Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Εννέα Έντεκα


Θα ξεκινήσω με ένα φλας μπακ (ή ένα φλας γκόρντον, πάρτο όπως θες): πριν έντεκα χρόνια ήμουν ένας πολύ διαφορετικός άνθρωπας. Φοιτητής, φέρελπις και φιλόδοξος. Ζούσα με διάφορες χίμαιρες, τύπου το μέλλον μού ανήκει, η Ελλάδα είναι μία αναπτυγμένη χώρα, η παγκοσμιοποίηση δεν είναι δα και τόσο κακό πράμα, το "Πάμε Έλα" της Πάμελα είναι το ξεκίνημα μίας λαμπρής καλλιτεχνικής καριέρας και άλλα τέτοια. Ώσπου εκείνο το μεσημέρι του Σεπτέμβρη, έπεσε το πρώτο έκτακτο δελτίο και είπα από μέσα μου "ουπς!". Διότι βεβαίως το κακό δεν ήταν ότι έπεσε το δελτίο, αλλά ότι έπεσε το αεροπλάνο. Πάνω στον δίδυμο πύργο. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου συνειδητοποίησα ότι βλέπω χίστορι ιν δε μέικινγκ. Α ναι, και ότι η Πάμελα δεν θα κάμει σπουδαία καριέρα άφτερ ολ.



Έντεκα χρόνια μετά και ήμουν σε εκείνο ακριβώς το σημείο. Το πόιντ ζίροου. Κοίταζα ψηλά τους νέους ουρανοξύστες που κατασκευάζονται τριγύρω, χάζεψα για λίγη ώρα και τον εμβληματικό "Πύργο της Ελευθερίας" που ήδη βρίσκεται σε προχωρημένη φάση δόμησης. Γερανοι παντού, κατασκευαστικός οργασμός. Και στη μέση το μνημείο για εκείνη την τραγική μέρα. Που άλλαξε με έναν τρόπο τη ζωή μας. Και που ακόμα και η κρίση που ζούμε σήμερα, συνδέεται με εκείνα τα αεροπλάνα (κομπλικέ συλλογισμός, αλλά μπορώ να στον επιχειρηματολογήσω -λονγκ στόρι).



Πήρα το τίκετ μου από το παρακείμενο κιόσκι και στάθηκα σε μία βέρι βέρι χιουτζ ουρά, μαζί με χοντρές αμερικάνες που κοιτάζανε με δέος τις επεξηγηματικές πινακίδες και φωτογράφιζαν τις σημαίες και τα κτήρια τριγύρω.



Αφού περάσαμε από μία σειρά εξονυχιστικών ελέγχων, με αστυνομικούς να μας φωνάζουν "move on!", "hurry up!", "open your bug!", "put your electronics in here!" (που θα σου έλεγα που θα βάλω τα ελεκτρόνικς μου) και άλλα τέτοια χαρωπά, μπήκαμε σε μία νέα ουρά που οδηγούσε σε μία άλλη ουρά και μετά σε μία ακόμη ουρά και κάπως έτσι πέρασα μισή ώρα από τη ζωή μου.



Τουλάχιστον στη διαδρομή φωτογράφιζα (λάθρα) τις ανεκδιήγητες πινακίδες που έλεγαν ότι βρε, απαγορευόταν να φέρεις πάνω σου στιλέτο, όπλο ή βόμβα. Δηλαδής έλεος, αν είχα στιλέτο, όπλο ή βόμβα, θα το είχα ήδη χρησιμοποιήσει τόσην ώρα που μου κάμεις τα νεύρα κρόσσια με τις ουρές και τους ελέγχους!



Εντέλει έφθασα στο μεμόριαλ. Που πέραν της γκρίνιας, είναι στ'αλήθεια πολύ ιμπρέσιβ. Κάτσε να προσπαθήσω να στο περιγράψω: στο χώρο που ήταν χτισμένοι οι δύο δίδυμοι πύργοι, έχουν δημιουργηθεί δύο τεράστιες τετράγωνες δεξαμενές που γιομίζουν συνεχώς με νερό που ρέει από τις άκρες προς το κέντρο και ύστερα βυθίζεται σε ένα σκοτεινό και φαινομενικά απύθμενο πηγάδι. Τι εννοείς δεν κατάλαβες; Ε, δες τις φωτογραφίες!




Στην κουπαστή που στεφανώνει τις δεξαμενές, θα βρεις εγχάρακτα με μεγάλα γράμματα, τα ονόματα των όσων χάθηκαν εκείνη την Τρίτη. Διάβασα μερικά από αυτά. Σκέφθηκα την αγωνία των ανθρώπων πάνω στα φλεγόμενα κτήρια. Ήρθαν στο μυαλό μου οι αγωνιώδεις βουτιές κάποιων στο κενό.



Έτσι κι αλλιώς, η συνεχής και καταρακτώδης ροή των υδάτων δημιουργεί ένα θέαμα πραγματικά υποβλητικό. Και σχεδόν σε αναγκάζει να κάτσεις και να σκεφθείς διάφορα πράγματα. Ας πούμε την απώλεια. Τη ζωή και το θάνατο. Τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Το αύριο που μας ξημερώνει. Ή ακόμη και υπαρξιακά σου θέματα, πιο προσωπικά. Στέκεσαι και παρακολουθείς το νερό να πέφτει με ορμή και προβληματίζεσαι. Αυτό έκαμα κι εγώ.



Πριν έντεκα χρόνια ήμουν ένας διαφορετικός άνθρωπας. Ζούσα σε μία φούσκα. Με διάφορες χίμαιρες, τύπου το μέλλον μού ανήκει, η Ελλάδα είναι μία αναπτυγμένη χώρα, η παγκοσμιοποίηση δεν είναι δα και τόσο κακό πράμα, το "Πάμε Έλα" της Πάμελα είναι το ξεκίνημα μίας λαμπρής καλλιτεχνικής καριέρας και άλλα τέτοια.



Σε αυτά τα έντεκα χρόνια που μεσολάβησαν άλλαξε ο κόσμος πολύ, άλλαξα κι εγώ. Και αν έμαθα κάτι, είναι να εκτιμάω τη ζωή και εκείνους που αγαπάω. Πέραν από οικονομικές συγκυρίες, διεθνείς συνομωσίες, πολιτικές αναλγησίες, κοινωνικές παλινωδίες, καθημερινές κακουχίες ή προσκαιρες αποτυχίες.

Το πηγάδι είναι βαθύ, ξεύρεις. Γι'αυτό πόζαρε και χαμογέλα.

9 σχόλια :

  1. Πάμε έλα

    μωρό μου

    πεθαίνω

    σε θέλω (μωρό μου)

    ναι, είναι φριχτό ότι η Παμέλα εξηφανίσθη, έγινε μανούλα κι αυτή άραγες;

    Πέραν της πλάκας ακόμα κι εγώ είχα σοκαριστεί εκείνη τη μέρα, θυμάμαι κάθε της λεπτομέρεια από τη στιγμή που πρωτοακούστηκε ότι επεσε αεροπλάνο στον Πύργο μέχρι τέλους... το θυμάμαι σα να ταν χτες!

    Επίσης θυμάμαι την ανεμελιά και τα όνειρα που είχα τότε... 30 χρονών μόλις και η ζωή μπρος στα πόδια μου, τώρα ναι μεν βροχή αλλά θα τα καταφέρουμε...

    Η τελευταία φωτό απλά όλα τα λεφτά, θα την τυπώσω να τη βάλω στο ψυγείο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ήταν συγκλονιστικό από τη στιγμή που το παρακολουθούσαμε στην τηλεόραση εως και σήμερα!έχω δει όλα τα ντοκιμαντέρ για το γεγονός ....το μνημείο δεν το είχα δει ως τώρα!
    ανατριχιαστικό...καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @tremens, η τελευταία φωτό είναι αφιερωμένη σε όλους τους σοβαροφανείς αυτού του κόσμου. Και στην Πάμελα. :)

    @Nasia, ναι ήταν όντως συγκλονιστική εκείνη η μέρα. Και ανεξαρτήτως της άποψης που έχει κανείς για το τι προκάλεσε όλη αυτή την καταστροφή (ο ισλαμικός εξτρεμισμός; ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός; οι διεθνείς συνομωσίες;), γεγονός είναι ότι η 11η Σεπτεμβρίου σηματοδοτεί την απαρχή μίας νέας, πιο σκοτεινής περιόδου της ιστορίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πριν έντεκα χρόνια τελείωνα το διδακτορικό μου στην Αγγλία, η σπιτονοικοκυρά μου που είχε συγγενείς στη ΝΥ είχε φρικάρει κι εγώ δεν είδα ποτέ τι έγινε γιατί είχα πολλά βιβλία αλλά καθόλου τι βι. Έκανα κι εγώ όνειρα, κι αν μου 'λεγες ότι μετά απο έντεκα χρόνια θα ζούσα σε μια χώρα που φορολογεί τα πτυχία, θα σε κοίταγα με κάτι μάτια να, σαν αυτά του αβαταρ σου...:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. να ενώσω και εγώ μία κραυγή αγωνίας με τις δικές σας για την μοίρα της Πάμελας

    (ωραίο ποστ πτηνό, άξιος άξιος)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Και υπάρχουν κάποιοι που το χάρηκαν...
    Ωραίο ποστ πτηνό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλαμιά στον Κάμπο12 Σεπ 2012, 3:17:00 μ.μ.

    Τότε στις 11.9. ήμουν στο σπίτι και είδα από την αρχή όλα όσα συνέβαιναν.
    Η ελληνική τηλεόραση συνδέθηκε αμέσως μόλις το πρώτο αεροπλάνο έπεσε πάνω στον πρώτο πύργο και φυσικά είδαμε ζωντανά το δεύτερο να διαπερνά τον δεύτερο πύργο.
    ΄Ηταν τρομακτικό και από κείνα τα πράγματα που σ΄αφήνουν άφωνο και καταλαβαίνεις ότι τα λόγια είναι φτωχά και λίγα για να περιγράψεις αυτό που νοιώθεις.
    Εκείνη η μέρα σημάδεψε και άλλαξε τις ζωές όλων των ανθρώπων στον πλανήτη ακόμη κι αυτών που δεν είχαν γεννηθεί ακόμη.
    Καμμιά φορά χρειάζεται να συμβαίνουν συνταρακτικά γεγονότα για να ξεκουνιόμαστε και να ξυπνάμε αλλά και να σπάει η φούσκα μέσα στην οποία ζούμε αλλά εκείνο το γεγονός παραήταν. Ξαφνικά η ανθρωπότητα περιβλήθηκε με μίσος, έχθρα και οργή απ' όλες τις μεριές και φαίνεται δύσκολο από κει και μετά να ξεχωρίσεις τους θύτες από τα θύματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πάω στοίχημα ότι όλοι θυμούνται που ήταν και τι έκαναν την ώρα που άκουσαν ή είδαν την είδηση(προσωπικά ήμουν στη δουλειά και μόνο το άκουσα), αλλά μετά στο σπίτι το πρώτο σοκ του ακούσματος το ακολούθησαν πολλά ακόμα βλέποντας τις τραγικές εικόνες..αυτό που θυμάμαι πιο έντονα είναι η οδύνη, ο θυμός και ο φόβος...
    Το μνημείο κι εγώ πρώτη φορά το βλέπω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts