Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Όσο κι αν ψάξω, δεν βρίσκω άλλο λιμάνι


Θα σου το πω ευθαρσώς και πες με σνομπαρία! Εγώ τον Πειραιά καθόλου δεν τον εσυμπαθούσα. Θες που ήταν ένα σκασμό στάσεις μακριά μου; Θες που πάντοτε μπερδευόμουν στους δρόμους και δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τους κολπίσκους του; Θες που δεν είμαι Ολυμπιακός, αλλά σε καμία περίπτωση; Θες που δεν είμαι πτηνό του λιμανιού, αλλά του σκοινιού και του παλουκιού; Μία απ'όλα θα πάρω -και μην ξεχάσεις να βάλεις κρομμυδάκι και μουστάρδα!


Τελευταία όμως κάτι έχει αλλάξει στη σχέση πτηνού και λιμανιού. Έτυχε να την επερπατήσω περισσότερο την Πειραϊκή, να τους παρατηρήσω περσσότερο τους ανθρώπους της, να τη νιώσω πιο δικιά μου τη μελαγχολία του λιμανιού, να τρυπώσω με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στα στενά δρομάκια. Στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια, τα βραδάκια περπατούσαμε, μου γελούσες, πόσο μ'αγαπούσες. 


Κι έτσι απλά ανακάλυψα όλα εκείνα που δεν έβλεπα. Και θα σου τα πω, γιατί τ'αγάπησα και τα νοιάζομαι πια ωσάν ακριβή μου περιουσία.


Πρώτον, τα αρχοντικά. Θα μου πεις, σε τι χάπια έχεις πέσει ωρέ πτηνό και δεν βλέπεις τις συνωστισμένες πολυκατοικίες; Τις βλέπω. Αυτές έβλεπα μια ζωή και κακοχαρακτήριζα τον Πειραιά. Εκεί είναι ακόμα, σκονισμένες και κακογερασμένες και άσχημες, πολύ άσχημες. Αλλά ανάμεσά τους βρίσκονται κι εκείνα τα νεοκλασικά. Τα όσα απέμειναν από τις όποιες παρελθούσες δόξες της πόλης.



Άλλα φροντισμένα, άλλα ρημαγμένα, όλα τους γοητευτικά και καλαναθρεμένα. Στέκουμαι απέξω τους και τα κοιτώ, σχεδιάζω στο νου μου τις αρχιτεκτονικές τους φόρμες, τα διακοσμητικά τους στοιχεία, τα μπαλκονάκια με τα μαρμάρινα στηρίγματα, τα γκρίζα και πετρόλ παντζούρια τους.


Ύστερα, κάτι άλλο που έμαθα να συλλέγω στο μυαλό μου είναι οι πινακίδες. Οι ταμπέλες ντε! Κάποιες είναι ξεχασμένες από το θεόπαλια, με εκείνες τις vintage γραμματοσειρές, με τις δασείες και τις περισπωμένες τους.



Οι περισσότερες είναι απλές, με μεγάλους μπολντ χαρακτήρες και καθαρά χρώματα. "Τυριά!" Το διαβάζεις και σου'ρχεται η μυρουδιά από βαρελίσια φέτα. Από γραβιέρα Νάξου και κρητική μυζήθρα.



Αποθήκη ψιλικών-χαρτικών-καλλυντικών. Από πάνου το ρεμπέτικο ασκέρι. Κι ανάμεσα το μεταλλικό στέγαστρο που κάθεται στα καγκελωτά στηρίγματά του.



Και τα περίφημα Ναυτικά Χρονικά. Η ιστορική έκδοση που εδώ και δεκαετίες συνομιλεί με το λιμάνι, τους ναυτικούς και τους εφοπλιστάδες του. Γαλάζιοι και λευκοί τοίχοι, παλιακά τζάμια που βλέπεις μέσα τους την απέναντι πολυκατοικία.



Ο μοντερνισμός ήλθε και προσέθεσε ένα ακόμη παράταιρο στοιχείο στο αστικό τοπίο της πόλης. Τα γυάλινα κτήρια που θέλησαν κάποτες να μετατρέψουν τον Πειραιά σε Μανχάταν του Αργοσαρωνικού, ουδέποτε χωνεύτηκαν από την πραγματικότητα του λιμανιού. Και στέκονται σήμερα μάλλον ενοχικά για να καθρεπτίζουν την αντίκρυ παρακμή.



Κάπου εκεί συναντάς και το αναπάντεχο. Να ας πούμε, αυτήν εδώ από πάνω δεν την ελές πολυκατοικία, αλλά τελείωμα κρουαζιερόπλοιου. Παρακαλούμε να ελέγξετε τα σωσίβια κάτω από το κάθισμά σας και τις σωστικές λέμβους.


Υπάρχει και κάτι άλλο στον Πειραιά που όταν ήμουν μικρός δεν εκτιμούσα, αλλά τώρα ως και το αγαπώ: η θλίψη του. Η παρακμή και το άφημά του. Το γεγονός ότι η βρώμικη τέντα κρέμεται μισοσκισμένη, το ρολό έχει αλλάξει χρώμα από την πολυκαιρία, ο τοίχος έχει ξεφτίσει και φαίνεται ο σοβάς του. 


Μα τι ντεκαντάνς καταστάσεις είναι ετούτες, θα σπεύσεις να αναρωτηθείς! Έλα Χριστέ και Κύριε, που θα καθόμαστε να βλέπουμε την αποσύνθεση και να παραλυρούμε, λες κι είμαστε τίποτις κουλτουριάρηδες της συνομοταξίας ταγάρι, το γένος φούντα, μη-χειρότερα. 


Βεβαίως και θα προτιμούσα να ήσαν όλα φροντισμένα. Να έλουζε το φως ουχί παρατημένα κτήρια και εγκαταλελειμένα γιαπιά, αλλά όμορφες αυλές, φρεσκοβαμένα νεοκλασικά, καθαρά πεζοδρόμια και καλοφροντισμένα παρτέρια. Αλλά πες-με ρομαντικό, πες-με και αλαφρόμυαλο, ακόμη κι έτσι, βρίσκω μία σαγήνη σε ετούτο εδώ το μέρος, το αντικειμενικά άσχημο.


Πάνω απ'όλα όμως, ξεύρεις τι μ'αρέσει τόσο πολύ στον Πειραιά; Η ερωτική του σχέση με τη θάλασσα. Που τον γυροφέρνει και τον τραβολογά. Που παρεισφρέει μέσα του και όλο τον γητεύει. Ένα μέρος τόσο ευλογημένο από τη γεωγραφία, είναι πράγματι κρίμα να κακογερνάει από την ανθρώπινη αλητεία. 


Ακόμα κι έτσι όμως, ωσάν κοιτάς τη θάλασσα να σου μιμείται τους καιρούς, νιώθεις το νόστο τον πικρό, σαν κάθε σου λιμάνι. Πώς το λέει εκείνο το τραγούδι του Καζαντζίδη; "Γεια σου Πειραιά αθάνατε, απόψε κάνω γιούρια, στη Ζέα, στα Λιπάσματα και στα γνωστά Ταμπούρια". Έτσι.

28 σχόλια :

  1. Οι φωτογραφίες σου για άλλη μια φορά υπέροχες. Ο Πειραιάς έχει τόσες μνήμες, αρχαίος γαρ αλλά δεν τον έχουμε φροντίσει φυσικά, παρόλα αυτά οι μνήμες αναδύονται, ξέρουμε εμείς!

    Καλημέρα πτηνό, να ναι ο μήνας μας καλός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι αφρόντιστος ο κακόμοιρος και έχει τη μελαγχολία που συνοδεύει όλα τα λιμάνια. Αν ήταν σε άλλη χώρα (σε καμία Ολλανδία ή σε καμιά Αγγλία) θα του είχε γίνει λίφτινγκ κατά μήκος της ακτογραμμής, με ωραιότατες αποβάθρες, διακριτικά καφέ, γλυπτά, περιπάτους με ντεκ και έξυπνους φωτισμούς. Τέτοιες πρόνοιες βέβαια στην Ελλάδα είναι δυστυχώς ουτοπικές.

      Διαγραφή
  2. Καλό μήνα πτηνό μου, στον Πειραιά ήταν η πρώτη μου δουλειά πριν.... δεν θυμάμαι πόσα χρόνια και βέβαια ποτέ δεν τον έμαθα πάντα μπερδευόμουνα.
    φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω το τζι-πι-ες εφευρέθηκε ειδικά για την περίπτωση του Πειραιά. Στο καρακέντρο να με αφήσεις, στο Πασαλιμάνι, είμαι ικανός να μπερδευτώ στο δίλεπτο.

      Διαγραφή
  3. Πτηνό είσαι σε τρελλά κέφια και αυτό το βγάζεις στο dashboard! Καλό σου μήνα!
    Και μην νιώθεις περίεργα για την σχέση σου με τον Πειραιά... Την ίδια άποψη είχα. Σαν ένα τελευταίο εμπόδιο στην έξοδο για τα νησιά. Και σκέψου ότι τον έχω ζήσει από πολύ κοντά στην παιδική μου ηλικία!
    Καλημέρεες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ό,τι μπορεί κάμει το κακομοίρικο πτηνό, σε μία εποχή μεγάλης μιζερομαυρίλας και ασχημοκατάστασης. Υπόσχομαι το αυριανό ποστ να είναι αλέγκρο και μες την αλαφράδα (γκουντ όλντ μπερντ, δηλαδή!).
      Πολλές καλημέρες και καλό μήνα!

      Διαγραφή
  4. Πολύ ωραίο οδοιπορικό Πτηνό και εκπληκτικές οι φωτογραφίες! Μπορεί στον Πειραιά να μην έχω πάει ποτέ, αλλά και στη Θεσσαλονίκη που μένω, "κολλάω" όποτε βλέπω παλιά αρχοντικά ή εγκαταλελειμμένα μαγαζάκια.

    Καλό σου μήνα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχει και το ντεκαντάνς τη γοητεία του. Στην πρώτη ευκαιρία να τον περιπατήσεις τον Πειραιά και παρότι αρχικά μπορεί να σε απογοητεύσει, είμαι σίγουρος ότι στη δεύτερη σκέψη, θα σε κατακτήσει με τον τρόπο του.
      Καλό μήνα!

      Διαγραφή
  5. Άλλο πράγμα η θάλασσα, όπως και να το κάνουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραίο πράμα η θάλασσα. Σε ηρεμεί, σε ταξιδεύει, σου ανοίγει τους οπτικούς ορίζοντες. Και τελοσπάντων, σου δίνει και την επιλογή να πέσεις να πνιγείς.

      :)

      Διαγραφή
  6. καλο μηνα ο πειραιας ειναι πολη σινεμα εχει ολα αυτα , απο τα παλια
    ωραιες φωτογραφιες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσαν οι φωτογραφίες. Όντως ο Πειραιάς έχει το κατιτίς του που τον εκάμει ιδιαίτερο. Όμορφο σίγουρα όχι, αλλά ιδιαίτερο.

      Διαγραφή
  7. Κοίτα, πουλάκι μου, εγώ Θεσσαλονικιά είμαι και δη ΠΑΟΚτσού. Οπότε με τον Πειραιά εκ γενετής καλή σχέση δεν έχω κι ούτε ποτέ θ' αποκτήσω. Αλλά οι φωτογραφίες σου με άρεσαν καθώς και η ανάρτησή σου, αν μη τι άλλο γιατί μου επιβεβαίωσαν ότι σαν την Θεσσαλονίκη ... ... ... δεν έχει ! ;-)

    Καλό Μήνα !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ εσείς οι Θεσσαλονικείς με την λατρεία που έχετε για την πόλη σας! Μη με παρεξηγείς και το πτηνό την αγαπάει και την έχει ζήσει και την έχει περπατήσει και νιώθει μία οικειότητα μαζί της. Αλλά να, κάθε τόπος έχει τις χαρές και τις στεναχώριες του.

      (αν έρθω, θα με κεράσετε μπουγατσούλα;)

      Καλό μήνα!

      Διαγραφή
    2. Έτσι είναι, όπως τα λες, πουλάκι μου. Κάθε τόπος έχει τις χάρες του και τις ομορφιές του. Κι εγώ πλάκα έκανα, δεν πιστεύω να με πήρες στα σοβαρά.

      Κι αν έρθεις στην πόλη μου και τύχει να είμαι κι εγώ εκεί (καθότι με τρων τα μαύρα ξένα 16 χρόνια τώρα) θα σε κεράσω ότι μπουγάτσα θέλεις ! Με κρέμα, με τυρί, με κιμά, με ό,τι θες ! :-)

      Διαγραφή
  8. Καλαμιά στον Κάμπο1 Νοε 2012, 4:05:00 μ.μ.

    Δεν γνωρίζω τον Πειραιά γιατί δεν έχω πάει ποτέ μου εκεί.
    Αν και από πέντε χρονών μέχρι τα δεκαοκτώ που έφυγα για σπουδές στην Θεσσαλονίκη, μεγάλωσα στην Αθήνα, αν και Ολυμπιακός από κούνια, δεν έτυχε ποτέ μα ποτέ να πάω στον Πειραιά. Τον γνωρίζω μόνο από φωτογραφίες και απ΄όσα διαβάζω γιαυτόν. Μου είχε από πάντα δημιουργηθεί η εντύπωση ότι είναι μία πόλη αλλιώτικη από τις άλλες ειδικά αν την συγκρίνεις με την Αθήνα, πολύ όμορφη όμως, με ανθρώπους που ζουν στον δικό τους κόσμο σαν λίγο αποκομμένοι μά όχι κακοί και μάλλον όχι φιλικοί προς τους Αθηναίους. Προφανώς κάνω λάθος αλλά αυτό νομίζω ακόμη και τώρα.
    Από τις φωτογραφίες που δείχνεις με εντυπωσίασε η δεύτερη που δείχνει τον σταθμό(;) τόσο αστραφτερό και πεντακάθαρο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Πειραιάς έχει ένα βαρύ συμβολισμό απάνω του: είναι το φευγιό, το ξάνοιγμα, το αντίο, το βάσανο, ο κάματος. Συγκεντρώνει τριγύρω του τις λαϊκές γειτονιές που στενάζει η φτώχεια και ο ξεπεσμός. Τα Καμίνια, την Κοκκινιά, τη Δραπετσώνα όπου δεν έχουμε ζωή. Κουβαλάει επίσης την ασχήμια και το μποτιλιάρισμα του λιμανιού. Είναι επιβαρυμένος κοινωνικά, οικονομικά και αισθητικά. Αλλά είναι ευλογημένος με ένα από τα πιο χαρισματικά ανάγλυφα που έχω ματαδεί στη ζωή μου: όρμοι, κολπίσκοι και ανηφοροκατηφόρες που προσφέρουν αμφιθεατρικό αγνάντι (αν είσαι τυχερός και δεν σου φράττει τη θέα η πολυκατοικία και το αυθαίρετο). Στις πρώτες δύο φωτογραφίες είναι ο σταθμός του ηλεκτρικού τρένου που τερματίζει στον Πειραιά και ο οποίος είναι τοπόσημο του λιμανιού.

      Διαγραφή
  9. Ο Πειραιάς δεν είναι μόνο το λιμάνι βέβαια...
    Συμφωνώ σε πολλά απ' όσα λες, κυρίως για τα παρατημένα κτήρια και τα νεοκλασικά σπίτια, που βρίσκονται σε πολλά στενά κι όσο σεργιανίζεις ανακαλύπτεις.
    Έχει πάντως το χάρισμα να γοητεύει και να μη τον βαριέσαι ποτέ. Μια βόλτα από την Πειραϊκή κι αν αντέχεις περπατάς μέχρι το Φάληρο, βλέποντας τη θάλασσα...

    Καλές βόλτες Πιγκουινάκι, μη ξεχνάς ν' απαθανατίζεις στιγμές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την έχω κάμει αυτή τη βόλτα που λες από το Φάληρο μέχρι το λιμάνι και πολύ τη φχαριστιέμαι (μου παίρνει κάνα δίωρο και κάτι, στο ρελαντί). Περπατάμε μαζί, πτηνό και ακτογραμμή, και συζητάμε τα παράπονά μας από τη ζωή. Παρηγοριόμαστε κιόλας, γελάμε, κλαίμε, γυρνάμε ξαλαφρωμένοι σπίτια μας.

      Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  10. Μου άρεσε το ταξίδι σε γειτονιές και σε νερά που μας έκανες σήμερα... Οι φωτογραφίες σου πολύ 'ζωντανές'!
    Καλό μήνα αγαπημένο Πτηνό :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό μήνα και όλα πρίμα να μας πάνε! Να'ναι μπουνάτσα οι θάλασσες και φωτεινοί οι δρόμοι!
      Χαίρομαι πολύ που βρήκες συμπαθητικές τις φωτό. Κι εμένα μου άρεσαν, γι'αυτό είπα να σου τις δείξω!
      :)

      Διαγραφή
  11. αχ πτηνό μου ,θα το ζήσω για τα καλά αυτό το λιμάνι φέτος!φεύγω ως αναπληρώτρια στην Κάσο!θα χορτάσω φρέσκο ψάρι και γάλα κατσίκας!θα χαθούμε για λίγο ,ελπίζω να σε ξαναβρώ όταν γυρίσω!να προσέχεις τα πουπουλά σου να μην ''λερώνονται'' όσο θα λείπω!μου αρέσουν τα ΚΑΘΑΡΑ πτηνά!!!!!!!
    τσίου τσίου τσίου τσίου τσίου..........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αφού πας για καλό στην Κάσο, το πτηνούλι υποστηρίζει την απόφασή σου και σου κουνάει νοσταλγικά το μαντίλι στο λιμάνι. Να δεις ιστορίες που θα'χεις να μας λες μετά...
      τσίου τσίου

      Διαγραφή
  12. Πολύ ωραίο το οδοιπορικό σου! Μου άρεσαν ιδιαίτερα οι πινακίδες με τις παλιές γραμματοσειρές, δείγμα ενός παρελθόντος που προσπαθεί να αντισταθεί στην τυποποίηση των ημερών μας! Πάντα μ' άρεσε ο Πειραιάς, όχι γιατί είναι όμορφος, αλλά γι αυτό που, κυρίως για μένα, συμβολίζει: την αρχή ή το τέλος ενός ταξιδιού στον κόσμο!
    Καλό σου μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Γιατί όλοι οι Αθηναίοι χανόμαστε στον Πειραιά; Κι εγώ τώρα τελευταία άρχισα να τον ανακαλύπτω (αν και πάντα ήμουν φαν του σταθμού γιατί έχω και μια αδυναμία στην μπελ εποκ). Μέχρι και τον γάμο μου έκανα στο Κερατσίνι, στο λιμανάκι κάτω από τη ΔΕΗ (ψάξτε το, είναι βγαλμένο από τα 60s).
    Έχω πάθει πλάκα με τα μεταλλικά στέγαστρα στα νεοκλασσικά από τότε που μ'έβγαλε ο δρόμος στην Αθηναϊδος, τη συνέχεια της Κ.Σερβίας. Είναι ένα κομμάτι του δρόμου, όαση μέσα στο γκρίζο. Μέχρι που τραβούσα φωτογραφίες με το κινητό σαν τον τουρίστα. Οι περαστικοί κοιτούσαν λίγο περίεργα. Τρομάζω στην ιδέα ότι μπορεί να τα γκρεμίσουν κάποια στιγμή. Δε θα μας κρατάει τίποτα πια στην Αθήνα (εγώ απ'αυτά κρατιέμαι κι απ'την Ακρόπολη, κάποτε με κρατούσε και η Πανεπιστημίου αλλά τώρα έχει παραδοθεί κι αυτή στην παρακμή).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Aνέκαθεν είχα μια αγαπη στον Πειραιά... κάτι η θάλασσα κάτι τα γραφικά αυτά που τα'χα δει από την πρώτη στιγμή... κάτι η διατριβή που έγραψα εκεί με την πρώτη μου σχέση... Τι τα θες? Αν η πόλη δε βλέπει θάλασσα.......

    Υ.Γ Δε σου αρέσανε τα παπιγιονάκια μου πτηνό μου? Καλώς! Αλλά γράψτο μου! Δεν είναι ευγενικό να μην...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Μπορει να ακουστω τοπικιστης και αλλα τετοια χαζα, αλλα σε διαβεβαιωνω πως καμια σχεση δεν εχω με πατριδες και αλλα τετοια χαζα. Ο Πειραιας ομως ειναι ενα μερος που μπορω να πω σπιτι μου.... και οχι γιατι γεννηθηκα και μενω εκει, αλλα γιατι εκει μονο μπορω να νιωσω ασφαλεια!

    Και ναι αν δεν υπηρχε ο Πειραιας και οι ανθρωποι του η Ελλαδα θα ηταν πολυ πισω... Για καθε μια φωτογραφια που εχεις ανεβασει μπορω να σου πω χιλιαδες ιστοριες, δεν θα το κανω ομως, οποιος θελει κατι τετοιο μπορει να διαβασει αρκετα βιβλια που εχουν γραφτει.

    "Εμαθα πολλα απο πολλους, ομως θα ημουν ενα τιποτα αν δεν ειχα δει μικρο παιδι το εξαισιο φως του Πειραιως" Γ. Τσαρουχης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Για εμένα ο Πειραιάς είναι έρωτας. Πέρασα εκεί τα καλύτερά μου χρόνια ως φοιτήτρια στην Βιομηχανική Σχολή(τότε). Όταν περπατώ στον Πειραιά, σπανίως πλέον, δεν βλέπω με τα μάτια. Θυμάμαι. Χαμογελώ. Συγκινούμαι. Αισθάνομαι! Εδώ, ήταν το καφενείο του Θύμιου που παίζαμε τάβλι και συζητούσαμε πολιτικά μέσα σε ομίχλη καπνού. Εδώ, ήταν το εστιατόριο που τρώγαμε με κουπόνια. Να, σ' αυτή την ταρατσούλα, με θέα το Πασαλιμάνι, δοκίμασα πρώτη φορά κρέπες και εκεί απέναντι σ' αυτό το πεζουλάκι έβγαλα εκείνη την φωτογραφία. Να και το "Ανηφόρι" (νομίζω υπάρχει ακόμα στην ανηφοριά προς τον Πρ.Ηλία),το ρεμπετάδικο που κάναμε τρελά γλέντια. Να, κάπου εδώ ήταν το παγκάκι που.... ωχ μελαγχόλησα!

    Ωραίες φωτογραφίες!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts