Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

British Design, My Dear


Αυτό που λατρεύω στο Λονδίνο είναι η ικανότητά του να χτίζει συνεχώς μοντερνιές πάνω στην ταυτότητά του και να παράγει νέες μόδες. Κι εντάξει μπορεί να μην ψήνεσαι πλέον με το πανκ και το γκράντζ, αλλά από την Carnaby Street ως το Camden Town και από το Kensington ως τα Docklands, η πόλη είναι πρόθυμη να σου χαρίσει απλόχερα λογής λογής ιδέες και προτάσεις. Ν'ανοίξει το μάτι σου, βρε αδελφέ! Ένας από τους τομείς στους οποίους είναι πολύ μπροστά τα βρετανά, είναι το design. Και στο αναφέρω, διότι πολύ πρόσφατα άκουσα ότι οργανώνεται έκθεση υπό τον αβανταδόρικο τίτλο "Making Britain Modern" με αφιέρωμα στις ντιζαϊνάτες δημιουργίες ενός από τους κορυφαίους ντιζάινερς στο νησί, του Kenneth Grange. Επειδής με ξεύρεις πόσο με ιντριγκάρουν τέτοια θέματα, έσπευσα να πάω να την επισκεφθώ.


Η έκθεση φιλοξενείτο στο Design Museum του Λονδίνου, που ήθελα εδώ και καιρό να δω, επομένως με ένα σμπάρο δυο τριγώνια! Το μουσείο βρίσκεται λίγο παραδίπλα από την Tower Bridge, στη γειτονιά που αν κάποια φορά σου έρθει η επιθυμία να μου κάμεις δώρο, να μου αγοράσεις απάρτμεντ εκεί (το θέλω loft και με θέα στο ποτάμι). Το κτήριο καθαυτό είναι αρκετά ποπ και επειδής βρίσκεται σε προνομιούχο θέση, κοιτάζει με νάζι τον Τάμεση και βγάζει τη γλώσσα του στο μεσαιωνικό London Tower που βρίσκεται στην αντίπερα όχθη.


Κάθε όροφος του μουσείου είναι μία απλωσιά, χωρίς πολλά πολλά διαχωριστικά και με μίνιμαλ υπόλευκη αισθητική -σα να λέμε, η χαρά της Apple δηλαδή! Ξεκίνησα με την έκθεση για τον Grange, που ήταν πολύ καλοστημένη και (σχεδόν) δικαιολογούσε το τσουχτερό εισιτήριο. Τα αντικείμενα ήταν τοποθετημένα σε θεματικές ενότητες που ακολουθούσαν χρονολογική σειρά και σου έδειχναν πόσο πολύ μορφοποιεί την καθημερινότητά σου και διαμορφώνει την αισθητική σου συνείδηση, το industrial design.


Ανάμεσα στα δημιουργήματα του Grange μπορείς να βρεις διάφορα αντικείμενα με τα οποία είσαι μάλλον εξοικειωμένος, όπως το ξυραφάκι της Wilkinson Sword, κάποια μοντέλα φωτογραφικών μηχανών της Kodak, τα μίξερς της Kenwood και τα στυλό της Parker (αυτά που σου χάριζε η θεία σου όταν ερχόταν για επίσκεψη στη γιορτή σου και ενώ περίμενες να σου φέρει κάνα πλέιμομπιλ).  


Ανάμεσα στις δουλειές του Grange, βρίσκεις και πολλά στοιχεία που είναι πλέον σύμφυτα με την αισθητική της σημερινής Βρετανίας, όπως τα χρώματα και τα σχέδια των σιδηροδρόμων ή τα παρκόμετρα!


Αλλά οι ντιζαϊνιές του μουσείου δεν σταματούσαν σε αντικείμενα αλλά εκτείνονταν σε σήματα και πινακίδες. Να για παράδειγμα, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την ενότητα που είχε ως θέμα της τη σήμανση των δρόμων. Όπου μπορούσες να κάμεις διάφορες ενδιαφέρουσες σκέψεις για τη σημειολογία και να αναλογιστείς πόσο ιμπόρταντ για την κοινωνική οργάνωση και τον τρόπο σκέψης μας, είναι τα σημεία. Ενίοτε και τα τέρατα.


Έπειτα, πέρασα στην ενότητα καρέκλες. Ψηλές, κοντές, αδύνατες, χοντρές, ξανθιές, μελαχροινές, όλες καλές, έχουνε κάτι που θες (που λέει και ο Χαριτοδιπλωμένος καλή του ώρα). Βεβαίως δεν σου κρύβω πως μετά την ορθοστασία που είχα τραβήξει εκείνη τη μέρα, την καρέκλα δεν την ήθελα να τη βλέπω, αλλά να την κάτσω! Κάποιες εξ αυτών θα τις έβαζα ευχαρίστως στο σπίτι μου (σε εκείνο το απάρτμεντ που συμφωνήσαμε ότι θα μου αγοράσεις), κάποιες θα τις άφηνα ευχαρίστως εκεί που είναι στο μουσείο θενκ γιου βέρι ματς.


Τέλος στάθηκα στον σήμα-κατατεθέν τηλεφωνικό θάλαμο, που κατείχε περίοπτη θέση στο μουσείο ως κατ'εξοχήν σύμβολο του μόντερν μπρίτις ντιζάιν. Τον περιεργάστηκα για ώρα και πραγματικά εντυπωσιάστηκα πώς κάτι τόσο απλό στη σύλληψή του, μπορεί να είναι κομψό και διαχρονικό. Και να γίνεται τόσο σημαντικό, που να το κρατάμε, ακόμη και μετά την έλευση της κινητής τηλεφωνίας, όπου ουσιαστικά έχει εκλείψει η ανάγκη για τηλεφωνικούς θαλάμους (εκτός αν είσαι vintage-lover ή ινδός μετανάστης και θέλεις να παίρνεις τηλέφωνο τα δεκαεφτά ξαδέλφια σου στο Μουμπάι με φθηνή κάρτα ομιλίας).


Κι αφού φχαριστήθηκα όλα ετούτα τα ενδιαφέροντα που είδα, απεφάσισα να φύγω. Στην έξοδο, σε ένα πεζουλάκι παραδίπλα από το μουσείο, δύο μουσουλμάνες ντερλίκωναν κάτι σάντουιτς. Βρήκα σχεδόν αστείο, το κοντράστ ανάμεσα στο καθηλωμένο μαύρο τους και το πολύχρωμο τριγύρω τους. Αλλά είναι βλέπεις κι αυτές κομμάτι της british ταυτότητας, όπου η πολυπολιτισμικότητα είναι πλέον βίωμα και αντίληψη. Κάπου εκεί κατάλαβα τον τίτλο της έκθεσης που είχα μόλις δει. "This is what makes Britain, modern!" φώναξα ενθουσιασμένος! "Η ικανότητα της χώρας να προσαρμόζεται, να αλλάζει, να δημιουργεί και να σκέφτεται, χωρίς να χάνει στη διαδρομή την ταυτότητά της." Οι δύο γυναίκες με κοίταξαν με κάποιο τρόμο και φανερή ανησυχία. "This is what makes Britain, modern!" επανέλαβα χαμηλόφωνα και απομακρύνθηκα ενόσω με κοίταζαν με απορία.

6 σχόλια :

  1. Πολλά αγαπημένα αντικείμενα αλλά αυτό που με καθηλώνει πραγματικά είναι

    α. ο τηλεφωνικός θάλαμος (δεν σταμάτησα να φωτογραφίζομαι σε τέτοιους στους δρόμους της Λόντρας εκνευρίζοντας Ινδούς και Πακιστανούς

    β. Το σάντουιτς διότι πεινάω τρελά. Τι είχε μέσα; Πως μύριζε; Ήταν αρκετά φρέσκο; Έπαιζε παστούλα μετά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αχ αγαπάω Λονδίνο...τα φοιτητικά μου χρόνια......South Kensington, west end girl.....
    Τι μου θύμισες πτηνό μου...
    Καλό μήνα:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @tremens, έχω κατά καιρούς φωτογραφίσει διάφορους τέτοιους τηλεφωνικούς θαλάμους -θύμησέ μου να κάμω σχετικό ποστ! Το σάντουιτς ήταν απ'αυτά τα πλάστικ που πουλάνε στα σούπερ-μάρκετ. Στη φωτό αν προσέξεις, θα παρατηρήσεις και το έντρομο βλέμμα που μου έριξε η μούσλιμ-λέιντι.

    @serenata, Λονδίνο αγαπημένη πόλη πτηνού. Καλό μήνα και σε σένα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. αρκετά ενημερωτική αναρτηση!ανάμεσα στα άλλα είδα και το μιξερ μου που το έχω εδω και 15 χρόνια!
    αν δεν ξεπουπουλιάζεις πολύ θα στο πάρω το απάρτμεντ,να το μοιραζόμαστε όμως μισό χρόνο ο καθένας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλαμιά στον Κάμπο1 Αυγ 2012, 2:49:00 μ.μ.

    Εμένα, πάλι, δείξε μου (και αγόρασέ μου) μηχάνημα της Κένγουντ - μίξερ, μούλτι, μπλέντερ, ό,τι νάναι- και πάρε μου τη ψυχή. Εν προκειμένω πολύ μ' αρέσει και η ζουμπουρλούδικη, ριγέ πολυθρόνα. Ιδανική για χουχούλιασμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @Nasia, ξεπουπουλιάζω μόνο κάθε άνοιξη, αλλά μπορείς να γιομίζεις μαξιλάρια!

    @Καλαμιά στον Κάμπο, η πολυθρόνα αυτή μου γυάλισε κι εμένα. Και δεν μπορείς να φανταστείς πόσο θα ταίριαζε στο σπίτι μου με εμένα από πάνω της να κάθομαι! Και το μίξερ μου άρεσε, εννοείται! Γενικά ήθελα να πάρω την έκθεση και να φύγω. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts