Τρίτη, 5 Ιουνίου 2012

Les Miserables


Δεν στο κρύβω πως όταν έφθασα στο Queen's Theater, ήμουν κάπως επιφυλακτικός με αυτό που επρόκειτο να δω. Διότι βρε παιδί μου, το βιβλίο του Βίκτωρος Ουγκό δεν είναι ένα απλό μυθιστόρημα -είναι κοινωνική βίβλος. Και τελείως μεταξύ μας, τα κλασικά έργα στο σανίδι, μου φαίνονται πλέον, απερίγραπτα μπόρινγκ. Άσε που εδώ δεν πρόκειται για πρόζα, αλλά για  μιούζικαλ. Είδες που στράβωσες κι εσύ τη μούρη σου;


Τρεις ώρες αργότερα είχα βγει από το θέατρο, συγκλονισμένος. Μη σου πω ότι είχα δακρύσει κιόλας. Που τελοσπάντων, να ξεύρεις το τέλος και να καταφέρνουν να σου το κάμουν εκ νέου συναρπαστικό, είναι τεράστια μαγκιά και ρίχνεις πολλά ρισπέκτ. Η πρώτη μου σκέψη ήταν: "μεγάλε, μόλις είδες την ωραιότερη παράσταση της ζωής σου!", αλλά επειδής σκέφθηκα πως ίσως ήταν ο ενθουσιασμός της στιγμής, απεφάσισα να το αφήσω να ωριμάσει μέσα μου (sic!) και να αποφανθώ μετά από κάποιον καιρό.

Τώρα λοιπόν, μπορώ να στο πω πλέον με βεβαιότητα. Φίλε, το Les Miserables είναι η καλυτερότερη παράσταση που έχω δει ποτές. Απόλυτο δεκαράκι. Μακράν. Φανταστικός ρυθμός, υπέροχες εικόνες, καταπληκτική σκηνοθεσία, άρτιες ερμηνείες, υπέροχα τραγούδια που δένουν με την πλοκή και αναδεικνύουν το στόρι. Και πάνω απ'όλα το κείμενο του Ουγκό που δεν χάνει στο παραμικρό, τη δύναμη και την ανυπέρβλητη αλήθεια του.


Για να πάρεις μία ιδέα, σου έχω και το θεάτρικαλ τρέιλερ. Να απολαύσεις τα εξαίσια τραγούδια (το έχω λιώσει το cd), να πάρεις γεύση από την υψηλή αισθητική των εικόνων, να νιώσεις κάτι από το φίλινγκ της παράστασης.


Θα σε πάρω από τα θεατρικά Λονδίνα και θα σε προσγειώσω στην Αθήνα της κρίσης. Κλοσάρ αραδιασμένοι στους δρόμους, καρκινοπαθείς να ικετεύουν για τα φάρμακά τους, συνταξιούχοι να κακοποιούνται από ληστές μέσα στα σπίτια τους, μετανάστες με καρότσια να μαζεύουν παλιοσίδερα, άλλοι να ψάχνουνε στα σκουπίδια να βρουν κάτι να φάνε. Το κοινωνικό δράμα δεν είναι μήτε μυθιστόρημα, μήτε παράσταση. Είναι το τριγύρω μου.  Θα μου πεις λοιπόν, γιατί να ανατρέχει κανείς στον Ουγκό, τη στιγμή που μπορεί ωραιότατα να δει τους Άθλιους με μία απλή βόλτα στο κέντρο της Αθήνας; Χμ.


Ίσως γιατί οι Άθλιοι του Ουγκό προσφέρουν αυτήν την ελπίδα που έχω τόσο ανάγκη. Την ελπίδα ότι ακόμα και μέσα στο κοινωνικό κολαστήριο των ψυχών, υπάρχει χώρος για ανθρωπισμό και αξιοπρέπεια. Ακόμα και μεσά στο βούρκο της ελληνικής πραγματικότητας, υπάρχουν Αγιάνηδες που συνεχίζουν να πορεύονται τον ηθικό τους δρόμο, ακόμα κι αν ο φασισμός του συστήματος δεν χάνει ευκαιρία να τους γρονθοκοπεί. 

Κι αυτή η ελπίδα είναι που συνεχίζει να με συγκινεί και να με συντροφεύει.

Υστερόγραφο: Μετά τη θεαματική επιτυχία του στις μεγάλες θεατρικές σκηνές του Γουεστ Έντ και του Μπρόντγουεϊ, το κορυφαίο μιούζικαλ ετοιμάζεται για την κινηματογραφική του πρεμιέρα. Με Χιου Τζάκμαν, Ράσελ Κρόου και Αν Χάθαγουεϊ. Που σημαίνει υπερπαραγωγή. Που σημαίνει, βροχή από Όσκαρς. Και επιτέλους φίλε, μία ταινία που περιμένω με ανυπομονησία. 

6 σχόλια :

  1. Πλάκα κάνεις που είχες αμφιβολίες αν θα είναι καλό...

    Οι άθλιοι και το φάντασμα της όπερας είναι από τις ωραιότερες θεατρικές παραστάσεις που μπορεί να δει κανείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλαμιά στον Κάμπο6 Ιουν 2012, 3:43:00 μ.μ.

    Τυχερό, τυχερό πουλί.
    Και που μπορείς να ξεφεύγεις από την θλιβερή ελληνική πραγματικότητα αλλά και που ξέρεις να αναλώνεις τον χρόνο σου σε σπουδαία πράγματα.
    (Το βιβλίο του Ουγκό το είχα διαβάσει σε πολύ νεαρή ηλικία και είναι από κείνα που εξακολουθώ να θυμάμαι σχεδόν λεπτομερώς επειδή -όπως λες κι εσύ - είναι τόσο δυνατό κι αληθινό).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Ανώνυμε, εντάξει μεταξύ μας το ψιλοπερίμενα ότι θα μου αρέσει. Αλλά ο ενθουσιασμός ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

    @Καλαμιά στον Κάμπο, για κάτι τέτοια ζει κι αναπνέει το πτηνό. Για να σουρτουκεύει και να συγκεντρώνει εντυπώσεις! Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η πρώτη παράσταση που είχα δει στο Λονδίνο ήταν το φάντασμα. Δεν είχα θετική διάθεση αρχικά (μιούζικαλ + δεν με εντυπωσίασε το θέατρο), αλλά όταν βγήκα μετά την παράσταση, αισθάνθηκα ότι είχα πάει πρώτη φορά θέατρο...

    Από τότε πιστεύω ότι αν είναι να κάνεις μόνο 1 πράγμα στο Λονδίνο, αυτό είναι να πας θέατρο, πόσο μάλλον σε μια τέτοια παράσταση όπως οι άθλιοι που παίζονται δεκαετίες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Για όνομα!!! Υποδεχθηκες το καλοκαίρι στο κατσουφιασμένο Λονδίνον???
    Έπρεπε να έχεις έρθει εκεί που πήγαμε εμείς!
    ;-))

    Και τώρα το σοβαρό:

    Μας μπερδεύετε αγαπητέ.Από τη μια αναρτήσεις περί ex-υπαρκτοσοσιαλιστικού κράτους εν μέσω κοινωνικών και επικοινωνιακών πολέμων και από την άλλη, μια εξαιρετικά ευαίσθητη παρουσίαση της γκετοποιημένης πραγματικότητάς μας.
    Πετάτε δε και ένα ποιητικό "Κι αυτή η ελπίδα είναι που συνεχίζει να με συγκινεί και να με συντροφεύει." και μας συγκινείτε...
    (δεν αναφέρεστε στην Κόρη του Νοσφεράτου ή στον Τζίμερο,ναι?)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @Ανώνυμε, το θέατρο στο Λονδίνο είναι όντως εμπειρία. Κι ας είναι τσουχτερές οι τιμές (πολύ!), αξίζει να κόψεις από αλλού έξοδα, για να δεις μερικές παραστάσεις. Θα τις θυμάσαι μια ζωή!

    @7Demons, χαίρομαι που διαπιστώνετε το σχιζοφρενικό των αναρτήσεών μου! Εκτός από το ex-υπαρκτοσοσιαλιστικό κράτος και την παρουσίαση της γκετοποιημένης πραγματικότητας με μία εσάνς λονδρέζικου θεάτρου, ξεχάσατε να μνημονεύσετε τις αναφορές μου στη Γιουροβίζιον και την Έφη Σαρρή. Καθόλου καλά δεν είμαι! Μα καθόλου!

    ΥΓ. Που πήγατε να υποδεχθείτε το καλοκαίρι αγαπητέ και γιατί δεν με καλέσατε; Το πτηνό ψοφάει για θερινές αποδράσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts