Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Κάτι τρέχει στη Βιέννη!


Σχεδόν απ'τ'αξημέρωτα έβλεπες τους πρώτους αποφασισμένους δρομείς να τρέχουν για ζέσταμα στις κεντρικές πλατείες και τα πάρκα. Είναι πολλά τα χιλιόμετρα βλέπεις και επειδής η θερμοκρασία ήταν -όπως και να το κάμεις- χαμηλή, έπρεπε να ξεπιαστούνε οι μυς σου μην πάθεις τίποτα τραβήγματα και σε τρέχουμε (αντί να τρέχεις εσύ)! Την Κυριακή που μας πέρασε, το πτηνό σουλατσάριζε στη Βιέννη. Και επειδής γύρω του ελάμβανε χώρα ο μεγάλος ετήσιος μαραθώνιος της πόλης, χάζεψε τους βιεννέζους να τρέχουνε. Και έχει να σου κάμει διαπιστώσεις!   


Πρώτον, ο τρεχούμενος άνθρωπας έχει το θαυμασμό και τα ρισπέκτ μου. Διότι το τρέξιμο είναι μπελαλίδικη άσκηση, μοναχική. Θέλει αυτοπειθαρχία. Συνεπάγεται καταπόνηση. Όταν μου το επιτρέπει ο καιρός και οι υποχρεώσεις μου (πτηνό πολύ μπίζι συνήθως), φοράω κι εγώ το σετάκι σπορτέξ-σορτσάκι-ακουστικά και ξεχύνομαι σε κάποια αλάνα ή στο γηπεδάκι για να κόψω δέκα-δώδεκα γύρους (ή έστω να κάψω δέκα-δώδεκα γύρους, αν είχε προηγηθεί φαγοπότι σε ψητοπωλείο). Κι έχω συνειδητοποιήσει ότι το τρέξιμο "χτίζεται". Όσο περισσότερο τρέχεις, τόσο λιγότερο κουράζεσαι. Όσο περισσότερο προπονήσε, τόσο λιγότερο λαχανιάζεις. Τη βλέπεις την βελτίωση, αν δε λακίσεις στις πρώτες 2-3 φορές. (άσχετο, αλλά για εσένα τον νέο αναγνώστη που δεν παρακολουθείς το πτηνό στην πολύχρονη παρουσία του, υπάρχει κείμενο αφιερωμένο στο τζόκινγκ που σου το συνιστώ γιατί είναι βγαλμένο μέσα από τη ζωή και μπορείς να το βρεις εδώ!)


Δεύτερον, μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών να συμμετέχουν σε σίτι-χάπενινγκς. Και να παρατάνε τη γλυκιά ραστώνη του κυριακάτικου ξυπνήματος για να πάνε να τρέξουνε σαραντατόσα χιλιόμετρα. Εδώ βέβαια έχει το ρόλο του και το κράτος. Στη Βιέννη (η οποία ψηφίστηκε φέτος η καλύτερη πόλη για να ζεις διεθνώς), οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια είναι καμωμένα για περπάτημα και τρέξιμο. Στην απλωσιά των δημόσιων χώρων, βρίσκει τη θέση του και το ποδήλατο και το πατίνι. Κάτι που απλώς δεν υπάρχει στις ελληνικές πόλεις ως δυνατότητα, που να χτυπιέται ο Αμυράς κάτω και να κοπανάει αλύπητα το κλάξον του ποδηλάτου του.  


Τρίτον, οι πόλεις ζωντανεύουν με τέτοιες εκδηλώσεις. Ναι και στην Αθήνα οργανώνονται αντίστοιχοι γύροι. Ναι και στην Αθήνα, υπάρχει συμμετοχή από τον κόσμο. Εντούτοις τη διαφορά την κάμει η οργάνωση. Στη Βιέννη, είχαν στηθεί εξέδρες για συναυλίες. Είχαν φτιαχτεί ειδικοί χώροι με κιόσκια που πουλούσαν λιχουδιές για τους πειναλέους δρομείς. Είχαν ληφθεί όλα τα μέτρα ελέγχου της περιμετρικής κυκλοφορίας και διαφύλαξης της λειτουργικότητας της πόλης. Είχαν στρατολογηθεί πάμπολλοι χορηγοί που συνεισέφεραν με δωρεάν διανομή ισοτονικών και χυμών, με προσφορά t-shirts και διαφημιστικών δώρων. Είχε κληθεί να τρέξει ο (μυθικός πλέον) Χαιλέ Γκεμπρεσελασιέ, αντάμα με τους βιεννέζους δρομείς, για να τους εμπνεύσει να τερματίσουν. Και όλα βέβαια κατέληξαν σε ένα μεγάλο πάρτι στον προαύλιο χώρο του κεντρικού παλατιού Χόφμπουρν, με μπαλόνια, λουκάνικα, μπύρες και πολύ κέφι.


Ανάμεσα στους δρομείς έβλεπες κάποιους ντυμένους κλόουν ή μίκυ-μάους ή τσαλαπετεινούς. Μία από τους ενθουσιώδεις θεατές, είχε φορέσει ό,τι χρώμα βρήκε στη ντουλάπα της και βγήκε να κάμει το ουράνιο τόξο. Μία άλλη με το πόδι της στο γύψο, έστησε καρεκλίτσα για να κάτσει να απολαύσει τους λαχανιασμένους διερχόμενους και φυσούσε με μανία τη σφυρίχτρα της ενώ κούναγε μία ροκάνα! Ήταν έτσι στημένο το κονσεπτ που όλοι είχανε θέση και όλοι συμμετείχαν.


Κάπως έτσι θα έπρεπε να εορτάζεται κάθε χρόνο η Κλασική Διαδρομή του Μαραθωνίου και στην Ελλάδα. Για να διαφημίζεται επιτέλους και η γενέτειρα του αθλήματος. Να δίνεται κίνητρο σε όλους μας να βγούμε από τα καβούκια της μιζέριας μας και να κυνηγήσουμε ο ένας τον άλλον στους δρόμους. Να αξιοποιήσουμε τον πολυδιαφημισμένο μας ήλιο και να ξεχυθούμε στις πλατείες όχι για να γκρινιάξουμε ακόμη περισσότερο (έλεος πια με την αγανάκτηση -δεν μπορεί να είναι στάση ζωής), αλλά για να ανταμώσουμε. Όλα αυτά τα πολύ εύκολα (για τον βιεννέζο) αλλά και τόσο δύσκολα (για τον Έλληνα) είναι που κρίνουν την πχιότητα ζωής μας. Γι'αυτό σου λέω, τρέχα!  


9 σχόλια :

  1. Αμ γι αυτό σε χάσαμε εσένα τόσον καιρό, πετούσες από πόλη σε πόλη! μπράβο πτηνό, πολύ καλά έκανες!

    Που να με δεις να τρέχω πάνω κάτω στο δυάρι να κάμω ζέσταμα για τις ασκήσεις της ημέρας να με ζηλέψεις!!!

    Αστα τα τρεχάματα και πες μου ειλικρινά... πόσες βιενέζικες γκοφρέτες έφαγες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @tremens, για να κάψω τα βιενέζικα γλυκά που έφαγα (θα τους αφιερωθεί ειδικό ποστ από βδομάδας), πρέπει να τρέχω ένα Μαραθώνιο κάθε μέρα για έξι εβδομάδες. Μετά θα αρχίσω να καίω τα σνίτσελς και τα καρτόφελ. Πολλές καλημέρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Λοιπόν μόλις επέστρεψα από πρωινή ποδηλατάδα (κάλυψα την τεράστια απόσταση μέχρι τον πιο κοντινό φούρνο - μαραθώνιος για έναν οδηγό αυτοκινήτου). Έχω να προτείνω, για όσους μπορεί να μη θέλουν να το βάλουν στα πόδια όπως οι φίλτατοι Βιεννέζοι, να δοκιμάσουν λίγο ποδηλατάκι. Έχει το έξτρα αβανταζ ότι οι οδηγοί αυτοκινήτων από το ποδήλατο σου φαίνονται ακόμα πιο ανόητοι απ' ό, τι συνήθως και ότι κι εσύ σαν αυτοκινητοδηγός νιώθεις ακόμα πιο ανόητος όταν παίρνεις το αυτοκίνητο για να πας μέχρι τον φούρνο που λέγαμε... καλημέρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Α πα πα! Κούραση και μόνο που το σκέφτομαι :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλαμιά στον Κάμπο20 Απρ 2012, 2:25:00 μ.μ.

    Θαύμασα,έστω και από αυτό το λίγο που φαίνεται στις φωτογραφίες, την πολύ όμορφη πόλη, όπου κανείς δεν σκέφτηκε στο παρελθόν να πάρει την αξίνα και να ξηλώσει τις γραμμές του τραμ. ΄Η να γκρεμίσει τα ιστορικά κτίρια αλλά τα αφήνει να συνυπάρχουν με τα νεότερα.
    Τυχερέ Πιγκουίνε που (λόγω... ΕΟΤ) πετάς και ταξιδεύεις σε ωραία μέρη.

    (Να υποθέσω ότι ο κομψός και γοητευτικός νεαρός της τελευταίας φωτό είστε εσείς, αγαπητέ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @gerasime, "πάρε το ποδήλατο και φύγε για τ'αδύνατο" που λέει και το άσμα. Έτσι κι αλλιώς, μαθημένοι είμαστε να κάμουμε πεντάλ στις ανηφοριές!

    @renata, αυτό φοβήθηκαν οι διοργανωτές του Μαραθωνίου της Βιέννης και ειδικά για εσένα και εμένα που δεν του μοιάξαμε του Χαιλέ στις αντοχές (μα τίποτα δεν του πήραμε πια;), έχουν σχεδιάσει μίνι-διαδρομές όπου συμμετείχε και ο περισσότερος κόσμος.

    @Καλαμιά στον Κάμπο, το κλασικό αντάμα με το μοντέρνο είναι το νέο τρεντ σε ολάκερη την Ευρώπη. Εκτός από την Ελλάδα όπου και το κλασικό το ρίξαμε και το μοντέρνο ουδέποτε αποκτήσαμε. Ο νεαρός στη φωτό είναι ένας τυχάρπαστος βιεννέζος με παραδοσιακή αμφίεση (εξού και τον έβγαλα μία πόζα) -εγώ είμαι πολύ καλύτερος εννοείται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Noμίζω στην Ελλάδα έχομε δικό μας τρεντ: το κακόγουστο αντάμα με το κιτς (βρείτε τη διαφορά μεταξύ κακόγουστου και κιτς και κερδίστε μεζονέτα σε φούξια χρωματάκι, μπανανί μπαλκόνια και αγαλματίδια με τους δεκαεφτά νάνους για τα γκαζόνια)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μίνι και μέτριες διαδρομές θα έκανα ευχαρίστως, αν ξεκινούσαν από ζαχαροπλαστείο και τέλειωναν σε καφέ ή εστιατόριο ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Προτιμω να κανω τη διαδρομη Κηφισιας-Βασ. Σοφιας-Καλλιμαρμαρο-Φιξ με τα ποδια ΠΕΡΙΠΑΤΗΤΟ! Οι τρεχαλες για οσους αντεχουν πληζ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts