Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Η Παναγία στα σύνορα



Εψές το μεσημέρι, είπα να κάμω μία βόλτα προς τα βόρια. Η θερμοκρασία έχει κατέβει αρκετά αυτές τις μέρες και ο ουρανός στάζει φθινόπωρο. Η μυρουδιά της βρεμένης γης μοιάζει με βάλσαμο, μετά από τους πυρομένους μήνες του καλοκαιριού. Σκαρφάλωσα τις πλαγιές του Γράμμου και του Σμώλικα, πέρασα την Κόνιτσα και το Καλπάκι κι έφθασα στο σημείο που συναντώνται ο Αώος με το Σαραντάπορο. Στάθηκα για λίγο δίπλα σε ένα αφημένο φυλάκιο και απήλαυσα τη ροή του ποταμού.



Τετρακόσια μέτρα από τα αλβανικά σύνορα, εκεί που τελειώνει σύμφωνα με το χάρτη η Ελλάδα, αντάμωσα με την Παναγιά. Πριν 1300 χρόνια, ο Κωνσταντίνος ο Δ' ο Πωγωνάτος ίδρυσε εδώ μία μονή, αφιερωμένη στην Παναγία. Κι επειδή έβαλε να τη σκεπάσουν με μεγάλες μολυβένιες πλάκες, την είπαμε Μολυβδοσκέπαστη.



Η μονή μοιάζει με μικρή πέτρινη καστροπολιτεία. Υψηλά τείχη αγκαλιάζουν τις εσωτερικές αυλές της, ενώ τριγύρω κελαρίζουν τα νερά και οργιάζει η φύση στις πλαγιές του όρους Μερόπη. Παρά το όνομά της, μολύβι δεν θα βρεις απάνου της, καθώς το έλιωσαν επί τουρκοκρατίας και το κάμανε βόλια.



Ένας ευγενέστατος νεαρός μοναχός, με καλωσόρισε και μου έπιασε την κουβέντα. Μου είπε ότι το μοναστήρι δέχθηκε κατά την υπερχιλιετή ζωή του, πολλές επιθέσεις και καταστροφές. Η τελευταία εξ αυτών ήταν από τους γερμανούς, που έβαλαν φωτιά και κατέκαψαν τα κελιά των μοναχών. Σήμερα ζουν εδώ, τρεις καλογέροι και τρεις δόκιμοι. Αρκετοί, αν αναλογιστείς πως για κάμποσα χρόνια ήταν εγκαταλελειμένη η μονή.


Μπορεί και να'ναι το παλαιότερο μοναστήρι επί ελληνικού εδάφους, είπε κάπως περήφανα ο μοναχός. Και μου έδειξε τις σκαλωσιές και τις εργασίες αποκατάστασης των υπέροχων, αλλά ξεθωριασμένων από την πολυκαιρία, εικόνων στους τοίχους. Με κέρασε και ωραιότατο λουκουμάκι και πριν τον αποχαιρετήσω, τον ερώτησα "Και πόσο απέχει απ'εδώ η Αλβανία;". Με κοίταξε κάπως πειραγμένος και μου απήντησε "η Βόρεια Ήπειρος είναι μόλις 400 μέτρα πέρα στην πλαγιά".


Φεύγοντας συναρπασμένος από ετούτο το θαυμάσιο μέρος, αναλογίστηκα πόσο βαριά είναι η ιστορία στις εσχατιές ετούτου του τόπου. 

14 σχόλια :

  1. Που γυρνάς πάλι πτηνό; Αχ στα μέρη που ήμουν φαντάρος, στο ηρωικό Καλπάκι!

    Εξαιρετικές φωτογραφίες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έχω παει σε αυτά τα μέρη αλλα όχι στη Μονή....μου άρεσε παρά πολύ όπως την εδειξες....
    Καλημερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. υπέροχα μέρη και κυρίως η διαδρομή προς τα εκεί (πάμε με τη γυναίκα μου ως ημερήσια εξόρμηση από ζαγοροχώρια)... φαντάζομαι πήγες και στο ομώνυμο χωριουδάκι, ανεβαίνοντας μέχρι την άκρη του (αν όχι πάμε παρέα την άνοιξη που τα χάνεις με τα χρώματα στα δέντρα:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μου θύμησες τώρα ένα ποιηματάκι-γλωσσοδέτη που λέγαμε παιδιά, "Μια εκκλησιά μολυβδωτή,μολυβδοκοντυλοπελεκητή...."

    Μαγεία η μυρουδιά της βρεμένης γης!
    Μαγεία η μονή της Παναγιάς!
    Μαγεία η ελληνική φύση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. KΑΛΗΜΈΡΑ
    δεν γνώριζα γι αυτή την Παναγία ούτε το μοναστήρι πολύ όμορφος τόπος φαίνεται
    ευχαριστώ που το μοιράστηκες μαζί μας
    μήπως θα μπορούσα να το αναδημοσιεύσω;
    θα μου άρεσε να το έχω κι εγώ..

    ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Tι όμορφο μοναστηρι ... από τα πιο όμορφα νομίζω... λιτό, απέριττο δεμένο άψογα με το περιβάλλον...
    Τυχερούλη που μπορείς και εκδράμεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @tremens, είδα κι απόειδα και πήρα τα βουνά! Κάμω φθινόπωρο στην Πίνδο και ανεβοκατεβαίνω τις πλαγιές αναπνέοντας τις μυρουδιές του δάσους!

    @Nasia, ε αφού έχεις έρθει κατα δω, σίγουρα γνωρίζεις τις ομορφιές ετούτου του υπέροχου τόπου! Το μοναστήρι είναι μία αναπνοή από τα σύνορα με την Αλβανία, στο σημείο που τελειώνει (;) η Ελλάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. α κι αν δε με πιστεύεις για τα δέντρα, αμέσως στην προτελευταία φωτογραφία εδώ:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Καλαμιά στον Κάμπο21 Σεπ 2012, 3:53:00 μ.μ.

    Έχω πάει εκεί μια φθινοπωρινή λίγο συννεφιασμένη μέρα όταν επισκέφτηκα την Κόνιτσα και περιηγήθηκα στις γύρω περιοχές.΄Ηταν ερημικά αλλά μαγικά. Λίγο περίεργα όμως, ίσως επειδή ξέρεις ότι κάπου εκεί κοντά τελειώνει το ελληνικό έδαφος και το βουνό που είναι απέναντι ανήκει αλλού.
    (Άσχετο:Από τον Σαίκσπηρ στην Ουάσιγκτον και από κεί στην Μολυβδοσκέπαστη. Πώς προλαβαίνει αυτό το πτηνό από τη μιαν άκρη της γης στην άλλη;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @gerasime, παρά το ψιλόβροχο, περπάτησα ως την άκρη του χωριού και έφθασα στο παρατηρητήριο για να αγναντέψω την αντίπερα πλευρά των συνόρων. Φαντάζομαι πως την άνοιξη, θα στήνει γιορτή η φύση τριγύρω!

    @Stella, τι ωραίο ποιηματάκι! Άκου εκεί ¨μολυβδοκοντυλοπελεκετή¨!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @ΔΕΛΦΙΝΑΚΙ, φυσικά και μπορείς να το αναδημοσιεύσεις! Πτηνό λατρεύει να μοιράζεται εντυπώσεις!

    @ΛΙΑΚΑΔΑ, είναι πολύ όμορφο το μέρος. Και η γεωγραφική του θέση καθαυτή, το κάμει πολύ ιδιαίτερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @gerasime, υπέροχες οι φωτό! Αυτό το γιοφύρι στους Κήπους, μαγευτικό! Ήμουν εκεί προχθές!

    @Καλαμιά στον Κάμπο, δεν είναι περίεργη η αίσθηση όταν κινείσαι δίπλα στα σύνορα; Σχεδόν φοβιστική! Κι όμως, πλαγιά από εδώ, πλαγιά και από εκεί. Τα σύνορα είναι συμβάσεις στο μυαλό μας! (το πτηνό είναι πανταχού παρόν!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Παρόλο που έχω πάει πολλές φορές προς τα κει, ούτε εγώ πήγα ποτέ στη Μονή...τώρα θέλω να πάω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts