Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Афины


Σήμερα θα σε πάω ταξίδι μακρινό. Στην Αρμενία και τη Γεωργία. Στο Ουζμπεκιστάν και το Νταγκανιστάν. Ίσαμε τη Λαχώρη μπορεί και να σε φθάσω, στις όχθες του ποταμού Ράβι κι ακόμα πιο πέρα στις κινέζικες επαρχίες της εσωτερικής Μογγολίας! Και το καλύτερο; Δεν χρειαζόμαστε μήτε πολύωρες πτήσεις, μήτε τον υπερσιβηρικό για να φθάσουμε. 


Το ταξίδι αρχίζει από την πλατεία Ομονοίας. Ήδη οι πινακίδες, οι αφίσες και τα διαφημιστικά αρχίζουν να σου μιλάνε σε άγνωστες διαλέκτους. Κι όλα σου μοιάζουνε κινέζικα. 


Κατηφορίζοντας τη Ζήνωνος, βρίσκεσαι σε έναν αλλιώτικο κόσμο. Που μιλάει ρώσικα κι αρμένικα. Τα πεζοδρόμια σφύζουν από ζωή και μία νέα τοπική οικονομία κινείται σε φρενήρεις ρυθμούς: πακιστανοί μεταφέρουν την πραμάτεια τους, ινδοί κουρείς κάμουν περμανάντ σε ρωσίδες πελάτισσες, κινέζοι πουλούν πολύχρωμα ρούχα, βρακιά και σεντόνια, ρώσικα εστιατόρια σερβίρουν πιροσκί και μπορς, γελαστές παρέες από υπερκαυκάσιες κυρίες με φθηνές τσάντες και πασέ ντύσιμο σουλατσάρουν ανάμεσα στα μαγαζιά, ινδικές μυρουδιές από μπαχάρια και μπασμάτι σού πλημμυρίζουνε τη μύτη. Ειλικρινά, αν δεν το δεις, δεν το πιστεύεις!


Τις Κυριακές, πουθενά αλλού στην πόλη δεν θα βρεις τόσον κόσμο μαζεμένο, να γελάει, να συναντιέται και να ψωνίζει. Οι κλειστές κοινότητες των μεταναστών που χτίστηκαν σιωπηλά μέσα στην παραβατικότητα και την ανομία, αλλά και στον κάματο και την απελπισία, θαρρείς πως αναπνέουν εδώ έναν αέρα μουλτιέθνικ ελευθερίας.


Ενεχυροδανειστήρια, καφενεία, μαγαζιά για αποστολή δεμάτων ή χρημάτων, πορνεία και κάμποσα μικρομάγαζα με τοπικά προϊόντα από τις εσχατιές της Ασίας απευθύνονται αποκλειστικά σε αλλοδαπή πελατεία και πολλές φορές στις πινακίδες τους, μήτε λέξη δεν θα βρεις στα ελληνικά.


Ενδιαφέρον έχουν και οι αφίσες. Όχι ότι καταλαβαίνεις, απλώς υποψιάζεσαι. Κάλεσμα σε θρησκευτική λατρεία; Πρόσκληση για ρώσικη μουσική βραδιά; Πάρτι με τραγουδιστές από την Αρμενία; Και να ήθελες να πας, μήτε που μπορείς να καταλάβεις λέξη για τα που και τα πότε.


Κι είναι αυτό εικόνα σύγχρονης ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, θα με ρωτήξεις; Με την καμία, θα σου απαντήσω! Η αισθητική παραπέμπει στην Τασκένδη. Στο Ντουσαμπέ και το Μπισκέκ. Τη δε παραβατικότητα, δεν την υποψιάζεσαι απλώς: τη βλέπεις να πηγαίνει αγκαζέ με την ανέχεια και να κουβαλάει σε μία τσάντα τα κιλίμια της. Ή τα λαθραία τσιγάρα της. Ή τα κλεμμένα κινητά της. Αν τυχόν κάποια στιγμή δεις μερικές δεκάδες ανθρώπους να τρέχουν με καροτσάκια ή με τα μπογαλάκια τους στον ώμο, είναι γιατί έχει πέσει σύρμα πως στρίβει τη γωνία κάποια περιπολία της αστυνομίας. Σουρεάλ σκηνικά, με αστυνομικούς να τραβάνε καροτσάκια από σφαδάζουσες τσιγγάνες και πακιστανούς να χιλιοπαρακαλούνε γονυπετείς για να μην τους ρίξουνε την πραμάτεια τους στο σκουπιδιάρικο του δήμου που τα πάντα γυρίζει, τα πάντα αλέθει.


Προς την πλευρά του Μεταξουργείου, θα βρεις περισσότερους κινέζους. Είναι πιο συστηματικοί αυτοί. Δουλεύουν πιο οργανωμένα. Έχουνε δίκτυα αντιπροσώπων, εμπορεύονται την πραμάτεια τους πιο επαγγελματικά. Ως και διαφημίσεις τοιχοκολλούνε στα ελληνικά και στα κινέζικα, με αισθητική πιο σοβαρή και μετρημένη.


Στις πολυκατοικίες της περιοχής, θα δεις απλωμένες μπουγάδες κι αν καλοπροσέξεις θα παρατηρήσεις τρύπιες κάλτσες και πολυφορεμένα παντελόνια. Επίσης θα διαπιστώσεις πως κάποια διαμερίσματα φιλοξενούν κόσμο και κοσμάκη, που μπαινοβγαίνει στα μπαλκόνια για να καπνίσει κάνα τσιγάρο ή να χαζέψει -κατά το προσφιλές- στο δρόμο από κάτου.


Νομίζω πως το 'χεις καταλάβει πια! Η Αθήνα δεν είναι πλέον μία πόλη, αλλά πολλές. Και θέλει μεγάλη προσπάθεια για να μην παρασυρθείς στη μιζέρια τους. Για να μάθεις τους ρυθμούς τους. Για να συντονιστείς στη συχνότητά τους.


Ήρθε και η κρίση και όλα αφέθηκαν στην ανεξέλεγκτη πορεία τους. Οι άνθρωποι, τα κτήρια, οι δρόμοι. Αυτό το συναπάντημα ανθρώπων με διαφορετικές ταυτότητες που αλλού ίσως και να ήταν ενδιαφέρον, χαριτωμένο ή εποικοδομητικό, εδώ είναι μέρος του προβλήματος. Όσο και να καμώνεται κάποιος το διεθνιστή και τον υπεράνω, η αναπόδραστη αλήθεια της παρακμής, δεν επιτρέπει τέτοιες δηθενιές. Όπως ουδέποτε μπορέσαμε να οργανώσουμε τους εαυτούς μας, έτσι δεν μπορέσαμε να οργανώσουμε και τους μετανάστες μας. Κι έχουν αναπτύξει κι αυτοί, τις επιβιωτικές τακτικές τους. Έχουν χτίσει έναν παράλληλο λαθραίο κόσμο για να ζήσουν την δική τους καθημερινότητα, χωρίς εμάς.


Όχι Αθήνα λοιπόν, αλλά Афины. Είναι περίεργο ν'αισθάνεσαι ξενιτεμένος στην πόλη που έχεις ζήσει ολάκερη τη ζωή σου. Όσο και να σου το επιβεβαιώνουν οι σημαίες και τα γνώριμά σου κτήρια, κανείς δεν μπορεί να σε πείσει ότι ετούτη εδώ είναι η πόλη που ήξευρες. Και όχι τόσο επειδή ήλθαν και την κατοίκησαν οι ξένοι. Αλλά πιότερο, γιατί την εγκατέλειψαν οι γηγενείς της.

28 σχόλια :

  1. Δεν μένω πια Αθήνα αλλά όποτε πηγαίνω μι πιάνει ένα πλάκωμα απίστευτο. Θυμάμαι πέρσι το χειμώνα που περπάταγα βράδυ στην Σταδίου και έκανα ζιγκ ζαγκ στις πυλωτές για να μην ενοχλήσω άστεγους που κοιμόνταν σε κούτες.... Πως έγινε έτσι αυτή η πόλη. 14 χρονών βράδυ έπαιρνα συγκοινωνία και κατέβαινα κέντρο μόνος μου για μαθήματα και δεν συζητούσαμε καν το θέμα ασφάλεια.... (δεκαετία 80 βέβαια). Σήμερα φίλοι μου στην Κυψέλη φοβούνται για τους γονείς τους. Και βέβαια μην πέφτουμε στην παγίδα ότι για όλα αυτά φταίνε οι μετανάστες....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάνο, εμείς φταίμε και η κεντρική συντεταγμένη πολιτεία που ουδέποτε είχε ένα σχέδιο. Ούτε για τους ημεδαπούς της, ούτε για τους αλλοδαπούς της. Και έχουμε καταλήξει να φοβόμαστε ο ένας τον άλλον και να πνίγουμε τις καθημερινότητές μας στη μιζέρια και την κοινωνική βία. Δεν είναι συνθήκες διαβίωσης αυτές -για κανέναν μας.

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα πτηνό! Ξεκίνησα με ένα ενθουσιασμό να διαβάζω το ταξίδι και φεύγω τώρα δαρμένη...αχ πατρίδα μου γλυκειά που λέει και το ασμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ με έναν ενθουσιασμό ξεκινάω αυτά τα οδοιπορικά -παρατηρώντας τα όσα εξιστορούν οι μετανάστες για την καταγωγή τους και επισκεπτόμενος συχνά τις πόλεις που έχουν χτίσει μέσα στην Αθήνα- αλλά καταλήγω πάντα στη μιζέρια και την απογοήτευση. Δεν είναι συνθήκες αυτές, μήτε για εκείνους, μήτε για εμένα. Και συνεχίζουμε να βυθιζόμαστε...

      Διαγραφή
  3. Ο πολυπολιτισμικός χαρακτήρας δεν είναι κάτι το απαραίτητο κακό, σε γενικότερες γραμμές. Το θέμα είναι, όπως όμορφα τα παρουσιάζεις, ότι έχει γίνει ανεξέλεγκτα, χωρίς το παραμικρό σχέδιο, γεγονός που καταλήγει σε άσχημες εικόνες.
    Ωραίο το οδοιπορικό, ενημερωτικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καθόλου κακό πράμα ο πολυπολιτισμός. Αρκεί βεβαίως η συντεταγμένη πολιτεία να δημιουργήσει πρώτα το context που θα μπορέσει να τον αναδείξει, επιτρέποντας στους ανθρώπους των διαφόρων ταυτοτήτων να χτίσουν πάνω στη διαφορετικότητά τους και όχι να βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου. Χαίρομαι που σου άρεσε το οδοιπορικό -κι εγώ το βρήκα ενημερωτικό, ωσάν τουρίστας στην πόλη μου.

      Διαγραφή
    2. εκτος να μενεις στο κεντρο , τοτε ειναι κακό!

      Διαγραφή
  4. Εργαζόμουν δυο χρόνια εκεί πιο πέρα, κοντά στην πλατεία Βικτωρίας, και παρατηρούσα αυτή την παράλληλη ζωή στα σπλάχνα της πόλης, στον "κάτω κόσμο" της Αθήνας (Πατησίων και κάτω). Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να βλέπεις όλους αυτούς τους ανθρώπους από κάθε γωνιά της γης να μυρμηγκιάζουν σε δρόμους με ονόματα αρχαίων. Παρακμή, φτώχεια, ανάμικτη με πολυπολιτισμικότητα αλα γκρέκα, δηλαδή το χάος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια ζωή η καθημερινότητά μου τριγυρνά στις περιοχές που αναφέρεις. Στην Κάνιγγος πήγαινα φροντιστήριο για τις πανελλήνιες, στη Σόλωνος πέρασα τα φοιτητικά μου χρόνια, στο Σύνταγμα και την Πατησίων τα μεταπτυχιακά μου. Εκεί δουλεύω ακόμα, λίγο πιο πέρα μένω. Το ζω το χάος που περιγράφεις, είμαι καθημερινά αυτόπτης μάρτυρας της αποτυχίας του μοντέλου "πολυπολιτισμικότητα αλά γκρέκα"!

      Διαγραφή
  5. Καλαμιά στον Κάμπο20 Νοε 2012, 10:42:00 π.μ.

    Η αλήθεια είναι ότι η Αθήνα δεν είναι - ποτέ δεν ήταν και δεν θα είναι- σαν την Νέα Υόρκη, ας πούμε, δηλ. σαν τις πόλεις που είναι φτιαγμένες να δέχονται και να ενσωματώνουν όλες τις φυλές του κόσμου κι όπου οι πολλές πόλεις μέσα στην πόλη είναι κάτι φυσικό και αναμενόμενο
    Η Αθήνα μοιάζει σαν να έχει καταληφθεί εξ εφόδου.΄Ολα έγιναν χωρίς προγραμματισμό, χωρίς έλεγχο, έτσι όπως έτυχε. Για όλα βέβαια ευθύνεται η αδιαφορία, η προχειρότητα και η ανευθυνότητα με την οποία αντιμετωπίζει αυτό το γελοίο, ανέτοιμο και ανέντιμο κράτος την εγκατάσταση των ξένων.
    Αν έχει λοιπόν μεγαλώσει, όπως εγώ, σε μία διαφορετική Αθήνα όσο γραφικό κι αν είναι το να συναντάς τα μαγαζιά και τις γειτονιές που περιγράφεις άλλο τόσο είναι εξοργιστικό το να κυκλοφορείς νοιώνοντας ξένος και παράταιρος στον τόπο σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλαμιά, η Αθήνα έχει όντως καταληφθεί εξ εφόδου και μοιάζει ανίκανη να αναστρέψει την πορεία της προς την κοινωνική και αστική διάλυση. Και είναι όντως εξοργιστικό και αποκαρδιωτικό να περιπατάς με θέα την Ακρόπολη και τριγύρω σου να βλέπεις άστεγους, στοιβαγμένους μετανάστες σε υπόγεια, παράνομους πακιστανούς μικροπωλητές, ρακοσυλλέκτες που ψάχνουν τα σκουπίδια και αφρικανές που κάμουν πιάτσα στις γωνίες. Δεν παλεύεται τόση μιζέρια σε μία πόλη!

      Διαγραφή
  6. Απαντήσεις
    1. Το ξεύρω. Πονάει πολύ. Και να το βλέπεις και να το ακους και να το συζητάς. Και πολύ περισσότερο το να το ζεις.

      Διαγραφή
  7. Που να με δεις εμένα 3 χρόνια πριν με μια φίλη μου να μπαίνω σε ινδικό υπόγειο μαγαζί για να αγοράσω στολή ινδική για τις απόκριες. Την ήθελα και αυθεντική το ζώον. Μέχρι να βγούμε από την υπόγα τα χρειαστήκαμε. Έμπαιναν κι έβγαιναν μαυριδεροί που μας κοίταζαν περίεργα και μίλαγαν μόνο τη γλώσσα τους και όταν επιτέλους ανεβήκαμε τα σκαλιά και βγήκαμε στο φως ανασάναμε. Αλλά και μέχρι να βγεις από την περιοχή τα πράγματα δεν είναι εύκολα.
    Λογής λογής φάτσες ύποπτες και περίεργες. Τρέξαμε σαν κυνηγημένες και όπου φύγει φύγει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γκετοποίηση. Όταν δεν υπάρχει σχεδιασμός και στήνει ο καθείς τους δικούς του νόμους, πώς να μην αισθάνεσαι ανασφάλεια; Κι όταν βλέπεις ρακένδυτους ανθρώπους που σέρνουν τη δυστυχία τους στα πεζοδρόμια της Ζήνωνος και της Αθηνάς, της Πειραιώς και της Αγίου Κωνσταντίνου, πώς να μην σου φανούν επικίνδυνοι και ύποπτοι; Τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα στην περιοχή. Και δεν γίνεται απολύτως τίποτα για να αλλάξει η κατάσταση.

      Διαγραφή
  8. Έτσι είναι όπως τα λες. Θα ήθελα πολλά να πω αλλά τελευταία νοιώθω ότι κάθε μέρα χάνω και λίγο από την φωνή μου. Ευτυχώς διατηρώ ακόμα την σκέψη μου. Νομίζω ότι η τελευταία πρότασή σου τα λέει όλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πρέπει να διατηρήσεις και τη φωνή σου (κι ας την καταπνίγει η ζοφερή πραγματικότητα) και το κουράγιο σου και την ελπίδα σου. Να δίνει δύναμη ο ένας στον άλλον -έστω και μέσα από τις κοινές μας διαπιστώσεις και σκέψεις. Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  9. Αυτό σου το ταξίδι δε μου άρεσε..όχι γιατί δεν πήγαμε μακριά..αλλά γιατί μας πήγες εκεί που δε θέλουμε να πηγαίνουμε..
    Η ανάρτηση πάλι μου άρεσε πολύ...τα λέει όλα για άλλη μια φορά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρακι σε καλημερίζω αλλά μονο σε σενα δεν μπορω να σχολιασω οποτε χαιρετω απο εδω!!!Νασια....θα τα πουμε στις γιορτες!

      Διαγραφή
  10. Πες κάτι και γι'αυτούς τους Έλληνες που πλούτισαν ξαφνικά κι έφυγαν για τα βόρεια και τα ανατολικά προάστια νοικιάζοντας τα πατρικά τους στο κέντρο στους παράνομους (μετανάστες και μη). Κάτι τύποι που πλέον φρίττουν με το κέντρο αλλά φυσικά καρφί δεν τους καίγεται. Όμως, όπως είπε η Βαγενά, αν συνεχίσει έτσι η κατάσταση κανείς δε θα'ναι ασφαλής (ούτε αυτοί πίσω από τους φράχτες).
    Όλοι εθελοτυφλούν και αισιόδοξη δεν είμαι.
    p.s. οι ωραιότερες βόλτες, να κατεβαίνεις με τα πόδια την Πανεπιστημίου το βράδυ μετά το σινεμά, να ανεβαίνεις την Ασωμάτων προς το Θησείο για καφέ. Πόσο μου λείπουν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. πολύ ωραία ανάρτηση..αν και όχι τόσο ευχάριστη αυτή τη φορά..
    καληνύχτα πτηνό..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αποκάλυψη....τώρα!
    Αποκαλυπτικό το ρεπορτάζ σου Πιγκουίνε.
    Και εμένα μου λείπουν οι νυχτερινές βόλτες στην Αθήνα,έτσι χωρίς λόγο.
    Μου έχει μείνει μόνο η αγχωμένη αναγκαστική κάθοδος για διεκπεραίωση κάποιον απαραίτητων εργασιών που δεν γίνεται να αποφύγω.
    Κρίμα και πάλι κρίμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Σύμφωνώ απόλυτα με όσα λέγονται και από εσένα, πουλάκι μου, και από τους συνομιλητές για το φαινόμενο "πολυπολιτισμικότητα αλά γκρέκα" και την φτώχεια, την μιζέρια κτλ. Το θέμα είναι τεράστιο και σίγουρα δεν είμαστε εμείς αρμόδιοι να το λύσουμε.

    Θα μου επιτρέψεις όμως να σταθώ σε ένα σχόλιο που διάβασα πιο πάνω και που έλεγε για δύο Ελληνίδες, οι οποίες μπήκαν σε ένα μαγαζί με ινδικά ρούχα (δεν είναι αποκριάτικες στολές, είναι τα ρούχα που φοράνε καθημερινά οι Ινδές) και φοβήθηκαν επειδή στο μαγαζί που πουλούσε Ινδικά ρούχα σε Ινδούς, μπαινόβγαιναν Ινδοί - οι οποίοι είναι μελαχρινοί - , κοιτούσαν περίεργα (με απορία ίσως ;) τις Ελληνίδες και μιλούσαν την γλώσσα τους.

    Άραγε θα ένιωθαν τον ίδιο φόβο αν έμπαιναν σε ένα μαγαζί με Ολλανδέζικες παραδοσιακές στολές κι έμπαιναν Ολλανδοί που τις κοίταζαν περίεργα και μιλούσαν την γλώσσα τους ;

    Το σχόλιό μου δεν είναι προσωπική επίθεση κατά της σχολιάστριας πιο πάνω (δεν την γνωρίζω προσωπικά, άλλωστε), αλλά έναυσμα για σχολιασμό για το πόσο και οι προσωπικές μας συμπεριφορές και αντιλήψεις μπορεί να εντείνουν το τεράστιο αυτό πρόβλημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Παντελής έλλειψη της πολιτείας, παντελής έλλειψη σχεδιασμού, γκετοποίηση, φτώχεια, φόβος, ... Κι οι άνθρωποι (ημεδαποί κι αλλοδαποί) που προσπαθούν να ζήσουν, κουμπωμένοι, μια ζωή χωρίς ανάσα.

    Προβλήματα που υπάρχουν χρόνια τώρα, αλλά όλοι οι βολεμένοι (σε μπουζούκια, φιρμάτα ρούχα, κι ακριβά αυτοκίνητα) δεν είχαμε μάτια να τα δούμε. Φυσικά, τα οικονομικά προβλήματα αναδεικνύουν τα κοινωνικά και τώρα ... περαστικά μας!

    Πολύ εύστοχο το οδοιπορικό κι ο σχολιασμός σου πτηνό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Καθόλου κακό πράμα ο πολυπολιτισμός. Αρκεί βεβαίως η συντεταγμένη πολιτεία να δημιουργήσει πρώτα το context που θα μπορέσει να τον αναδείξει, επιτρέποντας στους ανθρώπους των διαφόρων ταυτοτήτων να χτίσουν πάνω στη διαφορετικότητά τους και όχι να βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου.

    (άντε καλά, εσύ το είπες, αλλά κάτι τέτοιο θα έγραφα, είναι και περασμένη ώρα -11, πάει γέρασα- πού να τρέχεις. Μπισάιντς, με εκφράζει απολυτότατα. Πολύ ωραίο κείμενο πτηνό, κονγκράτς).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. εσυ εισαι τυχερος πιγκουινακι μου, εγω οταν τα γραφα περυσι και προπερσι με λεγανε ρατσιστη και φασιστακι ναι το ακουσα κι αυτο! δυστυχως ειμαστε στον αυτοματο πιλότο \δεν υπαρχει σωτηρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. καλημέρα πτηνό!!!σου γραφω απο κενο στο σχολειο ,δεν προλαβαινω να σε διαβασω,μου λειπουν οι αναρτησεις σου ....θα τα πουμε συντομα...φιλακια τσίου τσίου Νασια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Καταπληκτική ανάρτηση - οδοιπορικό σε μιά περιοχή που δεν τολμάμε να πάμε, ενώ μένουμε κοντά και σιγά-σιγά μας περιτριγυρίζει ο φόβος, η ανομία, η αυθαιρεσία, η βρωμιά και η απανθρωπιά!!!! Ομως, εγώ εδώ γεννήθηκα και δεν έχω σκοπό να φύγω, έχω σκοπό να συμφιλιωθώ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts