Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Κυρά-Λωξάντρα, θα με πας στο Μπαλουκλί;



Ξεκινήσαμε με τη Λωξάντρα για το Μπαλουκλί. Μου το'χε από καιρό τάξει πως θα με πήγαινε να μου δείξει τους τάφους της μάνας της και της γιαγιάς της -της καημένης της κυρα-Ζωίτσας ντε, που εκείνη έμαθε στη Λωξάντρα να μαγειρεύει έτσι όμορφα.



Είχα βάλει στο σακίδιό μου τη φωτογραφική μου μηχανή, ένα μπουκαλάκι νερό, ένα κουλούρι και τα κιτάπια μου -τους χάρτες μου, τους οδηγούς μου, τις σημειώσεις μου. Εκείνη πήρε μαζί της ένα μισογάλονο να το γεμίσει αγίασμα, πήρε κ'ένα καλαθάκι με κάτι τούτα-κείνα για να τσιμπήσουμε σαν πεινάσουμε.



Το Μπαλουκλί είναι στο Επταπύργιο, κοντά στην Πύλη της Σηλυβρίας, μέσα σε πυκνό δάσος από κυπαρίσσια. Εκεί που τελείωσαν τα σπίτια, αρχίνησαν τα περβόλια. Κι εκεί που τελείωσαν τα περβόλια, αρχίνησαν τα νεκροταφεία. Απέραντα νεκροταφεία, μουσουλμανικά. Τάφοι μέσα σε ραδίκια, σε ζοχούς, σε λάπατα και σε αγριομαργαρίτες. Κοντοστάθηκε η Λωξάντρα σε ένα περβάζι να πάρει δύο ανάσες, βρήκα την ευκαιρία να χαζέψω τις ζαλισμένες ταφόπλακες που μερικές γέρνουν στα δεξά, μερικές στα ζερβά.



Μετά από κάμποσο ποδαρόδρομο φθάσαμε επιτέλους στον προορισμό μας, στη Μονή της Ζωοδόχου Πηγής. Αναθάρρεψε η Λωξάντρα σαν μπήκε στον περίβολο της Μονής, λες κι έμπαινε στην αυλή του σπιτιού της. Γέλασε το μέσα της.





Εθαύμασα τα φροντισμένα παρτέρια με τις τριανταφυλλιές, τις εύμορφες μαρμάρινες ζαρντινιέρες, τ'αγάλματα και τις σκιές της μεγάλης πλατανιάς. Εθαύμασα την ησυχία. Σε ένα τοιχίο, λίγα βήματα από την είσοδο, υπάρχει ένα ανάγλυφο με αληθινά λουλούδια που ρέει νεράκι απάνου τους και σαν βρέξεις το χέρι σου να ραντίσεις το μέτωπό σου, ευφραίνεται η ψυχούλα σου.


Το βλέμμα μου έπεσε σε μία κρήνη. Πάνω από τη βρυσούλα, είδα την καρκινική επιγραφή που λέγεται πως βρισκόταν στον περίβολο της Αγιά-Σοφιάς. Νίψον ανομήματα, μη μόναν όψιν. Κι απ'την καλή να τη διαβάσεις κι από την ανάποδη, το νόημα ίδιο μένει.


Έβγαλα τις σημειώσεις μου κι άρχισα να ψάχνω σα μαθητούδι στους οδηγούς μου να διαβάσω για ετούτο εδώ το μέρος. Η Λωξάντρα που με είδε να φυλλομετρώ τις σελίδες, πήρε ύφος περισπούδαστο κι άρχισε να μου διηγείται για τον Ιουστινιανό. Που έπασχε από τα νεφρά του και ήρθε στο Μπαλουκλί να βρει τη γιατρεία του. Τότες είναι που έχτισε την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής με το υλικό που είχε περισσέψει σα χτίστηκε η Αγιά-Σοφιά. Χαμήλωσε τον τόνο της φωνής της. Κι έσκυψε να μου εκμυστηρευθεί πως εκείνον το ναό τον καταστρέψανε οι Γενίτσαροι και τούτος που υπάρχει τώρα χτίστηκε πολύ αργότερα. Έκλεισα τα δικά μου τα βιβλία κι αφέθηκα στη δική της την ξενάγηση. Γι'αυτό δεν ήλθα άλλωστε; Για να ιδώ ετούτο τον τόπο με τα δικά της μάτια.

Στις μαρμάρινες πλάκες του δαπέδου, έβλεπες λογής λογής επιγραφές. Και μερικά πεσμένα φύλλα να σου κρύβουνε τις λέξεις.



Πλησιάσαμε την είσοδο του Ναού. Ο φύλακας -ένας κοντός μελαψός άντρας με ένα παχύ μουστάκι- κλείδωνε εκείνη τη στιγμή την πόρτα. Ώχου, σκέφτηκα, τι γκαντεμιά είναι αυτή; Μα σαν είδε τη Λωξάντρα, έστριψε τα μεγάλα του κλειδιά αντίστροφα και μας έμπασε μέσα. Τεσεκιούρ εντερίμ, του είπε εκείνη και του χαμογέλασε.


Κι ήμασταν τώρα οι δυο μας μέσα στην εκκλησιά να ακούμε μόνο τα δικά μας βήματα. Η Λωξάντρα αρχίνησε να φιλάει τις εικόνες, σταυροκοπήθηκε κάμποσες φορές και ψέλλισε μερικές δεήσεις, φροντίζοντας να μνημονεύσει τις χάρες που ζητούσε από την Παναγιά. Με αγριοκοίταξε και μερικές φορές που έβγαζα φωτογραφίες και κοίταζα σα χάνος τα εικονίσματα και το τέμπλο του Ναού. Αλλά δεν μου είπε τίποτα, όχι γιατί με ντράπηκε, αλλά γιατί ήταν πολύ απασχολημένη με τα δικά της. Όταν εντέλει τελείωσε, μου έκαμε νόημα να φύγουμε. Κοίταξα μία τελευταία φορά πάνω από το τέμπλο, προς την πλευρά του ιερού. Το φως.



Ύστερα βγήκαμε στην πίσω αυλή. Και σεργιανήσαμε τους τάφους των Οικουμενικών Πατριαρχών. Εκείθε είναι θαμμένοι, ο ένας δίπλα στον άλλο, σε μία σειρά ευθυγραμμισμένη. Διάβαζα από μέσα μου τ'ονόματά τους. Μερικούς μήτε τους είχα ξανακούσει. Αλλά δεν τόλμησα να της το πω, μην τυχόν την εκνευρίσω.


Πιο κει, υπάρχει μία άλλη πόρτα με κάτι σκαλιά που κατηφορίζουν κάτου από τη γη. Η Λωξάντρα ανασκουμπώθηκε και άρχισε να τα κατεβαίνει ένα-ένα, κρατώντας συνάμα το μεταλλικό χερούλι μην τυχόν και κουτρουβαλίσει. Ο κρότος από τα πασούμια της αντηχούσε στο διάδρομο. Την ακολούθησα με περιέργεια.


Βρεθήκαμε σε ένα υπόγειο δωμάτιο. Κάθε μας κίνηση συνοδευόταν από την ηχώ της. Ακουγόταν το στάξιμο νερού ωσάν να έβγαινε από τα έγκατα ενός τρίσβαθου σπηλαίου. Στη μέση του χώρου, υπήρχε μία κρήνη με τέσσερις βρύσες. Τα έμβολα ήταν στο σχήμα του σταυρού. Έβγαλε η Λωξάντρα από την τσάντα της, το μισογάλονο και άρχισε να το γιομίζει αγίασμα. Ζαλάδες, αρρώστιες, βασκανίες, το'χε αυτό τ' αγίασμα για πάσα χρήση.



Σαν σφράγισε το μπουκάλι της, μου είπε να σκύψω και να ιδώ πίσω από την κρήνη. Χαμηλά, κάτω, βρισκόταν μία δεξαμενή. Με κρυστάλλινο νερό. Και ψαράκια που κολυμπούσανε. Είναι, μου είπε, εκείνα τα ψαράκια που πήδησαν από το τηγάνι στο νερό, τότες που πήρανε οι Τούρκοι την Πόλη.


Θέλησα να ρίξω μερικά ψίχουλα από το κουλούρι μου, αλλά με μάλωσε. "Απαπαπά! Ντροπή! Τι θα πει ο κόσμος;" "Ποιος κόσμος, μόνοι μας είμαστε!" διαμαρτυρήθηκα εγώ. Κι εκείνη μου έδειξε τους Αγίους που ήσαν ζωγραφισμένοι στους τοίχους. "Μας κοιτάζουν" είπε.


Ανηφορίσαμε τη σκάλα και βρεθήκαμε και πάλι στην αυλή. Βγήκαμε στο δρόμο και στρίψαμε δεξιά. Καμιά τριανταριά βήματα πιο κει είναι το ρωμαίικο νεκροταφείο, ο τελικός μας προορισμός. Η Λωξάντρα έγνεψε σε έναν άλλο φύλακα και μας άνοιξε να μπούμε.


Οι τάφοι των γονιών της δεν ήταν πολύ μακριά από την πόρτα του νεκροταφείου και μοιάζανε πλέον περιβολάκι. Είναι τρεις πλάκες μαρμάρινες χαμένες μέσα στο χορτάρι. Ένα μεγάλο κυπαρίσσι είναι σε μία γωνιά και κάτω από το κυπαρίσσι, βολικό παγκάκι. Σε κείνο το παγκάκι πήγε κι εκάθησε η Λωξάντρα με μία σιγουριά και μία ασφάλεια.




"Όσο ζεις, ο τόπος σου είναι το σπίτι σου. Άμα πεθάνεις, ο τόπος σου είναι εδώ. Έτσι ήταν, είναι και θα είναι" μου είπε. Κι ύστερα χάθηκε σε κουβέντες με τους δικούς της ανθρώπους. Τη γιαγιά της, τη μάνα της, το Νικολό. Έρχεται εδώ και τους μιλάει. Περνάει ώρα μαζί τους και τους συμβουλεύεται. Την άφησα και περιπλανήθηκα ανάμεσα στους τάφους.


Ονόματα ρωμαίικα, φωτογραφίες ξεθωριασμένες από τη μνήμη των ζωντανών, θροΐσματα ψυχών. Σε ετούτη εδώ τη γη, αναπαύτηκαν άνθρωποι που ζήσανε την Πόλη μαζί με τη Λωξάντρα κι ύστερα από αυτήν. Στάθηκα μπροστά σε μία επιγραφή. Δεν έλεγε όνομα, μήτε είχε φωτογραφία. Μόνο μία λέξη έλεγε. Μαμά.



Και θυμήθηκα και τη δική μου τη μαμά. Στάθηκα λίγο και της μίλησα. Της είπα ότι έκαμα αρκετό δρόμο για να τη συναντήσω. Κι ας μην είχε έλθει εκείνη ποτέ εδώ, να που όμως εγώ εδώ τη βρήκα. Της είπα πόσο πολύ μου λείπει. Με ορμήνεψε να είμαι δυνατός και άνθρωπος καλός. Όπως μου έμαθε. Την άκουσα να μου γελάει κιόλας. 

Γύρισα προς το παγκάκι που είχα αφήσει τη Λωξάντρα. Δεν ήτανε πια εκεί. Ποτέ δεν ήτανε εκεί. Διέσχισα και πάλι το δρομάκι ανάμεσα στους τάφους και βγήκα από τη μεγάλη σιδερένια πόρτα. Έκαμα νόημα στο φύλακα να έλθει να κλειδώσει. Τον ευχαρίστησα και κατηφόρισα το δρομάκι με τα κυπαρίσσια.

Σημείωση: τα πλαγιαστά γράμματα είναι λόγια της Μαρίας Ιορδανίδου. Όλα τα υπόλοιπα, δικά μου. Σ'ευχαριστώ, Λωξάντρα.

31 σχόλια :

  1. ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΜΠΑΛΟΥΚΛΙ. ΟΛΛΕΣ ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΕΣ (ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΙΤΗΣ). ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΘΕ ΕΠΙΥΧΙΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Για άλλη μια φορά εξαιρετικός, μου δείχνεις αυτά που έχω ήδη δει με τα δικά σου μάτια και αποκτούν άλλη διάσταση... υποκλίνομαι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @panis, φχαριστώ θερμά για τα καλά τα λόγια! Είναι ιδιαιτέρως τιμητικό όταν τα κείμενα αυτά εκτιμούνται από Πολίτες!

    @tremens, στα βήματά σου λοιπόν, με τη Λωξάντρα αγκαζέ. Τις πιο θερμές μου καλημέρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλαμιά στον Κάμπο3 Φεβ 2012, 3:10:00 μ.μ.

    Ακόμη και χωρίς φωτογραφίες, οι περιγραφές σου θα αρκούσαν από μόνες τους να με κάνουν να περιπλανηθώ, να ταξιδέψω, να "δω" και να φανταστώ αυτά που είδες και έζησες εσύ. Να συγκινηθώ με αυτά που συγκίνησαν εσένα.
    Να νοσταλγήσω ένα μέρος εντελώς άγνωστο σε μένα αλλά που οι δικές σου λέξεις το έκαναν τόσο οικείο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τι όμορφα που τα περιγράφεις! :) Μπράβο!

    Ντολμαδάκι με μπόλικο κρεμμύδι σε κέρασε; Έτσι άρεσαν του Νικολού , με μπόλικο κρεμμύδι να ΄ναι χωνευτικά! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ίσως η πιο ωραία ανάρτησή σου!

    ευχαριστούμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλησπερα Βυζαντινο πτηνο! Πολυ την χαρηκα την βολτα. Μας εφερες κανενα κεχΛιμπαρι απ'την πολη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Υπέροχη βόλτα μας πήγες.
    Να είσαι καλά! Μου γέννησες έντονα το αίσθημα κάποτε να το επισκεφθώ κι εγώ. Αγαπώ κι εγώ τη Λωξάντρα πολύ. Το πνεύμα της σίγουρα θα βολτάρει στα πέριξ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πραγματικά η συγκεκριμένη περιοχή είναι μια όαση σε σχέση με το πολύβουο κέντρο της Πόλης! Εδώ πραγματικά ανασαίνεις!

    Μπορεί να μην είμαι της εκκλησίας, αλλά μια συγκίνηση τη νιώθεις που έχουν καταφέρει όλα αυτά τα σημαντικά μέρη της ορθοδοξίας να διατηρηθούν μέσα στην τουρκιά και δεν τα κατέστρεψαν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @Καλαμιά στον Κάμπο, χαίρομαι αν σε ταξίδεψα. Απλώς ακολούθησα τα βήματα της Λωξάντρας.

    @renata, με κέρασε ντολμά, μου έσιαξε και ιμάμ. Έφαγα και σιροπιαστά από τα χεράκια της, τετράπαχο τώρα το πτηνό.

    @ria, πω πω! Ειλικρινά χαίρομαι που σου άρεσε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @δεσποινάριον, σας έφερα πολλές φωτό και ένα σκασμό εντυπώσεις. Εντάξει είχα φέρει και δυο κουτιά με γλυκά πολίτικα, αλλά τα έφαγα ο καημενούλης μόνος μου γιατί ένιωσα μία υπογλυκαιμία με αυτά που ακούω τις τελευταίες εβδομάδες.

    @Ιφιμέδεια, να πας και θα τη βρεις εκεί, στο ίδιο παγκάκι, κάτω από το κυπαρίσσι, να μιλά με τους δικούς της από τον άλλο κόσμο. Και είμαι βέβαιος πως θα σου χαμογελάσει κι εσένα.

    @DaNaH, ούτε εγώ είμαι της εκκλησίας (καθόλου όμως), αλλά στο Μπαλουκλί συναντάς ένα βιωματικό παρελθόν, μία πατρίδα που δεν ήξευρες ότι έχεις. Όαση ρωμιοσύνης μέσα σε έναν τόπο που είναι ξένος αλλά και οικείος ταυτόχρονα.

    @

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Προς τον κύριο που βρήκε το κείμενο boring: να το συζητήσει για τον ψυχίατρό του, αν και απ΄όσο γνωρίζω δεν έχουν εφευρεθεί ακόμα ψυχοφάρμακα που ενισχύουν τη λειψή ευαισθησία και την αδυναμία - αναπηρία ορισμένων των ανθρώπων να βλέπουν πέρα από το πρώτο επίπεδο των πραγμάτων. Εσύ Πιγκουίνε, συνέχισε να ταξιδεύεις και να μας παίρνεις μαζί σου, έστω μέσα από τα άρθρα σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @Ανώνυμε, σ'όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε! Ευχαριστώ θερμά για τα καλά σου λόγια! Ειλικρινά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. τα πολλα λογια ειναι φτωχεια ξερω να λεω.υπεροχη δουλεια με το μπαλουκλη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που το βρήκες ενδιαφέρον! Έχει μία ιδιαίτερη αύρα το μέρος.

      Διαγραφή
  15. << Λωξάντρα >> !! Μοναδικό έργο ! θέλω, να το βλέπω συχνά ! Μπορώ,να αγοράσω από κάπου το έργο σε dvd ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε αυτό δεν μπορώ να σε βοηθήσω, δυστυχώς. Το μόνο που μπορώ να κάμνω, είναι να αναστήσω τη Λωξάντρα μέσα από τη συνάντηση των δικών μου περιγραφών με τις περιγραφές της Μαρίας Ιορδανίδου. Όσο καλύτερα μπορούσα...

      Διαγραφή
  16. Λοιπόν (αν δεν κατάλαβες), τώρα πήρα χαμπάρι το ιστολόγιο και το ψαχουλεύω. Εξαιρετικές αναρτήσεις από την Πόλη. Η μονή Χώρας είναι η αγαπημένη μου εκκλησία (πολύ σταθερές φωτό, τι μηχανή έχεις;). Αυτό για τη χώρα-εξοχή θα το ψάξω, αλλά να σημειώσω ότι η μονή αφιερώνεται στη χώρα των ζώντων (Χριστός) και στη χώρα του αχωρήτου (Παναγία). Τεσπα... Φωτογράφισες άπαντα τα ψηφιδωτά; (αι ερωτήσεις ρητορικαί, ενθουσιασμού σημαντικαί). Και για το μπαλουκλί: θα είχε ενδιαφέρον να ποστάρεις καμμιά πλάκα δαπέδου στα καραμανλίδικα... Μπράβο. Ε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε ετούτη η ανάρτηση με το Μπαλουκλί και εκείνη η άλλη, με τη Μονή της Χώρας. Την Κωνσταντινούπολη την αγαπώ πολύ -όπως ίσως φαίνεται και μέσα από τα κείμενα. Όσο για τις φωτογραφίες, οι συγκεκριμένες έχουν τραβηχτεί με ένα ταπεινό κινητό τηλέφωνο. Υπόσχομαι καλύτερα ενσταντανέ (με φωτογραφική) στο άμεσο μέλλον.

      Τις καλημέρες μου.

      Διαγραφή
  17. Σπανια σχολιαζω -αν και τεινει πλεον να μου γινει συνηθεια-και το ξανακανω ακουλουθωντας τα "βηματα"- αναρτησεις σας αλλοτε απο το χαλογελο που μου δημιουργουν,αλλοτε απο την ευασθησια που τα διακρινει,αλλοτε απο τη συγκινηση!το σχολιο σ αυτη την αναρτηση μετα απο πολλες που διαβασα παρεα με ενα καφε αυτο το απογευμα που εγινε βραδυ,γιατι ενοιωσα οτι ημουν εκει!υπεροχη περιγραφη,μενω ειδικα στον επιλογο!
    Χαιρομαι ιδιαιτερα και απολαμβανω τις στιγμες ταυτισης,γελιου,γνωσης..........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτήν την ανάρτηση, την αγαπώ κι εγώ πολύ! Ειλικρινά χαίρομαι που σας άρεσε και εκτιμώ θερμά το σχόλιό σας. Αν ετούτο το μπλογκ κατάφερε να σας χαρίσει καναδυό χαμόγελα και να σας κρατήσει συντροφιά, χαρά μου είναι!
      Και πάλι ευχαριστώ για το σχόλιο.
      Την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  18. (y):)Τις καληνυχτες μου,με αρωμα πολης και αποψε-ομορφη η τελευταια αναρτηση!!!!!!!!!ευχαριστω και γω!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σας άρεσε! Τις αναρτήσεις για την Πόλη, τις αγαπώ κι εγώ πολύ.
      Γιατί με αναγκάζουν να γίνω πιο συναισθηματικός απ´ό,τι συνήθως.
      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  19. Υ.Γ θα ξαναπαω ΠΟΛΗ μου το ταζω!!!!!!!!διαβαζοντασε
    νοιωθω οτι τιποτα δεν ειδα η απιστευτη!"γμτ μου!!!!!!!!!!χαχαχα τραντζικ τελειως!:)εκλεισε!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Πόλη είναι ένας προορισμός στον οποίο μπορεί κανείς να επιστρέφει συνέχεια και να βλέπει καινούργια πράματα! Ή να ξαναβλέπει πράματα με διαφορετικό μάτι και να τα κατανοεί αλλιώτικα!
      Από πλευράς μου, υπόσχομαι ν´αφιερώσω κάμποσες αναρτήσεις για παρόμοιες περιπλανήσεις, και στο μέλλον!
      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  20. Προχτες ημουν στο Μπαλουκλι, και ως αλλη Λωξαντρα γεμισα 2 μπουκαλια αγιασμα για να το φερω μαζι μου στην Αθηνα.. Ειναι η δευτερη φορα που πηγαινω και ελπιζω να αξιωθω να ξαναπαω..!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Αγαπητέ πιγκουίνε
    Ζω ως Ρωμαίος στην Αυστρία, σε πλέον δεύτερη γενιά. Οι γονείς μου φυγαν από εκείνο τον ευλογημένο τόπο που λέγεται Πολι. Τους έδιωξαν μάλλον, αλλά ποτέ δεν σταμάτησαν να λησμονούν τον τόπο τους.

    Έχω πάει άπειρες φορές στη Πολι. Αλλά μάζι σου ξανά ταξίδεψα εκεί, που ακόμα δακρύζει η καρδιά μου. Και ας μην έχω ζήσει ποτέ. Ο Θεός να σε έχει καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Υπέροχα συγκινητικό κείμενο-οδοιπορικό. Επειδή γεννήθηκα σε κείνα τα μέρη και τα περπάτησα, όπως η Λωξάνδρα, δεν ντράπηκα καθόλου που, 66 χρονών άνθρωπο, με πήραν τα δάκρυα. Ευχαριστώ για τις αναμνήσεις. Τελευταία φορά επισκέφθηκα την Πόλη το Μάη του 2015. Εύχομαι να με αξιώσει ο Θεός να ξαναπάω. Αλλά δεν το νομίζω. Η σύνταξη μου μειώθηκε στα μισά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Αγαπητέ πιγκουίνε συγχαρητήρια για τις όμορφες περιγραφές σου για την γενέτειρά μου. Μέσα από τις περιγραφές σου ζωντανεύουν όλες οι αναμνήσεις μου και νιώθω υπέροχα ! Σε ευχαριστώ για αυτό που κάνεις, να΄σαι καλά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι ειλικρινά! Και ευχαριστώ για τα καλά λόγια. Τούτο το κείμενο είναι βαθιά συναισθηματικό και για μένα. Την καλημέρα μου.

      Διαγραφή
  24. Ως βέρα Πολίτισσα , γεννημένη και μεγαλωμένη στην Κωνσταντινούπολη, διαβάζω με ιδιαίτερη συγκίνηση όλα τα άρθρα σου που έχουν σχέση με την πόλη των πόλεων. Είμαι 30 χρόνια στην Αθήνα και δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα που να μην αναπολώ τη γενέτειρά μου, αυτή που γνώρισα όμως ως παιδί και έφηβη...δυστυχώς, έχει αλλάξει και αυτή !..Το μοναδικό πράγμα που δεν έχει αλλάξει είναι οι αναμνήσεις που έχω και όποτε βρίσκω κείμενα και βιβλία αφιερωμένα για την Πόλη τα ρουφάω όπως ο διψασμένος το νερό ...Την έχω επισκεφθεί 3-4 φορές από τότε που φύγαμε οικογενειακώς από την Πόλη και κάθε φορά η συγκίνηση που νιώθω είναι απέραντη, ιδίως όταν επισκέπτομαι μέρη που σημάδεψαν τη ζωή της ρωμιοσύνης . Περιτό να σου πω ότι οι περιγραφές σου είναι τόσο ζωντανές και συναισθηματικές συνάμα . Να σαι καλά και σε ευχαριστώ για αυτό που κάνεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts