Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012

Ξυπόλητος στο πάρκο


Η ζέστη γίνεται αφόρητη μέσα στην πόλη όταν η θερμοκρασία ξεπεράσει τους 100 βαθμούς (χελόου, μιλάμε για φαρενάιτ - αν ήταν κελσίου θα με κυκλοφορούσες σε έκδοση φλαμπέ). Εξού και το πτηνό απεφάσισε να αφήσει τους πολύβουους δρόμους του Μανχάταν και να αναζητήσει λίγη δροσιά στο Σέντραλ Παρκ. 


Η ανατολική πλευρά του πάρκου είναι η αγαπημένη μου. Αφενός διότι διαθέτει τις περισσότερες παιδικές χαρές, το ζου και τη λιμνούλα με την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων -ατράξιονς που πάντοτε ενθουσιάζουν το πτηνό. Αφετέρου διότι απ' εκεί χαζεύω τα διαμερίσματα των ονείρων μου στα μνημειώδη κτήρια της Upper East Side, όπου θα μετακομίσω όταν μου πέσει το τρίδυμο λαϊκό.

 

Επειδής οι αμερικάνοι είναι των άκρων, γενικά συναντάς δύο κατηγορίες ανθρώπων: τους θεόχοντρους (κυρίως γυναίκες, κυρίως αφροαμερικανίδες και κυρίως αμόρφωτες) και τους φιτ-φρικς που ολημερίς γυμνάζονται στα Equinox (τρέντι αλυσίδα γυμναστηρίων), μετράνε τις θερμίδες τους στα iPhones και ψωνίζουν πρωτεϊνες στα αμέτρητα καταστήματα με συμπληρώματα διατροφής. Αυτοί οι τελευταίοι είναι μανιώδεις με το τζόκινγκ και καθημερινώς ξεχύνονται στο Σέντραλ Παρκ ή στο Μπάτερι Παρκ του Lower Manhattan και γράφουν χιλιόμετρα. Και δεν σου μιλώ για το Μάκη, το Σάκη και το Λάκη που αγοράζουν το Men's Health, αλλά για χιλιάδες κόσμου κάθε ηλικίας και κάθε φυλής. Η μανία με το τζόκινγκ και την ποδηλασία φθάνει σε επίπεδα υστερίας. Λιπόσαρκες γιαγιάδες με κολάν, μπαμπάδες που τσουλάνε καρότσια με μωρά, νεαροί και νεαρές που τρέχουν μαζί με τα σκυλιά τους, φοιτητές, γιάπηδες, φορτωμένες μαύρες με τα στήθη τους να κλυδωνίζονται σε κάθε δρασκελιά και κάτι μισότρελοι γέροι που κυκλοφορούν σέρτλες, συνθέτουν ένα πολυπληθές μωσαϊκό που γυρνοβολάει ολημερίς τα πάρκα.


Περίπου στα μέσα του πάρκου υπάρχει ένα μεγάλο άνοιγμα (το λέμε Great Lawn), όπου τα γουικέντς θα βρεις συγκεντρωμένο τον περισσότερο κόσμο. Άλλοι κάμουν ηλιοθεραπεία, άλλοι παίζουν παιχνίδια (από μπάσκετ, σκάκι και κροκέ μέχρι τις κουμπάρες), άλλοι μασουλάνε σάντουιτς, άλλοι διαβάζουν βιβλία, άλλοι -κυρίως ισπανόφωνοι- απολαμβάνουν το φάμιλι εντερτέινμεντ κόμπο (με παιδιά, σκυλιά, πεθερικά και το ζαβό εξάδελφο Χοσέ που κυνηγάει τους σκίουρους του πάρκου). 


Αφού χάζεψα για κάποια ώρα τον κόσμο που απολάμβανε το ζεστό ήλιο πάνω στο γρασίδι και κάπως ζαλισμένος από τις φωνές και τα γέλια κάτι παιδιών που παίζανε βόλεϊ και μίας κοινότητας εβραίων που είχε επιλέξει να εορτάσει το σαββατιάτικο ριγιούνιον με το ραβίνο στο πάρκο, απεφάσισα να προχωρήσω προς το πιο γαλήνιο σημείο του Σέντραλ Πάρκ.


Η "δεξαμενή" (Reservoir) είναι μία τεράστια λίμνη εν τω μέσω της πόλης. Ενώ οι υπόλοιπες λίμνες του πάρκου είναι παραδομένες στα πλήθη για βαρκάδες και λογής λογής διασκεδάσεις, η δεξαμενή παραμένει σε αποκλειστική χρήση της πανίδας της πόλης. Περιφραγμένη με ωραιότατο καγκελάκι, αποτελεί χάρμα οφθαλμών για τον επισκέπτη και όαση ξεκούρασης για τα πουλιά που τελοσπάντων δικαιούνται ένα μέρος να ξαποστάσουν ύστερα από το ζιγκ ζαγκ στους ουρανοξύστες. Παρότι το Μανχάταν ξεπροβάλει παντού στους ορίζοντές της λίμνης, η ησυχία του μέρους είναι σχεδόν λυτρωτική.  


Κατέληξα σε ένα λόφο του πάρκου κοντά στο Στρόμπερι Φίλντς (εκεί κοντά είχε δολοφονηθεί ο Τζον Λένον) και την άραξα κάτω από ένα μεγάλο δέντρο για να μασουλήσω ένα χοτ ντογκ που αγόρασα από μία καντίνα. Μέσα στη σαββατιάτικη ραστώνη μου, ο νους μου γύρισε στην Ελλάδα. Σκέφθηκα πόσο κακή σχέση έχουμε εμείς με τα πάρκα μας. Πόσο αφιλόξενα και ξένα, παραμένουν στην κοινωνική μας οργάνωση. Το Σέντραλ Παρκ δεν είναι απλώς ένα τεράστιο πάρκο. Είναι ένα ζωντανό πάρκο! Με αναγνώσεις παραμυθιών για τα παιδιά, με κουκλοθέατρο και μαριονέτες, με υπαίθριες θεατρικές παραστάσεις και εκδηλώσεις, με πολλαπλές δυνατότητες άθλησης και παιχνιδιού. Όλα όσα κανένα ελληνικό πάρκο δεν φιλοτιμήθηκε ποτές να κάμει για να προσελκύσει τον πολίτη και να του προσφέρει κουόλιτι τάιμ.

Η ζέστη δεν ευνοούσε όμως τόσο βαθυστόχαστες σκέψεις. Ένας σκίουρος με πλησίασε με τη μόνιμη λαιμαργία στο βλέμμα. Του έριξα μερικά ψίχουλα και γίναμε φίλοι. Του χαμογέλασα, μου κούνησε τα μουστάκια του. Και όλα έλαβαν και πάλι τις αληθινές τους διαστάσεις.

5 σχόλια :

  1. Καλαμιά στον Κάμπο26 Ιουν 2012, 4:32:00 μ.μ.

    Ααααυτό είναι!
    ΄Αλλοι δροσίζονται στις Αμερικές και στα Σέντραλ Παρκ και άλλοι στα Μεσάγγαλα(you know Μεσάγγαλα;) και στο Τσάγεσι....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ειδικά στα Μεσάγγαλα ή Los Mesangeles τι να λέμε τώρα. Το κουνούπι και η μέλισσα πάνε σύννεφο. Μαζί με το Στόμιο ή Τσάγιεζι είναι ίσως τα πιο τριτοκοσμικά δήθεν glamour μέρη να κάνεις μπάνιο. Όσοι έχουν σπίτια εκεί βέβαια θα διαφωνήσουν μαζί μου αλλά έτσι είναι και κατά βάθος το ξέρουν.\

      Μα καλά τι σχέση έχουν αυτά με τη Νέα Υόρκη που γράφω? Καμία.

      Καλά να περνάς εκεί στα ξένα.

      Διαγραφή
  2. Ωραία περνάτε στο Σέντραλ Παρκ!
    Πάντα έτσι σας εύχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κι εγώ μετράω θερμίδες στο άι φον το δύστυχο, αφού δεν έχει εκραγεί ακόμα δεν μπορώ παρά να το θαυμάζω!

    Όπως θαυμάζω το λατρεμένο πτηνό και τις υπέροχες βόλτες που μας πάει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts