Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

Πονάει πόδι, κόψει κεφάλι!


Δεν μου έφταναν τα όσα έχω στο κεφάλι μου αυτήν την περίοδο, έπεσα κιόλας και έσπασα το πόδι μου -και γυρνάει το πτηνό σε έκδοση σακάτη, εδώ και δύο εβδομάδες περίπου. Εντάξει, μη φανταστείς τίποτις δράματα: μήτε γύψο, μήτε νάρθηκα, μήτε επίδομα αναπηρίας. Να το πατήσω δεν πολυμπορούσα, αλλά τώρα συνέρχεται. Άσε που είμαι τόσο χωμένος στη δουλειά διζ ντέιζ που ούτε για πλάκα δεν μπορούσα να λείψω από τίποτα. Άλλαζα ταχύτητες στο αυτοκίνητο και κραύγαζα από τον πόνο και γελούσα μαζί, που είμαι τόσο ξεροκέφαλος και για μέρες δεν πήγαινα ούτε καν στο γιατρό να με δει. Εντέλει πήγα. Πριν μερικές μέρες και πολύ μετά το πέσιμο.

Επειδής πληρώνω ένα σκασμό λεφτά στην ασφαλιστική, είπα να επισκεφθώ ένα ιδιωτικό νοσοκομείο για να τελειώνω, μην περιμένω πέντε κύκλους του "Καλημέρα Ζωή" για να με δει γιατρός στο ΚΑΤ. Βραδάκι Παρασκευής φθάνω στα επείγοντα, δίνω τα στοιχεία μου, με καθίζουν σε ένα κρεβάτι, με βλέπει ο ντόκτορ, κάμει χμ. Τί χμ γιατρέ; Με στέλνει για ακτινογραφία. Εκεί που πόζαρε το ποδαράκι μου με μπρίο στο μηχάνημα για το ενσταντανέ, ρωτώ την ακτινολόγο αν έπρεπε να χαμογελάσω, αλλά αν κρίνω από το ξινισμένο της ύφος, το χιούμορ δεν το είχε σε υπόληψη. Αγέλαστοι άνθρωποι! Μα τόσο δύσκολο είναι πια;

Με καθίζουν εντέλει στο σαλονάκι της ρεσεψιόν και περιμένω να βγει η ακτινογραφία για να μου κάμει ο ντόκτορ τη διάγνωση και να πάω στην ευχή του θεού. Εκεί που καθόμουν, ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ένας παππούς. Ξερακιανός, γύρω στα ογδονταφεύγα, με ένα τζην που περίσσευε από παντού και ένα πουκαμισάκι πολυκαιρισμένο. Κρατούσε μία σακουλίτσα και το βιβλιάριο υγείας του. Σέρνοντας τα βήματά του, φθάνει στην κοπέλα της ρεσεψιόν. "Παρακαλώ;" "Καλησπέρα σας. Έχω πρόβλημα αιματουρίας και πόνους στην κοιλιά και θα ήθελα να δω ένα γιατρό." Τον κοιτάζει εκείνη λίγο διερευνητικά. "Είστε μόνος ή συνοδεύεστε;" "Μόνος μου είμαι." "Και τι ασφάλεια έχετε;" "Ε, δημοσίου." Η κοπέλα υψώνει λίγο τη φωνή, φοβούμενη μάλλον ότι δεν την πολυακούει ο παππούς: "Εδώ ξέρετε είμαστε ιδιωτικό νοσοκομείο και χρεώνεται η επίσκεψη." Ανασκουμπώνεται κάπως εκείνος και δείχνει λίγο σαστισμένος. "Α, αλήθεια; Πόσο χρεώνεται;" "Πενήντα ευρώ και από εκεί και πέρα κάθε τυχόν εξέταση που θα χρειαστεί, χρεώνεται έξτρα." Ο παππούς μαράθηκε. "Α, μάλιστα." Το βλέμμα του έπεσε χαμηλά, έβαλε το βιβλιάριο υγείας του μέσα στη σακουλίτσα, ψέλλισε ένα "σας ευχαριστώ πολύ" και σέρνοντας πάλι τα βήματά του χάθηκε στην έξοδο.

Απέμεινα στο σαλονάκι. Τώρα περισσότερο από το πόδι, με ενοχλούσε η αίσθηση της μοναξιάς του παππού. Η ταλαιπωρία του μέσα στη νύχτα. Η αγωνία τού να βρει βοήθεια στο πρόβλημά του. Σκέφθηκα ότι πλήρωνε μία ζωή τις εισφορές του και τώρα βολοδέρνει μόνος, χωρίς κανένας να του προσφέρει περίθαλψη. Και μη μου πεις "ας πάει σε ένα δημόσιο νοσοκομείο", γιατί ή που δεν έχεις πάει εσύ προσφάτως σε δημόσιο νοσοκομείο ή που μας κάμεις πλάκα. Εντέλει εκεί θα πήγε. Θα στήθηκε σε κάποια ουρά. Θα τον πετάξανε σε κάνα ράντσο. Μπορεί να του ζητήσανε και κανένα φακελάκι. Τα πενήντα ευρώ του ιδιωτικού ίσως και να ήταν λίγα εντέλει.

Πώς έγινε έτσι αυτή η κοινωνία, ρε γαμώτο; Τι πήγε τόσο στραβά; Ξεύρω, το κεφάλι μας. Το αναθεματισμένο το κεφάλι μας.

ΥΓ. Το τραγούδι σού το αφιερώνω. Θα το ακούσεις και σήμερα το βράδυ αν δεις τον Wallander που ξεκινά στη ΝΕΤ. Να το δεις, παίζει υπέροχα ο Κένεθ Μπράνα. Είναι ατμοσφαιρικό, σε κρατάει. Δεν έχει και τίποτις περίεργα φιλιά, επομένως θα μπορέσει η ηθική αυτού του τόπου να αράξει ήσυχη στον καναπέ της. Και ν'αποκοιμηθεί. 

33 σχόλια :

  1. ωχ!πτηνό μου άρχισες κι εσύ τις καταθλιπτικές αναρτήσεις;;;δεν αντέχω άλλοοοοοοο....
    τι να πω!περιμένουμε καρτερικά την αποκεφάλισή μας...
    το ευχάριστο είναι πως έχεις δουλειά....
    άλλο ξεκινάει σήμερα;ελπίζω να βάλει καμιά διαφήμιση ,γιατί τη Δευτέρα με το Ντάουντον ,ούτε προς νερού μας δεν μπορούσαμε να πάμε....
    όταν με ρίχνεις θα μιλάω στη γλώσσα μου:
    καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ καλημέρα σας! Πτηνό πολύ θλιμμένο με όσα βλέπει γύρω του και βιώνει στην καθημερινότητά του. Ακόμη κι αν (ηθελημένα και συνειδητά) τα περισσότερα ποστς είναι τριαλιαρι-τριαλαρό, η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα σου χαμογελάω, νόου μάτερ γουάτ.

      Διαγραφή
  2. Οκ, με πέθανες πρωί πρωί, πάνω που είπα "δεν χαμογελάς σήμερα μπας και αλλάξει τίποτα;" Αλλά τίποτα δεν θ αλλάξει με το δικό μου το χαμόγελο, το πολύ πολύ να πάθω καμιά πάρεση να ησυχάσω...

    Παρόλα αυτά, ναι, θα συμφωνήσω ότι το καταστρέψαμε το σύστημα Υγείας, το μόνο που έχει μείνει ζωντανό είναι οι ιδιωτικές γραμμές που χρεώνεσαι 1 ευρώ για να κλείσεις ραντεβού, ναι, ακόμα κι εκεί. Και ο παππούς, ο κάθε παππούς, αν χρειαστεί, θα πρέπει να χρεωθεί λόγω ελεύθερου ανταγωνισμού. Θα πρέπει να χρεωθεί για να του κλείσουν ραντεβού σε καμιά 10ετία, σε άθλια νοσοκομεία με κουρασμένους και απηυδισμένους επαγγελματίες.

    Όμως σου εύχομαι περαστικά, να γίνει το ποδαράκι καλά και γρήγορα να μπορείς να χορεύεις στους ρυθμούς της σάμπα και του μάμπο ενδεχομένως να ξαλαγράρεις!

    ΥΓ Το άσμα υπέροχο, τα κίτρινα άνθη δε, το ιδανικό στρώμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το πεθάναμε το σύστημα υγείας και τώρα μας πεθαίνει κι αυτό. Κυριολεκτικά. Το κοινωνικό κράτος δεν είναι πλέον κεκτημένο. Είναι ανάμνηση. Και ζητούμενο για το μακρινό μέλλον.

      Φχαριστώ για τα περαστικά. Μου το έδεσε κάπως ο ντόκτορ και ας πούμε ότι δεν με πολυπονάει πια (αν και μεταξύ μας, μετά από έξι χρόνια σπουδών του στην ιατρική και ένα σκασμό ανακαλύψεων της επιστήμης, περίμενα κάτι παραπάνω από μία απλή γάζα!). Έτσι κι αλλιώς ο πόνος είναι απόφαση.

      Να χαμογελάς όμως. Ας μην μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα επί της ουσίας, αλλάζουμε όμως τη διάθεσή μας. Και τελοσπάντων, κανείς ποτέ δεν θα μας σταματήσει από το να ονειρευόμαστε υπέροχα λιβάδια με κίτρινα άνθη. Καλημέρα!

      Διαγραφή
  3. Ωραία την πάθαμε την κατάθλιψη πάλι πρωί-πρωί... Όμως να σκεφτούμε ότι πάντα υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι έχουν εγκαταλειφθεί και παλεύουν εκεί μονάχοι τους. Αυτό το μόνος του με σκότωσε...
    'Ενιγουει, θα το δούμε το Wallander αφού μας το προτείνεις δεν γίνεται να παραβλέψουμε το tip σου. (Καλά το ότι κόψανε τη σκηνή με το φιλί...τι να πω πια, καταντούν γελοίοι)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άγριο πράμα η μοναξιά. Έρχεται και η κρίση σαν οδοστρωτήρας και ισοπεδώνει τις ζωές μας. Αυτό το μόνος του ήταν το χειρότερο.
      Να δείτε το Wallander. Πέραν του στόρι, θα νιώσεις συμπάθεια για τον πρωταγωνιστή. Κι αυτός μόνος του, είναι.

      Διαγραφή
  4. ... και περαστικά σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τη σήμερον ημέρα αν σου χαλάσει το αυτοκίνητο ή το κομπιούτερ μπορεί να τύχεις πιο ανθρώπινης και "ελαστικής" συμπεριφοράς από ό, τι αν χαλάσεις ο ίδιος. Αυτό τα λέει νομίζω όλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πλέον στο νοσοκομείο πας με τα δικά σου φάρμακα (δεν έχουν να σου δώκουν), με τα δικά σου σεντόνια (δεν τα αλλάζουν σχεδόν ποτέ τα δικά τους), με το δικό σου φαγητό ("σόρι, αλλά δεν σας είχαμε υπολογίσει στις μερίδες του φαγητού και δεν έχουμε να σας δώκουμε να φάτε" είπαν σε έναν γνωστό μου προσφάτως). Σε λίγο θα σου ζητάνε να φέρεις και το δικό σου γιατρό...

      Διαγραφή
  6. Περαστικούλια στο ποδαράκι!
    Γρήγορα να γίνει ξανά δυνατό και να ρίξει κλωτσιές εκεί που πρέπει και πρέπει σε πολλούς...

    Καλή σου μέρα πιγκουινάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ μακάρι να γιάνει γρήγορα το πόδι γιατί το κουτσό άρχισε να με κουράζει.

      Διαγραφή
  7. Τελικά ασχολούμαστε πολύ με το "καθώς πρέπει" και καθόλου με το "όπως πρέπει".
    Μας σκανδαλίζει ένα φιλί και όχι ο εξευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Τι υποκρισία είναι αυτή! Άντε τώρα να βρεις το χιούμορ σου. Είναι τόσο σκοτεινά όλα γύρω μας που θέλει μεγάλη προσπάθεια να χαμογελάσεις. Είναι όμως και η μόνη αντίσταση που μας έχει απομείνει. Περαστκά σου! Να χαμογελάς και να μας το μεταδίδεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι ακριβώς είναι. Εν προκειμένω, κόπτεται η ΕΡΤ για το φιλί, αλλά προβάλει ωραιότατα τις θέσεις των ακροφασιστών (εμ, τηλεοπτικός χρόνος υπέρ των κομμάτων βλέπεις). Το ένα τελοσπάντων είναι ένδειξη τρυφερότητας. Το άλλο είναι απόδειξη μίσους. Θα έπρεπε να είναι προφανές τι από τα δύο προσβάλει την ηθική.

      Διαγραφή
  8. Αμάν βρε άνθρωπε, μου σφίχτηκε η καρδιά με τον παππού... Και τα παίρνω και βαρέως, ντρέπομαι που είμαι άνθρωπος με κάτι τέτοια, νοιώθω προσωπική ευθύνη.

    Ασταδιάλα πια, μ'αυτά και μ'αυτά θα μας κάνουν να χάσουμε το χιούμορ μας. Πάω να διαβάσω τα προηγούμενα, τα τριαλαρί τριαλαρό, να σκάσει το χειλάκι μου γιατί έχω πέσει πολύ τελευταίως και με βλέπω στο αραβικό αντίστοιχο του Δαφνίου.

    Α, χάρηκα ιδιαιτέρως για τη γνωριμία οφκόρς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να διαβάσεις τα πρηγούμενα ανυπερθέτως, διότι δεν θέλω να νομίζεις ότι το πτηνό είναι τίποτις μανιοκαταθλιπτικό ή μιζεριάρικο. Τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  9. Περαστικά στο πόδι σου..έχω μπόλικες ιστορίες για νοσοκομεία τελευταία και είναι όλες τραγικές..άσε!!
    Δούλεμα στο δούλεμα μας πάνε και τραβάνε μόνο χρήμα από όπου μπορούν...
    Και καταλήγω πάλι στο συμπέρασμα ότι απλά θέλουν να μας αποτελειώσουν...
    Πάει το χαμόγελο να ανθίσει, αλλά βγαίνει μια πίκρα, μια θλίψη..ένα σιχτίρ προς πάσα κατεύθυνση...
    Τέλος πάντων..καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φχαριστώ για τα περαστικά! Έχω κι εγώ περάσει το μερτικό μου μέσα σε νοσοκομεία και μήτε θέλω να τα ξαναδώ. Να μας αποτελειώσουν θέλουνε, όπως το λες...

      Διαγραφή
  10. περαστικά σου...άραγε τι έγινε τελικά με τον παππού;
    κρίμα που ταλαιπωρήτου μόνος του μέσα στη νύχτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ αναρρωτιέμαι τι να έγινε εντέλει με τον παππού. Αυτή τη μοναξιά του ηλικιωμένου, την αγωνία του, την ταλαιπωρία του, πολύ τη σκέφτομαι κάθε φορά. Και πολύ με στεναχωρεί.

      Διαγραφή
  11. Καλημέρα Πιγκουινάκι μου, που πέταγες και έσπασες το πόδι σου?? Μου φαίνεται μεγαλώνεις και δεν προσέχεις που πατάς και πως.
    Οσο για την δημόσια περίθαλψη..... το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις???
    Εγω όσο δούλευα είχα ιδιωτική ασφάλεια και φρόντιζε τα της υγείας μου αξιοπρεπώς, τώρα που είμαι συνταξιούχος του ΙΚΑ, αποφεύγω.... να αρρωστήσω γιατί ξέρω τι με περιμένει. Χάνουμε την αξιοπρέπεια μας δυστυχώς μαζί με τα εισοδήματά μας.
    σε φιλώ και περαστικά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μείνε μακριά από τα νοσοκομεία, όσο μπορείς! Δεν θέλουν το καλό σου...
      (φχαριστώ πολύ για τα περαστικά)

      Διαγραφή
  12. Καλέ περαστικά, πού πήγαν οι τρόποι μου? Μπαρδόν, ένεκα η πρωινή κατάθλιψις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Καλαμιά στον Κάμπο17 Οκτ 2012, 2:14:00 μ.μ.

    Μπορώ, χωρίς να θεωρηθώ αναίσθητη ή βλαμμένη, να σχολιάσω μόνο για τον επιθεωρητή Βαλάντερ γιατί άμα σχολιάσω τα υπόλοιπα θα βάλω τα κλάματα; **
    Λοιπόν έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του Μανκέλ με τον επιθεωρητή Βαλάντερ και έχω δει σχεδόν όλη τη σειρά αλλά τη σουηδική. Είναι απίστευτό πόσο τέλεια έπαιζαν όλοι οι ηθοποιοί και δεν μπορούσα να φανταστώ καλύτερο και πιο θλιμμένο Βαλάντερ απο αυτόν του Σουηδού ηθοποιού Krister Henriksson. Πρώτη φορά θα το δω με τον Κένεθ Μπράνα και ελπίζω να είναι το ίδιο συναρπαστικός.

    **Εννοείται ότι σου εύχομαι μέσα απ΄την καρδιά μου περαστικά, σιδερένιος και να μην χρειαστείς ποτέ ποτέ νοσοκομείο. Κι εγώ είμαι από τους τυχερούς που έχουν πολύ καλή ασφάλιση αλλά επειδή ποτέ δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχτούν τα πράγματα έτσι που έχουμε μπλέξει και επειδή έχω έρθει πολλές φορές σε επαφή με νοσοκομεία, έχω ευχηθεί, όταν έρθει η ώρα μου να πάω μια κι έξω για να μην χρειαστεί να πέσω στα χέρια του ελληνικού ΕΣΥ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Wallander έχει μία θλίψη μέσα του. Μία μοναξιά. Αυτό είναι και το κεντρικό στοιχείο του ποστακίου (αν και μάλλον δεν πολυφαίνεται). Εκείνο που ενώνει τον παππού, τον Wallander, το τραγούδι, αλλά και εμένα με τους δικούς μου φόβους είναι το εξής απλό: η αγωνία ότι είσαι μόνος. Τέσπα, ας μην το βαρύνω παραπάνω.

      Δεν έχω διαβάσει τα βιβλία, αλλά η αγγλική σειρά είναι καταπληκτική. Απίθανος ο Κένεθ Μπράνα -κάπου διάβασα ότι πήγε στη Σουηδία πριν χρόνια για να βρει ο ίδιος τον συγγραφέα και να τον παρακαλέσει να του δώκει το ρόλο στη βρετανική εκδοχή. Από το σουηδικό, έχω δει το πρώτο επεισόδιο και μου άρεσε επίσης πάρα πολύ. Με την πρώτη ευκαιρία θα το συνεχίσω!

      Φχαριστώ για τα περαστικά και τις ευχές!

      Διαγραφή
  14. Σε ματιασανε οι Εγγλεζοι και κουτσαθηκες..Αντε περαστικα και μακρια απο τα νοσοκομεια..η κατασταση των οποιων δεν παει καλα. Προσφατα ζητησαν απο μια μητερα γνωστη μου, που πηγε το γιο της για ραμματα απο πεσιμο, να προσκομισει εκεινη τις γαζες και το τσιροτο..Σαν τους μλκς πληρωνουμε ΙΚΑ τοσα χρονια..μηπως ειμαστε τελικα μλκς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Το σχόλιό μου πήγε καλλιά του..το ξαναγράφω.
    Σε μάτιασαν που πήγε στη Λόνδρα και γυρόφερνες γι' αυτό κουτσάθηκες. Ευτυχώς που δεν σε βάλανε στο γύψο..όχι ολόκληρο ντέ, το πόδι μόνο..είναι μπελάς ο γύψος αν και μαθαίνεις πράγματα..π.χ. πώς να ισορροπήσεις το πιάτο σου και να το πάς απο τη κουζίνα στη τραπεζαρία..ενώ χοροπηδάς και με πατερίτσα..
    Ευτυχώς που δεν σου προέκυψε η εμπειρία..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το πτηνό δεν το πιάνει μάτι, γιατί είναι τσαχπίνικο και ξεφεύγει. Γύψο είχα βάλει κάποτες στο χέρι μου, όταν ήμουνα μικρός και πήγαινα σχολείο και έπεσα και με έτρεχε η μανούλα μου στο ΚΑΤ και μου το αμπαλάρανε και πολύ είχα εντυπωσιαστεί όταν ανακάλυψα πόσο πολύ χρήσιμο είναι το αριστερό μου χέρι. Για τρεις βδομάδες, ήμουν σαν παράλυτος, δεν μπορούσα να κάμω τίποτα. Εντέλει το πτηνό ή από πέσιμο θα πάει ή...

      Διαγραφή

  16. Πονούν και τα πτηνά; Περαστικά. Όσο για τον παππού, όσο πιο μόνος, τόσο πιο δύσκολα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αμ πονούνε και τα πτηνά! Και παραπονούνε! :)
      Φχαριστώ για τα περαστικά!

      Διαγραφή
  17. Καλή ανάρρωση φίλε μου. Με συγκίνησες νυχτιάτικο. Όλοι θα έρθουμε στη θέση του. Είναι μια παρηγοριά πως ίσως σε κάποιον εμπνεύσουμε έστω δυο τρεις γραμμές ευαισθησίας. Καλύτερο κι από σύνταξη για μερικούς. Το σπάνιο στην περίπτωσή του είναι η γλυκιά παραίτηση. Πως να την παλέψει αυτή την ασχήμια. Στην Ελλάδα είναι άπειρα δύσκολο να βρεις γεροντάκι τέτοιο που περιγράφεις. Ίσως γιατί οι περισσότεροι έζησαν "αδίστακτα" στα νειάτα τους.
    Καληνύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολλοί οι "αδίστακτοι" που λες. Αλλά υπάρχουν και οι τσουρουφλισμένοι της ζωής, οι μεροκαματιάρηδες, οι άνθρωποι που έζησαν τη ζωή τους με αξιοπρέπεια και που τώρα στα στερνά τους βλέπουν τις όποιες σταθερές τυχόν είχανε, να γκρεμίζονται και να τους αφήνουν στη μοναξιά τους και την αβεβαιότητα. Σε ευχαριστώ και για τα περαστικά.

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.