Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

Στο Λαύριο γίνεται χορός


Τώρα που πλησιάζουνε οι εκλογές, με κατατρώγουν πάλι οι προβληματισμοί μου για το τι να ψηφίσω. Το θέλω το Μνημόνιο; Με τρώει το Ευρώ στην τσέπη μου; Προτιμώ τον κλέφτη ή τον ψεύτη για πρωθυπουργό; Υπάρχει ζωή στον Άρη; Επειδής όπως καταλαβαίνεις το θέμα είναι τρε κομπλικέ, απεφάσισα να κάμω μία βόλτα περισυλλογής (ένα walkabout, όπως λέμε κι εμείς οι Αβορίγινες), να καθαρίσει βρε παιδί μου, το μυαλό μου. Κάπως έτσι, βρέθηκα να περιπατώ στο Λαύριο.


Και θα μου πεις, τυχαία στο Λαύριο; Καθόλου και θα σου εξηγηθώ. Το Λαύριο αποτελεί το ιδανικό σκηνικό για το δράμα που ζει η χώρα. Διότι αν το καλοσκεφθείς τα δύο-τρία ζητήματα που σου έχουν κάμει τα νεύρα κρόσσια, είναι η οικονομική κρίση, η ανεργία, το μεταναστευτικό και το που οδεύομεν κύριοι. Αν προσθέσεις στο μπλέντερ μία κουταλιά απόγνωση και τρία δάχτυλα αγανάκτηση, έχεις το απόλυτο κοκτέηλ για το φετινό καλοκαίρι.


Άπαντα τα ως άνω ζητήματα, βρίσκονται αραδιασμένα στους δρόμους του Λαυρίου. Εκεί η φτώχεια σού χάσκει μέσα από τα ξεχαρβαλιασμένα παράθυρα, εκεί η ανεργία κάθεται στωικά στο καφενείο. Εκεί βρίσκεις τις φαιδρές αντιμνημονιακές κορώνες της Αριστεράς, εκεί συναντάς τον επονείδιστο λαϊκισμό της Δεξιάς, εκεί σκοντάφτεις πάνω στην παταγώδη αποτυχία των επονομαζόμενων κομμάτων εξουσίας. Και η αποτυχία αυτή είναι ορατή και βιωματική. Πλέον ουχί μόνο στο Λαύριο, αλλά και στη δική σου γειτονιά αναγνώστα. Μέσα στο δικό σου σπίτι και μέσα στο δικό μου.


Περιδιαβαίνοντας τους δρόμους της πόλης, επιβεβαίωνα πως η Ελλάδα δεν είναι η χώρα που ήξευρα και ήξευρες, φίλε. Δεν είναι η χώρα που θυμάμαι. Δεν είναι ο ήλιος, η θάλασσα και ο φραπές. Δεν είναι το ταβλάκι, η ρετσίνα και το τηγανητό καλαμαράκι. Δεν είναι το φιλότιμο, το χαμόγελο και η καλημέρα. Δεν είναι τ'αγέρι του βοριά, μήτε η τρελή ροδιά που μάχεται τη συννεφιά του κόσμου.

Μία έρημη χώρα είναι, φίλε. Πνιγμένη μέσα στην εθνική της θλίψη. Έχοντας απωλέσει ακόμα και το αίσθημα αυτοσυντήρησής της.


Εκλογές έχουμε, εκλογές είχαμε. Και τιμωρήθηκε ο δικομματισμός. Και έβγαλε κι ο ψηφοφόρος το άχτι του. Αλλά να που έχει και η δημοκρατία αδιέξοδα, όταν της φράττουν τους ορίζοντες τα τσιμεντένια μυαλά. Την επομένη των εκλογών, ό,τι και να είχες ψηφίσει μουτζωνόσουνα.


Ψήφισες Νέα Δημοκρατία ή ΠΑΣΟΚ; Πάσχεις από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης και σου γράφω παραπεμπτικό για τον ψυχολόγο σου. Ψήφισες Καμμένο ή Κουβέλη; Είσαι σε φάση denial και βαθιά μέσα σου γουστάρεις Σαμαρά και Βενιζέλο, αλλά δεν θέλεις να το παραδεχτείς στον εαυτό σου. Ψήφισες Σύριζα; Είσαι καταπλητικά αφελής ή δεν έχεις διαβάσει το πρόγραμμά του -και στις δύο περιπτώσεις, σε ζηλεύω (διότι την αφέλειά μου την έχω απωλέσει και ναι, το πρόγραμμά του το διάβασα). Ψήφισες Τζίμερο; Είσαι πολύ τρέντι τύπος, παρασύρθηκες από το ιλουστρέ βιντεοκλίπ, αλλά το σιντί του μιλάμε δεν ακούγεται. Μήπως εντέλει ψήφισες Στάλιν ή Χίτλερ; Πραγματικά δεν την παλεύεις, ε; Αν κατέβαινε υποψήφια η Μάγια η Μέλισσα, ικανό σε έχω να την εσταύρωνες κι αυτήν.

Σε νιώθω αναγνώστα στην απόγνωσή σου. Κι εγώ ένα από τα παραπάνω ψήφισα και σε ακόμη πιο βαθιά απόγνωση βρίσκομαι.


Στην κεντρική πλατεία του Λαυρίου, το ΚΚΕ ζητούσε δια της γνωστής κακόγουστης αφισορύπανσης, κάτι που αποδείχθηκε ότι ουδέποτε ήθελε. Λαϊκή εξουσία. Του προσφέρθηκε τροποντινά, την αρνήθηκε. Και επιπλέον, συνεχίζει να τη ζητά.


"Έξω από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και μονομερή διαγραφή του χρέους." Μεταφράζω: πίσω στην Κομεκόν, στα εργατικά μας μπλοκ και στο καρβέλι με δελτίο. Αυτό είναι που λέμε σοβαρή και υπεύθυνη πολιτική γραμμή. Μετά πέφτουν και μερικά χαστούκια και επιχαίρουν θύτες και θύματα μέσα στην φαιδρότητα των εμμονών τους. Όλοι τους δικαιωμένοι. Όλοι τους υπέρμαχοι της δημοκρατίας, επί της οποίας ασχημονούν συστηματικά.


Σε μία στροφή, λίγο πιο πέρα από την κεντρική πλατεία, είδα ένα αμάξι χωρίς ρόδες. Σκέφθηκα πως μοιάζει με την Ελλάδα. Που της κλέψανε τα λάστιχα. Οι Άκηδες, οι Σάκηδες, οι Μάκηδες. Οι Καραμανλήδες, οι Παπανδρέου. Οι Βενιζέλοι και οι Σαμαράδες. Οι Αλέξηδες και οι Αλέκες. Κι είμαστε όλοι εγκλωβισμένοι μέσα στο αμάξι και απορούμε γιατί δεν τσουλάει. Πατάμε την κόρνα, βριζόμαστε μεταξύ μας, ιδρώνουμε και σπρωχνόμαστε. Αλλά επειδής άκρη δεν βρίσκουμε, κάποιος πρότεινε να βγούμε και να πάμε με τα πόδια. Μαλακία είπε. Θα τα φτύσουμε στην πρώτη ανηφόρα, αν δεν μας ρυμουλκήσει κάνα τριαξονικό με ευρωπαϊκές πινακίδες προς το κοντινότερο συνεργείο.


Σε έναν τοίχο, κάποιος έχει γράψει "Με τους μετανάστες είμαστε μαζί!" Λίγα μέτρα πιο πέρα υπάρχει ένα οικοδομικό τετράγωνο που έχουνε καταλάβει (ή έστω στο οποίο "φιλοξενούνται") μετανάστες. Οι εικόνες θυμίζουν Ισλαμαμπάντ. Μία σημαία του Κουρδιστάν κυμματίζει πάνω από τη στέγη. Όποιος αρνείται να δει το πρόβλημα (και τις πολιτικές προεκτάσεις του, πέραν των κοινωνικών), ζει στην καρακοσμάρα του ή καπνίζει τίποτα περίεργο. Επίσης να έρθει να τον φιλοξενήσω στη γειτονιά μου, να δει τι σημαίνει καταβαράρθωση της ποιότητας ζωής μου, για να μην μου θεωρητικολογεί από τις Γλυφάδες και τις Κηφισιές, από τα Μαρούσια και τις Βάρκιζες.


Κοίταξα με θλίψη τους συνωστισμένους στα παραπήγματα και στα τσιμεντένια μπαλκόνια. Τη βρώμα και την ξυπολισιά. Ναι, λυπάμαι κι αυτούς. Λυπάμαι όμως κι εμένα. Που ζούσα σε μία χώρα με αστικές συνήθειες, με κατοχυρωμένα τα βασικά (την υγεία, την παιδεία, την καθαριότητα) και ήρθα τώρα να αμφιβάλω και γι'αυτά. Να τρέμω πια για τη ζωή μου.


Ποια χώρα είναι αυτή γαμώτο; Γιατί σίγουρα δεν είναι η δικιά μου.


Ποιανού πατρίδα είναι ετούτη γαμώτο; Γιατί σίγουρα δεν γεννήθηκα εδώ.


Τι αύριο μού ανήκει εμένα γαμώτο; Γιατί νιώθω ότι μου ξόδεψαν το δικό μου αύριο κι μου απόμεινε το εχτές.


Ψυχή στο βράχο καρφωμένη
με εφτά καρφιά
Μπόρα πικρή σε περιμένει
Και μια συννεφιά
Εφτά καρφιά, εφτά παιδιά
Μου'χουν ματώσει την καρδιά

Ποιος είναι απόψε ο τυχερός;
Στο Λαύριο γίνεται χορός.


Τελείωσα τη βόλτα μου, μπήκα στο αυτοκίνητο και πάτησα το γκάζι. Έβαλα το Χατζιδάκι στο σιντί και απεφάσισα για πρώτη φορά στη ζωή μου να κάνω κάτι που πάντοτε μισούσα και πάντοτε κορόιδευα. Να μην συμμετάσχω. Ακόμη κι αν τη Δευτέρα μετά τις εκλογές, χάσω τα πάντα, θα έχω διατηρήσει τουλάχιστον την αξιοπρέπειά μου.

8 σχόλια :

  1. Περίεργο!
    Σε ένα τόσο ωραίο κείμενο,να διαφωνώ τελικά διαγωνίως.
    Να αρχίσω,εαν μου επιτρέπεις,από το τέλος:
    Γιατί αξιοπρέπεια και αποχή πάνε μαζί?Ποιός μας δίδαξε την απαρέσκεια στην πολιτική και κυρίως ποιούς διευκολύνει μια τέτοια στάση?Το εύκολο είναι να συμφωνεί κανείς απόλυτα με τις απόψεις ενός κόμματος.Το δύσκολο είναι να ΜΗΝ συμφωνεί σε όλα και να γνωρίζει ακόμη το πως να παλεύει ταξικά μέσα στα πλαίσια της αστικής μας δημοκρατίας,για τη συλλογικότητα που καιρό τώρα μας έκαναν πολλοί να την ξεχάσουμε.Η ψήφος δεν είναι δικαίωμα.Είναι υποχρέωση-ακόμη και με την σεβάσμια αιρετική υποσημείωση του Σκαρίμπα,ότι "σε μια σύγχρονη δημοκρατία,δικαίωμα ψήφου θα πρέπει να έχουν μόνο όσοι έχουν εξεταστεί επιτυχώς στην Ιστορία του τόπου αυτού".
    Εαν δεν μας αρέσει αυτό που σε ατομικές μοναχικότητες και σε συμμετοχικές μοναξιές ζούμε,τότε καταβάλουμε προσπάθεια να το αλλάξουμε-είτε μέσα στα πλαίσια του συστημικού αστισμού,είτε μέσα από τις γραμμές της προλεταριακής επανάστασης/δηκτατορίας/σοβιέτ-όπως θες ονόμασέ το.Βασική και Απαράβατη προυπόθεση:το Πολιτικό και Ανθρωπιστικό Ήθος.Εάν βέβαια μέσα στην αφασία της μαστούρας του αχαλίνωτου ατομικισμού το έχουμε χάσει,ε, τότε είναι καιρός-και υποχρέωσή μας- να το ξαναβρούμε.

    Το αύριο ανήκει σε όλους μας-το να αισθανόμαστε ότι μας απόμεινε μόνο το χθές και κάποιοι άλλοι μας ξόδεψαν τα δικά μας αύριο είναι ενοχικό(κάτι που εύκολα καλλιεργείται στο plebus).Όλοι μας έχουμε ευθύνη για αυτό που ζούμε-δεν έχουμε όμως το ίδιο μερίδιο ευθύνης,διότι όχι,ΔΕΝ "τα φάγαμε μαζί"-κι ας χτυπιέται ο ιπποπόταμος της Ιποκράτους με το θράσσος που τον διακρίνει.Σε τελική ανάλυση,ΑΛΛΟ η ευθύνη και ΑΛΛΟ η ενοχή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ξέρεις,αύριο με τις επιλογές αυτής της κατατονικής κοινωνίας,μπορεί εσύ κι εγώ να είμαστε μετανάστες.Δεν είμαστε ανώτεροί τους,είμαστε όντως μαζί τους,σε πείσμα όλων αυτών των ανθρωπόμορφων τεράτων που θέλουν να μας πείσουν ότι εμείς(που ακούμε Σαρρή) είμαστε ανώτεροι,παιδιά ενός εκλεκτικού και αριστοκράτη Θεού.(εδώ μια χαρά νομίζω ότι κολλάει και το λατρεμένο "τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή?").Ταυτόχρονα όμως με το διεθνιστικό λογίρδιο,δεν μπορώ να παραβλέψω το σκληρό γεγονός,ότι αυτός ο τόπος δεν μπορεί να άρει το σταυρό του μεταναστευτικού μαρτυρίου στο δρόμο για τον καπιταλιστικό Γολγοθά.Υπάρχουν όρια-όχι στον ανθρωπισμό-αλλά όρια οικογεωγραφικά,εθνογραφικά,πολιτισμικά-ακόμη και οικονομικά- που απαγορεύουν σε μια κοινωνία,να γίνει ο νεομάρτυρας ενός παγκόσμιου προβλήματος.

    Η Αλέκα(το απόλυτο cult είδωλλο του σύγρονου Ελληνισμού) και ο Αλέξης που κολλάνε στην παρέα με τα άλλα καλόπαιδα?Κλέψανε κι αυτοί ή τα μουμουε μας κάνουν να τους τσουβαλιάζουμε όλους στο ίδιο Louis Vuitton μπαούλο?(γιτί άραγε???)

    Που είδες να επιχαίρουν θύτες και θύματα με τα χαστούκια?(για την ακρίβεια μπουνιές και μπουγέλα σε πολιτικά πρόσωπα της Αριστεράς-μην εξωραίζουμε τη βαναυσότητα σε χαστουκάκια.Τυχαίο?Δε νομίζω...(να πάλι η κυρίαρχη μιντιακή εκδοχή του "όλοι είναι φταίχτες"-εκτός από τα ίδια τα μέσα βεβαίως-βεβαίως...)

    Ε,όχι και "κακόγουστη αφισορύπανση" η παλαιολιθική επικοινωνιακή πρακτική του ΚΚΕ.Κακόγουστα και ρυπαρά είναι τα βιντεάκια δεξιάς κωλοπαιδίστικης νεολαίας που κυκλοφορούν στο διαδύκτιο.Αντιαισθητικές είναι οι μούρες των τραγουδιάρων που χαζεύουμε στο Star και πήγαίνουμε και τους τα ακουμπάμε στα κωλάδικά τους σαν γνήσιου κληρονόμοι του αρχαίου ελληνικού Πνεύματος-κατά τα λοιπά.

    Προτελευταίο(έφτασες ως εδώ?σε θαυμάζω!):
    Γιατί να είμαι αφελής που ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ? Γιατί απάδει της εκτιμήσεώς σου το πρόγραμμά του?Γιατί απαξιώνουμε κάτι πριν εφαρμοστεί(εάν εφαρμοστεί),ενώ τόσα χρόνια σαν πειθαρχημένα στρατιωτάκια καταπίναμε τις μπαρούφες και τα κοινωνικά εγκλήματα της Δεξιάς?(και το Πασοκ,Δεξιότερο της ΝΔ είναι).Γιατί δυο μέτρα και δύο σταθμά? Τι φοβόμαστε μέσα στον μετανεωτερικό μικροαστισμό μας? Μη χάσουμε τις χρεωμένες πιστωτικές μας ή μήπως απωλέσουμε το φάντασμα της ελευθερίας που υποτίθεται ότι είχαμε?(διότι ως γνωστό η ελευθερία του δικού σου και του δικού μου λόγου,είναι ίδιες με την ελευθερία λόγου του κάθε Πρετεντέρη...)


    Τελευταίο!

    Το Λαύριο το αγαπούμε χρόνια τώρα.Με τα προβλήματα και με τις ομορφιές του.
    Διότι όπως είχε πει και η ευφυής Ιρλανδή αδελφή:
    "Μπορεί να κολυμπούμε στον υπόνομο,αλλάκάποιοι από εμάς εξακολουθούμε να κοιτάμε τ΄άστρα."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συγγνώμη για τα σεντόνια(άσε που δεν το έπερνε όλο με τη μια...)

    Την επαναστατική μου Καληνύχτα!
    Σμουτς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλαμιά στον Κάμπο9 Ιουν 2012, 3:24:00 μ.μ.

    Αγαπημένε μου Πιγκουίνε,
    που δεν σε γνωρίζω προσωπικά,
    που σε ξέρω λίγο καιρό μόνο απ΄ το γραπτό σου λόγο,
    που από τότε που σε παρακολουθώ δεν έχω διαφωνήσει ούτε μία φορά μαζί σου,
    που καθημερινά ανοίγω το σάιτ σου
    αδημονώντας για την καινούργια σου ανάρτηση,
    λοιπόν,
    αυτήν την φορά πιστεύω ότι έχεις γράψει το περιεκτικότερο και ακριβέστερο πολιτικό κείμενο που έχω διαβάσει γιαυτό που μας συμβαίνει και μας περιβάλλει. Χωρίς λαϊκισμούς(λέξη της μόδας), χωρίς περιττά λόγια και μελοδραματισμούς έχεις αποτυπώσει την καταθλιπτική μας πραγματικότητα.
    Δεν θα διαφωνήσω ούτε για τη μη συμμετοχή.Αυτήν την φορά η μη συμμετοχή δεν είναι αδιαφορία ή αηδία. Είναι μόνο απόγνωση και έλλειψη ελπίδας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @7Demons, καταλαβαίνω τα όσα λες, είμαι μαζί σου σχεδόν σε όλα. Η μη συμμετοχή είναι κάτι που ουδέποτε επικροτούσα, ουδέποτε επέλεγα, ουδέποτε εκτιμούσα. Υπάρχουν κείμενα ολόκληρα που είχα αφιερώσει στην πολιτική ευθύνη της μη-συμμετοχής, της απάθειας και του ωχαδελφισμού (http://www.pigkouinos.blogspot.gr/2009/06/blog-post.html) μπροστά στην κάλπη. Ακόμη και τώρα, παρά την απόφαση που έχω λάβει, είμαι σίγουρος ότι θα ξημερώσει η Κυριακή 17 Ιουνίου και η ανόητη ευσυνειδησία μου θα με πάει και πάλι μέσα στο παραβάν αγκαλιά με τις μη-επιλογές μου. Εξού και θωράκισα τον εαυτό μου με μία συνειδητή αποχώρηση: θα βρίσκομαι δεκάδες, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από αυτή τη χώρα εκείνη τη μέρα, για να μην δω ακόμα ένα κεφάλαιο της φαιδρής της κατάντιας. Πρέπει επιτέλους να προστατέψω κι εγώ τον εαυτό μου και την ψυχική μου ισορροπία από τον εθνικό μας παροξυσμό.

    Αηδιασμένος νιώθω. Από την πολιτική. Από την κοινωνία. Από τα χαστούκια. Από τη μισαλλοδοξία και το φανατισμό. Από Δεξιούς κι Αριστερούς. Δεν κυβέρνησαν όλοι, δεν είναι συν-υπεύθυνοι της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα. Όμως -επέτρεψέ μου να πω- είναι υπεύθυνοι με τη στάση τους, με τις πράξεις τους, με τις λαϊκίστικες συμπεριφορές τους (και ναι, με τη φαιδρή αισθητική τους!) για την κοινωνική κρίση που μαστίζει τη χώρα. Δεξιοί κι Αριστεροί. Όλοι τους εκτός πραγματικότητας. Ανίκανοι να με εμπνεύσουν. Κι ας έχω δώσει τόσες ευκαιρίες. Κι ας έχω επιδείξει την πιο υπεύθυνη πολιτική συμπεριφορά ως πολίτης, φορολογούμενος και ψηφοφόρος.

    Λυπάμαι πολύ για αυτή τη χώρα. Λυπάμαι κυρίως που βλέπω γύρω μου ανθρώπους με δυνατότητες και με αξίες (λίγοι είναι, δεν έχω αυταπάτες) που καταβυθίζονται μέσα στο βούρκο της.

    Μία ζωή προσπαθώ. Κουράστηκα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @7Demons, σε ευχαριστώ που είσαι πάντα εύστοχος σχολιαστής και νηφάλιος άνθρωπας! Ξέχασα να το πω με το σεντόνι. Ελπίζω οι δικές σου τουλάχιστον ελπίδες να οδηγήσουν σε ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Ειλικρινά το ελπίζω.

    @Καλαμιά στον Κάμπο, χαίρομαι πολύ που με διαβάζεις (πτηνό κοκκινίζει με τέτοια αγαπησιάρικα σχόλια και αναπουπουλιάζει το είναι του), χαίρομαι πολύ που μου επιτρέπεις να σε βολτάρω στις σκέψεις μου, χαίρομαι πολύ που με νιώθεις και που με δικαιολογείς. Υπό μίαν έννοια, με γνωρίζεις.
    Φχαριστώ και πάλι. Πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αγαπητό πουλί, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι πολίτες σαν κι εσένα ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να κουράζονται.
    Και εξακολουθώ να πιστεύω ότι η δική σου ψήφος,ανεξάρτητα από τα ιδεολογικά σου πιστεύω ,είναι μια χρήσιμη και αναγκαία ψήφος,διότι πρωτίστως είναι ΩΡΙΜΗ.

    Καλησπέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πτηνό μου πόσο συμφωνώ, δεν θα απέχω αλλά δεν έχω ιδέα ακόμα τι να ρίξω στη μαύρη τρύπα της κάλπης... ιδέα σου λέω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts