Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

Δύο Ολυμπιάδες μετά!



Ήτανε θυμάμαι Παρασκευή και 13, αλλά τη γρουσουζιά δεν την πίστευε κανείς τότες. Πάνε σχεδόν οχτώ χρόνια -είδες πώς περνάει ο καιρός; Αύγουστος του 2004. Το λες και μοιάζει με ανέκδοτο πια. Ή με όνειρο. Σα να μην το έζησε πραγματικά αυτή η χώρα, αλλά απλώς να το φαντάστηκε. Βγαίνεις σήμερα στους δρόμους της Αθήνας και μήτε που πάει το μυαλό σου ότι πριν οκτώ χρόνια έγινε εκείνη η τεράστια φιέστα εδώ. Το μόνο που σου απέμεινε είναι αυτό το ατελείωτο, βασανιστικό χανγκόβερ. Που γυρίζει το κεφάλι σου από τον ντοβρουτζά που σε βρήκε και παραπατάς από τα απανωτά χαστούκια που σου κάμουν οι Τροϊκανοί για να συνέλθεις.


 Άλλος άνθρωπας ήμουν κι εγώ τότες. Εκείνο το καλοκαίρι μου, ήταν το πιο δύσκολο. Με νέα δουλειά, τα οικονομικά μου σε πλήρη κατάρρευση, τα προσωπικά κατά διαόλου και ένα αδυσώπητο μπες-βγες στα νοσοκομεία. Φρίκη σου λέω, άστα να μην τα σκέφτομαι! Αλλά ήρθε εκείνον τον Αύγουστο η χαρουμενιά των αγώνων και με συνεπήρε. Άδειασε για λίγο το μυαλό μου από τα προβλήματα κι αφέθηκα στην αισιοδοξία.



Θυμάμαι την πρώτη μέρα των αγώνων. Είχαμε μαζευτεί σε σπίτι αγαπημένης φίλης να δούμε την τελετή έναρξης. Αρχαιοελληνικά αγάλματα, φτερωτοί έρωτες, Χατζιδάκις, γαλάζιο κι άσπρο παντού. Η Αθήνα ήταν αγνώριστη, τύπου την περπατούσες και νόμιζες ότι ήσουν σε τίποτις εξωτερικά. Τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ σε αφθονία στους δρόμους, το μετρό μύριζε καινουργίλα, οι δρόμοι ήταν καθαροί και γυαλισμένοι, οι άνθρωποι ήσαν χαρούμενοι και γελαστοί, το μόνο σου δίλημμα ήταν ανάμεσα στο τριαλαρί και στο τριαλαρό! 



Τα θυμήθηκα ένεκα των Ολυμπιακών του Λονδίνου και μελαγχόλησα πάλι. Και πως να μην με πιάσει η ψυχή μου; Να προχθές, σε έναν από τους μεγάλους μου περιπάτους, απεφάσισα να βολτάρω προς το Μαρούσι και την Καλογρέζα. Εκείνη η ώρα η αγαπημένη του δειλινού, με βρήκε στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Περπάτησα περιμετρικά από την πλευρά του Ηρακλείου και μπήκα από τη μεγάλη είσοδο της Λεωφόρου Κύμης.


Βρέθηκα στο μεγάλο γλυπτό διάδρομο του Καλιατράβα, χάζεψα τους τεράστιους έρημους χώρους, τις σιωπηλές δεξαμενές, τα βουβά κτήρια. Οι μόνοι που ήσαν εκεί ήταν μερικοί πιτσιρικάδες που επιδίδονταν σε φιγούρες με τα skates, κάποιοι ποδηλάτες και κάναδυό πολύ αποφασισμένοι τύποι που έκαμαν τζόκινγκ αδιαφορώντας για τη ζέστη.


Κοίταξα τους αντικατοπτρισμούς μέσα στο νερό και φαντάστηκα μία Ελλάδα που θα επιφύλασσε στον εαυτό της ένα καλύτερο μέλλον. Σκέφθηκα πόσο ζωντανοί θα μπορούσαν να ήταν αυτοί εδώ οι χώροι, πόσο γελαστοί θα μπορούσαμε να είμαστε στα συναπαντήματά μας, πόσο ξένοιαστα θα μπορούσαμε να ζούμε τις ζωές μας. Για μία στιγμή και μόνο έκλεισα τα μάτια και μεταφέρθηκα νοερά στο 2004. Άκουγα τριγύρω μου τις φωνές, τα χαχανητά, τους εθελοντές με τις ντουντούκες, τις μουσικές, τα σφυρίγματα και τις ιαχές μέσα από τα στάδια.


Άνοιξα τα μάτια μου και συνειδητοποίησα ότι είχε περάσει η ώρα. Ο μουντός ουρανός έβαφε με ερεβώδη χρώματα το τριγύρω μου. Νύχτωσε γαμώτο. Κι έπεσε μία μοναξιά στη χώρα.

13 σχόλια :

  1. ούτε για βόλτα δεν πρέπει να βγαίνουμε πια!!!!!
    καλημερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αχ πτηνό μου καλό...

    θα τα καταφέρουμε λέω, ε; Εσύ τι λες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Nasia, είναι θλιβερό να βλέπεις πόσο καταθλιπτική έχει γίνει αυτή η χώρα.

    @tremens, μακάρι! Δεν είμαι πολύ οπτιμίστικ, αλλά θέλω πολύ να σε πιστέψω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. καλημέρα πιγκουίνος
    πολύ μελαγχολία βλέπω
    να σκέφτεσαι το θετικό
    ότι οι ΟΑ γύρισα στον τόπο που του γέννησε (το 2004)
    και πόσο όμορφη ήταν η τελετή έναρξης

    πιστεύω ότι ακόμη και τώρα που η Ελλάδα μας έχει αυτή τη κατάσταση πάλι κάτι θετικό θα μπορείς να βρεις

    η Ελλάδα μας είναι μια όμορφη χώρα με όμορφες παραλίες, ήλιο,θαλασσα,βουνο,πρασινο,ωραια ιστορία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κι εγώ πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε..δε γίνεται αλλιώς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλαμιά στον Κάμπο31 Ιουλ 2012, 1:46:00 μ.μ.

    Τότε, το 2004, όχι μόνο η Αθήνα ήταν μια άλλη πόλη αλλά και οι κάτοικοί της είχαν αποκτήσει διαφορετική συμπεριφορά.΄Ησαν ευγενικοί, οδηγούσαν πολιτισμένα, δεν γέμιζαν με σκουπίδια όπου τους βόλευε, είχαν γενικά μία διαφορετική αύρα.
    Πώς,δηλαδή, κάποιος που βρίσκεται κοντά στον θάνατο παρουσιάζει βελτίωση και νοιώθει ήρεμος και διαφορετικός;
    Ε,έτσι κι εμείς, τότε είχαμε ηρεμήσει και βελτιωθεί γιατί ερχόταν η μετωπική με την καταστροφή, λίγο αργότερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πολύ με συγκίνησες πτηνό...
    Σε φιλώ:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πάντα χαμογελάω όταν σκέφτομαι εκείνο τον (Ιούλιο και τον) Αύγουστο. Ήταν ίσως το καλύτερό μου καλοκαίρι, στο ΟΑΚΑ και στο Ολυμπιακό χωριό (είχα κι εγώ μπλε διαπίστευση και τον μεγαλύτερο μισθό στην καριέρα μου ever) και στο κέντρο της Αθήνας και κάτω στο συγκρότημα του Φαλήρου και τους ζηλεύω τους Άγγλους τώρα, δεν φαντάζεσαι πόσο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Λίγο χαμόγελο, αισιοδοξία κι ελπίδα..Κι εγώ νομίζω θα τα καταφέρουμε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ναι το 2004 ήταν όλα διαφορετικά. Και οι άνθρωποι πιο χαμογελαστοί. Δεν ξέρω αν είχε βγει καμιά οδηγία, λόγω αγώνων, από το κράτος να παίρνουν τα αντικαταθλιπτικά τους οι πολίτες της χώρας για να μην τους υποψιαστούν οι ξένοι επισκέπτες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @ΔΕΛΦΙΝΑΚΙ.SUNSET, αχ αυτές οι παραλίες, ο ήλιος και η θάλασσα. Είναι το μόνο που μας έχει απομείνει πια.

    @me(maria), χαίρομαι που ακούω αισιοδοξία. Είναι που είδα όλα αυτά τα ολυμπιακά κτήρια-φαντάσματα και μελαγχόλησα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @Καλαμιά στον Κάμπο, πολύ ίντρεστινγκ παρατήρηση. Οι άνθρωποι προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους στο κόντεξτ. Αν τους φτιάξεις ένα οργανωμένο και πολιτισμένο κόντεξτ, έχουν μεγαλύτερο κίνητρο να λειτουργήσουν και αυτοί οργανωμένα και πολιτισμένα. Αν πάλι τους καταδικάσεις στο χάος και την αταξία, έχεις αυτό που βιώνουμε σήμερα.

    @serenata, κι εγώ σε φιλώ, ελπίζω να μη σε μελαγχόλησα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @Koueen, ακόμη κι αν ξεύρουμε πλέον (έχοντας κάμει ταμείο) ότι οικονομικά μάς τσάκισε το "Αθήνα 2004", ήταν ζούπερ γουάου περίοδος εκείνη. Εντάξει ζούσαμε σε μία ψευδαίσθηση. Αλλά ζούπερ γουάου ψευδαίσθηση, λέμε!

    @Μαμά Κουκουβάγια Βέρα, εμ θα τα καταφέρουμε, δεν γίνεται κι αλλιώς. Απλώς θλίβομαι για όλα αυτά που πετάξαμε και τις ευκαιρίες που έμειναν αναξιοποίητες.

    @Αθηνά..., δεν ξεύρω για τότες, αλλά σήμερα τα αντικαταθλιπτικά μας τα χρειαζόμαστε οπωσδήποτε. Αλλά ούτε αυτά δεν έχει λεφτά να μας τα αγοράσει το κράτος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts