Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

Καροτσέρη, καροτσέρη, άσ'το καμουτσίκι απ'το χέρι!



Στην προσωπική λίστα με τα εκατό πράματα που πρέπει να κάμω μέχρι τα 40 μου (θύμησέ μου να σου πω κάποια στιγμή), μπορεί κανείς να βρει απερίγραπτες εκκεντρικότητες, τύπου να πάω για μπερντ γουότσινγκ στη Βόρεια Θάλασσα, να δω από κοντά τον Πάπα ή να φάω μπρέικφαστ στο Τίφανις. Αλλά ανάμεσα στα λοιπά τασκς, υπήρχε ανέκαθεν σε περίοπτη θέση ψηλά στη λίστα και ο αμαξάς. Και θα σου εξηγηθώ.


Παιδιώθεν, έβλεπα εκείνη τη σκηνη από το "Χτυποκάρδια στο Θρανίο", με την Αλίκη και το Δημήτρη απάνου στην άμαξα και πολύ μου άρεσε η βόλτα με τον καροτσέρη που άφηνε το καμουτσίκι απ' το χέρι και δεν το χτυπά. Εξού και μου γεννήθηκε η σφοδρή επιθυμία να κάμω την ίδια διαδρομή καβαλερία ρουστικάνα, για να ζήσω ένα προσωπικό ριβάιβαλ μίας από τις πιο έπικ στιγμές του ελληνικού κινηματογράφου! Στην πρώτη ευκαιρία λοιπόν, πήρα το πλοίο της γραμμής από το Εμίνονου και πήγα μέχρι την Πρίγκηπο. Ανοιχτά της Κωνσταντινούπολης, βρε γιαβρίμ. Ακριβώς εκεί που γυρίστηκε η σκηνή.



Με το που αποβιβάστηκα στο μικρό γραφικό λιμανάκι του νησιού, έτρεξα στην πιάτσα με τους αμαξάδες και σκαρφάλωσα σε μία καρότσα! "Που πάμε;" με ρώτησε ο νωθρός γηραιός αμαξάς στα τούρκικα. "Άστο τ'αμάξι μονάχο να κυλάει, κι όπου κι αν πάει για μένα είναι καλά!" απήντησα σε ωραιότατα ελληνικά. Επειδής τόσα χρόνια στην καρότσα, έχουν δει καν και καν τα μάτια του, προφανώς σκέφθηκε πως ένας ζαβός πάνω, ένας ζαβός κάτω, διαφορά δεν κάμνει. Εξού και απεφάσισε να μην επιμείνει παραπάνω και απλώς ξεκίνησε μία βόλτα προς το οπουδήποτε.



Αφού με βολτάρισε για λίγο γύρω από τα κεντρικά σταυροδρόμια της Χώρας, πήρε τον εξοχικό δρόμο που οδηγεί στον Άη Γιώργη τον Κουδουνά. Που κατ'εμέ αξίζει και να τον περιπατήσεις αυτό το δρόμο (θα σε πάρω μια μέρα να πάμε παρέα), γιατί πέραν της οργιαστικής βλάστησης, θα μπορέσεις να χαζέψεις καλύτερα τα όμορφα αρχοντικά που κάποτες ανήκαν σε Έλληνες και τώρα βρίσκονται στην κατοχή πλούσιων Τούρκων. Τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού, ο δρόμος αυτός είναι γιομάτος με άμαξες που σουρταφέρνουν τουρίστες και προσκηνυτές από το λιμάνι στην εκκλησιά. Κι έχουν πλάκα οι συνεχείς διασταυρώσεις των αλόγων με τα κλαπα κλούπα που κάμνουν οι οπλές τους πάνω στην άσφαλτο.



Εκεί που χάζευα τη διαδρομή και τους επιβάτες των αντίκρυ αμαξών, έπιασα τον εαυτό μου να σφυρίζει το σκοπό του τραγουδιού και ένιωσα ότι ζω ένα περίεργο ντεζαβού. Την είχα ζήσει αυτή τη σκηνή. Ξανά και ξανά. "Άστη ρόδα να γυρίζει, μια τρελή χαρά με πλημμυρίζει και με κυβερνά."



Πριν περίπου πενήντα χρόνια, στην ίδια αυτή διαδρομή, γυρίστηκε η σκηνή της ταινίας -πρίτι ιμπρέσιβ αν το καλοσκεφθείς! Ε νά που ήμουν εκεί! Και ξεύρεις κάτι; Με κάτι τέτοιες μικρές εντυπώσεις γιομίζει εντέλει η ζωή σου με θύμησες κι αναφορές. Γλυκαίνει το μέσα σου κι έχεις και αναπολείς στα στερνά σου! Εκεί απάνου στην άμαξα, φαντάστηκα την Αλίκη να φοράει το πιο λαμπερό της χαμόγελο και σε τούτο το ξένο και συνάμα οικείο μέρος, να τραγουδάει Χατζιδάκι. 



Εκείνο που ίσως δεν ξεύρεις είναι ότι η ταινία "Χτυποκάρδια στα θρανία" γυρίστηκε ταυτόχρονα και στα τούρκικα, με την Αλίκη πρωταγωνίστρια και όλο το υπόλοιπο καστ να απαρτίζεται από Τούρκους ηθοποιούς. Κάθε σκηνή γυριζόταν εις διπλούν, μία με τον Παπαμιχαήλ, μία με τον Τούρκο -τσατάλια τα νεύρα της Αλίκης που δεν μπορούσε να μάθει απέξω τις ατάκες στα τούρκικα και της κρατάγανε μεγάλες καρτέλες μπροστά της να τις διαβάζει. Επειδής και παρά την προσπάθεια, νόημα δεν έβγαινε για τον Τούρκο θεατή, εντέλει την εντουμπλάρανε να ησυχάσει και το κεφάλι τους. Όμως τα τραγούδια επέμεινε να τα λέει η ίδια και όποιος καταλάβει, κατάλαβε. Για του λόγου το αληθές, ακολουθεί βιντεάκι (τούρκικα στο Μέγκα, τούρκικα στον Αντ1, τώρα τούρκικα και στον Πιγκουίνο).


Αν βαριέσαι να δεις όλο το απόσπασμα της ταινίας, πήγαινε απευθείας στο 27:30 ν'ακούσεις τον αραμπάτζου (=καροτσέρη) εις την τουρκική με το Αλικάκι να καταβάλει φιλότιμες προσπάθειες για διαβαλκανική καριέρα. Για την ιστορία πάντως, η ταινία δεν παίχτηκε ποτές στις τουρκικές αίθουσες. Για πολιτικούς λόγους. Προφανώς.



Εγώ πάλι απήλαυσα πολύ τη βόλτα μου με την άμαξα. Για συναισθηματικούς λόγους. Εντελώς. 

8 σχόλια :

  1. η Αλίκη σε μαγεύει τελικά σε οποιαδήποτε γλώσσα!!
    κρίμα να μην έχεις κάνει τέτοια ανάρτηση πιο παλιά ...μέχρι τώρα θεωρούσα χαζομάρα τη βόλτα με τις άμαξες και δεν έχω ανεβεί ποτέ!
    τώρα το βλέπω ,μέσα απο τη ματιά σου ,διαφορετικά και μη σου πω πως θα το τολμήσω!!!
    καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βουγιουκλακικός κι εσύ Πιγκουίνε; Πολύ χαίρομαι! Εγώ ανέβηκα σε άμαξα στο γάμο μου και ήταν τέλεια εμπειρία! Κων/πολη είχα πάει μικρή αλλά δεν είχα ανέβει σε άμαξα να παίξω κι εγώ αυτή τη σκηνή κλαψ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τι τράβηξε κι αυτή εθνική μας σταρ... εξαιρετικό ποστ, όπως όλα τα κωνσταντινουπολίτικά σου (και όχι μόνον) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @Nasia, η αλήθεια είναι ότι κι εγώ πρώτη φορά ανέβηκα σε άμαξα. Αλλά μου άρεσε τόσο που σκέφτομαι να το υιοθετήσω ως μέσο μεταφοράς και στα καθημερινά πηγαινέλα μου στο γραφείο! :)

    @Eleni Bouchli, παλιά τη Βουγιουκλάκη δεν την εκτιμούσα ιδιαίτερα. Τώρα όμως που μάς έχει πλακώσει το γκρίζο και το μίζερο, η φρεσκάδα εκείνης της εποχής αποτελεί μία από τις πιο χαριτωμένες και πολύτιμες αναφορές μας.

    @gerasime, το πτηνό έχει αφιερώσει ίσως υπερβολικά πολλά ποστς στην αγαπημένη Πόλη (και δεν έχει ακόμη πει ούτε τα μισά απ'όσα έχει να πει). Αλλά της έχει αδυναμία, οπότε με συγχωρνάτε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Διαβάζω τα posts σου και θυμάμαι τις 4 μέρες που πέρασα στην Πόλη τον Ιούνη - δεν θα μπορούσες να τα πεις καλύτερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλαμιά στον Κάμπο10 Σεπ 2012, 3:00:00 μ.μ.

    Σαυτά τα νησάκια δεν είναι που, για να προστατευθεί το περιβάλλον αλλά και για να μην αλλοιωθεί η γραφικότητα του τόπου αυτού, δεν επιτρέπεται κανενός είδους μηχανοκίνητο τροχοφόρο κι ακόμη και το σκουπιδιάρικο είναι κάρο με άλογα; Είχα δει παλιά κι ένα ντοκυμαντέρ και είχα ξετρελλαθεί με την ομορφιά της περιοχής.
    Πάντως κι εδώ στο παρελθόν σε καναδυό νησιά απαγορεύονταν τα μηχανοκίνητα αλλά μετά άρχισαν οι εξαιρέσεις. Πάλι οι...μπουνταλάδες είναι πολύ πιο μπροστά από αυτούς που έχτιζαν Παρθενώνες όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια.
    (Δεν κάνει να λέμε κακά πράγματα για πεθαμένους αλλά η Αλίκη να τραγουδάει στα τούρκικα είναι μία φρίκη.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. πολυ καλά έκανες και ωραιοποίησες τη βόλτα με το αμαξάκι. Οταν πήγα εγώ είχα ξεχάσει το΄άσμα και δεν ανέβηκα. Τωρα που θα ξαναπάω θα το τολμήσω και θα το τραγουδήσω κιόλας.
    φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @Sugarenia, είναι αβανταδόρικο το μέρος και πάντοτε με εμπνέει! Χαίρομαι που σου άρεσαν οι βόλτες μου!

    @Καλαμιά στον Κάμπο, τα πριγκηπονήσια είναι όντως άλλος κόσμος: δίπλα στην Πόλη, αλλά τόσο μακριά από το σαματά της. Πάντως το αγαπημένο του πτηνού είναι η Χάλκη, την οποία και έχω σχεδόν περπατήσει ολόκληρη! Κι αν έχω ιστορίες να σου πω για εκείνη...

    @maria, να πας και να βγάλεις μπόλικες φωτό, να μου τις στείλεις να σε καμαρώσω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts