Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας


Σε μία προσπάθεια να απαντήσει στο ερώτημα πώς αντιλαμβάνεται ο αμερικανός τον εαυτό του, το πτηνό επισκέφθηκε πριν μερικές εβδομάδες το National Museum of American History στην Ουάσινγκτον. Με την εξής απορία: τι είναι το αμέρικαν χίστορι και τι μπορεί να περιέχει ένα μουσείο αφιερωμένο σε αυτό, ο-ε-ο; Και πριν σπεύσεις να απαντήσεις "Τζον Γουέιν, Έλβις Πρίσλεϊ και αδελφές Καρτνάσιαν σε μισή αίθουσα", να σου πω ότι το μουσείο είναι τεράστιο και χρειάζεσαι ώρες για να το περπατήσεις όλο! 

Η πρώτη έκπληξη ήλθε σε μία από τις προθήκες του ισογείου όπου συνάντησα την Πάτσυ Κλάιν. Όχι την ίδια μη-χειρότερα (αυτό δεν θα ήταν αμέρικαν χίστορι, αλλά αμέρικαν ζόμπι, δεδομένου ότι την εχάσαμε το '63), αλλά τη στολή με την οποία τραγουδούσε το κάντρι του γελαδάρη. Από τα κοτόπουλα του Κέννυ Ρότζερς μέχρι τα πεπόνια της Ντόλι Πάρτον, η "βαθιά" Αμερική τη βλαχιά δεν μπορεί να την υπερβεί με την καμία. Να μου πεις, μπορούμε εμείς να υπερβούμε το νταούλι; Μπορεί ο αυστριακός να υπερβεί το τιρολέζικο; Έχεις ένα πόιντ!


Ακριβώς απέναντι από την Πάτσι, η στολή του Ζούπερμαν. Που εντέλει αν τον απομονώσεις από το εφέ, είναι ένας αστείος τύπος με κόκκινο βρακί (πάνω από το κολάν). Και πολύ ντεμοντέ ζώνη. Α και χωρίστρα, δηλαδή έλεος! Αλλά αν το καλοσκεφθείς το παραδέχεσαι ότι η Αμερική σού έχει φτιάξει τις πιο συναρπαστικές ποπ ιστορίες. Ακόμη κι αν είναι πνιγμένες στην αφέλεια (έχεις δει τον σκύλο του Ζούπερμαν με τη μπέρτα;), δεν χορταίνεις να τις καταναλώνεις.


Στις επόμενες προθήκες, οι αμερικάνοι στέκονταν και χάζευαν κυρίως διάφορα εκθέματα περί μπέιζμπολ. Το πτηνό πάλι -που το μπέιζμπολ αρνείται να το καταλάβει- είχε λιγωθεί με το πρώτο τεύχος του Action Comics που μην το βλέπεις έτσι αθώο, είναι καρασπάνιο, υπερπολύτιμο και αποτιμάται πάνω από 2 εκατ. δολάρια. Δηλαδής αν είχες ένα τέτοιο, δεν χρειαζόταν να ξαναδουλέψεις ποτές! Αν είχες 500 τέτοια, μείωνες σημαντικά το χρέος της Ελλάδος. Ως και ξοφλούσες μη σου πω!


Μία μεγάλη ενότητα του μουσείου είναι η μηχανοκίνηση, για την οποία νιώθουν υπερήφανοι οι αμερικάνοι. Εντάξει, δικαίως. Όπου μπορείς λοιπόν να δεις μία σειρά από ωραιότατες αντίκες αυτοκίνητα, μοτοποδήλατα, τρένα ως και αεροπλάνα! Όταν ήμουν μικρός είχα πολλές τέτοιες αντίκες σε μινιατούρα και έβαζα τα πλέιμομπίλ μου να βολτάρουν αλά μπελ εποκ.



Μία ευαίσθητη πτυχή του αμέρικαν χίστορι είναι το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δουλείας. Το οποίο θα μου επιτρέψεις να σου πω, ότι το αντιμετωπίζουν με μία γλυκερή υποκρισία που παραπέμπει σε ταινία του Σπήλμπεργκ (ουχί τον Ε.Τ. τον εξωγήινο, το Πορφυρό Χρώμα εννοούσα -αλλά και με τον Ε.Τ. που λες εσύ, πάλι μέσα πέφτεις). Επειδής υπάρχουν σκελετοί στο ντουλάπι και ο ρατσισμός είναι μία υφέρπουσα πραγματικότητα, η μικρή μαύρη σκλάβα που καθαρίζει φασολάκια δεν αρκεί για μία ειλικρινή συζήτηση για το παρελθόν και το παρόν των φυλετικών διακρίσεων. Τώρα βέβαια θα με ρωτήξεις αν υπάρχει λαός που να μπορεί να συζητήσει ειλικρινά το παρελθόν του. Και θα σου απαντήσω πως όχι, δεν υπάρχει. Αναγνώστης, ουάν μορ πόιντ.



Επιστροφή στην ελαφρότητα και τη δεκαετία του '50. Δεν ξεύρω αν εσύ θα έβαζες μία χασαποταβέρνα από τα Βλάχικα στο μουσείο του γκρικ χίστορι, αλλά οι αμερικάνοι βάζουν ένα μπαρ. Είναι αυτό το κλασικό που πας να παραγγείλεις ένα μαρτίνι και ο μπάρμαν θυμάται ότι τη φάτσα σου την έχει δει πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα ("καταζητείται ο αντεροβγάλτης Τζο").



Στην ενότητα "Contemporary America", εκτίθενται οι πρώτοι προσωπικοί υπολογιστές που σου έσιαξε ο Στιβ Τζόμπς και σου άλλαξε τον κόσμο. Να ας πούμε ετούτος ο Apple II του 1980 μπορεί σήμερα να σου μοιάζει με ντιβανοκασέλα, αλλά τότες το έλεγες κορυφαία τεχνολογία και έπεφτες κάτω να του κάμεις υποκλίσεις.



Ένδιαφέρον έχει και ετούτη η κουζίνα. Όχι δεν είναι της Νεοσέτ. Είναι της Τζούλια Τσάιλντ. Σα να λέμε Βέφα Αλεξειάδου, αλλά με πολύ πιο αστεία φωνή. Μπορεί να έχεις δει και την ταινία με την Μέριλ Στριπ που υποδείεται τη Τζούλια (αν όχι, δεν χάνεις και τίποτα -ζούπερ ερμηνεία, ανύπαρκτο στόρι, χαμένο δίωρο). Σύμπασα η κουζίνα με τα τετζέρια, τις πιατοθήκες και τα σύνεργα, ως έκθεμα του μουσείου.


Λίγο παρακάτω, συναντάς και τα μάπετς. Εδώ, το πτηνό βρήκε τη χαρά του, φωτογράφισε μία-μία τις προθήκες, έκατσε κάτω ανακούρκουδα και χάζεψε για ώρα τις κούκλες και γενικά πέρασε κουόλιτι τάιμ.



Τον Κέρμιτ τον βρίσκεις και μόνο του σε ολόδικιά του βιτρίνα και με το στόμα στη γνωστή χαζοχαρούμενη έκφραση. Κλείστο ρε, θα καταπιείς καμία μύγα! Α ναι, όλο ξεχνάω ότι είσαι βάτραχος!



Στην ενότητα με τα παιδικά, ωρίσκεις και άλλα ενδιαφέροντα πράγματα, όπως αναμνηστικά από το Mickey Mouse Club (το αειθαλές σόου από το οποίο ξεπήδησαν φιντάνια όπως η Μπρίτνεϊ Σπίαρς και η Κριστίνα Αγκουιλέρα), τον Lone Ranger και το Howdy Doody. Επίσης θυμήθηκα τον Captain Kangaroo και ένα δάκρι κύλησε στο ράμφος μου. Captain Kangaroo σε αγαπώ!



Λίγο παρακάτω, σε περιμένει ένα από τα πλέον προβεβλημένα εκθέματα του μουσείου: τα μαγικά γοβάκια της Ντόροθι από το Μάγο του Οζ. Κι ενώ εσύ σκέφτεσαι "ε όχι, τι άλλο θα δούνε τα ματάκια μου", εγώ σου υπενθυμίζω εμφατικά ότι βρισκόμαστε ακόμα στο μουσείο αμέρικαν χίστορι. Από τον εντυπωσιασμό που έβλεπες στα μάτια των επισκεπτών του μπροστά στο συγκεκριμένο έκθεμα, θα έλεγες ότι οι χοντρές αμερικάνες με τις φωτογραφικές σχεδόν πιστεύουν πως είναι όντως μαγικά τα γοβάκια.



Επειδής το μουσείο είναι υπέρ της πολιτικής ορθότητας και επιφυλάσσει χώρο και για το "κακό", ακριβώς δίπλα από τα γοβάκια, σου μοστράρει τα αγαπημένα αξέσορις της κακιάς μάγισσας (καπέλο-χωνί και μπότα).



Τέλος η πιο αγαπημένη ενότητα που μαζεύει τον περισσότερο κόσμο είναι εκείνη που τιτλοφορείται "The First Ladies" και όπως καταλαβαίνεις είναι αφιερωμένη στις κυρίες των Προέδρων. Εκεί εκτίθενται διάφορες βραδυνές τουαλέτες που φόρεσαν οι κυράδες σε επίσημες εκδηλώσεις ή στις ορκωμοσίες των συζύγων τους (δεν μπορείς να διανοηθείς το κακό γούστο!), αλλά και σερβίτσια με το μονόγραμμα ή την υπογραφή τους. Δηλαδής έλεος. Δεν είσαι και η Μαρία Αντουανέτα γλυκιά μου, να έχεις δικά σου σερβίτσια. Ούτε καν το Άκρον Ίλιον Κρυστάλ.



Από τις πολλές φωτογραφίες που τράβηξα εκεί (και τις οποίες σκοπεύω να χρησιμοποιήσω για ευχετήριες κάρτες σε φίλους και γνωστούς δις κρίστμας), επιλέγω να σου δείξω εδώ εκείνη με το σερβίτσιο της Λόρα Μπους, που είναι στο χρυσαφί με πουά μπορντούρα, διακοσμητικά στεφάνια και στη μέση ένας αητός καθότανε. Φίλες και φίλοι, το δίνουμε σε σετ με φλιτζανάκι και σουπιέρα, οι τηλεφωνικές γραμμές παραμένουν ανοιχτές.



Αφού ολοκλήρωσα την πολύωρη περιήγηση, απεφάσισα κατά το συνήθειο, να σταματήσω και στο σοπ να πάρω τίποτις μαγνητάκια, αυτοκόλλητα ή τον κέρμιτ σε μπρελοκ. Όπου βεβαίως έβρισκες τα πάντα όλα! Και κουκλίτσα-Ντόροθι και μαντήλα-Λόρα Μπους και αυτοκόλλητα-Μισέλ Ομπάμα και ταψάκια-Τζούλια Τσάιλντ!


Και πολλά πολλά μαγικά γοβάκια! Όλα βεβαίως ήταν μέιντ ιν Τσάινα.


Πριν φύγω, στάθηκα σε δύο κιόσκια δίπλα στην έξοδο. Στο πρώτο, το μουσείο ρώταγε τους επισκέπτες, τι άλλο θα ήθελαν να δουν στις προθήκες. Άλλος έλεγε την τρομπέτα του Λούιζ Άρμστρονγκ, άλλος την ηλεκτρική σκούπα της Electrolux, άλλος το Mickey Mouse του Disney, άλλος την εκπομπή "Saturday Night Live", άλλος τα "Hunger Games". Ήμουν που ήμουν προβληματισμένος, διάβασα και αυτά και απόγινα.


Το δεύτερο κιόσκι ήταν ακόμη πιο χωρατατζίδικο. Σε καλούσε να δώκεις donation (είναι πολύ σύνηθες στην Αμερική -σε κάθε βήμα σου, υπάρχει κάποιος που σου ζητάει να δώκεις donation για κάτι) για να βοηθήσεις την προστασία των εθνικών θησαυρών. Και από κάτω εικονίζονταν τα γοβάκια της Ντόροθι. Ως εθνικός θησαυρός. (εντάξει τη φωτογραφία την πήρα για να σου δείξω και μία χοντρή αμερικάνα που αποτέλεσε αγαπημένο κινούμενο έκθεμα για το πτηνό!).


Έχω καταλήξει ότι με την Αμερική συμβαίνει το εξής παράδοξο: εκεί που νομίζεις ότι την ξεύρεις καλά μέσα από τις ταινίες, τις σειρές, τις μουσικές, τις πολιτικές και τις λογής λογής αναφορές, ταυτόχρονα συμβαίνει να μην την ξεύρεις και καθόλου. Εν προκειμένω, από τη μία λες μπράβο για την τόλμη του να βάλουν στο μουσείο τον Κέρμιτ και τα μαγικά γοβάκια, δίπλα στην Apple και την ατμομηχανή. Από την άλλη, δεν είσαι καθόλου σίγουρος αν όλη αυτή η κάπως αναπάντεχη σύνθεση εκθεμάτων περιέχει τον αυτοσαρκασμό (που θα το έβρισκα ως και χαριτωμένο) ή αν την παίρνουν τελείως σοβαρά ως τη μόνη ιστορική και πολιτιστική αναφορά που διαθέτουν. Έχοντας περπατήσει αρκετά την Αμερική, έχω καταλήξει: Ναι, είναι τόσο αφελείς.

17 σχόλια :

  1. χτες σκεφτόμουν να σου ζητήσω ανάρτηση απο το μουσείο με τους δεινόσαυρους!λέω ,δεν μπορεί ,θα έχει πάει το πτηνό!!!και τι βλέπουν τα ματάκια μου;;;
    υπάρχουν τέτοια μουσεία;;Να γιατί το ΑΜΈΡΙΚΑ είναι προχώ!!!!!!!!!
    θέλω να μου βρεις μουσείο που να έχει εκθέματα που να αφορουν ή να χρησιμοποίησαν μόνο γυναίκες!!!κάτι θα υπάρχει εκεί....
    την ταινία ''οι υπηρέτριες'' (νομίζω έτσι λεγόταν)την έχεις δει;;;έχει σχέση με το ρατσισμό...
    καλημέρα,τσίου τσίου!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τα μαγικά γοβάκια της Ντόροθυ (τα κινέζικα) είναι τίγκα στη χρυσόσκονη...όποιος τα αγοράσει θα λαμπυρίζει για το υπόλοιπο του βίου του...
    Η ταινία με την δε θυμάμαι πως τη λένε, αυτή που έπαιζε η Μέρυλ Στριπ..ήταν η πιο ηλίθια ανούσια και βαρετή ταινία που είχα την ατυχία να δω...πάει το δίωρο τζάμπα...
    Σα μουσείο είχε και καλά εκθέματα είχε και χαζομαρούλες...αλλά κάπως έπρεπε κι αυτοί να γεμίσουν όλον αυτό το χώρο!!
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ωραιότατο το μουσείο, πιγκουίνε! Έχω μάλιστα να σου πω ότι κάποια από τα εκθέματα ενθουσίασαν τον 17 μηνών γιο μου, που είχα αγκαλιά κατά την ανάγνωση του ποστ...:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλημέρα και καλή εβδομάδα!!
    Περίεργη αντίληψη περί ιστορίας, μα την αλήθεια!! Για τις στρατιωτικές επεμβάσεις ανά την υφήλιο, εννοείται στο όνομα της διασφάλισης της διεθνούς ειρήνης και των δημοκρατικών ελευθεριών, ούτε κουβέντα; Τι μετριοφροσύνη!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλαμιά στον Κάμπο24 Σεπ 2012, 3:26:00 μ.μ.

    Αν δηλαδή φτιάχναμε κι εμείς κάτι παρόμοιο θα έπρεπε να βάζαμε μέσα,

    απ΄τα παλιά π.χ.
    -τη σούβλα του Αθανάσιου Διάκου
    -ένα σακί με πατάτες από τον καιρό του Καποδίστρια

    απ΄τα νεότερα π.χ.
    -τις παρτιτούρες ή το πιάνο του Καρβέλα
    -τα κουστούμια του Φλωρινιώτη
    -το πόστερ του Κιάμου(ή του Βέρτη ή της Πάολας ή όποιου άλλου διομορφώνει πολιτισμό)
    -το κέρινο ομοίωμα της Τατιάνας Στεφανίδου(ή της Μελέτη,ομοίως ως άνω)
    -το ρητό της Χαλκιά ότι η νίκη είναι στο DNA του ΄Ελληνα
    -από ένα φύλλο της Αυριανής και της Εσπρέσσο
    -το βραβείο της Παπαρίζου στη Γιουροβίζιον
    -ένα ηθικό και τίμιο σκάφος έλληνα βουλευτή
    -φωτογραφίες προέδρων και υπαλλήλων της βουλής(αντί για φωτογραφίες πρώτων κυριών)
    -το ποδήλατο του Γιώργου

    ή ότι άλλο θέλει κανείς να προσθέσει που καθρεπτίζει τους 2 τελευταίους αιώνες μας,γιατί ως γνωστόν οι άλλοι ήταν ακόμα σκαρφαλωμένοι στα δέντρα όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες ή στην πιο μοντέρνα εκδοχή, οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ιστορία, όχι αστεία!! Χαχαχαχα! Κανονικά θα έπρεπε το μουσείο να ήταν λαογραφικό και ουχί αμέρικαν χίστορυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Απίστευτο μουσείο, απίστευτο post (για άλλη μια φορά) και απίστευτη η λατρεμένη χοντρή στο τέλος. μου θυμίζεις εμένα που όταν δούλευα στη Σουηδία πριν 1654 χρόνια είχε ξαμπαρκάρει κρουαζιερόπλοιο με χοντρές και έβγαινα απ το πόστο μου να τις αποθανατίσω!

    με συγκίνησες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @Nasia, υπόσχομαι να ασχοληθώ σύντομα με τους δεινόσαυρους (πτηνό δέχεται και παραγγελιές!) και με το ρατσισμό στο Αμέρικα! Τις Υπηρέτριες, τις έχω δει και μου άρεσαν! Οσο για το άλλο που ρωτάς, στο ντι-σι υπάρχει μουσείο αφιερωμένο στις γυναίκες δημιουργούς που το προτείνω γιατί το βρήκα πρωτότυπο και τελοσπάντων ενδιαφέρον ως κόνσεπτ (αν και κάπως σεξιστικό). Για περισσότερες πληροφορίες, δες εδώ: http://www.nmwa.org/

    @me(maria), η ταινία για τη ζωή της Τζούλια Τσάιλντ, απερίγραπτη ανοησία! Εγώ περιμένω την αντίστοιχη για τη ζωή της Βέφας Αλεξειάδου!

    @gerasime, είναι μουσείο και για μικρούς και για μεγάλους!! Ανεξαρτήτως του βαθμού ελαφρότητας των εκθεμάτων, είναι μία επίσκεψη κατά την οποία περνάς καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @stella, είχαν κάτι σαχλαμάρες για το Βιετνάμ και κάτι καρβουνιασμένες σημαίες τους από τους διάφορους πολέμους, αλλά προτίμησα να σταθώ στον Κέρμιτ για να μην εκνευριστούμε όλοι μαζί! Για τον πατριωτισμό των αμερικανών, πρέπει να αφιερώνω άλλο πόστ!

    @Καλαμιά στον Κάμπο, επίσης το αντίστοιχο γκρικ χίστορι μιουζίουμ, θα έπρεπε να περιλαμβάνει το τακούνι της Βατίδου, τον Χόχο της Σελήνης από τη Λάμψη, το μηχανάκι από το οποίο έπεσαν ο Κεντέρης και η Θάνου, την τέντα που είχε στηθεί για τους δημοσιογράφους έξω από το Ωνάσειο επί ασθένειας του Ανδρέα, τη φουλ δισκογραφία από τα Ζουζούνια και τους Μαζού και μία ξαπλώστρα των χιλίων ευρώ από την Ψαρού! Επίσης, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @DaNaH, αμέρικαν χίστορι δεν το λες εύκολα! Αφού για να καταλάβεις, όταν βγήκα, ξανακοίταξα την πινακίδα για να βεβαιωθώ ότι δεν είδα τίποτις άλλο άσχετο... Αλλά όχι, η πινακίδα επέμενε στο αμέρικαν χίστορι!

    @tremens, ντρέπομαι που το παραδέχομαι, αλλά είμαι πολύ επιρρεπής στη φωτογράφιση πάνχοντρων αμερικανίδων! Διαθέτω τεράστια συλλογή από σπάνιες χοντρές και υπερσπάνιες γριές! Κάποτες θα κάνω φωτογραφική έκθεση, που θα κάμει χοντρό πάταγο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Σύμφωνα με την wikipedia Με τον όρο Ιστορία εννοείται η συστηματική μελέτη του παρελθόντος εστιασμένη κυρίως στην ανθρώπινη, δραστηριότητα έως την παρούσα εποχή, οπότε δεν καταλαβαίνω γιατι αμφισβητούμε την όποια (μικρή σύμφωνοι)ιστορία της Αμερικής.

    Δεν λέω, σπουδαία τα φώτα του δικού μας κλασσικού πολιτισμού, αλλά όταν παρασύρονται σαν σε ανεμοστροβιλο από τα Mcdonalds, starbucks, polo ralph loren, tommy,Lost,Friends,Big Bang Theory, Harry Potter, 50 shadows of Grey κλπ δεν είναι ευκολο να υποστηρίξει κανείς την απουσίας της Αμερικάνικής Ιστορίας.Ή όχι?

    Ότι θα μπορουσε να περιλαμβάνει πληθώρα άλλων θεμάτων είναι γεγονός (βλέπε Ιθαγενείς, προέδρους ΗΠΑ, κλπ) αλλά και πάλι νομίζω κάτι θα βρισκαμε να κριτικάρουμε εμείς οι Πολιτισμένοι και ουχί ανιστόρητοι Ελληνές !!!

    Φοβερο - φοβερό ποστ παρόλα τα σχόλια (για να μην ξεχνίομαστε) οπως και όλα τα τελευταία σου. Εχεις ρέντα τώρα τελευταια πτηνο, ευγε!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. γιατί βρε Πιγκουίνε; εμενα πολυ μου άρεσε η ταινία με την Τζούλια...τη μαγείρισσα, όχι εκεινη με τη σαμπάνια :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @bLogIrl

    Η αληθεια είναι ότι αυτή με τη σαμπάνια είχε σεναριακές αδυναμίες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Έχω ένα τέτοιο κομικ! Που εξαργυρώνω???
    Βρε πτηνό, λύσε μου μια απορία, Αμερική πηγαινοέρχεσαι ή μένεις εκεί? Δεν μπορώ να σε βάλω στο χάρτη βρε παιδί μου! Να γίνεις άλλο πουλί αποδημητικό καλύτερα, ο πιγκουίνος δεν είναι ή μήπως είναι? (βλέπε Μαγαδασκάρη)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. @Devil's Advocate, συμφωνώ μαζί σου! Φυσικά και έχουν ιστορία οι αμερικάνοι και με πολλές λαμπρές στιγμές (η απόβαση στη Νορμανδία και ουσιαστικά η διάσωση του κόσμου από το ναζισμό, η κατάκτηση της σελήνης, η επιχειρηματική δημιουργικότητα, η επανάσταση της πληροφορικής και πολλά άλλα). Απλώς είναι λίγο αστεία η προσέγγισή τους και η σπουδαιότητα που αποδίδουν σε (ήσσονος σημασίας και ας μου επιτραπεί εδώ η αξιολογική κρίση) σύμβολα ή γεγονότα. Επίσης είναι τουλάχιστον αφελής -αν όχι υποκριτική- η προσπάθειά τους για εξωραϊσμό των μελανών τους στιγμών (όπως η δουλεία και οι επεμβάσεις στο Βιετνάμ, το Ιράκ και το Αφγανιστάν). Το μουσείο πάντως είναι απολαυστικό και πολύ ητ φχαριστήθηκα την επίσκεψη!

    @bLoGirL, όταν την είδα την ταινία, η ερμηνεία της Μέριλ μού φάνηκε τελείως αστεία (μα μίλαγε σα φραγκόκοτα!). Μετά είδα στο youtube πώς μιλούσε η ορίτζιναλ Τζούλια Τσάιλντ (ακριβώς ίδια με φραγκόκοτα) και απέδωσα για μία ακόμα φορά τα ρισπέκτ μου στη Μέριλ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @Georgina Kassavetes, η βάση μου είναι η Αθήνα, αλλά σουρτουκεύω συνέχεια! Είμαι αυτό που λέμε "κοσμοπτηνό".

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts