαλάει με τα σώβρακα τις σκάλες να πάει να φέρει τ'αμάξι από το εκειπέρα που το έχει παρκάρει.

Είναι πάντως αποδεδειγμένο ότι στο δρόμο μου, οι μόνοι που μετακινούμε τα τουτού μας καθημερινώς είμαστε εγώ (το αγαπημένο πτηνό) και ένας μπούλης ονόματι Αναστάσης από τη διπλανή πολυκατοικία. Ο οποίος έχω μάθει πως δουλεύει στη Μαγούλα, υπεύθυνος αποθήκης σε εργοστάσιο με κονσέρβες κομπόστας. Και μπορεί να μην του έχω μιλήσει ποτέ, μήτε να την τρώω την κομπόστα, αλλά τα ωράριά του μια φορά έχω φροντίσει να τα μάθω! Λαδώνοντας τη γριά που μένει στον από κάτω του όροφο (μου κόστισε μία τούρτα μπλακ φόρεστ και ένα καλάθι με τέσσερα κρασιά -πολύ αργότερα ήταν που έμαθα πως η γριά πάσχει από ζάχαρο και αλκοολισμό! Που στο παραπέντε να την ξεκάνω έφθασα ο συφοριασμένος!). Βάσει των δικών του ωραρίων προσαρμόζω και τα δικά μου πηγαινέλα να τον επρολαβαίνω μπας και καπαρώσω καμία τελευταία θέση, πριν έλθει. Τώρα πια, πέραν που κόπτομαι για τα περί κυκλοφορίας στη δική μου τη διαδρομή από και προς τη δουλειά μου, ελέγχω καθημερινώς και το μποτιλιάρισμα από τη Μαγούλα. Και σανιδώνω αντιστοίχως το γκάζι να προλάβω τον Αναστάση.


Το άλλο το δράμα το απερίγραπτο είναι ότι η γειτονιά μου διαθέτει και έντονη νυχτερινή ζωή. Μεζεδοπωλεία, ταβερνάκια, μπαράκια, κρεπερί, μέσα στις σελίδες του Αθηνοράματος ζω! Παρασκευή και Σάββατο βράδυ, το αδιαχώρητο στους δρόμους, καραβάνια από αυτοκίνητα με καλοντυμένες παρέες και ζευγαράκια να βολοδέρνουνε στα στενά σε έναν αγώνα δίχως αύριο. Εννιά το βράδυ με δύο μετά τα μεσάνυχτα, δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να βρεις θέση, που να είσαι ο Γκαστόνε Ντακ και να σε έχουμε ταμένο στη Μεγαλόχαρη.

Εξού και στην απίθανη περίπτωση που βγω εκείνες τις ημέρες και ώρες με το αυτοκίνητο, φροντίζω να επιστρέψω μετά τις δύο μη-χειρότερα. Πάμε ας πούμε με το παρεάκι σινεμά, τελειώνει η ταινία στις έντεκα, προτείνω φαγητούλι. Τρώμε και το φαγητούλι, αρχίζουν όλοι τα χασμουρητά, συνεχίζω εγώ απτόητος τα "άλλα νέα;" και τα "μάθατε για τη συμμαθήτριά μας τη Σπυριδούλα που έκαμε το γύρο του κόσμου με πατίνια; Ας θυμηθούμε τώρα τις πρωτεύουσες των χωρών της υφηλίου βρε παιδιά!". Κατά τις δύο γυρίζω ο τρελός ξενύχτης προς το σπίτι με μία αγωνία για το πότε θα φιλήσω τα άγια σεντόνια του κρεβατιού μου!

Βλέπεις, εκείνη την ώρα είναι που ξεκουβαλιούνται και φεύγουνε οι όσοι διασκεδάζουν στα στέκια της περιοχής μου. Στημένος περιμένω όξω από τα μαγαζιά και παίρνω από πίσω στο ρελαντί την πρώτη παρέα που βγαίνει, ελπίζοντας να ξεπαρκάρει μπας και κλείσω κι εγώ κανένα μάτι! Σου μιλώ ειλικρινώς, έχουν υπάρξει περιπτώσεις που μετά από αλλεπάλληλους ατελέσφορους γύρους στα στενά, έχω σταματήσει εν τω μέσω του δρόμου σε σταυροδρόμι, έχω σβήσει τη μηχανή, έχω χαμηλώσει και τα φώτα και περιμένω να δω περιμετρικά μπας και εντοπίσω καμιά κινητικότητα. Και δεν ξεύρω τι μου λες εσύ για κρίση, τα μαγαζιά δουλεύουν ωραιότατα και ο μόνος που βρίσκεται σε κρίση είμαι εγώ, απάνου στο τιμόνι.

Το χειροτερότερο τέλος είναι που δεν θυμάμαι κάθε φορά που το'χω αφήσει το αναθεματισμένο. Στον από εκεί το δρόμο ή στην τάδε πλατεία; Και παίρνω σβάρνα κάθε πρωί τα στενά με το μπιπ μπιπ του συναγερμού στο χέρι και ώσπου να μου απαντήσει το τουτού μου, καλημερίζομαι με χριστοπαναγίες. Την πυλωτή μου μέσα!

Σημείωση: οι πίνακες είναι της Μίνας Παπαθεοδώρου-Βαλυράκη.

17 σχόλια :

  1. Αχ τι υπέροχες αναμνήσεις μου φερες στο νου... όταν μέχρι πριν από 4 χρόνια έμενα σε παρόμοιου τύπου γειτονιά κι έψαχνα σαν τον αδικιορισμένο να βάλω κάπου το αμαξάκι... με καλύτερη περίπτωση μια Τρίτη βράδυ, καλεσμένη στο σπίτι μια κυριούλα μεγάλης ηλικίας, όταν αποφάσισε να ξεκατσικωθεί της πρότεινα να την πάω σπίτι μην τη βιάσουν και δει χαρές κι έχουμε άλλα. 10 λεπτά να την πάω, 10 να επιστρέψω και 2,5 ώρες να κάνω γύρω γύρω μέχρι να φύγει ο πρώτος πρωινός κατά τις 5.30 και ν αδειάσει θέση... Πρέπει να ήταν απ τις χειρότερες εμπειρίες της ζωής μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βρε τι τραβάει ο Αθηναίος πολίτης! Πού να σε νιώσω, μια φτωχή επαρχιώτισσα είμαι... Που βέβαια έρχομαι συχνά-πυκνά για να πιω ένα ποτό στα μπαράκια της γειτονιάς σου. :-Ρ
    Χάρηκα ποτ σε βρήκα!
    Καλημέρα :-)

    υ.γ. Διάβασα το προφίλ σου και ... πόσο πολύ σε νιώθω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Περιγράφεις έναν από τους λόγους που άφησα τη γενέτειρά μου Νέα Σμύρνη και την Αθήνα σούμπιτη και ζω στη Θεσσαλονίκη σε πολυκατοικία με πυλωτή και περιοχή με ανοιχτωσιά. Μια φορά θυμάμαι (ήταν και η τελευταία) μετά από 5μιση ώρες οδήγησης κατεβαίνοντας από Θεσσαλονίκη, έψαχνα άλλη μια ώρα να παρκάρω γύρω από το πατρικό μου στη Νέα Σμύρνη. Πάντως υπάρχει διέξοδος και για σένα: λέγεται ταξί (ή εναλλακτικά λεωφορείο, μετρό, κοκ).

    Nα αφήσω κι ένα υστερ(ι)όγραφο: εντύπωση μου κάνει πώς παρόλη αυτή την κατάσταση, πολλοί επιμένουν να συντηρούν ένα και δυο και τρία αυτοκίνητα. Ήμουν για λίγες μέρες στην Αθήνα την προηγούμενη εβδομάδα και διαπίστωσα ότι ένας παλιόφιλος που συζεί με τη φίλη του έχει ένα δικό του αυτοκινητάκι που αγόρασαν με τη φίλη του πρόσφατα, έχει ένα πιο σπορ που είχε αγοράσει για να κάνει το κέφι του πριν χρόνια, έχει και της φίλης του ένα, όλα κάτω από την ίδια στέγη. Μετά πώς να μην γεμίζουν οι θέσεις πάρκινγκ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @tremens, έχω ζήσει πολλές αντίστοιχες περιπτώσεις με τη χειροτερότερη να μένω και από βενζίνη στο γύρω-γύρω στα στενά και να τρέχω με το μπιτόνι στο πλησιέστερο βενζινάδικο!

    @Fri, το εύκολο παρκάρισμα είναι από τα τοπ πλεονεκτήματα της κάντρι λάιφ. Αλλά έτσι κι αλλιώς, με το προβληματάκι μου να επιτείνεται, με βλέπω σύντομα να παρκάρω στην περιοχή σου.

    @gerasime, έχεις πολύ δίκιο. Κι εγώ μία φορά είχα γυρίσει κατάκοπος μετά από πολύωρο ταξίδι από Κέρκυρα και τα νεύρα μου έγιναν κρόσσια καθώς περνούσα και ξαναπερνούσα και ξαναπερνούσα όξω από το σπιτάκι μου χωρίς να βρίσκω θέση για το αμάξι! Πολύ καλά έκαμες και έφυγες (έμεινε κενή θέση στη Νέα Σμύρνη; ΠΟΥ; ΠΟΥ;) για να διαφυλάξεις την ψυχική σου υγεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλημέρα Πινγκουίνε! ελπίζω να μη ζήσεις το άλλο το φαινόμενο, που εντοπίζεις ένα πάρκινγκ επιτέλους μακριά από το σπίτι, αλλά το έχει άλλος βάλει στο μάτι (ή μένει ακριβώς εκεί και θέλει να βάζει το δικό του) και σου σπάει τη μια μέρα υαλοκαθαριστήρα και την άλλη καθρέφτη για να μη το ξαναφήσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σε κόβω να μένεις στου Ψυρρή ε?
    Τα'χω ζήσει κι εγώ αυτά που λες... ειδικά όταν καμμιά φορά κοιμόμουνα στον φίλο μου στα Κ.Πατήσια και όταν ξύπναγα το πρωί δε θυμόμουν που το άφησα από τις πολλές βόλτες που'χα κάνει!!
    Το έπαθα μια το έπαθα δυο... μετά αποφάσισα να κρατώ την διεύθυνση για να'μαι σίγουρη.
    Ασε που μια φορά από το πολύ γύρω γύρω όλοι ξέμεινα από βενζίνα και έσπρωχνα για να το σφηνώσω πουθενά... Τραγικό ακόμη το θυμάμαι!
    Είναι αυτό που με έκανε να πάρω την απόφαση να μετακομίσω στα προάστεια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Από τη στιγμή που μένω σε δικό μου σπίτι απαλλάχτηκα από το άγχος του παρκαρίσματος. Ουχί διότι διαθέτω δική μου θέση, αλλά γιατί το σπίτι μου είναι σχετικά κεντρικά και κινούμαι κυρίως με το λεωφορείο. Το αυτοκίνητο το παίρνω μόνο όταν θέλω να πάω κανένα Cosmos (μια φορά το μήνα πες) ή καμιά βόλτα στη Χαλκιδική (κυρίως το καλοκαίρι). Πολύ σημαντικό για την ποιότητα της ζωής να μην έχεις αυτό το άγχος! Ούτε στη δική μου γειτονιά είναι εύκολο να βρεις μια θέση (παρκαρίσματος ή μια θέση στον ήλιο χαχα) πόσο μάλλον που όσο περνάει ο καιρός διαπιστώνω ότι σε πολλά σημεία έχουν βάλει πινακίδες με συγκεκριμένους αριθμούς κυκλοφορίας για αναπήρους! WTF όλοι οι ανάπηροι στη γειτονιά μου μαζεύτηκαν;;!! Τι τρελό βύσμα έχουν όλοι αυτοί στον Δήμο μπορείς να μου πεις;;;;!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @sewsome, ευτυχώς σε τέτοια δεν έχουμε φτάσει ακόμα, αλλά μας βλέπω να πιανόμαστε κι εμείς με τον Αναστάση σύντομα στα χέρια!

    @ΛΙΑΚΑΔΑ, ενώ μου αρέσει πολύ το κέντρο (ακόμη και στην όψιμη κατάντια του), το πάρκινγκ παραμένει ένα σοβαρό κίνητρο για να μετακινηθώ σε κάνα προάστιο. Αν μου πέσει το Τζόκερ δηλαδή...

    @DaNaH, κι εγώ για χρόνια χρησιμοποιούσα κυρίως τα μέσα μαζικής μεταφοράς, αλλά από τότε που άλλαξα δουλειά, πηγαινοέρχομαι αναγκαστικά με το τουτού (με τα τρενο-λεωφορεία χρειάζομαι τον τριπλό χρόνο τουλάχιστον). Πάντως αυτό που λες με τις θέσεις αναπήρων πολύ με ανησυχεί, γιατί τελευταίως ο Αναστάσης από τη διπλανή πολυκατοικία κάμει ότι κουτσαίνει δημοσίως και έχω σκιαχτεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Καλαμιά στον Κάμπο24 Ιαν 2012, 4:14:00 μ.μ.

    Εγώ μόνο ένα έχω να σου πω. Πόσο πολύ μου αρέσουν οι δύο πίνακες της Μίνας.

    (Ως Καλαμιά στον κάμπο καταλαβαίνεις ότι ο χώρος που έχω για παρκάρισμα είναι απεριόριστος, όμως σε συμπονώ και σε κατανοώ και αν ποτέ βρισκόμουν στη θέση σου θα είχα παραφρονήσει)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @Καλαμιά στον Κάμπο, η Μίνα κι εμένα μου αρέσει πολύ. Πόσα πληρώνεις για μόνιμο παρκάρισμα στον κάμπο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια...καθότι Μίνα και ζωγράφος και γω... :-p

    M'αρέσει και μένα η Βαλυράκη πολύ αλλά είναι τόσο πολύ προβλέψιμο το στύλ της... πείτε το ταυτότητα... εγώ το λέω προβλέψιμο. Οπως και να'χει είναι καλή ζωγραφος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Καλαμιά στον Κάμπο24 Ιαν 2012, 5:10:00 μ.μ.

    Στον κάμπο-κάμπο δεν πληρώνεις τίποτε, απλωσιά είναι, χωριά και χωράφια, παρκάρεις στραβά, ίσια, λοξά, απέναντι, δίπλα. Μπροστά στο σπίτι σου όλος ο κενός χώρος, καμμιά 20αριά μέτρα, είναι όλος δικός σου και άμα παρκάρει κανένας ξένος ή περαστικός τον διώχνεις γιατί αυτό το κομμάτι του δρόμου σου ανήκει!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Αχ τι τραβάτε και σεις στην Αθήνα.
    Εδώ φίλε όλα σε απόσταση αναπνοής.
    Μένω σε συνοικία και υπάρχει και πυλωτή. Σε 2 ώρες που κάνετε να βρείτε πάρκινγκ εγώ φτάνω μέχρι Θεσσαλονίκη και μάλιστα έξω από αυτήν μέχρι το αεροδρόμιο Μακεδονία.

    Αυτό θα πει ποιότητα ζωής.
    Για αυτό είμαι συνέχεια κεφάτος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. πόσο σε νιώθω!

    όταν ο μπαμπάς μου ήταν στο νοσοκομείο έμενα στης μαμάς μου, εγώ έχω πάρκινγκ στην πυλωτή. το τι βρίσιμο έριχνα κάθε μερα, δεν περιγράφεται!
    ξεβαφτίστικα. δεν το συζητώ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. http://www.greektube.org/content/view/113081/2/
    Αφιερωμένο!

    Και στα δυτικά προάστια της κολάσεως γίνεται. Έχω πάρκινγκ στο πατρικό (μονοκατοικία) αλλά με κλείνει ο #@$#@$# ο γείτονας ή ο γιος του (έχουν μόνο μια θέση για να μη γκρεμίσουν μέρος της μάντρας τους).Γκρρρ... Το κέρατό τους για παράνοια! Στον πεζόδρομο δε του σχολείου , που παρκάρουν οι γονείς όπου βρουν για 5΄διαδραματίζονται σκηνές απείρου κάλλους. Κάνα δυο τους έχω βρίσει κιόλας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @Gyro, μπορώ να έρχομαι να παρκάρω εκεί και να παίρνω μετά το αεροπλάνο για το σπίτι. Λολ.

    @ria, ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις που έχεις τη φόρτισή σου, την αγωνία σου, την κούρασή σου βρε παιδί μου, τότε είναι που η δυσκολία στην ανεύρεση πάρκινγκ είναι ανυπόφορη και θέλεις να το αφήσεις εν τω μέσω του δρόμου και να φύγεις.

    @renata, φχαριστώ πάρα πολύ για την αφιέρωση. Δέκα μείον πέντε μείον πέντε, έξι δια δύο συν οκτώ, είκοσι φορές το δεκαπέντε, έντεκα κι επτά, δεκαοκτώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts