Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Go east, where the skies are red!


Επειδής την έχεις αδικήσει την Ανγκέλα και της τα σούρνεις καθημερινώς, το πτηνό απεφάσισε να αποκαταστήσει την αλήθεια για την πάρτι της και να σου αιτιολογήσει τους λόγους για τους οποίους η αγαπημένη καγκελάριος κυκλοφορεί με το ύφος μουχλιασμένου φραγκόσυκου. Για να επιτύχει το στόχο, το πτηνό έπρεπε να ταξιδέψει πίσω στο παρελθόν της Ανατολικής Γερμανίας, όπου η Ανγκέλα έζησε ως παιδούλα και γαλουχήθηκε ως άνθρωπας.


Επειδής το τάιμ μασίν μου είναι στο συνεργείο (έχει κάψει φλάτζα), ο μόνος τρόπος για να επιτύχω το στόχο μου ήταν να επισκεφθώ το DDR, το Μουσείο της Ανατολικής Γερμανίας, που βρίσκεται στο κέντρο του Βερολίνου δίπλα στο ποτάμι. Το DDR (όπως λέμε Deutsche Demokratische Republik) στηρίζεται σε ένα πολύ αβανταδόρικο κόνσεπτ: προσπαθεί να σου αναβιώσει την καθημερινότητα των κατοίκων της Ανατολικής Γερμανίας μέσα από αντικείμενα, που είναι τοποθετημένα με ευφάνταστο τρόπο σε ντουλάπες, βιβλιοθήκες ή εξυπνούλικες προθήκες. Πιο ιντεράκτιβ εμπειρία, δεν υπάρχει!



Που σημαίνει ας πούμε. πως ανοίγεις το συρτάρι και βρίσκεις κάλτσες του παραπετάσματος, ψαχουλεύεις το ντουλάπι και βρίσκεις πιατικά με το σφυροδρέπανο, τραβάς την κουρτίνα και βρίσκεις την Παπαρήγα με τον Κολοζώφ!



Το πρώτο ενδιαφέρον στοιχείο είναι η αισθητική του πράγματος. Το χρωματιστό και ψυχεδελικό που συναντάς στη Δύση της αντίστοιχης περιόδου, εδώ λαμβάνει μία πιο χονδροειδή μορφή, καθώς έχει μπολιαστεί με το μονοκόματο της σοβιετικής λογικής. Θυμήσου βέβαια ότι η Ανατολική Γερμανία, αποτελούσε τη βιτρίνα του σοσιαλιστικού μπλοκ, καθώς βρισκόταν αντικρυστά με τη Δύση και άρα το Κρεμλίνο ενδιαφερόταν ιδιαιτέρως να προσδώσει στο project μία εικόνα ευημερίας και οργάνωσης (ενώ σε άλλες περιπτώσεις, όπως π.χ. στη Ρουμανία, είχε εγκαταλείψει την προσπάθεια σε τοπικούς φωστήρες, βλ. Τσαουσέσκου).



Το πρόβλημα της στέγασης ήταν οξύ στην Ανατολική Γερμανία μετά τον πόλεμο, καθώς π.χ. το Βερολίνο είχε γίνει οικόπεδο με μπάζα και έπρεπε να χτιστούν εξαρχής εργατικά μπλοκς. Για να αποκτήσεις ένα από τα περίφημα "πλήρως επιπλωμένα μοντέρνα διαμερίσματα" στις νέες πολυκατοικίες, έπρεπε να καταφύγεις στην Εργατική Εστία και να πάρεις αριθμό προτεραιότητας. Αν είχες μπάρμπα στην Κορώνη (ή εν προκειμένω θείο στο κουκουέ), σου δίναμε σύντομα τα κλειδιά για το νέο σου απάρτμεντ και ένα κιβώτιο σερβιέτες δώρο. Αν ήσουν ένα τίποτα, περίμενες χρόνια και χρόνια. Ή έτρωγες τον αριθμό προτεραιότητας και έσκαβες ένα λαγούμι κάτω από το τοίχος, μπας και τα καταφέρεις να αποδράσεις από το σοσιαλισμό.



Την ώρα που ο δυτικός πιτσιρικάς διάβαζε σπάιντερμαν, έπαιζε μονόπολη (για να γαλουχηθεί στη λογική του καπιταλισμού) και -αργότερα- προσπαθούσε να αποφύγει τα βαρέλια που του πέταγε ο Donkey Kong της νιντέντο, ο ανατολικός πιτσιρικάς είχε μικρή γκάμα επιλογών ψυχαγωγίας. Που σημαίνει ότι τον Μπόλεκ και Λόλεκ (πολωνικά κινούμενα σχέδια, χελόου;), τον έχουν φάει στη μάπα γενεές επί γενεών γερμανών και τσέχων και ρουμάνων και βούλγαρων και ουκρανών και ρώσων. Χωρίς να έχουν επίγνωση ότι από την άλλη πλευρά του πλανήτη ο Μίκυ, ο Ντόναλντ, ο Ντάφι και ο Μπαγκς Μπάνι περνάγαν απείρως καλύτερα κυνηγώντας ο ένας τον άλλον.



Μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες ενότητες του DDR είναι εκείνη που αναφέρεται στα προϊόντα που χρησιμοποιούσαν στην Ανατολική Γερμανία. Αφθονεία στην ποσότητα δεν υπήρχε, αλλά τελοσπάντων ένα Camay και ένα Fa το είχε η Ανγκέλα να ξεβρωμιστεί μετά τις γυμναστικές ασκήσεις στο σχολείο. Επίσης έτρωγε σούπες Knorr, πασαλειβόταν με την Creme 21 και τη Nivea, ενώ στα πρώτα της ραντεβού φορούσε το καλό της το βρακί και κολώνια 4711 (με το καμπανάκι, αν τυχόν θυμάσαι -διότι κυκλοφορούσε και στην Ελλάδα!).



Και θα πεις, εντάξει όλα αυτά, διακοπές όμως δικαιούνταν; Βεβαίως και δικαιούνταν (με τη λογική που πήγαινε και η θεια σου με κουπόνια κοινωνικού τουρισμού), αλλά οι επιλογές δεν ήσαν κι εκεί πολλές. Μπορούσαν για παράδειγμα να σε στείλουν για θερμά λουτρά στην Τσεχοσλοβακία ή -αν ήσουν τυχερός- για θαλασσινά μπάνια στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας ή -αν ήσουν λιγότερο τυχερός- για καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία. Βεβαίως υπήρχε και η πιο εξτρίμ επιλογή των κάμπινγκ, όπου ο ανατολικοευρωπαίος, σε μία άσκηση προσωπικής απελευθέρωσης, πέταγε τα ρούχα του και γύρναγε τσίτσιδος με τη γυναίκα και τα παιδιά κάτω από το σοσιαλιστικό ήλιο.

(Προσοχή ακολουθεί ακατάλληλο θέαμα, αν είσαι ανήλικος, βάλε αμέσως το Νικελοντεόν -παίζει το Μπομπ το Σφουγγαράκη.)


Η Ανγκέλα σε μία στιγμή χειραφέτησης.

Ο Γιόχαν, ο Πέτρος κι ο Φρανς σε φάμπρικα δούλευαν κι έφτιχναν τανκς, αλλά στα ρεπό τους πέταγαν και το τόπι.

Και του το είπανε του Φριτς όταν παντευόταν, ότι η Γκουντρούνε δεν είχε ούτε βρακί να βάλει. 

Βεβαίως για να μην ξεχνιέσαι, το Μουσείο έχει αφιερώσει αρκετά εκθέματα στα στρατά και στο απολυταρχικό καθεστώς. Διότι μπορεί η Παπαρήγα να μην στο παραδεχτεί ποτέ, αλλά δικτατορία είχανε οι άνθρωποι και καθόλου δικαιώματα να αμφισβητήσουν το οτιδήποτε. Θα μου πεις, και σήμερα δικτατορία έχουμε υπό μίαν έννοια, απλώς άλλου τύπου και με άλλα χαρακτηριστικά. Να διαφωνήσω μαζί σου δεν πρόκειται!


Πάντως οι χώροι για τις ανακρίσεις από τη Stasi και τα κελιά των αντιφρονούντων είναι αρκούντως σκιαχτικά και σου επιβεβαιώνουν ότι καλός ο Μπόλεκ, καλός κι ο Λόλεκ, αλλά καλύτερη όλων η προσωπική σου ελευθερία και η δυνατότητά σου να επιλέγεις, να σκέφτεσαι, να εκφράζεις και να διεκδικείς. Ακούς Αλέκα;


Η Ανγκέλα Μέρκελ έζησε σε μία πόλη 80 χιλιόμετρα από το Βερολίνο, βαθιά μέσα στην Ανατολική Γερμανία. Υπήρξε μέλος της επίσημης νεολαίας του σοσιαλιστικού κόμματος, της λεγόμενης Ελεύθερης Γερμανικής Νεολαίας (FDJ), μιλάει ρώσικα και μέχρι το 1990 (όταν ήταν δηλαδή 36 ετών) δεν είχε δει ποτές πώς ζούσαμε εμείς οι δυτικοί. Χωρίς καμία εμπειρία ή γνώση ή βιωματική αντίληψη του πώς λειτουργούν οι αγορές, η κυρία Μέρκελ σήμερα αποφασίζει για τις μοίρες των λαών της Ευρώπης. Και το πιο εμφανές της χαρακτηριστικό, είναι η παροιμιώδης ασχετοσύνη της.

Το πτηνό της αφιερώνει τραγουδάκι.

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Στη Μονή της Χώρας


"Chora Church", είπα στον ταξιτζή κι εκείνος για να σιγουρευτεί αν με καλοκατάλαβε, ρώτησε «Καριγιέ Τζαμί;». «Έβετ, καριγιέ τζαμί», του επιβεβαίωσα κι εγώ.

Κάτσε να σου δώκω το κοντεξτ για να καταλάβεις. Όταν κατασκευάστηκε, η Μονή του Αγίου Σωτήρος εν τη Χώρα βρισκόταν εκτός των τειχών της Πόλης. Επειδής τους αγρούς που βρίσκονταν πέρα από τα τείχη, τους ελέγανε «χώρα», της βγήκε τ’όνομα της Μονής και παρότι τα νέα εκτεταμένα τείχη που ύψωσε αργότερα ο Θεοδόσιος, την περιέλαβαν στα εντός τους, η Μονή το κράτησε το νίκ-νέιμ. Ο πρώτος ναός χτίστηκε στο σημείο αυτό γύρω στα 1080 από τη Μαρία Δούκαινα, πεθερούλα του Αλεξίου Α' του Κομνηνού. Δυόμιση αιώνες αργότερα όμως και επειδής η Μονή είχε πληγεί από τα ρίχτερ και τη φυσική φθορά, απαιτήθηκε ανοικοδόμηση και εκ νέου εικονογράφησή της, την οποία ανέλαβε ο Θεόδωρος Μετοχίτης. Στον οποίο ουσιαστικά χρωστάει η Μονή τη σημερινή της μορφή και εσύ τα πολλά ρισπέκτ για το υπέροχο αποτέλεσμα.


Όπως το ξεύρεις, εγώ δεν είμαι άνθρωπος των εκκλησιών. Δεν με βρίσκεις ποτέ στο στασίδι να παρακολουθώ τη λειτουργία (ούτε καν τη μεγαλοβδομάδα), δεν κάμω ποτές νηστεία, δεν σταυροκοπιέμαι όταν περνάω από ναό, δεν πιστεύω σε ανθρωπόμορφους Θεούς με γενειάδες, μήτε σ’εικόνες που δακρύζουν (εκτός αν τους καθαρίζουνε κρομμύδια). Από τα μικράτα μου, τα είχα ξεκαθαρίσει μέσα μου αυτά τα θέματα και το’χα δηλώσει ευθαρσώς δηλαδή και στην έκτη δημοτικού πως είμαι αγνωστικιστής (ήμουν αφόρητο νήπιο). Και να που στεκόμουν όξω από μία από τις πλέον εμβληματικές εκκλησίες του ορθόδοξου χριστιανισμού, με περιέργεια και ειλικρινές ενδιαφέρον, αλλά και με κάποια συστολή.


Η πρώτη μου εντύπωση ήταν πως από τ' απέξω του, το κτήριο δεν σου κάμει σπουδαία εντύπωση -μήτε με το μέγεθος, μήτε με την αρχιτεκτονική του. Περιπατώντας όμως τριγύρω του, άρχισα να αλλάζω γνώμη. Απεφάσισα πως μου αρέσουν πολύ οι επιφάνειες και τα γήινα, καστανά του χρώματα. Αν μάλιστα καλοπροσέξεις τη Μονή στις λεπτομέρειές της, στον τρόπο που αγκαλιάζονται οι αψίδες και στεφανώνονται με τους τρούλους, το παραδέχεσαι πως είναι τελοσπάντων κομψευάμενη. 


Κι ύστερα, είναι κι αυτός ο τρόπος που παίζει με τα παράθυρα. Κάποιες αψίδες είναι χτισμένες, κάποιες έχουν ανοίγματα, αναμετριέται το κλειστό με τ'ανοιχτό. Γούστο έχει!


Όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την Πόλη, μετέτρεψαν τη Μονή σε ισλαμικό τέμενος, σοβάτισαν το εσωτερικό της, ανακατασκεύασαν τμήμα της για να τη στρέψουν προς τη Μέκκα, ενώ σκώθηκε δίπλα της και ένας μιναρές -που μέχρις τα σήμερα στέκει να υπενθυμίζει εκείνη την περίοδο.


Όμως εκείνο για το οποίο είναι διάσημη η Μονή δεν είναι τ' αμπαλάζ της, αλλά οι θησαυροί που κρύβει στ'απομέσα της. Ανίδεος κι αν είσαι, με το που μπαίνεις, θα το δεις, θα το νιώσεις, θα το αισθανθείς. Πως αντικρίζεις τη βυζαντινή τέχνη στο απόγειό της. Στην κορυφαία και πλέον ξεκάθαρη δήλωση της μοναδικότητάς της. Και σου το λέω με την ειλικρίνεια ενός ανθρώπου που ουδέποτε εκτίμησε ιδιαίτερα τη βυζαντινή εικονογραφία, που ανέκαθεν έβρισκε πληκτικές τις δισδιάστατες απεικονίσεις της, που θεωρούσε απερίγραπτη την εμμονή της με τη θρησκευτική θεματολογία.


Όμως πουθενά αλλού δεν είδα να αποτυπώνεται με τόση αρμονία η αναλογία του σώματος, να χορογραφούνται με τέτοια σκηνοθεσία οι μορφές στις απεικονίσεις, να χρησιμοποιούνται με τέτοια ζωντάνια τα κόκκινα, τα γαλάζια και τα χρυσαφιά.




Και όλα αυτά λουσμένα στο φως που χύνεται μέσα από τα παράθυρα και χαϊδεύει τους τοίχους, τις κόχες, τις εικόνες και τα μωσαϊκά.


Το ενδιαφέρον μου σύντομα στράφηκε σε μία από τις πλέον δεσπόζουσες απεικονίσεις του Ιησού που συνοδεύεται από την επιγραφή "η Χώρα των Ζώντων". Λίγο παραδίπλα στη μορφή της Παναγίας αναγραφόταν η ακόμα πιο αινιγματική φράση "η Χώρα του Αχωρήτου". Καταλαβαίνεις, ότι μου καρφώθηκε στο μυαλό η απορία για το τι σημαίνουν οι φράσεις και δεν θα ησύχαζα αν δεν διαλεύκαινα το μυστήριο!


Challenge accepted! Ανέτρεξα στους οδηγούς, τα βιβλία και τις σημειώσεις μου. Και το συμπέρασμα είναι το εξής: η πρώτη επιγραφή υπονοεί ότι ο Ιησούς είναι καθ'αυτός, η χώρα των ζώντων. Υπό την έννοια ότι -σύμφωνα πάντα με τη θεολογική ερμηνεία- προσφέρει και νοηματοδοτεί τη ζωή (φαντάζομαι μέσα από την πίστη και την ευσέβεια). Από την άλλη, η λέξη "αχώρητος" προσδιδόταν στο Θεό (=δεν χωράει πουθενά)! Aλλά ο Ιησούς κυοφορήθηκε στη μήτρα της Παναγίας, που σημαίνει ότι περιλήφθηκε εντός της. Εξού και η Θεοτόκος συνοδεύεται από τον τίτλο "Χώρα του Αχωρήτου".

Μην είδα ξαφνικά μέσα από αυτές τις ερμηνείες την ορθοδοξία με διαφορετικό μάτι; Μην ασπάστηκα εν τω μέσω της Μονής τη χριστιανική πίστη σε μία στιγμή αποκάλυψης και αυτοσυνειδησίας; Εντάξει μην ανησυχείς, τίποτα από αυτά δεν συνέβη. Απλώς απέμεινα εκεί να κοιτάζω εντυπωσιασμένος τις μορφές και να αναστοχάζομαι το παιχνίδι των λέξεων και των εννοιών.


Όταν εντέλει μετά από αρκετή ώρα βγήκα από τη Μονή, το βλέμμα μου έπεσε στην Αϊσέ που κατηφόριζε το αντίκρυ σοκάκι. Φορούσε μαντίλα στο κεφάλι, φαρδύ παντελόνι και από πάνω εκείνη τη μακριά ρόμπα που μοιάζει με καμπαρτίνα και που φοριέται πολύ αν είσαι φανατική ισλαμίστρια που σέβεσαι τον εαυτό σου. Σκέφθηκα πως όλα όσα έβλεπα τριγύρω αποτελούσαν μέρη της Χώρας των Ζώντων: τα σπίτια, τα δέντρα, οι άνθρωποι. Οι παρουσίες. Αλλά στη συνεχή μου αναζήτηση, στην προσωπική μου διαδρομή, άλλο τόσο νόημα προσθέτει και η Χώρα του Αχωρήτου. Εκεί που κατοικούν οι άχωρες μνήμες, οι ιδέες και τα συναισθήματα. Οι απουσίες.


Ικανοποιημένος από την προσωπική ερμηνεία που έδωκα στις λέξεις, συνέχισα να παρακολουθώ την Αϊσέ. Κατηφόρισε προς την πλευρά του ναού, έριξε ένα βιαστικό βλέμμα προς τους τουρίστες που κάθονταν στα περβάζια να ξαποστάσουν, έστριψε αριστερά και χάθηκε μέσα στα ήσυχα στενά.

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

Eurovision 2012 - Μέρος Τρίτο

Ουγγαρία


Ο πρωταγωνιστής του κλιπ τη μια είναι ματσωμένος γιάπης που τρώει το αυγό του και σκουπίζεται πάνω στη δουλάρα, την άλλη είναι άστεγος κακομοίρης που ψάχνει στα σκουπίδια να βρει κάτι να φάει. Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι το αλώνι δεν απέχει και πολύ από το σαλόνι. Γι'αυτό να τρως κι εσύ τ'αυγό σου, τώρα που το έχεις.


Ουκρανία


Το τραγούδι είναι ανεβαστικό και αναδεικνύει την καλλίγραμμη σιλουέτα της καλλιτέχνιδος Γκαϊτάνα, η οποία είναι αρκούντως απαστράπτουσα -παρότι κάπως σκούρα για ουκρανή. Το ζήτημα του χρώματός της πάντως εκνεύρισε εντόνως τους φανατικούς υπερπατριώτες της Ουκρανίας, οι οποίοι ξεσηκώθηκαν εναντίον της και απείλησαν να τη στείλουν στην Αμυγδαλέζα. Η σχετική παραφιλολογία στο ίντερνετ είναι απλώς απερίγραπτη και αν διαβάσεις τα σχόλια για την κακομοίρα την Γκαϊτάνα θαρρείς ότι το απαρτχάιντ έχει εγκατασταθεί στο Κίεβο. Μία φορά αν είσαι η Υβέτ, να το αποφύγεις το ταξίδι κατά Ουκρανία μεριά. 

ΠΓΔΜ


Η χώρα εκπροσωπείται με το αντίστοιχο της Ελεονώρας Ζουγανέλη των Σκοπίων, που ακούει στο όνομα Kaliopi (!) και ισορροπεί ανάμεσα στο έντεχνο και τη ροκιά. Δυστυχώς ενίοτε πέφτει, οπότε μην έχεις κι εσύ μεγάλα εξπεκτέισονς. Άσχετο, αλλά μετά τον Αλέξανδρο, η ΠΓΔΜ πάει να μας κλέψει και τα υπόλοιπα ονόματα;


Πορτογαλία


Η Πορτογαλία επιμένει να στέλνει τραγούδια που πατάνε στην παραδοσιακή της μουσική και μάλιστα, τραγουδισμένα στα πορτογαλικά. Που σημαίνει ότι δεν έχει καταλάβει γρι τόσα χρόνια που όλοι οι υπόλοιποι στέλνουμε το ίδιο τραγούδι και στα αγγλικά. Επειδής λοιπόν αρνείται επιδεικτικά να αποδεχθεί τους όρους του παιχνιδιού, δεν πρόκειται να δει ψήφο μας που να κλαίει η τραγουδιάρα όσο θέλει! Μη σου πω ότι για αυτήν της την ανυπακοή οφείλει η Πορτογαλία ως χώρα να βγει από το Ευρώ και να μπαρκάρει στον Ατλαντικό...

Ρουμανία


Επειδής τώρα που καλοκαιριάζει το Βουκουρέστι απλώς δεν παλεύεται, η ρουμάνα καλλιτέχνιδα Mandinga έβαλε τα λεοπαρδαλέ της και τα μίνι της και πήγε στο Ντουμπάι να κυλισθεί στην άμμο καθ'όπως της πρέπει. Το τραγούδι είναι τόσο σαχλό που κάμει εντύπωση και να μου το θυμηθείς ότι στα προσεχή Mad Music Awards θα την έχεις να σου τρίβεται με τον Μαρτάκη επί σκηνής. Πάντως επειδής υπάρχουν πολλοί λιγούρηδες (και ακόμη περισσότεροι ευρωλιγούρηδες), η Mandinga αναμένεται να πάρει πολλές ψήφους, κυρίως από τηλεθεατές που θα νομίζουν ότι το τηλέφωνο ψηφοφορίας της είναι ροζ γραμμή.

Ρωσία


Καλή η ρουμάνα, αλλά ως γνωστόν η γριά η κότα έχει το ζουμί! Εξού και η Ρωσία στέλνει φέτος στο διαγωνισμό έξι γιαγιάδες να σου κλάψουνε τον μακαρίτη. Το τραγούδι τιτλοφορείται "Party for Everybody" αλλά και με δεδομένη τη μασέλα, πολλούς εθελοντές γι'αυτό το πάρτι δεν θα βρεις! Λέγεται πάντως ότι οι ρωσίδες μπάμπουσκες την έχουν καταβρεί με τον παππού της Αγγλίας (βλ. προ-προηγούμενο ποστ) και κάθε βράδυ τις έχει και τις πέντε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του για εντατικά μαθήματα αγγλικών. Του χρόνου θυμήσου να στείλουμε κι εμείς τη Μαριγούλα και την Ποτούλα να τραγουδήσουν την τσιγκολελέτα στα αγγλικά.

Σερβία


Ο μόνος που μπορεί να απειλήσει εφέτος τη Σουηδία είναι ο γνωστός πχιοτικός καλλιτέχνης από τη Σερβία με το όνομα Zeljo Joksimovic, που την αισθαντική μπαλάντα -καθ'όπως φαίνεται- την έχει ψωμοτύρι. Επειδής ο διαγωνισμός, του τη χρωστάει τη νίκη -και μετά από τόσα, πραγματικά καλόγουστα τραγούδια- ο Zeljo είναι αποφασισμένος αν δεν το σηκώσει και φέτος το τρόπαιο, να επανέλθει του χρόνου ντυμένος λιβελούλα και βελάζοντας.

Σλοβακία


Το τραγούδι λέγεται "Don't close your eyes!". Τα αυτιά σου όμως κλείστα, λέμε!

Σλοβενία


Πάνω που λες ότι ενδυματολογικά δεν υπάρχει χειρότερο από τη σλοβένα τραγουδιάρα με τη γλαδιόλα στο ζωνάρι, εμφανίζονται οι φωνητικούδες ντυμένες σα να τις έχεσε σύννεφο στο κεφάλι. Στα στοιχήματα πάντως, οι πιθανότητες που του δίνουν για νίκη είναι μία στα τέσσερα τρισεκατομμύρια. Δηλαδής πιο πιθανό είναι να καταλάβουν τη γη εξωγήινοι.

Σουηδία


Και μετά από τριαντατόσες συμμετοχές που έφαγες στη μάπα, ήρθε η ώρα να δεις και το τραγούδι που θα νικήσει. Η Loreen διαθέτει σκηνική παρουσία, εξαιρετική εμφάνιση και ένα πολύ πιασάρικο τραγούδι που είναι εμπορικό μεν αλλά σου περνιέται και για πχιότητα. Ο μόνος τρόπος να χάσει εφέτος η Σουηδία το τρόπαιο είναι να πέσει μετεωρίτης στο Μπακού και να ακυρωθεί ο διαγωνισμός. Ή να βγούνε οι ρωσίδες μπάμπουσκες με στριγκάκια.


Τουρκία


Ανατολίτικες αναφορές, συμπαθητικός σκοπός (και κοντά στα δικά μας ακούσματα που τόσο έχουν επηρεάσει την τούρκικη μουσική), χωρίς όμως να σκίζεις και τα ρούχα σου. Ο τυπάκος που το τραγουδάει, χοροπηδάει σαν σαμιαμίδι και το υποστηρίζει όσο μπορεί, αλλά Σερτάμπ Ερενέρ δεν είναι. Εμείς έτσι κι αλλιώς την Τουρκία δεν την ψηφίζουμε γιατί είναι οχτρός μας και μας πήρε την Πόλη.


Φινλανδία


Θυμάσαι που σου έλεγα ότι εφέτος είναι η χρονιά των σκανδιναβών; Ε η Φινλανδία είναι η εξαίρεση. Η τραγουδιάρα Pernilla Karlsson ντυμένη λειχήνα κάμει ότι μπορεί για να επιβεβαιώσει ότι (α) τα φινλανδικά δεν είναι γλώσσα αλλά μία σειρά από άναρθρους ήχους και (β) ότι η χώρα επιμένει να στέλνει τέρατα (άλλοτε κυριολεκτικά, άλλοτε μεταφορικά).

Δεν ξεύρω αν το συνειδητοποίησες, αλλά έκατσα και είδα για πάρτι σου σαράντα δύο τραγούδια. Και το χειρότερο είναι ότι τα άκουσα κιόλας. Για να σου δώκω και τα προγνωστικά να έχεις να κάμεις τον καμπόσο στο παρεάκι, εφέτος στις κορυφαίες θέσεις θα βρεις -εκτός από τη Σουηδία που θα το σηκώσει το τιμημένο- την Ισλανδία, τη Ρωσία και τη Σερβία. Λίγο παρακάτω τη Ρουμανία, την Ουκρανία και ίσως Ελλάδα και Κύπρο (Γλυκιά Ήβη Αδάμου). 

Σε κάθε περίπτωση και επειδής οι καιροί είναι δύσκολοι, ας είναι η Γιουροβίζιον μία ευκαιρία να σκάσει λίγο το χειλάκι σου και να σταματήσεις να σκέφτεσαι ότι έρχεται η συντέλεια. Αφού μπορούμε ακόμα να χαζολογάμε, υπάρχει ελπίδα και για μας. Άντε και του χρόνου!

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Eurovision 2012 - Μέρος Δεύτερο

Ιρλανδία


Άλλους η οικονομική κρίση τους χτυπάει στην τσέπη, άλλους τους βαράει στο κεφάλι. Τα διδυμάκια  Jedward από την Ιρλανδία επιστρέφουν για δεύτερη συνεχή χρονιά στο διαγωνισμό για να χοροπηδήσουν και να νιαουρίσουν. Με τις space στολές, την videogame αισθητική και το manga κούρεμα, το αποτέλεσμα δεν το στέλνεις σε διαγωνισμό τραγουδιού: το βγάζεις απευθείας σε έκδοση για Playstation. Αλήθεια, εκείνη την πατέντα που λέγεται Eurovision Junior, δεν την είχανε σκαρφιστεί για να απαλλαγούν από τέτοια ενοχλητικά trolls;

Ισλανδία


Εφέτος τα σκανδιναβικά τραγούδια είναι τα μόνα που actually ακούγονται. Το συγκεκριμένο πατάει στην επιτυχημένη συνταγή "ξανθιά σκανδιναβή με βιολί" κι αν αντιπαρέλθεις το χιόνι που θα φας στη μούρη, μπορεί και να το βρεις συμπαθητικό. Πολύ κουλ βιντεοκλιπ -και εννοώ παγωμένο!

Ισπανία


Όσο η Ισπανία επιμένει να στέλνει κλισέ παθιάρικα ερωτικά τραγούδια στη γλώσσα της, δεν θα βλέπει ούτε το δωδεκάρι της Πορτογαλίας. Χάθηκε ο κόσμος να στείλουν ένα τραγούδι στα αγγλικά να γελάσουμε με την προφορά τους; Άσε που η τραγουδιάρα Pastora Soler με αυτό το μακιγιάζ και αυτό το ύφος θα μπορούσε να παίξει το ζόμπι στο Walking Dead. Επίσης, σου έχω και ερώτημα: είναι το παστόρα, το θηλυκό του πάστορα; Κρίνοντας βέβαια από το δόντι, θα μπορούσε να είναι και το θηλυκό του κάστορα!

Ισραήλ


Στέλνεις που στέλνεις το Τσίρκο Μεντράνο να σε εκπροσωπήσει, δεν φροντίζεις τουλάχιστον να βάλεις καμία γκαμήλα να χορεύει κλακέτες ή κάναν ουρακοτάγκο να παίζει ντέφι; Ή έστω βρε παιδί μου, τη Ντάνα Ιντερνάσιοναλ ντυμένη στρουθοκάμηλο. Πάντως ειλικρινά και μετά από αυτή τη συμμετοχή, δεν έρχεσαι να δικαιώσεις την επιλογή της Σοφίας Σακοράφα να γίνει παλαιστίνια υπήκοος;

Ιταλία


Η Ιταλία για χρονια δεν συμμετείχε στο διαγωνισμό και όλοι την παρακαλάγανε να επιστρέψει. Τώρα που είναι ξανά κοντά μας, έχει αρχίσει ένα αντίστροφο κίνημα υπογραφών για να τη ξαναβγάλουμε να γλιτώσουμε. Εν προκειμένω, η Nina Zilli ερμηνεύει ένα άσμα από εκείνα που ξεκινάνε στα αγγλικά, σου μοστράρουν ένα ρεφρέν στα ιταλικά και καταλήγουν σε ένα μπουμ-μπουμ-μπουμ, λα-λα-λα. Εγώ θα την παραδεχόμουν την Ιταλία αν έστελνε ένα τραγούδι με τίτλο "Μπούνγκα Μπούνγκα".

Κροατία


Στην αρχή νόμιζα ότι πρόκειται για διαφήμιση σεντονιών και ειδών για το σπίτι. Όταν εντέλει συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για τη συμμετοχή της Κροατίας, πολύ στεναχωρέθηκα γιατί χρειάζομαι μία παπλωματοθήκη και τίποτις πετσέτες μπάνιου για να ανανεώσω το νοικοκυριό μου. Το τραγούδι πάντως αναμένεται να αποσπάσει πολλούς βαθμούς, από γριες που θα παίρνουν το τηλέφωνο του televoting για να παραγγείλουν τα σεντόνια.

Κύπρος


Η μαρτυρική μεγαλόνησος ουχί μόνο βρήκε πετρέλαια, αλλά βάλθηκε να μας αλλάξει και τα πετρέλαια. Εξού και στέλνει τη Γλυκιά Ήβη Αδάμου (το "Γλυκιά" είναι κομμάτι του ονόματός της) να ζει το δικό της παραμύθι ωσάν Χιονάτη, με πριγκιπόπουλο, ξωτικά, δηλητηριασμένα μήλα και τριαλαρι τριαλαλώ. Είναι αυτό που λέμε "στον κόσμο της". Το τραγούδι λέγεται La La La Love, ώστε σε περίπτωση που η Γλυκιά Ήβη Αδάμου ξεχάσει κάνα στίχο, να τον αντικαταστήσει με ένα La La La -που δεν πα να το λαλαλήσει και όλο το άσμα, δεν θα σου κάμει διαφορά. Κάθε χρόνο πάντως εγώ ζω για τη στιγμή που η Ελλάδα δίνει το δωδεκάρι της στην Κύπρο και το κοινό γιουχάρει τον Κωστάλα!

Λετονία


Η λιθουνανή καλλιτέχνιδα Anmary αυτοθαυμάζεται με το τραγούδι "Beautiful Song" καθώς βαυκαλίζεται ότι την παίζουν τα ραδιόφωνα και την τραγουδάει όλος ο κόσμος. Άσε μας καλή μου, που έχουμε τα προβλήματά μας, θες να ασχολούμαστε και με την πάρτι σου.


Λευκορωσία


Say! Say the magic word: Sagapo, S.A.G.A.P.O.
Ο Ρακιντζής επιστρέφει ξανά και ξανά στο διαγωνισμό ως αναφορά, ως ενδυματολογική πρόταση, ως άσκηση ύφους. Άσχετη γενικότερη ερώτηση για τη χώρα: εκτός από το λευκό, η Ρωσία κυκλοφορεί και σε άλλα χρώματα; 

Λιθουανία


Έλεος, κι άλλη βαλτική χώρα; Θα έπρεπε να συμμετέχουν εκ περιτροπής! Τέλοσπάντων, το λιθουανικό τραγούδι λέγεται "Love is Blind". Ας πούμε πως σύμφωνοι, love is Blind. It's not deaf, man! Ο λιθουανός τραγουδιάρης Donny Montell για να δώσει έμφαση στα λεγόμενά του, ερμηνεύει το άσμα με δεμένα τα μάτια του. Οπότε αν φορέσεις κι εσύ ωτοασπίδες κατά τη διάρκειά του, δεν θα σε παρεξηγήσει κανείς. Που να του βάλουνε θε-μου μπροστά του σκαλιά, να τον-ε-δω να κουτρουβαλιάζεται να φχαριστηθώ.

Μάλτα


Ο Kurt Calleja το'χε απωθημένο από μικρός να συμμετάσχει στo διαγωνισμό. Όταν ρωτάγανε τα άλλα παιδάκια τι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν, άλλο έλεγε γιατρός, άλλο έλεγε δικηγόρος, ο Kurt έλεγε τραγουδιστής στη Eurovision. Σήμερα το πρώτο παιδάκι είναι γιατρός, το δεύτερο είναι δικηγόρος και ο Kurt σύντομα θα είναι άνεργος. Πολύ κακός ο επαγγελματικός προσανατολισμός στα μαλτέζικα σχολεία!


Μαυροβούνιο


Το Έουρο-Νέουρο θα μπορούσε και να είναι ο νέος κομματικός ύμνος του Σύριζα. Ο μαυροβούνιος καλλιτέχνης ασκεί μία καυστική κριτική στο ιμπεριαλιστικό σύστημα του κεφαλαίου και των Μνημονίων και ιππεύοντας τον γαϊδαράκο κυρ Μένιο, προτείνει την επιστροφή στη στρούγκα. Εδώ στην Ελλάδα, τον υποστηρίζει ήδη το αντιμνημονιακό μπλοκ, ενώ μεγάλος του φαν δηλώνει και ο Γλέζος. Άσχετη γενικότερη ερώτηση για τη χώρα: εκτός από μαύρο, αυτό το βούνι κυκλοφορεί και σε άλλα χρώματα; Ρωτώ γιατί δεν μου πάει με τη Λευκορωσία μου.

Μολδαβία


Η βασική παρατήρηση είναι πως ο μολδαβός τραγουδιστής είναι φτυστός ο Edward Norton. Το τραγούδι δεν είναι πολύ ενοχλητικό (πράγμα σπάνιο για τη Μολδαβία) και παρά τον αχταρμά ποπ και gypsy αναφορών, σε κερδίζει με την ευχάριστη και αισιόδοξη διάθεσή του. Βεβαίως αν έχεις επισκεφθεί ποτέ τη Μολδαβία, καταλαβαίνεις ότι ο τραγουδιστής και οι φωνητικούδες κάτι καπνίζουν για να χαμογελάνε τόσο, διότι η χώρα δεν το δικαιολογεί το κέφι σε καμία περίπτωση. Αλλά φίλε, φτυστός ο Edward Norton λέμε! 

Νορβηγία


Ο νορβηγός Σαρμπέλ ξεσηκώνει τα απανταχού κορτσούδια με ένα dance κομμάτι που θα μπορούσε να πατάει και στην ελληνική συνταγή των τελευταίων χρόνων. Άνετα μπορείς να σκεφτείς π.χ. στη θέση του τον Ρουβά να χτυπιέται και να κάμει κωλοτούμπες επί σκηνής. Τώρα που το σκέφτομαι, μήπως να τους τον στέλναμε μπας και πάρουν κάνα πόντο παραπάνω και να ησυχάσει κι εμάς το κεφάλι μας;


Ολλανδία


Μικρή Ολλανδέζα, λαστ γίαρ. Φέτος, μικρή Ποκαχόντας! Το τραγούδι μοιάζει με κάντρι, η αμφίεση παραπέμπει στους Απάτσι, η συμμετοχή εκπροσωπεί την Ολλανδία και η καλλιτέχνιδα είναι τουρκάλα. Τρικυμία στην καρδιά μου έχεις φέρει φοβερή, σαν της θάλασσας το κύμα με χτυπάνε οι καημοί. Θα πάρει δωδεκάρια από το Αϊντάχο και την Οκλαχόμα. Επίσης θα πάρει Κεντάκι Φράιντ Τσίκεν. Για να το φάει όταν θα βλέπει από το σπίτι της, τον τελικό.

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

Κηφισιά vs Πειραιάς: που τη μοστράρουν καλύτερα την παπαρούνα;


Φόρεσα την πιο μαγιάτικη διάθεσή μου και σιγοτραγουδώντας το "Θα'ναι σα να μπαίνει η 'Ανοιξη, θα'ναι ουρανού κατάνυξη" απεφάσισα να βολτάρω στις Ανθοκομικές Εκθέσεις της Κηφισιάς και του Πειραιά για να ψωνίσω καμία μπιγκόνια μπας και πάρει χρώμα η καθημερινότητά μου. Επειδής με ξεύρεις τι περίεργο πτηνό είμαι, απεφάσισα μάλιστα να κάμω κι ένα κρας τεστ ανάμεσα στις δύο εκθέσεις, εξού και θα σου τις βάλω να παλέψουνε αναμεταξύ τους, να τσουρομαδίσουνε η μία την άλλη, να κυλιστούνε στις λάσπες και να βγάλουνε τα ματάκια τους. Τη λατρεύω την Άνοιξη!


Στην Κηφισιά, η Ανθοκομική αποτελεί μία γλυκιά συνήθεια. Θυμάμαι όταν είχα πρωτοβγεί απ'τ' αυγό μου, που με πήγαιναν εκεί οι γονείς μου με τον Ηλεκτρικό και περνάγαμε όλοι κουόλιτι τάιμ (εκείνοι ψωνίζοντας γλάστρες κι εγώ ταΐζοντας με κουλούρι τα χρυσόψαρα στη λιμνούλα του άλσους). Στην επιστροφή, όλο το τρένο γιόμιζε γλάστρες, ενώ θυμάμαι τις κυρίες που κάθονταν αγκαλιά με τις γλαδιόλες, να τραντάζονται στα φρεναρίσματα του τρένου στους σταθμούς.

Κηφισιά vs Πειραιάς: 1-0, λόγω vintage αναφορών.


Η έκθεση διαθέτει μεγάλη ποικιλία από άνθη, φυτά και λοιπά αξέσορις, για να μπουμπουκιάσει το μπαλκόνι σου ή να ξεκινήσεις την καλλιέργεια βοτάνων, λαχανικών και οπωροκηπευτικών να σου βρίσκονται σε περίπτωση που χρεοκοπήσει η χώρα χτύπα-ξύλο και βγούμε απ' το Ευρώ. Διότι στα σίγουρα τότες θα τη χρειαστείς την κηπευτική ντομάτα, είτε για να τη φας, είτε για να τη ρίξεις στον πολιτικό μη-χειρότερα.

Κηφισιά vs Πειραιάς: 2-0, λόγω μεγάλου ρέιντζ επιλογών.


Το Άλσος της Κηφισιάς είναι ιδανικός χώρος για τέτοιες εκθέσεις. Πρώτον διότι είναι αρκούντως μεγάλο για να χωρέσει ένα σκασμό φυτά. Δεύτερον, γιατί διαθέτει δέντρα αψηλά που σε προφυλάσσουν από τον μεσημεριανό ήλιο. Τρίτον, γιατί διαθέτει ωραιότατη καφετέρια να ρουφήξεις τον εσπρέσο σου. Άσε που αν σε πιάσει καμία υπογλυκαιμία, πετάγεσαι στον Βάρσο λίγο παραπάνω και χτυπάς ένα ρυζόγαλο ή καμία κρεμούλα με μπόλικη κανέλα. 

Κηφισιά vs Πειραιάς: 3-0, λόγω ελκυστικότερου πακέτου και λοιπών φασίλιτις.

Πάμε τώρα και στο λιμάνι.


Στην άλλη άκρη του Ηλεκτρικού, στον Πειραιά, η Ανθοκομική έχει στηθεί στην πλατεία Κοραή, δηλαδής σε πολύ κεντρικό σημείο της πόλης που μπορεί και να σε δυσκολέψει στο παρκάρισμα, αν πας με το τουτού. Αρχικά, σκέφθηκα ότι"έκθεση στον Πειραιά και χωρίς να βλέπεις θάλασσα", είναι πολύ μούφα απόφαση. Εντούτοις, όταν πήγα, συνειδητοποίησα ότι ίσως και να μην ήτανε κακή ιδέα η πλατεία Κοραή, υπό την έννοια ότι η έκθεση εκεί είναι πιο μαζεμένη, ο κόσμος κάμει περισσότερο μπούγιο και το όλο κονσεπτ θυμίζει (αμυδρά έστω) αντίστοιχες εκθέσεις σε μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις. Το πιο σημαντικό είναι ότι η επίσκεψη στην Ανθοκομική του Πειραιά είναι δωρεάν, ενώ στην Κηφισιά πληρώνεις τίκετ ενάμιση Ευρώ. Θα μου πεις, ντροπή να κάμω θέμα για τα κέρματα! Αλλά θα σου υπενθυμίσω ότι στην Ελλάδα της κρίσης και της κλιμακούμενης ανέχειας, το να πληρώσω ενάμιση Ευρώ για να μπω σε μία εμπορική έκθεση που φιλοξενείται σε δημόσιο χώρο (αλήθεια, πώς γίνεται να μπαίνω με εισιτήριο στο άλσος;) είναι τουλάχιστον αστοχία εκ μέρους των οργανωτών. Για να μην πω τίποτις πιο βαρύ!

Κηφισιά vs Πειραιά: 3-1, επειδή τα πήρα με τον κηφισιώτικο εστετισμό.  


Η Ανθοκομική του Πειραιά μπορεί να μην είναι τόσο απλωμένη, όσο η ξαδελφούλα της των Βορείων Προαστείων, αλλά δεν υπολείπεται σε ποικιλία και σε τσαχπινιά! Εδώ θα βρεις πλουσιότατο υλικό για να στολίσεις είτε το μπαλκόνι για να μην σε βλέπει η απέναντι, είτε το στεφάνι για να πας να το καταθέσεις στο Πολυτεχνείο, είτε τον επιτάφιο αν είσαι της θρησκείας και του φολκλόρ. Άσε που η γενική μου αίσθηση ήταν πως οι τιμές φαίνονταν πιο οικονομικές.

Κηφισιά vs Πειραιάς 3-2, λόγω συμπαθητικού κόντεξτ.


Φεύγοντας από την έκθεση του Πειραιά και έχοντας ψωνίσει μία αγκαλιά υδρόβια φυτά (από αυτά που σου τα πουλάνε στο πλαστικό ποτηράκι, βυθισμένα στο νερό), το μάτι μου έπεσε σε μία σειρά από παιδικές ζωγραφιές που ήσαν καρφιτσωμένες σε πελώρια σταντς. Επειδής σε τέτοια αναπάντεχα πολύ ευχαριστιέται το πτηνό, πλησίασα και περιεργάστηκα τα έργα των παιδιών. Ροζ κηρομπογιές, πράσινοι μαρκαδόροι και μενεξεδιές τέμπερες. Ανθοστόλιστες πλατείες, πολύχρωμοι κάμποι και καταγέλαστα λειβάδια. Τα παιδιά του Πειραιά (πως θα θελα να έχω ένα και δύο και τρία και τέσσερα...) ονειρεύονταν με τις μπογιές τους. Και μπορεί το γκρίζο της πόλης και το μαύρο της εποχής να τα έχουν όλα ισοπεδώσει, αλλά για μία στιγμή, μου χάρισαν απλόχερα την αισιοδοξία τους.

Κηφισιά vs Πειραιάς: 3-4, γιατί τα χρώματα των παιδιών παίρνουν διπλή ψήφο. 

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Eurovision 2012 - Μέρος Πρώτο

Πρώτα σου βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Εξού και το πτηνό επιστρέφει για μία ακόμη φορά στη Γιουροβίζιον για να σου σχολιάσει τα σαραντατόσα τραγούδια, να ξεύρεις κι εσύ αν θα χωνέψεις την πίτσα ή θα σου κάτσει στο λαιμό η μοτσαρέλα στην τελική βραδιά του διαγωνισμού. Ακολουθεί δακρύβρεχτη σειρά από ποστς και σε προειδοποιώ να μην περιμένεις χάπι εντ.

Άγιος Μαρίνος


H αγιομαρίνα τραγουδιάρα είναι εγκλωβισμένη στα κοινωνικά δίκτυα, εξού και μας τραγουδάει το "The Social Network Song"! Στην πραγματικότητα, το άσμα είναι μία κραυγή αγωνίας. Διότι η αγιομαρίνα, παρότι πολύ μοντέρνα (όπως αποδεικνύει και το λαμέ μπλε μπλουζάκι), είναι βέρι χολοσκασμένη διότι έχει κάμει φίλους της στο φέιζμπουκ και τους δώδεκα κατοίκους της χώρας και επειδής έχει βαρεθεί να της κάμει poking ο Αλεσάντρο που μυρίζει τυρόγαλο και να της στέλνει ανεκδοτάκια η θεια της η Ντονατέλα, είπε να πάει στη Γιουροβίζιον μπας και κονομήσει κάνα φρέντλι ρικουέστ από άλλους ευρωπαϊους. Εσύ πάντως μπορείς να της κάμεις απευθείας ιγκνόρ.

Αλβανία


Πολλά ρισπεκτ στην Αλβανία, που εφέτος παίρνει το λόου μπάτζετ και στο σερβίρει για κουλτούρα. Η Ρόνα Νισλιού δοκιμάζει τις αντοχές του εσωτερικού σου τυμπάνου, στριγκλίζοντας στ' αυτί σου και τρίζοντας κιμωλίες στους τοίχους. Το τραγούδι λέγεται "Suus" και είμαι βέβαιος ότι πολλοί θα προσέθεταν στον τίτλο, ένα "Σκάσε γλυκιά μου, θα κάψεις το ηχοσύστημα". Πάντως εσύ που αναρωτιόσουν πώς θα ήταν η Αντέλ μετά από εννιά μήνες δίαιτας, έχεις πλέον εικόνα.

Αζερμπαϊτζάν


Το Αζερμπαϊτζάν είναι η χώρα που φιλοξενεί εφέτος τον διαγωνισμό, καθότι το 2011 είχε καταφέρει να νικήσει με ένα τραγούδι που δεν μπορεί κανείς να ανακαλέσει στη μνήμη του (απόδειξη ότι όντως με κάτι μας ψεκάζουνε). Ο τίτλος "When the music dies" είναι σχεδόν αυταναφορικός για το άσμα: ακόμη κι αν η μουσική δεν είχε πεθάνει, η αζέρα τραγουδιάρια τη στραγγαλίζει στα σίγουρα. Άσχετο: είναι το Αζερμπαϊτζάν ευρωπαϊκή χώρα;

Αυστρία


Εξαίσιο δείγμα αυστριακού χιπχοπ, με κορυφαία στιγμή το ρεφρέν και πιο συγκεκριμένα, το στίχο "Fuck him in the popo!" Οι ερμηνευτές κουνάνε τον popo τους, οι χορεύτριες κουνάνε τον popo τους, ενώ και τα "back vocals" λαμβάνουν μία νέα, πιο κυριολεκτική έννοια. Είδες που κορόιδευες τα τιρολέζικα τραγούδια και τις τιράντες και ήρθε τώρα η στιγμή να τα αναπολήσεις;

Βέλγιο


Η Iris είναι μόλις 17 ετών, έχει ωραία πόδια και όλα τα φόντα για καλύτερες επαγγελματικές επιλογές στο μέλλον. Το τραγούδι αναρρωτιέται "Would You?" και η σαφής απάντησή μου είναι "Nope, I wouldn't!" Το Βέλγιο πάντως έχει τη συμπάθειά μου διότι (α) είναι η πατρίδα των Στρουμφ και (β) παρέμεινε για 541 μέρες χωρίς κυβέρνηση, θέτοντας πολύ ψηλά τον πήχη για το ρεκορ ακυβερνησίας που κηνυγάμε κι εμείς διακαώς.

Βοσνία Ερζεγοβίνη


Κλισέ βαλκανομπαλάντα για να περνάει η ώρα. Εντάξει η Βοσνία δεν μπόρεσε να στείλει κάτι πρωτότυπο, αλλά από την Ερζεγοβίνη ειλικρινά δεν το περίμενα!

Βουλγαρία


Οι μόνες ελληνικές λέξεις που θα ακούσεις εφέτος στη Γιουροβίζιον έρχονται από τα χείλη της βουλγάρας αρτίστας Σοφί Μαρίνοβα, η οποία λέει το "σ'αγαπώ" σε διάφορες γλώσσες! Αλλά και εδώ οι ξένοι έρχονται δεύτεροι, διότι ως γνωστόν όταν εμείς τραγουδάγαμε "Σ'αγαπώ ελληνικά, γίο τε αμο ισπανικά και πορτογαλέζικα", αυτοί ήτανε πάνω στα δέντρα. Η φράση "S'agapao poli" -πέραν από τιμητική αναφορά στον Μιχάλη Ρακιντζή- αποτελεί τη μόνη δήλωση τρυφερότητας που θα ακούσεις από χείλη αλλοδαπού προς τη χώρα μας, το προσεχές μέλλον. Ki ego s'agapo poli Sofi!

Γαλλία


Είναι προφανές ότι η γλυκιά Anggun δεν έχει κάμει φαντάρος. Διότι αν είχε θητεύσει, θα ήξευρε ότι στα στρατά δεν μαθαίνουμε ραπτομηχανή (εκτός αν έχεις πάει στην αεροπορία, οπότε κυκλοφορείς και με το ψευδώνυμο "μοδίστρα"), μήτε ποζάρουμε με ηδυπάθεια μοστράροντας τους κοιλιακούς μας (διότι χελόου, δεν έχουμε!). Λέγεται πως η αρτίστα θα ντυθεί (γδυθεί;) με ένα κοστούμι του Γκωτιέ και από πίσω θα έχει μία διμοιρία σε σχηματισμό επίθεσης. Ο μόνος τρόπος να αποσπάσει το τρόπαιο, είναι οι φαντάροι να κρατάνε αληθινά όπλα και να πάρουνε ομήρους.

Γερμανία


Συνεπής στο στόχο της να μας τιμωρήσει, η χώρα απεφάσισε να στείλει ένα εκνευριστικό ποπάκι που θα παίζει επαναλαμβανόμενα μέχρις να αποδεχθούμε τα επόμενα μέτρα του Μνημονίου. Πληροφορίες που θέλουν τη Μέρκελ να επιβάλει στις χώρες PIGS να δώσουν τα δωδεκάρια τους στο γερμανικό τραγούδι αν θέλουν να παραμείνουν στο Ευρώ, ελέγχονται ως αναληθείς. Ο Τσίπρας αναμένεται να θέσει ευθέως ζήτημα εξόδου της χώρας μας και από τη Γιουροβίζιον.

Γεωργία


Σε μία πολύ ιδιαίτερη στιγμή του διαγωνισμού ο γεωργιανός καλλιτέχνης Ανρί -ντυμένος αρνί και με μαλλάκι/ύφος προβατίνας- τραγουδάει το ακατάσχετο άσμα "I'm a Joker". Να βγει θε-μου από κάπου ο Μπάτμαν, να τον ετουλουμιάσει στο ξύλο!

Δανία


Η Soluna Samay είναι το δανέζικο αντίστοιχο της Alanis Morisette. Το τραγούδι είναι γενικά συμπαθητικό, αλλά τη Δανία δεν την ψηφίζουμε γιατί -σύμφωνα με τους σχετικούς δείκτες- διαθέτει υψηλό βιοτικό επίπεδο, καταπράσινα λιβάδια, τρισευτυχισμένους κατοίκους και καθόλου διαφθορά. Αυτή δεν είναι χώρα, είναι διαφήμιση για φρέσκο γάλα. Λευτεριά στη Γροιλανδία!

Ελβετία


Το ελβετικό τραγούδι "unbreakable" περιγράφει προφανώς τις αντοχές του τραπεζικού τους συστήματος. Από Ελβετό πάντως, δεν περιμένεις να σου τραγουδήσει, αλλά να σου πει πως διάολο θα ανοίξεις λογαριασμό στην Κρεντιτ Σουίς. Αν το καλοσκεφτείς, με ελληνικά λεφτά χρηματοδοτείται το προμόσιοναλ τουρ.

Ελλάδα


Εις πείσμα της εθνικής της μιζέριας, η Ελλάδα στέλνει ένα αλέγκρο κορτσούδι που τσαχπινογαργαλιέται επί σκηνής φωνάζοντας πως θέλει το αφροδισιακό της! Είτε στείλουμε την Καλομοίρα, είτε την Παπαρίζου, είτε τον Σαρμπέλ, το κόνσεπτ της χώρας παραμένει το ίδιο και απλώς αλλάζουμε καλλιτέχνη. Ακόμα και τη Φαραντούρη να στέλναμε, πάλι θα χοροπηδούσε πάνω στην ίδια χορογραφία, ανεμίζοντας το μαλλί και το μίνι της. Το άσμα πάντως μπορεί να πάει καλά και να ψηφιστεί: (α) από τους φίλους της Ελλάδας που θα θέλουν να τη στηρίξουν σε αυτή τη δύσκολη στιγμή και (β) από τους οχτρούς της Ελλάδας που θα θέλουν να τη δουν να νικάει, να αναλαμβάνει τη διοργάνωση του επόμενου διαγωνισμού στην Αθήνα και να χρεοκοπεί οριστικώς. Άντε και του χρόνου Δραχμοβίζιον.

Εσθονία


Αααααααααααααχ Κούλα!


Ηνωμένο Βασίλειο


Ο υπερήλιξ άγγλος καλλιτέχνης γεννήθηκε μεν ως "George Dorsey", αλλά επειδής ήθελε για καλλιτεχνικό του όνομα κάτι πιο εύκολο και πιασάρικο, επέλεξε το "Engelbert Humperdinck" (!). Πριν περίπου 50 χρόνια, είχε κάμει επιτυχία με το διεθνές σουξέ "Release Me" που χόρευε μέχρις τελικής πτώσεως η γιαγιά σου με τον παππού στο γραμμόφωνο. Το ότι ο Engelbert γεννήθηκε πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δικαιολογεί τις φαβορίτες (same principle applies also to Stamatis Kokotas), το ότι δεν απαιτείται πιστοποιητικό αλτσχάιμερ για να συμμετάσχεις στο διαγωνισμό δεν δικαιολογείται όμως με τίποτα! Μήπως η συμμετοχή του είναι η τελευταία του επιθυμία ή κάτι τέτοιο;

Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Ρε παιδιά, ελάτε να οργανωθούμε!


Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ απευθύνει ένα μήνυμα ενότητας στα απανταχού παρτάλια. 


Να κι αν Πωλί, να κι αν δεν Πωλί! 


Ερωτική Ανταρσία! Η αντικαπιταλιστική ανατροπή εκτοξεύει τη λίμπιντο. Διέγραψέ μου όλα τα χρέη, μανάρα μου!


Ο Φοίβος και η Μάρθα σε ασκήσεις ύφους. Εκεί που κάνανε τη φωτογράφιση ως άστεγοι καταθλιπτικοί μεξικάνοι, παραλίγο να τους μαζέψει η επιχείρηση-σκούπα της αστυνομίας και να μεταφερθεί εντέλει η συναυλία στην Αμυγδαλέζα. 


Ο Δάκης πιο σολάριουμ από ποτέ. Κακό φώτοσοπ μεν, αλλά ωραιότατα παπούτσια για τη θεια σου δε.

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Α να χαθείς, τέρας!


Ως γνωστόν, στη χώρα συμβαίνουν τέρατα! Ενίοτε εκτίθενται κιόλας. Και συγκεκριμένα στο Μουσείο Μπενάκη, στην Πειραιώς. Όπου έχει στηθεί πολύ τσίλικη έκθεση από τη δημιουργική ομάδα Beetroot, με θέμα τα τέρατα της μυθολογίας.


Στην έκθεση θα σε προϋπαντήσει ο Μινώταυρος για να σου κάμει τσαχπινιές.


Θα σε περιεργαστούνε οι τρεις γραίες, που θα σου βγάλουνε το μάτι (μία από αυτές, θα σου βγάλει και το δόντι)!


Μεγάλος σταρ της έκθεσης είναι ο Κύκλωπας Πολύφημος, που πηγαίνει σετάκι με τα προβατάκια -σαν τη βοσκοπούλα ένα πράμα, αλλά στο πιο μαυριδερό και τριχωτό (εντάξει εκτός κι αν η βοσκοπούλα, την έχει ξεχάσει τη χαλάουα).

Δες και τα προβατάκια.


Στους τοίχους παρελαύνει ένας σκασμός από τέρατα και εκτός από τα σελέμπριτις, μπορείς να εντοπίσεις λόου προφάιλ πλάσματα όπως ας πούμε, ο Οφιόταυρος.


Επειδής μπορεί και να έχεις απορίες όταν συναντήσεις τον Πάνα ή τον Κέρβερο και να αναρρωτηθείς "τίνος είσαι 'συ, ωρέ;", η έκθεση σού έχει μοστράρει ωραιότατο ίνφογκραμ με το γενεαλογικό δέντρο που ξεκινάει από τη Γη, τον Έρωτα και το Χάος και καταλήγει στα τρισέγγονά τους.


Πολλά ρισπέκτ στη φαντασία, το μεράκι και τη δημιουργικότητα των παιδιών. Να πας οπωσδήποτε, θα σου αρέσει τρελά! Και όσο θα'σαι εντός της έκθεσης, ελπίζω να ξεχάσεις για λίγο τα έξω τέρατα και τους βρυχηθμούς τους. 

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts