Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Είναι το Πάπιγκο το ομορφότερο χωριό της Ηπείρου; Περίπου.


Τα ωραία χωριά στην Ελλάδα σπανίζουν και το ξεύρεις. Λίγο η κακογουστιά του νεοέλληνα, λίγο το ταραχώδες παρελθόν της ελληνικής υπαίθρου και η χρόνια υπανάπτυξη της τοπικής οικονομίας, το αποτέλεσμα είναι αισθητικά ντιπρέσινγκ και κοινωνικά μπόρινγκ. Διότι κακά τα ψέματα, όσο καλή προδιάθεση κι αν έχεις, οι συζητήσεις με την κυρά-Τασούλα και τον μπαρμπα-Μήτσο εξαντλούνται στο πεντάλεπτο και οι κατσικούλες δεν είναι πολύ ομιλητικές. Μπεεεε.


Εντούτοις υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις χωριών, που το αισθητικό τουλάχιστον κομμάτι, το έχουν δουλεμένο. Ως προς αυτό, το Πάπιγκο είναι τυχερό! Κτισμένο στα ριζά της Αστράκας, ανάμεσα στις κορφές της Τύμφης και νοτιοδυτικά από το φαράγγι του Βίκου, το μέρος βρίσκεται μέσα σε μία από τις πιο όμορφες καρτ ποστάλ της ελληνικής υπαίθρου. Ειδικά όταν το φθινόπωρο μπογιατίζει το τοπίο με τα καστανοκίτρινα χρώματά του, το λες ως και μαγικό.


Ο φιδωτός δρόμος που ξεκινάει από την εθνική Ιωαννίνων-Κοζάνης κατηφορίζει μέχρι να συναντήσει το Βοϊδομάτη κι ύστερα παίρνει πάλι τον ανήφορο μέχρις να βρεις τα πρώτα σπίτια του χωριού σε υψόμετρο εννιακοσίων περίπου μέτρων. Αψηλά.


Τα σπίτια του χωριού παίρνουν το ζαγορίτικο αρχιτεκτονικό ιδίωμα και το αποθεώνουν. Λιθόκτιστα, στην απόχρωση των βράχων, με καμινάδες και λιτές γεωμετρικές γραμμές.



Οι δε εκκλησιές της περιοχής, διαθέτουν εξωτερικό υπόστεγο με καμάρες, για να μπορεί ο πιστός να προφυλαχθεί από τα έντονα καιρικά φαινόμενα -μην τον επάρει ο αέρας και τον μαζεύουμε από την απέναντι ραχούλα- αλλά και χαμηλές πόρτες για να εμποδίζεται η είσοδος ουχί στον ξυλοπόδαρο σαλτιμπάγκο ή στον μπασκετμπολίστα μη-χειρότερα, αλλά στον έφιππο κατακτητή.


Πολύ μου αρέσει να βολτάρω στα λιθόστρωτα καλντερίμια που αγκαλιάζουν τα σπίτια του χωριού και ν'αναπνέω το ψυχρό φθινοπωρινό αεράκι. Αν τα καλοπροσέξεις, όλα είναι φροντισμένα στη λεπτομέρειά τους -τοιχάκια, κήποι, γλάστρες και διακοσμητικά στοιχεία, όλα στην εντέλεια. Όμορφο μέρος, αρχοντικό. Μακάρι να'ταν όλα στην Ελλάδα, έτσι καλώς καμωμένα.


Εντούτοις επέτρεψέ μου και μία μικρή ένσταση. Περπατώντας το χωριό, διαπιστώνεις ότι δεν βρίσκεσαι σε ένα ζωντανό οικιστικό σύνολο, αλλά μάλλον σε ένα εξκλούσιβ τουριστικό προϊόν. Και θα σου εξηγηθώ. Τα περισσότερα από τα οικήματα που βλέπεις είναι ξενώνες και ξενοδοχειάκια. Τα περισσότερα από τα αυτοκίνητα που βλέπεις είναι καγιέν και μπεμβέ. Τα δυοτρία μαγαζάκια που βρίσκεις αναπαράγουν ουχί μόνο την αισθητική αλλά και το μενταλιτέ του Κολωνακίου και της Κηφισιάς. Και τις τιμές επίσης. Α και μην πολυπεριμένεις να σου δώκει κανένας απόδειξη αυτοβούλως, γιατί δεν.


Τώρα βέβαια θα μου πεις, δεν προτιμάς ρε πτηνό την καλαισθησία του Πάπιγκου από το βλαχομπαρόκ και την καφρίλα των δεκάδων άλλων χωριών (και πόλεων) της Ελλάδας; Ασφαλώς και την προτιμώ, ανυπερθέτως. Δεν θα ήταν όμως ακόμα προτιμότερο τέτοια χωριά να μπορούσαν να αναπτύξουν έναν πιο υγιή και παραγωγικό κοινωνικοοικονομικό ιστό και να αναπτύσσουν και άλλες δραστηριότητες πέραν του τουρισμού; Να βρίσκεις μερικά τοπικά αγροτικά προϊόντα, να μπορείς να αγοράσεις καμιά χειροτεχνία, να έχεις την επιλογή ενός μπακάλικου βρε αδελφέ ή κάνα μουσειάκι με την ιστορία ή την τοπική αρχιτεκτονική; Άλλα φαίνεται πως πάλι πολλά ζητάω και κανείς δεν συμμερίζεται τις δικές μου ανησυχίες. Μήτε το καγιέν, μήτε η μπεμβέ.


Ας είναι! Το Πάπιγκο και πέραν από το ως άνω (προσωπικό) παράπονο παραμένει στη λίστα μου με τα δέκα ομορφότερα χωριά της ηπειρωτικής Ελλάδας. Και μου υπενθυμίζει πόσο πολύ άσχημη είναι η δική μου καθημερινότητα, πεντακόσια τρία χιλιόμετρα νοτιότερα, μέσα στη μιζέρια και την κακογουστιά της πολύπαθης πρωτεύουσας.

17 σχόλια :

  1. Αν δεν το πάρουμε απόφαση να μετοικήσουμε σε τέτοια μέρη απλοί άνθρωποι, που αντί για μπεβε και καγιέν θα πάρουμε το ταπεινό μας πόλο και θα πάμε να ανοίξουμε με λίγα λεφτά, καθόλου δάνεια και πολύ προσωπική δουλειά ένα μαγαζάκι με χειροτεχνίες, με δικά μας χειροποίητα προϊόντα, με σχολές μαγειρικής (που σκέφτεται ένας φίλος) ή ακόμη και να είναι η βάση μας για ένα web site και μαζί με όλα τα άλλα να έρθουν και τα λοιπά υποστηρικτικά επαγγέλματα (εργάτες, μηχανικοί αυτοκινήτων-κομπιουτερ, κομμώτριες, λογιστές κ.ο.κ) δεν θα αλλάξει γοργά αυτός ο τόπος.
    Και κάποτε αν ξαναεπιστρέψουμε Αθήνα, μπορεί να το πάρουμε απόφαση να την ομορφύνουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξαιρετικά το θέτεις. Το στρεβλό μοντέλο ανάπτυξης και το ξερό μας το κεφάλι. Πηγαίνεις σε χωριά της Γερμανίας, της Ιταλίας ή της Γαλλίας, και βρίσκεις μία υγιή τοπική οικονομία, με έμφαση βέβαια στα εκάστοτε συγκριτικά πλεονεκτήματα της περιοχής αλλά και με ισόρροπη ανάπτυξη πολλών συμπληρωματικών κλάδων. Όλα χρειάζονται αλλαγή στην Ελλάδα της κρίσης. Το μοντέλο χρεοκόπησε, όχι μόνο τα δημόσια οικονομικά μας.

      Και βεβαίως η αλλαγή είναι θέμα προσωπικής πρωτοβουλίας και κοινωνικής αυτο-οργάνωσης, αλλά είναι -πώς να το κάμουμε δηλαδή;- και θέμα πολιτικής βούλησης και σχεδιασμού.

      Ναι, ξέρω: μετά ξύπνησα. Και με πάτησε μία καγιέν.

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Αχ, έχει τις ομορφιές της, έχει και τις ασχήμιες της...
      Καλημέρα άσωτε!

      Διαγραφή
  3. Δεν βρίσκω λόγια να σε ευχαριστήσω για τις εικόνες που έβαλες σήμερα.
    Τέλειο το Πάπιγκο και κάθε Πάπιγκο και κάθε χωριό της Ελλάδας στην Ήπειρο, στη Μακεδονία, στα νησιά, στη χώρα μας όλη.
    Για μας τους Αθηναίους, φάτε μάτια ψάρια. Περιμένουμε καμιά ανάρτηση για να τα ευχαριστηθούμε. Όσο είχαμε λεφτά κάναμε και καμιά εξόρμηση Σαββατοκύριακου. Χωρίς λεφτά τίποτε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι όπως ζούμε στοιβαγμένοι στην Αθήνα, μοιάζουν με οπτασία οι φωτογραφίες με καταπράσινες πλαγιές, όμορφα καλντερίμια και παραδοσιακά σπιτάκια. Ζηλεύεις τη ζωή που θα μπορούσες να ζεις. Χωρίς το άγχος και την ασχήμια της δικής μας καθημερινότητας.

      Διαγραφή
  4. Καλαμιά στον Κάμπο14 Νοε 2012, 1:50:00 μ.μ.

    Σαφώς και έχει το Πάπιγκο μια μαγευτική ομορφιά που την τονίζουν ακόμη περισσότερο
    οι ορεινοί όγκοι που το περιβάλλουν αλλά ούτως ή άλλως η ΄Ηπειρος είναι συναρπαστική σχεδόν παντού.
    Κι εγώ όταν το επισκέφτηκα σ΄ένα μελαγχολικό φθινοπωρινό ταξιδάκι αποκόμισα την ίδια με σένα εντύπωση ΄Οτι βρίσκομαι σε ένα καθαρά τουριστικό μέρος χωρίς συναίσθημα και χωρίς ζωντάνια. Λίγο αφιλόξενο ίσως αφού 11 η ώρα το πρωί αρνήθηκαν να μας σερβίρουν καφέ σε ανοιχτή καφετέρια. Μήπως επειδή είμασταν λίγοι και ο μπελάς και η φασαρία περισσότερα από το κέρδος, μήπως πέσαμε σε τεμπέλη και κακό επιχειρηματία; Ποιος ξέρει.
    Αλλά είναι κάτι άσχημο που μου έμεινε στη μνήμη παράλληλα με την μοναδικότητα της περιοχής.
    Οι φωτογραφίες σου, ως συνήθως, τα λένε και τα δείχνουν όλα.

    Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και σε άλλα μέρη, πχ στην Πελοπόννησο. Δηλαδή πολλοί ξενώνες, ξενοδοχεία, καφετέριες κλπ. και καθόλου καταστήματα με τοπικά προϊόντα ή ταβέρνες που -εκτός από σουβλάκι και φαγητά σαν τα ετοιματζήδικα των σούπερμάρκετ- να σερβίρουν σπεσιαλιτέ της περιοχής.
    Εκεί σε συγκεκριμένο γραφικό χωριό που ξέρω γίνεται της κακομοίρας το καλοκαίρι και όλα τα Σαββατοκύριακα του χειμώνα, οι αυτοκινητάρες πάνε κι έρχονται για να πιούν τους ίδιους καφέδες που πίνουν και στις πόλεις τους και να φάνε τα ίδια φαγητά που παραγγέλνουν στο ντιλίβερι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Ήπειρος είναι όντως συναρπαστική -από τα ωραιότερα μέρη της ηπειρωτικής Ελλάδας. Και το σχόλιό σου όπως πάντα εύστοχο: καλός και άγιος ο τουρισμός, αλλά όταν μονοπωλεί ένα μέρος, τότε κι εκείνο μοιάζει "ψεύτικο" και χάνει κομμάτι από το ενδιαφέρον του. Ένα όμορφο (πανέμορφο) σκηνικό, αλλά χωρίς τη ζωντάνια μίας υγιούς και ισόρροπης ανάπτυξης. Γαμώτο, πάλι γκρινιάζω... Ας μείνω λοιπόν στα υπέροχα χρώματα της φύσης και τις απέριττες γραμμές των σπιτιών! Στη σαγηνευτική εικόνα των τοπίων...

      Διαγραφή
  5. Α, άλλο ένα υπέροχο post πτηνό μου, άλλος ένας υπέροχος τόπος.

    Ξέρεις (και το λέω για να το βλέπουμε εμείς οι Αθηναίοι), η πόλη μας που τη βρίζουμε έχει τόσες ομορφιές που κοστίζουν όσο ένα εισιτήριο του μετρό ή μια βόλτα με τοποδήλατο, εκεί στο θησείο που ανέβηκα το Σάββατο, στο Αστεροσκοπείο και στο λόφο της Πνυκός, με μια θέα μαγική με μια ομορφιά ανείπωτη. Ένα απ τα πολλά.

    Ας αισιοδοξήσουμε και ας καταλάβουμε ότι ναι, ζούμε στον ομορφότερο τόπο του κόσμου και ακόμα και πηγμένος στα τσιμέντα είναι υπέροχος. Απ τη Θράκη μέχρι τη Γαύδο. Από ομορφιά άλλο τίποτα.

    (Ανησυχώ δε ότι με έχει πειράξει το κοτόπουλο που τρώγω 3 μέρες και τα βλέπω όλα ωραία!)

    Α, και μη με μαλώσεις που άργησα να σχολιάσω, στις 7 το πρωί σε έψαχνα αλλά δεν είχε ανέβει το post και δεν είναι και η Νάσια εδώ να σε μαλώσουμε αμφότεροι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξεύρεις, πολλές φορές επιλέγω συνειδητά να αντιμετωπίζω τα σουλάτσα μου στην Αθήνα ως τουριστικές περιηγήσεις. Παίρνω τη φωτογραφική μου, βάζω ένα μπουκαλάκι νερό στο σακίδιό μου και παρατηρώ ωσάν να βρίσκομαι σε μία πόλη ξένη και άγνωστη. Είναι μεγάλη η Αθήνα και όλο και κάτι ανακαλύπτεις. Άσε που αλλάζει διαρκώς (δυστυχώς όχι προς το καλύτερο συνήθως) και μου γίνεται "ξένη και άγνωστη" κυριολεκτικά. Ο λόφος της Πνύκας είναι από τα αγαπημένα μου σημεία ενατένισης και αναστοχασμού -επίσης κάθομαι εκεί και ρουφάω τη γκαζόζα μου.

      (Όσο για την πρωινή καθυστέρηση, ένα τεχνικό πρόβλημα μετέθεσε την ανάρτηση για τις 9! Επειδής είμαι γενικά τυπικό πτηνό, ζητώ ταπεινά συγνώμη που σε έστησα! Και ναι, μου λείπει κι εμένα η Νάσια...)

      Διαγραφή
  6. Από τους αγαπημένους μας προορισμούς προ διδύμων εποχή.
    Η ομορφιά,η γαλήνη και συνάμα η αγριάδα τού τόπου είναι ακόμη πιο συναρπαστικές αρχές φθινόπωρου ,τέλος άνοιξης τότε που κανείς σχεδόν δεν προγραμματίζει για εκεί διακοπές.
    Μου θύμισες ατέλειωτες ώρες περπάτημα ως πάνω στην Δρακόλιμνη μέσα από τρεχούμενα νερά ,βρύσες ,στάνες και μικρές λιμνούλες.
    Την ελληνική φύση μπορεί να την ζεις κάθε στιγμή,αρκεί να ξέρεις και για πιο λόγο έχεις διαλέξει ένα συγκεκριμένο προορισμό...
    Πολλά-πολλά πιγκουινοφιλιά από την Νάσια >> Kώστας
    Y.Γ Tremens μου μην έχεις άγχος αν θα σχολιάσεις πρώτος, η φιλενάδα σου καλά Χριστούγεννα θα είναι πάλι δίπλα μας....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μεγάλο ρισπέκτ σε όποιον έχει φθάσει στη Δρακόλιμνη! Είναι σαγηνευτική η ομορφιά του τοπίου και η αγριάδα των βουνών...

      Αλλά άστα τώρα αυτά: ΤΙ ΚΑΜΕΙ Η ΝΑΣΙΑ; Όλα καλά; Να της δώκεις τα θερμότερα χαιρετίσματά μου και να της πεις ότι το πτηνό τη σκέφτεται πάντα! Τα Χριστούγεννα είναι κοντά, άκουσα ήδη σήμερα σε ραδιοσταθμό το Last Christmas των Wham...

      Διαγραφή
  7. Απαντήσεις
    1. Είναι όντως πολύ όμορφο! Και το χωριό και η τριγύρω φύση!

      Διαγραφή
  8. Σίγουρα είναι από τα πιο όμορφα χωριά...και πόσο δίκιο έχεις σε όλα όσα λες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μου φαίνεται σε κάνα κορφοβούνι θα καταλήξω να μαζεύω αγριόχορτα! Σε κάνα τέτοιο χωρίο (όχι τόσο τουριστίκ), θα στήσω το κονάκι μου και θα γράφω ολημερίς ποστς να με σιχαθεί η ψυχή σας!

      Διαγραφή
  9. Προσυπογράφω όλα τα προηγηθέντα εποικοδομητικά σχόλια περί επαρχίας και ανάπτυξης (ανάβαση δεν έγινε,ε;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts