Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Τι είν'τούτο καταμεσίς του κήπου;


Στην αρχή το πέρασα για εργαλείο κουζίνας (από αυτά που χαράσουμε τις πίτες και κόβουμε την πίτσα) και στ'όμολογώ πως μου ήρθε και μία λιγούρα. Ύστερα σκέφθηκα πως θα μπορούσε να είναι και μία ρόδα που μόλις σκόνταψε και πέφτει. Εντέλει είναι μία τεράστια γόμα. Από τον Claes Oldenburg. Χμ.


Εδώ έχουμε στα σίγουρα μία αράχνη, μη μου πεις όχι. Την οποία όμως η καλλιτέχνης Louise Bourgeois δεν εμπνεύστηκε μηδέ από το Σπάιντερμαν, μηδέ από την Νούλα Αραχνούλα που βρήκε στο μπάνιο της μια μέρα που απεφάσισε να περάσει με το ξεσκονόπανο τις γωνίες (επιτέλους!). Αλλά την εμπνεύστηκε από τη μάνα της παρακαλώ, που πέθανε λέει, όταν η αρτίστα ήταν 21 ετών. Και ναι, η αράχνη συμβολίζει για τη Louise, τη μητρότητα. (Μα)Νούλα Αραχνούλα; Μη χειρότερα!


Εκτός από τα πράσιν'άλογα, υπάρχουν και τα κόκκινα. Του Alexander Calder. Πίσω από το φουντωτό θάμνο, υπάρχει προειδοποιητική πινακίδα. "Μην καβαλάτε τα γλυπτά". Αλήθεια!


Ετούτο εφύτρωσε προσφάτως, το 2009. Το σιδερένιο δέντρο του Roxy Pain αρέσει πολύ και διαθέτει φωτογένεια! Άσε που είναι και μία καλή λύση για τα δάση της Ελλάδας, να ξενιάσει το κεφάλι μας κάθε καλοκαίρι από τις πυρκαγιές.


Εντάξει, είπαμε πως τα αμερικάνικα σπίτια είναι ψεύτικα και πέφτουν για το τίποτα. Αλλά το δισδιάστατο σπίτι είναι πια υπερβολή. Του Roy Lichtenstein. Παρότι επίπεδο, σου δημιουργεί την ψευδαίσθηση του βάθους. Βέρι βέρι νάις.


Τι παίρνεις, αν συνδυάσεις δεκαπέντε ανοιγμένα οκτάεδρα και δέκα τετράεδρα; Έλα που μου βγάζεις αμέσως το μιλιμετρέ χαρτί και το κομπιουτεράκι! Για να μην παιδεύεσαι, η σωστή απάντηση είναι το Moondog του Tony Smith. Αλλά και "παραζάλη" αν απάντησες, πάλι μέσα έχεις πέσει!


Περιέργη η πυραμίδα του Sol LeWitt, υπό μίαν έννοια τη λες και κυβιστική! Και ο ίδιος δηλαδής, περίεργος ήταν: έλεγε ότι δεν φτιάχνει γλυπτά, αλλά ότι τα δομεί. Που κοιτάζοντας τα έργα του, αυτό ακριβώς φαίνεται πως κάμει! Φορμαλισμός.


Ο Barry Flanagan βαρέθηκε το γνωστό θέμα του "σκεπτόμενου άνδρα" και απεφάσισε να τον αντικαταστήσει με έναν κούνελο. Το χιούμορ, του το αναγνωρίζεις. Από κοντά, είναι και χαριτωμένο!

Για να μη σε αφήσω και με την απορία, είμαστε στο πάρκο γλυπτών στο κέντρο της Ουάσινγκτον. Και χαζεύουμε παρέα τις ευφάνταστες ιδέες μερικών σπουδαίων δημιουργών. Τι εννοείς πώς βρεθήκαμε εκεί; Καλά εσύ δεν μου έλεγες πως θέλεις να σε πάω κάπου να ξεσκάσεις; Ε, πήρε και το πτηνό μια πρωτοβουλία.

14 σχόλια :

  1. Αν εξαιρέσεις την αράχνη - Ωδή Στη Μητρότητα - (Θεέ και Κύριε, τι μέγαιρα ήταν η μάνα της;) όλα τα άλλα παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον, ο κούνελος δε με μάγεψε (και ναι, είμαι φαν της Αλίκης)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. πολύ ωραία πτηνό ,κι εγω μπερδευτηκα με το σπίτι...επίσης ανησύχησα μήπως κάποιο απο τα παιδιά μου θελήσει να γίνει καλλιτέχνης και ποιος με σώζει μετά!!!!!!!
    τσίου τσίου!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Oλα μ'αρέσουν εκτός από την αράχνη το σπιτάκι και το οκτάεδρο...
    Η δε γόμα όλα τα λεφτά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @Νάσια
    δεν τη γλιτώνεις... λυπάμαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. tremens χαχαχαχαχα ,το σημειώνω κι αυτό....αλλά έχω το πτηνό που θα με παρηγορήσει!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @tremens, το έργο με την αράχνη θα μπορούσε να τιτλοφορείται "στα δίχτυα της μητέρας αράχνης" και να αναφέρεται στα φροϊδικά σύνδρομα συναισθηματικού στραγγαλισμού του παιδιού από τη μητέρα του. Ή καλύτερα, θα μπορούσε και απλώς να λείπει από το πάρκο μη-χειρότερα!

    @Nasia, το πτηνό είναι πολύ υπέρ της καλλιτεχνικής δημιουργίας και του αρτίστικ σπίριτ. Εξού και υποστηρίζει τα λογής λογής Ζουζούνια. Και τους Μαζού εντ δε Ζου.

    @ΛΙΑΚΑΔΑ, κι εγώ τα βρήκα ενδιαφέροντα. Και τελοσπάντων είναι ωραία τα συναπαντήματα με την τέχνη, εκεί που περιπατείς αμέριμνος στο πάρκο. Μακάρι να αποκτούσαν και τα δικά μας πάρκα, φυσιογνωμία και χαρακτήρα με κάνα γλυπτό της προκοπής. (αν και μάλλον θα γιόμιζε πολύ σύντομα με ανόητα γκράφιτι)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. εμένα ομως μου άρεσαν πτηνό μου.
    είμαι πολύ σοβαρά γιατρέ μου??
    καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλαμιά στον Κάμπο26 Σεπ 2012, 1:11:00 μ.μ.

    Τέχνη είναι και η Τζοκόντα,η Γκουέρνικα ή η Πιετά, τέχνη κι η γομολάστιχα, ο κούνελος ή η αραχνούλα.
    Τέχνη έκανε ο Ντα Βίντσι, ο Πικάσο, ο Ροντέν, τέχνη κάνουν και ο Smith, η Bourgeois κλπ. καλλιτέχνες που αναφέρεις.
    Κι η μυλωνού τον άντρα της με τους παραματευτάδες..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μόνο η αράχνη δε μου άρεσε...ήταν σχεδόν τρομακτική...!
    Όλα τα άλλα έχουν το κατιτίς τους..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. αχ πολύ με αρέσουν τα παιγνίδια με τις αναλογίες και τα μεγέθη, σαν παιδί αισθάνομαι! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @maria, κι εμένα μου άρεσαν, διότι αφενός σου κλείνουν το μάτι και αφετέρου δεν πολυπαίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά! Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά είναι που αναμένω από την σύγχρονη τέχνη και που εκτιμώ όταν τα βρίσκω! Διότι αν η αφηρημένη σύνθεση από σκυρόδεμα και μέταλλο πάει να σου το παίξει σοβαρή και περισπούδαστη, τότε το έχασε το παιχνίδι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @Καλαμια στον Κάμπο, ο καθένας με την τέχνη που του αξίζει! Και δεν εννοώ μόνο τους καλλιτέχνες, αλλά και τους φιλότεχνους! Πάντως αν έπρεπε να αποτολμήσω ένα μικρό σχόλιο, θα έλεγα ότι οι εικαστικές τέχνες έφθασαν στην κορύφωσή τους με την αρχαία ελληνική γλυπτική και τους μεγάλους φλαμανδούς ζωγράφους (κυρίως τον Ρέμπραντ)! Κατόπιν αναβαπτίστηκαν στα τέλη του 19ου στο φως του ιμπρεσιονισμού και τελείωσαν κάπου εκεί! Μέσα στην αγωνία που τους δημιούργησε η ανακάλυψη της φωτογραφίας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @me(maria), το έχουν το κατιτίς τους! Εμένα μου άρεσε πολύ το σπιτάκι πάντως!

    @Provato, κι εγώ λατρεύω τα οπτικά τρικ που δημιουργούν εντυπώσεις και σου καλλιεργούν τα μέσα σου! Φέρε τα παιχνίδια σου και έλα να παίξουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Την τελευταια φορα που ημουν στο Ντι Σι μονο το σπιτακι του Ρόι ειχα δει, τα αλλα ειναι μεταγενεστερα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts