Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Go east, where the skies are red!


Επειδής την έχεις αδικήσει την Ανγκέλα και της τα σούρνεις καθημερινώς, το πτηνό απεφάσισε να αποκαταστήσει την αλήθεια για την πάρτι της και να σου αιτιολογήσει τους λόγους για τους οποίους η αγαπημένη καγκελάριος κυκλοφορεί με το ύφος μουχλιασμένου φραγκόσυκου. Για να επιτύχει το στόχο, το πτηνό έπρεπε να ταξιδέψει πίσω στο παρελθόν της Ανατολικής Γερμανίας, όπου η Ανγκέλα έζησε ως παιδούλα και γαλουχήθηκε ως άνθρωπας.


Επειδής το τάιμ μασίν μου είναι στο συνεργείο (έχει κάψει φλάτζα), ο μόνος τρόπος για να επιτύχω το στόχο μου ήταν να επισκεφθώ το DDR, το Μουσείο της Ανατολικής Γερμανίας, που βρίσκεται στο κέντρο του Βερολίνου δίπλα στο ποτάμι. Το DDR (όπως λέμε Deutsche Demokratische Republik) στηρίζεται σε ένα πολύ αβανταδόρικο κόνσεπτ: προσπαθεί να σου αναβιώσει την καθημερινότητα των κατοίκων της Ανατολικής Γερμανίας μέσα από αντικείμενα, που είναι τοποθετημένα με ευφάνταστο τρόπο σε ντουλάπες, βιβλιοθήκες ή εξυπνούλικες προθήκες. Πιο ιντεράκτιβ εμπειρία, δεν υπάρχει!



Που σημαίνει ας πούμε. πως ανοίγεις το συρτάρι και βρίσκεις κάλτσες του παραπετάσματος, ψαχουλεύεις το ντουλάπι και βρίσκεις πιατικά με το σφυροδρέπανο, τραβάς την κουρτίνα και βρίσκεις την Παπαρήγα με τον Κολοζώφ!



Το πρώτο ενδιαφέρον στοιχείο είναι η αισθητική του πράγματος. Το χρωματιστό και ψυχεδελικό που συναντάς στη Δύση της αντίστοιχης περιόδου, εδώ λαμβάνει μία πιο χονδροειδή μορφή, καθώς έχει μπολιαστεί με το μονοκόματο της σοβιετικής λογικής. Θυμήσου βέβαια ότι η Ανατολική Γερμανία, αποτελούσε τη βιτρίνα του σοσιαλιστικού μπλοκ, καθώς βρισκόταν αντικρυστά με τη Δύση και άρα το Κρεμλίνο ενδιαφερόταν ιδιαιτέρως να προσδώσει στο project μία εικόνα ευημερίας και οργάνωσης (ενώ σε άλλες περιπτώσεις, όπως π.χ. στη Ρουμανία, είχε εγκαταλείψει την προσπάθεια σε τοπικούς φωστήρες, βλ. Τσαουσέσκου).



Το πρόβλημα της στέγασης ήταν οξύ στην Ανατολική Γερμανία μετά τον πόλεμο, καθώς π.χ. το Βερολίνο είχε γίνει οικόπεδο με μπάζα και έπρεπε να χτιστούν εξαρχής εργατικά μπλοκς. Για να αποκτήσεις ένα από τα περίφημα "πλήρως επιπλωμένα μοντέρνα διαμερίσματα" στις νέες πολυκατοικίες, έπρεπε να καταφύγεις στην Εργατική Εστία και να πάρεις αριθμό προτεραιότητας. Αν είχες μπάρμπα στην Κορώνη (ή εν προκειμένω θείο στο κουκουέ), σου δίναμε σύντομα τα κλειδιά για το νέο σου απάρτμεντ και ένα κιβώτιο σερβιέτες δώρο. Αν ήσουν ένα τίποτα, περίμενες χρόνια και χρόνια. Ή έτρωγες τον αριθμό προτεραιότητας και έσκαβες ένα λαγούμι κάτω από το τοίχος, μπας και τα καταφέρεις να αποδράσεις από το σοσιαλισμό.



Την ώρα που ο δυτικός πιτσιρικάς διάβαζε σπάιντερμαν, έπαιζε μονόπολη (για να γαλουχηθεί στη λογική του καπιταλισμού) και -αργότερα- προσπαθούσε να αποφύγει τα βαρέλια που του πέταγε ο Donkey Kong της νιντέντο, ο ανατολικός πιτσιρικάς είχε μικρή γκάμα επιλογών ψυχαγωγίας. Που σημαίνει ότι τον Μπόλεκ και Λόλεκ (πολωνικά κινούμενα σχέδια, χελόου;), τον έχουν φάει στη μάπα γενεές επί γενεών γερμανών και τσέχων και ρουμάνων και βούλγαρων και ουκρανών και ρώσων. Χωρίς να έχουν επίγνωση ότι από την άλλη πλευρά του πλανήτη ο Μίκυ, ο Ντόναλντ, ο Ντάφι και ο Μπαγκς Μπάνι περνάγαν απείρως καλύτερα κυνηγώντας ο ένας τον άλλον.



Μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες ενότητες του DDR είναι εκείνη που αναφέρεται στα προϊόντα που χρησιμοποιούσαν στην Ανατολική Γερμανία. Αφθονεία στην ποσότητα δεν υπήρχε, αλλά τελοσπάντων ένα Camay και ένα Fa το είχε η Ανγκέλα να ξεβρωμιστεί μετά τις γυμναστικές ασκήσεις στο σχολείο. Επίσης έτρωγε σούπες Knorr, πασαλειβόταν με την Creme 21 και τη Nivea, ενώ στα πρώτα της ραντεβού φορούσε το καλό της το βρακί και κολώνια 4711 (με το καμπανάκι, αν τυχόν θυμάσαι -διότι κυκλοφορούσε και στην Ελλάδα!).



Και θα πεις, εντάξει όλα αυτά, διακοπές όμως δικαιούνταν; Βεβαίως και δικαιούνταν (με τη λογική που πήγαινε και η θεια σου με κουπόνια κοινωνικού τουρισμού), αλλά οι επιλογές δεν ήσαν κι εκεί πολλές. Μπορούσαν για παράδειγμα να σε στείλουν για θερμά λουτρά στην Τσεχοσλοβακία ή -αν ήσουν τυχερός- για θαλασσινά μπάνια στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας ή -αν ήσουν λιγότερο τυχερός- για καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία. Βεβαίως υπήρχε και η πιο εξτρίμ επιλογή των κάμπινγκ, όπου ο ανατολικοευρωπαίος, σε μία άσκηση προσωπικής απελευθέρωσης, πέταγε τα ρούχα του και γύρναγε τσίτσιδος με τη γυναίκα και τα παιδιά κάτω από το σοσιαλιστικό ήλιο.

(Προσοχή ακολουθεί ακατάλληλο θέαμα, αν είσαι ανήλικος, βάλε αμέσως το Νικελοντεόν -παίζει το Μπομπ το Σφουγγαράκη.)


Η Ανγκέλα σε μία στιγμή χειραφέτησης.

Ο Γιόχαν, ο Πέτρος κι ο Φρανς σε φάμπρικα δούλευαν κι έφτιχναν τανκς, αλλά στα ρεπό τους πέταγαν και το τόπι.

Και του το είπανε του Φριτς όταν παντευόταν, ότι η Γκουντρούνε δεν είχε ούτε βρακί να βάλει. 

Βεβαίως για να μην ξεχνιέσαι, το Μουσείο έχει αφιερώσει αρκετά εκθέματα στα στρατά και στο απολυταρχικό καθεστώς. Διότι μπορεί η Παπαρήγα να μην στο παραδεχτεί ποτέ, αλλά δικτατορία είχανε οι άνθρωποι και καθόλου δικαιώματα να αμφισβητήσουν το οτιδήποτε. Θα μου πεις, και σήμερα δικτατορία έχουμε υπό μίαν έννοια, απλώς άλλου τύπου και με άλλα χαρακτηριστικά. Να διαφωνήσω μαζί σου δεν πρόκειται!


Πάντως οι χώροι για τις ανακρίσεις από τη Stasi και τα κελιά των αντιφρονούντων είναι αρκούντως σκιαχτικά και σου επιβεβαιώνουν ότι καλός ο Μπόλεκ, καλός κι ο Λόλεκ, αλλά καλύτερη όλων η προσωπική σου ελευθερία και η δυνατότητά σου να επιλέγεις, να σκέφτεσαι, να εκφράζεις και να διεκδικείς. Ακούς Αλέκα;


Η Ανγκέλα Μέρκελ έζησε σε μία πόλη 80 χιλιόμετρα από το Βερολίνο, βαθιά μέσα στην Ανατολική Γερμανία. Υπήρξε μέλος της επίσημης νεολαίας του σοσιαλιστικού κόμματος, της λεγόμενης Ελεύθερης Γερμανικής Νεολαίας (FDJ), μιλάει ρώσικα και μέχρι το 1990 (όταν ήταν δηλαδή 36 ετών) δεν είχε δει ποτές πώς ζούσαμε εμείς οι δυτικοί. Χωρίς καμία εμπειρία ή γνώση ή βιωματική αντίληψη του πώς λειτουργούν οι αγορές, η κυρία Μέρκελ σήμερα αποφασίζει για τις μοίρες των λαών της Ευρώπης. Και το πιο εμφανές της χαρακτηριστικό, είναι η παροιμιώδης ασχετοσύνη της.

Το πτηνό της αφιερώνει τραγουδάκι.

11 σχόλια :

  1. Αμ κι εγώ αν είχα μεγαλώσει έτσι το αδιάβροχο της Αλέκας θα φορούσα πάνω στο δίτροχο... κι εντάξει, η Αγγέλα η φιληνάδα μου έχει δικαιολογία, η Αλέκα ποια δικαιολογία έχει; (αν και τολμώ να πω ότι οι στυλιστικές της επιλογές έχουν φτιάξει τελευταία, μέχρι και λεοπά μπλουζάκι έβαλε η αδικιορισμένη)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μην γελάτε γιατί γρήγορα θα τα λουστούμε.
    και θα γελάνε αυτοί με μας.
    δεν θέλω να τα ζήσω αυτάαααααααα.
    σε φιλώ σοσιαλιστικά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ ενδιαφέρον άρθρο!
    Άντε τώρα να μας πεις εμείς στην "ελεύθερη" Ελλάδα πως ζούσαμε τότε,διότι η μνήμη(ή έστω η ανάγνωση της Ιστορίας) για κάποιους είναι εντελώς χρυσοψαριακή(sic).
    (δεν αναφέρομαι σε εσένα πτηνό-"γενικά" μιλάω).


    υγ.Το kinky στο χούι ενός λαού δεν αλλάζει με τίποτα.Έχεις ακουσει τίποτες για τα "λευκά" κελιά στην τότες Δ.Γερμανία?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλαμιά στον Κάμπο25 Μαΐ 2012, 4:13:00 μ.μ.

    Σε δύο πράγματα θα σταθώ:
    1)Το φραγκόσυκο, για μας που έχουμε γεννηθεί κάτω από τ΄αυλάκι, είναι δύσκολο αλλά φίνο και πολύ γευστικό φρούτο που λόγω που έχει πολλά αγκάθια και εσωτερικά πολλά μικρά σποράκια (καλό για τη δυσκοιλιότητα)είναι για λίγους και κείνους που ξέρουν από γεύσεις. Ως εκ τούτου, θα ήταν προτιμώτερο να την παρομοιάσεις με χαλασμένη πατάτα που είναι και μία φρίκη όχι μόνο να την βλέπεις αλλά και να την μυρίζεις.
    2)Τα Fa, τα Palmolive, τα Camay κλπ. έχω την υποψία ότι είναι προϊόντα που τα έφερναν οι τουρίστες. Δηλ. πήγαινες εσύ σαν τουρίστας μ΄αυτά στις βαλίτσες σου συν κάτι ζάχαρες, καφέδες και παντελόνια τζην και ή τα πουλούσες ακριβά ή τα χάριζες αν ήσουν μεγαλόψυχος και ψυχοπονιάρης με τους καημένους που δεν είχαν τέτοια υλικά αγαθά της Δύσης.

    (Κατά τα άλλα έλιωσα στο γέλιο κυρίως για τον τρόπο που γράφεις αλλά με διαπέρασε και μια ανατριχίλα ότι, όπως λέει και η Μαρία πιο πάνω, μπορεί να τα λουστούμε κι εμείς).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. πολύ ωραίο και το άρθρο και το μουσείο.
    φοβάμαι όμως ότι το πρόβλημα δεν είναι της Μέρκελ, αλλά όλου του Γερμανικού λαού που αδυνατεί να μπει στη θέση ενός χρεοκοημένου εθνους.
    Δεν το συλλαμβάνει ο νους τους, πως το λένε !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ευτυχώς όλα αυτά που περιγράφεις τελειώσανε!
    Να είμαστε καλά να ζήσουμε και να ....μην τα θυμόμαστε, εκτός από την Αλέκα που νομίζει ότι χάθηκε ο παράδεισος με την πτώση του τοίχους!
    Ας την να ονειρεύεται χαμένους παραδείσους!

    Κάτι ξέρω εγώ που σου τα λέω αυτά!
    Πίστεψε με,κάτι ξέρω!
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @tremens, το λεοπά μπλουζάκι ήταν η στυλιστική απάντηση της Αλέκας, στην εκλογική πτώση του κουκουέ. Προκειμένου να ενισχύσει τους λαϊκούς αγώνες, είναι ικανή να φορέσει και μπικίνι!

    @maria, καθόλου τυχαία δεν ήταν η δημοσίευση του συγκεκριμένου ποστ. Και χαίρομαι που κατάλαβες το επίκαιρον του θέματος!

    @7Demons, το κίνκι είναι στο γερμανικό ντι-εν-έι. Έχω ακούσει για τα "λευκά κελιά". Έχω δει και γερμανική τσόντα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @Καλαμιά στον Κάμπο, θυμάμαι ως παιδάκι την επίσκεψή μου σε σούπερμάρκετ (ο Στάλιν να το κάμει!) της Σόφιας, που έμοιαζε με αποθήκη, είχε έναν τύπο προϊόντος ανά κατηγορία (π.χ. έναν τύπο μακαρόνια, έναν τύπο σαμπουάν κ.λπ.). Ούτε Fa, ούτε Camay.

    @LiDa, το είπε η Λαγκάρντ εψές (βασικά, της ξέφυγε): η χρεοκοπημένη Ελλάδα, τη συγκινεί σχεδόν όσο η υπανάπτυξη στις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής. Που σημαίνει, καθόλου!

    @xristin, σε πιστεύω ανυπερθέτως! Κι αν έχει πέσει το τείχος του Βερολίνου, η Αλέκα έχει χτίσει το ολόδικό της τείχος για να μαντρώσει το πολιτικό της παραλήρημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εμ, τι να σε κάνει και η καψερή η Μέρκελ, την έκαψε η DDR...

    Δες εδώ αν δεν έχεις δει ήδη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @polsemannen, το έχω δει και το έχω απολαύσει! Προφανώς στην Ανατολική Γερμανία στο μάθημα της Γεωγραφίας, τους μάθαιναν μόνο που είναι η Μόσχα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πολύ vintage...ειδικά τα κατσαρολικά πάντως πολύ με άρεσαν...να το προσέξω αυτό... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts