Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Α ρε Γουίτνεϊ, γαμώτο!


Κάθε πρωί σηκώνομαι πλέον με το άγχος ότι χρεοκόπησε η χώρα, με το φόβο ότι καίγεται η Αθήνα και έχει καταρρεύσει οριστικώς η καθημερινότητά μου. Ανοίγω το ίντερνετ και διαβάζω με τρόμο τα ειδησεογραφικά sites και τα μπλογκς, ξεψαχνίζω την αρθρογραφία και μετράω τις εκδοχές, τις απόψεις και τις εκτιμήσεις.

Σήμερα το πρωί όμως και εν μέσω (ακόμα ενός) τραγικού σαββατοκύριακου, εκείνο που με κατακεραύνωσε δεν είναι η δήλωση του Παπαδήμου, οι παραιτήσεις υπουργών, ο πόλεμος εντυπώσεων του Σαμαρά ή οι μικροπολιτικοί ελιγμοί του Καρατζαφέρη. Γιατί την προσοχή μου απέσπασε ξαφνικά η είδηση του θανάτου της Γουίτνεϊ Χιούστον.

Με την οποία μεγάλωσα. Και την οποία θυμάμαι να τραγουδά ως παιδούλα το "I wanna dance with somebody", να σαρώνει τα βραβεία με το "One Moment in Time", να σπάει ταμεία με το "I will always love you" του Bodyguard. Θα πεις ότι και εδώ -όπως στην Amy- το περιμέναμε. Αλλά και πάλι, κρίμα ρε γαμώτο. Όλα τα είχε. Ομορφιά, ταλέντο, χρήματα, επιτυχία, αναγνώριση. Και επιπλέον, είχε και μία ανθρωπιά η φωνή της. Ένα συναισθηματισμό που λείπει από άλλες, υψηλών φωνητικών ικανοτήτων καλλιτέχνιδες.

Δεν ξεύρω γιατί με επηρέασε τόσο αυτή η είδηση. Αλλά στεναχωρήθηκα. Ίσως γιατί συνδεόταν η Γουίτνεϊ με χρόνια μεγαλύτερης ανεμελιάς. Όταν ήμουν παιδί. Τότες που η μουσική είχε μία μελωδική αφέλεια. Που ο κόσμος διατηρούσε ακόμα στοιχεία αθωότητας και συγκινείτο με όμορφες φωνές και τρυφερούς στίχους. Ίσως ήμουν εγώ πιτσιρίκος και τα 'βλεπα όλα αλλιώς.

Κι έρχεται η πεζή πραγματικότητα να τα καταρρίψει όλα. Στα σκληρά το έριξε η Γουίτνεϊ, στα σκληρά έχει προσγειωθεί και η δική μου καθημερινότητα. Σήμερα το πρωί στεναχωρήθηκα για τη Γουίτνεϊ που έφυγε. Και μελαγχόλησα που συνειδητοποίησα ότι μαζί της φεύγει κι ακόμα ένα κομμάτι της αθωότητάς μου. 

18 σχόλια :

  1. Αγαπημένο πτηνό, ακριβώς τα ίδια, ακριβώς όμως. Έκλαψα σήμερα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. κι εγώ παιδάκι ήμουν όταν έκανε τα πρώτα της βήματα. Έζησα την ενηλικίωση μου με τα τραγούδια της και είδα την πτώση της. Γαμημένη πρέζα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Παιδάκια είτε έχεις χρήμα είτε δεν έχεις δεν σώζεσαι αν μέσα σου δεν έχεις βάσεις!
    Το χρήμα δεν φέρνει ευτυχία...
    Ούτε η επιτυχία φέρνει ευτυχία...
    Απλά κάνουν τη ζωή πιο εύκολη.

    Ρίξτε μια ματιά πιο μέσα... ναι εκεί στην Αβυσσο που όποτε την κοιτάζουμε μας πιάνει δέος!
    Εκεί είναι όλες μας οι απαντήσεις! ΜΕΣΑ ΜΑΣ!

    Λυπάμαι πολύ αλλά το περίμενα... νιώθω συγκλονισμένη για το λόγο που είπε ο Πινγκουϊνος... την είχα συνδυάσει με τα χρόνια της αθωότητας και της ανεμελιάς... :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ναι καλό μου πτηνό...τελείωσε η εποχή της αθωότητας με τη Γουίτνει...
    Κρίμα:((

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πιγκουίνε μου, παρόμοια ποστ κάναμε! Ακριβώς όπως το είπες "είχε μια ανθρωπιά και έναν συναισθηματισμό" η φωνή της που δεν συναντάς σήμερα!

    Και εγώ στενοχωρέθηκα πολύ που έμαθα αυτή την είδηση! Ήταν και παραμένει μια από τις πιο αγαπημένες μου τραγουδίστριες, ακόμα και αν τα τελευταία χρόνια δεν ήταν πια ο εαυτός της!

    Η τελευταία σου πρόταση δε, με αντιπροσωπεύει πλήρως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλαμιά στον Κάμπο12 Φεβ 2012, 1:36:00 μ.μ.

    Ανακαλύπτουμε με τον πιο τραγικό τρόπο ότι τα ινδάλματα και οι ήρωες της νιότης μας είναι τελικά όχι μόνο κοινοί θνητοί αλλά και πιο επιρρεπείς στο θάνατο.
    Που ενώ τα έχουν όλα προφανώς νομίζουν ότι δεν έχουν τίποτε και στρέφονται σε θανατηφόρες λύσεις και απολαύσεις.
    Πρώτα ο Τζάκσον, μετά η ΄Ειμυ τώρα η Γουίτνι (και να φανταστείς ότι το καθίκι που της έκανε τη ζωή μαρτύριο και την έκανε να εθιστεί στα ναρκωτικά, ζει και βασιλεύει).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. κρίμα...
    μια μεγάλη κυρία έφυγε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. εγώ πάλι διαφωνώ... αλλά δεν έχει σημασία. Την καλημέρα μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Την έφαγαν οι καταχρήσεις. Τα τελευταία χρόνια είχε χάσει τη φωνή της. Κρίμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @tremens, απλώς προσέθεσε έναν ακόμα λόγο να ήμαστε θλιμμένοι σήμερα. Και είχαμε ήδη πολλούς.

    @mahler76, κι εγώ παιδάκι ήμουν. Πέραν όλων των άλλων, μου υπενθύμισε πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε. Και πόσα έχουν αλλάξει.

    @ΛΙΑΚΑΔΑ, έτσι είναι! Ο αδύναμος χαρακτήρας λυγίζει, ανεξαρτήτως του ποιος είσαι ή πόσα λεφτά έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @serenata, μου λείπει πολύ εκείνη η αθωότητα πάντως.

    @DaNaH, μόλις προχθές είχα βάλει και άκουγα το best-of της, ως background την ώρα που δούλευα. Και σκεφτόμουν πόσο πολύ μου άρεσαν τα τραγούδια της και πόσο βάθος είχε η φωνή της.

    @Καλαμιά στον Κάμπο, καθίκι ο Μπόμπι (κατέρρευσε λέει όταν έμαθε την είδηση του θανάτου της), επιρρεπής η Γουίτνεϊ, αυτοκαταστροφικοί και οι δύο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @ria, πολύ κρίμα για το άδοξο (και πρόωρο) τέλος της.

    @bLoGirL, σε αγαπάμε και όταν διαφωνείς (με τι διαφωνείς όμως;).

    @Marina, η εικόνα της στις τελευταίες εμφανίσεις ήταν πραγματικά αξιοθρήνητη. Η απόλυτη κατάρρευση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. χαίρομαι που μ' αγαπάτε, τα αισθήματα είναι αμοιβαία! απλώς γνώμη μου είναι ότι η Γουίτνεϊ, όπως πολλοί άλλοι χαρισματικοί ανθρωποι, μόνοι τους έβγαλαν τα ματάκια τους... Διαφωνώ επίσης για το ποσο "σπουδαία" τραγουδίστρια ήταν (δεν μιλάω για τη φωνή της), αλλά γι' αυτό "περί ορέξεως κολοκυθόπιτα", που λένε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. βέβαια, οφείλω να διευκρινίσω ότι εσύ εξέθεσες τα αισθήματά σου μπροστά σε αυτή την απώλεια και εγώ δεν θέλω να φανώ "ασεβής"...το σχόλιο μου δλδ ίσως ήταν εκτός τόπου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @bLoGirL, περί γούστου, δεν τίθεται ζήτημα. Η φωνή πάντως ήταν νομίζω -αντικειμενικά- πολύ υψηλών δυνατοτήτων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Κι εγώ στενοχωρέθηκα!
    Είναι θέμα γενιάς μάλλον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Και της δικής μου παιδικής ηλικίας.μικρος ήμουν ξετρελλαμενος μαζί της, πολύ στεναχωρηθηκα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Ι γουόνα ντανς γουίθ σαμμπάντι. Τι μου θύμισες!! Τζάμπα πήγε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts