Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012

Καλώστηνε (κι ας άργησε)


Πριν λίγες μέρες ήμουν στην Ήπειρο σε ένα χωριό που το λένε Λιγκιάδες και που βρίσκεται σε μεγάλο υψόμετρο, γατζωμένο απάνου σε μία πλαγιά αντίκρυ από τα Γιάννενα. Στα κανονικά του, η θέα στη λίμνη είναι μαγευτική από εκεί πάνω. Όχι όμως κι εκείνο το απόγευμα. Πυκνή ομίχλη είχε σκεπάσει το χωριό και ούτε τη μύτη σου δεν έβλεπες. Σχεδόν δια της αφής, περιηγήθηκα τους δρόμους και με μαντεψιές εικονογράφησα στο μυαλό μου το χωριό, καθώς στ'ολάκερό του, δεν το έβλεπα.



Στη μέση υπήρχε κάτι σαν πλατεία. Κι εκεί ένα μεγάλο μνημείο. Που σε τίποτα δεν το δικαιολογούσε το μικρό μέγεθος του οικισμού.



Πλησίασα λίγο και άρχισα να διαβάζω ονόματα και ηλικίες.



Το 1943 -Οκτώβριος ήταν, σαν και τώρα- ένα τάγμα γερμανών ανέβηκε με τα καμιόνια του τον κακοτράχαλο δρόμο. Έφθασαν στο χωριό και άνοιξαν πυρ. Οι εκατό κάτοικοι του χωριού έτρεχαν πανικόβλητοι στους δρόμους. Οι μανάδες ουρλιάζανε, τα παιδιά τρέχαν στα μονοπάτια. Μάταια. Ενενήντα δύο νεκροί, πάνω από τριάντα παιδιά. Αφού πλημμύρισαν οι δρόμοι αίμα, οι στρατιώτες κατέκαψαν τα σπίτια, τα υποστατικά και τις αποθήκες. Κι όταν εντέλει τελείωσαν και με αυτό, έφυγαν, βέβαιοι πως το εξαφάνισαν το χωριό από προσώπου γής. Πως δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά ένα μέρος που να το λένε Λιγκιάδες.



Αλλά υπήρχε ένα μωρό. Ζωντανό, ανάμεσα στους πεθαμένους και τα αίματα. Έψαχνε να θηλάσει από το στήθος της νεκρής του μάνας. Κι έζησε. Κι ακόμα τρεις: μία κοπέλα που τα νεκρά κορμιά των συγχωριανών της, την επροστάτευσαν από τις σφαίρες και δύο νέοι που πυροβολήθηκαν αλλά επέζησαν.



Δεν πεθαίνουν έτσι οι τόποι. Μπορεί να ρημάξουν, να πληγωθούν, να καταρρεύσουν, να χρεοκοπήσουν. Όλα μπορεί να τα χάσουν οι τόποι. Αλλά όχι την ελπίδα τους.



Η ομίχλη άρχισε να υποχωρεί και τα μαύρα σύννεφα να αφήνουν χώρο στις αχτίνες του ήλιου. Η λίμνη άρχισε να αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια μου.



Επιμύθιο: Σήμερα καταφθάνει στην Ελλάδα η Μέρκελ. Δεν είμαι αντιγερμανός, μήτε θα κατέβω στο Σύνταγμα να τη γιουχάρω. Είναι μία κακή πολιτικός και αποδεδειγμένα ανίκανη (ή εγκληματικά απρόθυμη, δεν έχει διαφορά!) να δώσει λύσεις στην κρίση που ταλανίζει τους ευρωπαϊκούς λαούς. Αλλά αυτό πια, το έχουμε όλοι αντιληφθεί. Το θέμα μου είναι άλλο. Αντίς για δεξιώσεις ή συζητήσεις στα πρωθυπουργικά γραφεία, θα ήθελα να την πάρω μαζί μου μία βόλτα στους Λιγκιάδες. Δεν θα αξίωνα από εκείνη να συγκινηθεί και να δακρύσει. Θα απαιτούσα όμως να καταλάβει. Πως ετούτος εδώ ο λαός έχει περάσει δύσκολα. Και πως εκτός από τους τοκογλύφους και τις τράπεζες, υπάρχει και κάποιος άλλος που κρατά τεφτέρι. Η ιστορία.

36 σχόλια :

  1. Δεν θέλω να σε στενοχωρήσω αλλά νομίζω ότι της είναι παγερά αδιάφορο, όπως άλλωστε στην πλειοψηφία των πολιτικών που κυκλοφορούν ανερυθρίαστα

    καλή σου μέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακόμα κι αν η Μέρκελ τίποτα δεν έχει καταλάβει (που δεν έχει καταλάβει), η ιστορία περιμένει αμίλητη για να κρίνει. Και επίσης, καλό είναι να διδασκόμαστε όλοι. Γιατί δεν έχουν ξεχάσει μόνο στο Βερολίνο, έχουμε ξεχάσει κι εμείς εδώ. Θα κριθούμε και γι'αυτό.

      Διαγραφή
  2. θα έγραφα ότι και ο Τρεμενς.....και δυστυχώς αρχίζω να πιστεύω πως και η ιστορία χάνει τη δύναμή της...κάποιοι πιο δυνατοί σβήνουν κρυφά τα τεφτέρια της...
    πάντως με ταξίδεψες στ'αγαπημένα μου μέρη!!!!!!δεν υπάρχει χρονιά που να μην τα επισκεφτώ!!!!
    καλημέρα!(σήμερα δεν μου βγαίνει ο χαιρετισμός στα πιγκουινέζικα...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ας σου κελαηδήσω τουλάχιστον εγώ: τσίου τσίου! :)

      Διαγραφή
  3. Η Μέρκελ είναι μία κακή πολιτικός, τόσο απλά όσο οι δικοί μας πολιτικοί είναι κακοί στη δουλειά τους. Δε θα τους μάθω την δουλειά τους αν δε δουλέψω για ένα τρίωρο, αλλά είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για να τους επισημάνω την άποψή μου...ακόμα και αν πρέπει να πληρώσω για να την πω. Όσο για τα χωριά στην Ήπειρο, δεν ξέρω με τι θα τρίζαν τα κόκαλα των νεκρών περισσότερο: με την αδιαφορία του πρώην εχθρού τους, ή των πρώην συμπατριωτών τους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αντίδραση ή αντίσταση είναι πάντοτε δικαίωμα. Ακόμα κι αν φαίνεται (ή είναι) μάταιος ο αγώνας, παραμένει το τελευταίο καταφύγιο. Τα χωριά στην Ήπειρο υπενθυμίζουν. Για όποιον μπορεί να καταλάβει.

      Διαγραφή
  4. Δυστυχώς την ιστορία μας την έχουν ξεχάσει πρώτα απ' όλους τα δικά μας τα μπουμπούκια.... Μας ταξίδεψες πάλι αγαπημένο πτηνό, οι δε φωτογραφίες είναι συναρπαστικές...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πνιγμένες οι φωτογραφίες στην ομίχλη. Σαν ετούτη την εποχή που έπεσε απάνου στη χώρα. Ελπίζω να μπορέσουμε κάποια στιγμή να δούμε παραπέρα.

      Διαγραφή
  5. Εγώ θα συμφωνήσω μαζί σου, μου άρεσε (όπως τα είπες αυτά που είπες) και με συγκίνησες μαζί!
    Οι φωτογραφίες σου επίσης καταπληκτικές!

    Μα γιατί πρέπει να έχουμε κακούς πολιτικούς κι αποδεδειγμένα ανίκανους;

    Καλημέρα :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ συγκινημένος στάθηκα εκεί πάνω. Και πολύ προβληματισμένος.

      Καλημέρα! :)

      Διαγραφή
  6. Πιγκουίνε σήμερα έγραψες.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι αν το βρήκες ενδιαφέρον. Αντίς για τις πορείες και τις κραυγές, το πτηνό επιλέγει να υποδεχθεί τη Μέρκελ από ένα σιωπηλό και ομιχλώδες βουνό.

      Διαγραφή
  7. Ετσι, γιατί δεν είναι μόνο το τεφτέρι του βερεσέ. Είναι και το άλλο, της ιστορίας.
    Καλημέρα σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και επειδής στο τεφτέρι ό,τι γράφεται, δεν ξεγράφεται, κανείς δεν μπορεί να ζει συνεχώς στο βερεσέ.

      Διαγραφή
  8. Άχου τι μου θύμισες (έχω την εντύπωση ότι όλα μου τα σχόλια έχουν αρχίσει να αρχίζουν κάπως έτσι)... μια φορά, στα Γιάννενα, που καθίσαμε με τη γυναίκα μου σε ένα από τα παραλίμνια ρεστοράν για ένα ρομαντικό δείπνο, και πάνω που απολαμβάναμε άρχισαν τα ηχεία να παίζουν ελεεινά καψουροτράγουδα, σκοτώνοντας ακαριαία την ομορφιά του τοπίου και ό, τι άλλο πήγαινε να γεννηθεί... ωραίες οι φωτογραφίες σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η λίμνη των Ιωαννίνων είναι μία μεγάλη χαμένη ευκαιρία. Θα μπορούσε να είναι από τα πιο όμορφα μέρη στην Ελλάδα, θα μπορούσε να αποτελεί πόλο έλξης και αντικείμενο τουριστικής αξιοποίησης. Αλλά είναι αφημένη κι αυτή (όπως και τα ενδότερα της πόλης των Ιωαννίνων) στην κακογουστιά μας και την εγκληματική μας αμέλεια.

      Εντέλει αυτό το τοπίο έχει βιώσει πολλά εγκλήματα.

      Διαγραφή
  9. Όταν ξεχνάμε εμείς οι ίδιοι την ιστορία μας,εθελοτυφλούμε ή έχουμε πλήρη άγνοια,τι ακριβώς περιμένουμε;Να ενδιαφερθεί μια ξένη;Να νοιαστεί;Να συγκινηθεί;Άδικος κόπος!

    Υπέροχο ποστ,εύγε πτηνό! :) Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όποιος ξεχνάει, παθαίνει. Κι αυτό αφορά και την κυρία Μέρκελ και τους γερμανούς γενικά και τον κάθε έναν από εμάς ειδικά.

      Διαγραφή
  10. Δεν ξέρω αν η κρίση, η ευρωπαϊκή και η παγκόσμια, είναι ζήτημα κακών χειρισμών ανίκανων πολιτικών ή είναι ζήτημα συνειδητών αποφάσεων και επιλογών κάποιων σκοτεινών κύκλων. Η ιστορία θα δείξει. Μόνο που στην τελική η ιστορία δεν είναι κάτι γενικό κι αόριστο. Είναι η δράση και οι πράξεις των λαών. Και αυτό που μένει; Μια μαρμάρινη πλάκα να την θυμίζει; Την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μία μαρμάρινη πλάκα, ένα χώμα βαμμένο με αίμα και ένας τόπος τυλιγμένος στην ομίχλη. Η ιστορία, μας περιτριγυρίζει.

      Διαγραφή
  11. Καλαμιά στον Κάμπο9 Οκτ 2012, 2:38:00 μ.μ.

    Μπορεί η Ιστορία να κρατά τεφτέρι αλλά έχει αποδειχθεί ότι την γράφουν, την διδάσκουν και την διαδίδουν οι αντιστόρητοι.
    Διάβασε το παρακάτω που το έκανα κόπι-πέιστ από το epirusgate.blogspot.com:

    "Χρειάστηκε να περάσουν 70 χρόνια από τις 3 Οκτωβρίου του 1943, όταν 83 κάτοικοι των Λιγκιάδων βρήκαν τραγικό θάνατο από την καταστροφική μανία των Ναζί, για να ξυπνήσουν και πάλι οι μνήμες της θηριωδίας. Στο μαρτυρικό χωριό του δήμου Ιωαννιτών βρέθηκαν οκτώ ψήφοι υπέρ της Χρυσής Αυγής στις εκλογές της Κυριακής, γεγονός που προκάλεσε την οργή και την πικρία στους κατοίκους που βίωσαν το δράμα του Ναζισμού, χάνοντας χωρίς κανένα λόγο τους συγγενείς τους. "



    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και κάπως έτσι, θα μας εγκαταλείψουν και τα μνημεία. Μόνοι μας θα μείνουμε να κατασπαράξουμε ο ένας τον άλλον.

      Καλά έκαμες και το επισήμανες.

      Διαγραφή
  12. Εξαιρετική προσέγγιση!! Αγγίζει την καρδιά και το μυαλό!!! Πόσο αλλοιώτικα θάταν όλα αν σκεφτόμασταν λίγο, πέρα απο πολιτικές και συμφέροντα, με βάση τον άνθρωπο και τον πολιτισμό του! Και τους ανεγκέφαλους, ανιστόρητους, εγκάθετους ας τους εξαφανίσουμε όπως τους αξίζει!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Τον άνθρωπο και τον πολιτισμό του." Τι ωραία που το είπες! Έτσι ακριβώς.

      Διαγραφή
  13. Καλαμιά στον Κάμπο9 Οκτ 2012, 5:19:00 μ.μ.

    Δεν το επεσήμανα προηγουμένως.Παράλειψη μεγάλη.
    Οι φωτογραφίες σου εξαιρετικές. Φθινοπωρινά τοπία, μουντά, υγρά, με ομίχλη.
    Με κάνουν να νοιώθω αγαλλίαση.

    (Για το πώς και για αυτά που γράφεις δεν μιλάω γιατί ξέρεις πολύ καλά πόσο τα έχω ερωτευτεί!!!!!).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πτηνό ελπίζει ότι κάποια μέρα θα αναγνωριστεί το φωτογραφικό του ταλέντο και θα το καλέσουνε στο Vogue να φωτογραφίζει ολημερίς μοντέλες.

      (φχαριστώ για τα θερμά σου σχόλια -πάλι θα με πιάσουν οι ντροπές μου, σταμάτα!)

      Διαγραφή
  14. Οι φωτογραφίες σου με την ομίχλη να τυλίγει το χωριό, το μνημείο, τα λόγια σου, όλα με συγκίνησαν πολύ..μακάρι μόνο η ομίχλη που τραβήχτηκε τελικά να είναι οιωνός για κάτι καλύτερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τοπίο στην ομίχλη. Μεταφορικά και κυριολεκτικά. Ελπίζω κι εγώ για το καλύτερο.

      Διαγραφή
  15. Πολύ συγκινητικό!
    Ας έβγαινε λίγο σε κάποια συνοικία φτωχή.
    Να δει τα χλωμά παιδάκια, τις γιαγιάδες....
    Να δει λίγο τους ανθρώπους μας.
    Αυτούς που δε φοράν κουστούμια, που δουλεύουν οικοδομή...όταν έχει δουλειά.
    Αν γινόταν πτηνό μου...
    Σε φιλώ:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέραν από αυτούς που μαζί τα φάγανε, υπάρχει μία Ελλάδα που συνεχίζει να δουλεύει και να στηρίζει και να ελπίζει και να σκέφτεται. Και να πληρώνει, ακόμα και από το υστέρημά της.

      Διαγραφή
  16. Το καλύτερο κείμενο που εχω διαβάσει μέχρι στιγμής σχετικά με την άφιξη της Μέρκελ!
    Μπράβο και για τις φωτογραφίες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φχαριστώ! Το πτηνό πολύ έχει βαρεθεί τις κορώνες και τις φανφάρες. Εξού και αντίς για διαδηλώσεις, προτιμά το βουνό και την ομίχλη ως τόπο περίσκεψης και προβληματισμού.

      Διαγραφή
  17. Απο τα καλύτερα σου πτηνό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.