Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

Γεια σου ρε πάκμαν καλλιτέχνη!


Δεν μου φθάνανε τα τόσα κουσούρια μου, απέκτησα καινούργιο: εκσφενδονίζω σε συστηματική βάση πουλάκια στον αέρα και προσπαθώ να πετύχω γουρουνάκια. Που ως συνήθεια, είναι πολύ κόντρα με το περσονάλιτί μου, διότι πρώτον παλαιότερα εγώ υποτίθεται πως έπιανα πουλιά στον αέρα (μετά έπεσα θύμα ψεκασμού) και δεύτερον ως πτηνό θα έπρεπε να είμαι ιδεολογικά αντίθετος στην πτηνορηξία (όπως και στην ωορρηξία -μην πετάτε τα αυγά σας: σκοτώνονται αθώα πουλάκια!).


Για να σε διαφωτίσω -διότι βλέπω ότι με έχεις χάσει- η νέα μου συνήθεια αναφέρεται στο απελπιστικά εθιστικό Angry Birds που το παίζω ολημερίς σε μία κατάσταση υστερικού ψυχαναγκασμού που με γυρνάει πολλά χρόνια πίσω. Στο τότες που έπαιζα παιχνίδια στον υπολογιστή και σκότωνα εξωγήινους, πετύχαινα παπάκια με τη ρακέτα, κατέστρεφα διαστημόπλοια και αποκεφάλιζα νίντζα-γριές. Τώρα που τα αναπολώ, σκέφτομαι ότι ως νήπιο έχω κάμει απίθανες αγριότητες.


Εξού και όταν μεγάλωσα -και πέραν από μία διετία φανατικού παιξίματος adventure και role-playing games στα 20something μου- εγκατέλειψα το σπορ, κατατρεγμένος από τα ενοχικά μου σύνδρομα για όλα εκείνα τα εξωγήινα πλάσματα που έχω σκοτώσει με το τζόιστίκ μου. Και ήταν τέτοια η απώθηση που ένιωθα που ούτε να μπω στη διαδικασία να ανοίξω παιχνίδι δεν τολμούσα, από φόβο ότι θα κολλήσω και θα με ξεχάσει ο κόσμος.


Με κάποια συστολή λοιπόν επισκέφθηκα την έκθεση "The Art of Video Games" που διοργανώνει αυτήν την περίοδο το Smithsonian American Art Museum στην Ουάσινγκτον. Αλλά θέλεις που η έκθεση ήταν εξ αντικειμένου παιχνιδιάρικη, θέλεις που η ποπ χαριτωμενιά των λογής λογής πακμαν και σούπερ μάριο, σε αγκάλιαζε με την πολύχρωμη ελαφράδα της, σύντομα το αγαπημένο σου πτηνό ήταν χωμένο στα ιντεράκτιβ εκθέματα και σου κουνούσε το τζόιστικ νευρικά από δω κι από κει. Παλιά μου τέχνη κόσκινο.


Η έκθεση ήταν ζούπερ εντυπωσιακή, με τεράστια video walls που πρόβαλαν εικόνες από gameplay, διάφορες αρτίστικ εκδοχές γνωστών ηρώων από παιχνίδια, μία σειρά από παιχνιδομηχανές που σου έδειχναν την εξέλιξη από το Ατάρι στις σύγχρονες γκατζετιές και πολλά άλλα ενδιαφέροντα. Το πάντρεμα των video games με την τέχνη ήταν πολύ πρωτότυπο και επιβεβαίωνε το κυριολεκτικό νόημα της φράσης "το τερμάτισα, ο καλλιτέχνης!".


Βρίσκοντας ανάμεσα στα εκθέματα, παιχνίδια που έπαιζα όταν ήμανε δυο σπιθαμές πτηνό και συσκευές που έχω ακόμα φυλαγμένες στο πατάρι, με έπιασε και μία γλυκιά μελαγχολία για τις εποχές που αλλάζουν, τα χρόνια που περνάνε, το τι σου είναι ο άνθρωπος και άλλα τέτοια υπαρξιακά. Μετά έπαιξα λίγο τέτρις και ήρθα στα ίσα μου.


Το πραγματικά ιμπρέσιβ στοιχείο της όλης έκθεσης πάντως ήταν ότι πολύ σύγχρονες εκφάνσεις της ποπ κουλτούρας ουχί μόνον έχουν καταλάβει τη θέση τους πλέον στο μουσείο, αλλά σου μοιάζουν και ρετρό μπροστά στα τατσ-σκρινς και τις τελευταίες γκατζετιές της Apple. Και τελοσπάντων αφού τα video games θεωρούνται πλέον τέχνη και με τη βούλα, μπορώ να συνεχίσω να επιδίδομαι στη συστηματική ρίψη των angry birds μου, χωρίς ουδεμία ενοχή.

10 σχόλια :

  1. Υπήρξε εποχή που και στον ύπνο μου έπαιζα πάκμαν...η αλήθεια είναι ότι κολλάς με τα παιχνίδια..
    Θες να τα τερματίσεις "ο καλλιτέχνης"!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τι μου θύμισες τώρα! Όταν ο γιός μου ήταν μικρούλης, είχε πρωτοβγεί το τέτρις και το ήθελε απεγνωσμένα. Ως καλή μάνα αποφάσισα να του το κάνω δώρο στα γενέθλιά του. Το τέτρις το αγόρασα Νοέμβριο. Τα γενέθλια ήταν τον Απρίλιο. Όλους αυτούς τους μήνες συνέβαινε να είμαι άνεργη, άρα τα πρωινά ήμουν στο σπίτι.
    Όλους αυτούς τους μήνες είχα κρυμμένο το τέτρις και κάθε μέρα δεν έβλεπα την ώρα να φύγει το παιδί για το σχολείο για να βγάλω από την κρυψώνα το παιχνίδι και να επιδοθώ με άνεση στο παιχνίδι αλλά και στις περιπέτειες του Μάριο! Όπως καταλαβαίνεις το παιδί δεν πήρε το δώρο του σε εκείνα τα γενέθλια, αλλά στα γενέθλια της επόμενης χρονιάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @me(maria), και στον ξύπνιο σου και στον ύπνο σου! Αφού για να καταλάβεις, προχθές το βράδυ που δεν με έπαιρνε ο ύπνος, αντίς για προβατάκια, μέτραγα angry birds!

    @Αθηνά..., άσπλαχνη μάνα!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αχ, εκείνα τα αθώα χρόνια, πόσα Arcades στο καφενείο της γειτονιάς, κλεφτά μη μας τσακώσει κανείς, και τώρα Angry birds, Duo και ό,τι με φωτίσει ο Θεός στο τρένο να περνά η ώρα...

    Ας μείνουμε πάντα παιδιά!

    ΥΓ, εξαίρετη έκθεση, ας σχολιάσω και το τεκταινόμενον!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλαμιά στον Κάμπο19 Ιουλ 2012, 1:41:00 μ.μ.

    Σε θαυμάζω και σε ζηλεύω, για άλλη μία φορά, αγαπητό πτηνό, όχι μόνο για το εύρος των ενδιαφερόντων και των ασχολήσεών σου αλλά και γιατί καταλαβαίνω πως στο συγκεκριμένο άθλημα είσαι αστέρι. ΄Εχω προσπαθήσει αρκετές φορές να παίξω κάτι από τα παιχνίδια του κινητού μου, κυρίως περιμένοντας σε αίθουσα αναμονής ιατρείου αλλά ή εγώ είμαι στουρνάρι ή αυτά πολύ ύπουλα. (Κείνο το φίδι που τρώει γλάστρες όλο πάνω στους τοίχους στουκάρει και μετράει αστεράκια).
    Γιαυτό έχω περιοριστεί στο Sudoku -που στο κάτω κάτω δεν βγάζει και υποτιμητικούς ήχους όταν κάνω βλακείες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @Πιγκουίνος
    Και λίγα λες! Να φανταστείς ότι δεν είχα και καμία ενοχή! Μουαχαχαχαχα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @tremens, προσωπικά δεν σκοπεύω να μεγαλώσω. Αλλά ποτέ!

    @Καλαμιά στον Κάμπο, είμαι μεγάλο παικτρόνι και σπουδαίος πρωταθλητής στην ρήψη πτηνών και σε ευχαριστώ που το αναγνώρισες! (ελπίζω αυτό το κολακευτικό σχόλιο περί εύρους ενδιαφορόντων να μην το αναθρωρήσεις στο αυριανό ποστάκι του πτηνού -λολ)

    @Αθηνά..., το τέτρις πάντως έχει και μία εσάνς πχιότητας. Διότι αφενός προϋποθέτει κάποια skills (σκέψη, ταχύτητα, συνδυαστική ικανότητα) και αφετέρου δεν βάφεις τα χέρια σου με αίμα εξωγήινων. Που είναι μεγάλο πλας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αχ πόσο θα ήθελα να έχω λίγο περισσότερο χρόνο για παιχνίδια!! το angry birds πάντως είναι όντως εθιστικό!!! καλησπέρααααααα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. με το τέτρις είχα μανία κι εγώ!είχα χαλάσει συσκευές και συσκευές απο την πολυχρησία!
    αυτό το angry birds το ακούω πολύ τελευταία αλλά δεν θελω να μάθω τι είναι για να μην κολλήσω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. χιχιχι εγώ έπαιζα φανατικά με τις ώρες το gameboy του γιού μου.
    Δεν του το έδινα ταχα μου για να διαβάζει και εγώ του άλλαζα τα φώτα.
    καλά να περνάς

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts