Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Το πτηνό επιστρέφει στην πχιότητα!

Στις δύσκολες ημέρες που ζει ο τόπος, το πτηνό αποφασίζει να κάμει μία συνειδητή στροφή προς την πχιότητα και να ανατρέξει σε σταθερές αξίες της κουλτούρ γκρεκ. Το πράμα δεν θέλει πολύ σκέψη, αλλά για να στο κάμω ακόμα πιο λιανά, σου έχω οδηγίες χρήσης: ανοίγουμε τα ηχεία στη διαπασών (κουφάλα γειτόνισσα, έφθασε η ώρα να μετανιώσεις την ώρα και τη στιγμή που τρέχαν τα νερά από τη μπουγάδα σου πάνω στα ρούχα μου), ανοίγουμε και τα πάνω κουμπιά του πουκαμίσου, ανεβάζουμε τις τσιφτετελογαργαλιάρες στα τραπέζια (της κουζίνας, του καθιστικού ή στο μπαλκόνι για ακόμη πιο παμπλικ κέφι) ιδεατά φορώντας μόνο μία μακριά μπλούζα και κόκκινα ψηλοτάκουνα και πατάμε το πλέι.


Ναι, η δεξιά χανούμ μπουρέκ που δεν μπορεί να σταθεροποιηθεί με το πόδι ψηλά, έχει δικό της μόνιμο κρεβάτι στο ΚΑΤ. Ναι, η πίσω-φωνητικά με το χρυσό άουτφιτ είναι η Καιτούλα η Γαρμπή (από τότες έλαμπε πάνω στην πίστα). Και όχι, εντέλει το άσμα δεν περιελήφθη στο σάουντρακ του Φλας Γκόρντον, γιατί υπήρξαν διαμαρτυρίες από εξωγήινους.


Ο Τόλης Τσιμογιάννης συνδυάζει το αξάν του συνονόματου Βοσκόπουλου, το μαλλί του Λάιονελ Ρίτσι (χελόου, ιζ ιτ μι γιου'ρ λούκινγκ φορ;) και τη γοητεία του γκρικ καμάκι. Η πόζα προς το τέλος του κλιπ, όπου ο Τόλης κάθεται σε πλαστική καρέκλα φορώντας γαλάζιο πουκάμισο με λαχούρια, μοκασίνια και με φόντο την πισίνα, θα έπρεπε να εκτίθεται στα μουσεία μοντέρνας τέχνης δίπλα στο Ρόι Λίχτενσταϊν και το Γκέρχαρντ Ρίχτερ. Καλλιτέχνης! (Είδες τι μαγκιές έδειχνε το μέγκα τότες; Και να που κατέληξε σήμερα στην Τρέμη!)


Σε πιο ντέρτι φάση, ο Τζον Τίκης αναπολεί τον καιρό-ο-ο που η καλή του έπαιζε κρυφτό στους δρόμους και στου σπιτιού της την αυλή-η-η. Ο παρατηρητικός αναγνώστης θα διαπιστώσει στο σημείο που ο Τίκης κάμει θαλάσσιο ποδήλατο (!), ότι αν τον επιάσει λιγούρα, μπορεί να αυτοσερβιρισθεί μακαρόνια και τυρόπιτα από το ξύλινο κιόσκι άνωθεν. Όπως καταλαβαίνεις, η λίμνη δεν είναι των κύκνων, αλλά του Μπάμπη.


Τι κι αν κρεμάσεις τη ντισκομπάλα στο σαλόνι; Αν γεννήθηκες καραγκούνα καλή μου, τη στάνη από πάνω σου δύσκολα την εβγάζεις. Σε αυτή τη σπάνια όσμωση δημοτικού και ντισκοπόπ, ο Γιάννης Φλωρινιώτης απειλεί: "Αν δεν βγεις, αν δεν βγεις λίγο να σε δω, θα με βρεις, θα με βρεις στην πόρτα σου νεκρό." Ου να μου χαθείς που σπεύδεις να κλειδαμπαρώσεις!


Αγαπημένε αναγνώστα, επειδής σε κόβω μπερδεμένο με το τι θα ψηφίσεις στις προσεχείς εκλογές, ένεκα των ανακατατάξεων στα κόμματα και της ανακύκλωσης προσώπων, το πτηνό σού έχει έτοιμη απάντηση μέσα από τα χείλη του Γιώργου του Σαλαμπάση: "τι μαϊντανός, τι άνηθος, τι οι στροφές της Πάρνηθος"! Το άσμα είναι πολύ ανεβαστικό γιατί έχει και τελεφερίκ.

Για το τέλος όμως, σου έχω το καλύτερο. Ποπάκι μεγατόνων, με στίχο που θα σε εντυπωσιάσει και που αναδεικνύει τα βαθιά κοινωνικά προβλήματα και τις αντιθέσεις της ελληνικής κενωνίας. Δες το και τα λέμε από κάτω.


Η Ειρήνη Νικολοπούλου από πίσω το παίζει ψύχραιμη, ο Ορνεράκης στον κόσμο του κάμει πως σκιτσάρει και η Άντζι μπροστά χοροπηδάει επί ώρα και με φοβερή βιρτουοζιτέ καταφέρνει να μη σκοντάψει στο καλώδιο του μικροφώνου. "Οικογένει-α καλή, όμως άρρωστη βαριά, στο κοντό και στο μακρύ βρίσκουνε παρή-γορια!" Μπόμπα η μικρή!

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2012

Αποκριάτικη Τρίπολη

Στην Τρίπολη πάντοτε μπερδεύομαι. Κάθε φορά μπαίνω με τη σιγουριά ότι ξεύρω πάνω-κάτω τους δρόμους. Και κάθε φορά στρίβω σε ένα λάθος στενό και στριφογυρίζω ώσπου να παραδεχτώ ότι ναι, πρέπει να τ'αγοράσω εκείνο τ'αναθεματισμένο το τζι-πι-ες. Όσο μπερδεμένοι είναι οι δρόμοι της, άλλο τόσο μπερδεμένος είμαι κι εγώ απέναντί της. Στην Τρίπολη συναντάς τ'όμορφο αγκαλιά με το πιο άσχημο, τον αστό παραδίπλα με τον ορεσίβιο, το κηδειόχαρτο αντάμα με το καρναβάλι. Όλα τουρλού τουρλού ανακατωμένα. Το πτηνό βόλταρε στους δρόμους της πόλης την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς και σου έβγαλε αναμνηστικές φωτό.

Χάσαμε την Τασούλα, τον κυρ Αναστάση και τη γιαγιά Φωτούλα. Α, παρεμπιπτόντως πουλάμε και ένα σπίτι. Καρφιτσωμένα όλα στην περίφραξη των έργων μίας πλατείας. 

Στη (σπάνια καθ'όπως φαίνεται) περίπτωση που δεν έχεις πένθος πάντως, η πόλη προσφέρει μεγάλη επιλογή από θεματικά πάρτι. Για παράδειγμα την Παρασκευή μπορείς να φορέσεις τα πέτσινα και να πας στο πάρτι των φετιχιστών (σ'έχει δείρει Τριπολιτσιώτης;), το Σάββατο να περάσεις ένα κόκκαλο στο μαλλί και να πας στο πάρτι των ζουλού, ενώ την Κυριακή, να έρθεις ωσάν τη μικρή ολλανδέζα ν' αρμέξουμε μαζί την αγελάδα.

Αν η μικρή ολλανδέζα δεν είναι αρκετά κίνκι για εσένα, έχουμε και την επιλογή "Grey's Anatomy" όπου αν είσαι αγοράκι ντύνεσαι γιατρός, αν είσαι κοριτσάκι ντύνεσαι νοσοκόμα και ανεξαρτήτως φύλου αν βρεθείς στο τσακίρ κέφι ντύνεσαι και προϊσταμένη.  

Εντάξει η αγορά της Τρίπολης είναι από τις καλύτερες στην Πελοπόννησο, αλλά εξειδικευμένο κατάστημα για το ηλεκτρονικό τσιγάρο, δεν το είχα ξαναματαδεί. Το συνάντησα στην οδό Τζον Κένεντι και σου το φωτογράφισα για να στο δείξω. 

Και πριν καλά καλά συνέλθω από την πρώτη έκπληξη, τσουπ, να και δεύτερο κατάστημα σπεσιαλάιζντ στο ηλεκτρονικό τσιγάρο. Επειδής τα πάντα είναι θέμα εξειδίκευσης, η πόλη απεφάσισε να γίνει Μέκκα του ηλεκτρονικού τσιγάρου.


Άλλη σπουδαία ανακάλυψη είναι ο Σπιρτούλης. Τον οποίο καλείς και του αναθέτεις διάφορα θελήματα έναντι αμοιβής. Τύπου Σπιρτούλη πήγαινε να μου ψωνίσεις νουνού και πουμαρό από το σούπερ μάρκετ, Σπιρτούλη πήγαινε στο ΙΚΑ να μου φέρεις το τάδε πιστοποιητικό, Σπιρτούλη πήγαινε στην κυρα Κατίνα να της ζητήσεις καναδυό λεμόνια. Τελευταία έχουν δημιουργηθεί αρκετές τέτοιες εταιρίες που αναλαμβάνουν για λογαριασμό σου μικρο-δουλειές να λυθούν κι εσένα τα χέρια σου.


Η πόλη διαθέτει πολλά ενδιαφέροντα παλαιά κτήρια -τα οποία δυστυχώς στενάζουν πνιγμένα ανάμεσα σε τρισάθλιες πολυκατοικίες και ένα χάος από μπετόν. Εντόπισα όμως και μία πολυκατοικία που με την απλή προσθήκη πολύχρωμων γυάλινων επιφανειών στα μπαλκόνια, κάνει τη διαφορά.

Το στρίμωγμα στους δρόμους φέρνει τα κτήρια το ένα πάνω στ'άλλο. Η έλλειψη καλαισθησίας δεν χάνει ευκαιρία να σου βγάλει το μάτι.

Κι εγώ γιουβαρλάκια από προχθές.

Στην πλατεία Άρεως, ο Κολοκοτρώνης διατηρεί τη μαχητικότητά του.

Ακριβώς από κάτω, βρίσκεις το οστεοφυλάκιό του. "Εδώ φυλάσσονται τα οστά του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη". Εύστοχα έχει προσθέσει κάποιος τη φράση "και τρίζουν".

Άντε και του χρόνου καλά να'μαστε!

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

Και δεν έζησαν αυτές καλά


Επειδής το χάπι έντ είναι πολύ πασέ τη σήμερον, ήρθε η ώρα να σου πει το πτηνό την πραγματική κατάληξη των πρωταγωνιστριών στα παραμύθια που διάβαζες όταν ήσουν νήπιο. Και σου ζητώ προκαταβολικά συγνώμη που θα σου καταρρίψω το μύθο, αλλά δεν έζησαν αυτές καλά, μήτε κι εμείς καλύτερα (αλλά αυτό το τελευταίο, το ξεύρεις και το ζεις έτσι κι αλλιώς).


Πάρε ας πούμε την Κοκκινοσκουφίτσα! Που πίστεψες εσύ ότι ντύθηκε λατέρνα και πήγε στη γιαγιά να την ταϊσει γιαουρτάκι. Κακομοίρη! Η Κοκκινοσκουφίτσα ήταν γνωστό παλιοκόριτσο που έκαμε πιάτσα στο δασάκι, αλλά εκείνη τη μοιραία βραδιά εθεάθη παρέα με σεσημασμένο λύκο-τραβεστί που ντυνόταν γριά. Η Κοκκινοσκουφίτσα άρχισε τις προστυχιές της ("γιατί έχεις τόσο μεγάλο τέτοιο", "γιατί έχεις τόσο μεγάλο κείνο") και ο λύκος που τα πήρε στην κράνα με την τόση αδιακρισία, την έκαμε μία χαψιά. 


Αλλά και η Μικρή Γοργόνα αποδείχθηκε βαριόμοιρη. Διότι ένεκα της Καθαράς Δευτέρας, κατέβασε τρία πιάτα θαλασσινά (στον ύφαλο, την ελέμε και "τοφάλα") ξεχνώντας την παλιά συμβουλή που σου έδινε κι εσένα η μαμά σου: δεν κολυμπάμε με γιομάτο στομάχι. Εξού και ήρθε τ'ανάσκελα και ξεβράστηκε σε μία παραλία (που είναι η Γκρινπις;). Αλλά δεν στεναχωριόμαστε, διότι ως γνωστόν οι γοργόνες είναι τα πιο άχρηστα πλάσματα αφού ούτε να τις φας μπορείς, ούτε να τις μαμήσεις.



Από φαγητό πήγε και η Χιονάτη -γνωστή τσαπερδόνα που κλέφτηκε με εφτά νάνους θου κυριε φυλακη τω στοματι μου. Η μητριά της, της έστειλε ένα καλάθι μήλα για να την πείσει να γυρίσει σπίτι, αλλά η μουλάρα εκεί που τα χλαπάκιαζε, της έκατσε ένα στο λαιμό, έγινε μπλε μαρέν και εντέλει τη χάσαμε. Επειδής οι νάνοι ήταν πολύ παραδόπιστοι και γνωστοί για τη μικρότητά τους, ισχυρίστηκαν ότι το μήλο ήταν και καλά δηλητηριασμένο και τρέχανε την κακομοίρα τη μητριά στα δικαστήρια και στις τοξικολογικές εξετάσεις. Βεβαίως η αλήθεια έλαμψε και η μητριά -που ήτανε πολύ γαλαντόμα και υπεράνω- έστειλε στους νάνους δώρο μία μπασκέτα.


Η Σταχτοπούτα είχε πιο βίαιο τέλος. Ως γνωστόν, η καλή νεραϊδο-νονά της, της είχε προσφέρει με ένα τσιριμπιμ-τσιριμπόμ ωραιότατο συνολάκι και είχε μεταμορφώσει μία κολοκύθα σε άμαξα για να πάει στο πάρτι του πρίγκιπος και να κάμει το κομμάτι της. Όμως όταν σήμανε η ώρα δώδεκα και θυμήθηκε ότι θα λύνονταν τα μάγια, άρχισε η κορασίδα να τρέχει ωσάν το Βέγγο, κατέβηκε τη σκάλα, μπήκε μέσα στην άμαξα και τότε ακούστηκε ένα εκκωφαντικό πλάφ: πήγε από κολοκύθα!


Η πριγκίπισσα Γιασμίν από την άλλη, ένα βράδυ πήγε και έκλεψε το λυχνάρι του Αλαντίν για να κάμει τα ψώνια της (τύπου "τζίνι θέλω βερσάτσε τουαλέτα", "τζίνι θέλω μποτοξάκι στα ζυγωματικά" κ.λπ.). Δεν ήξευρε όμως ότι ο Αλαντίν είχε δώσει στον Τζίνη τα ρεπό του (για να βγει ραντεβουδάκι με τη Τζίνη) και βρέθηκε να τρίβει το λυχνάρι με την τέφρα του παππού. Ο οποίος είχε πάει από κρίση δυσεντερίας. Που σημαίνει πως αεριζόταν ακατάσχετα στα στερνά του. Η μπόχα που βγήκε από το λυχνάρι ξεπάστρεψε τη Γιασμίν και δυόμιση εκατομμύρια άραβες. Αργότερα αποδείχθηκε ότι το λυχνάρι ήταν στην πραγματικότητα βιολογικό όπλο του Ιρσαήλ.


Όταν το πριγκιπόπουλο έφθασε στο δωμάτιο της Ωραίας Κοιμωμένης για να την ξυπνήσει, προς μεγάλη του έκπληξη συνειδητοποίησε ότι εκείνη ήταν νεκρή εδώ και χρόνια. Απλώς επειδής ήταν μεγάλη τεμπέλα, όλοι θεωρούσαμε ότι κοιμόταν. Έπρεπε να μας έχει προβληματίσει το γεγονός ότι σταμάτησε να ροχαλίζει πριν καμιά δεκαετία.

Σημείωση: Οι ζούπερ φωτογραφίες είναι του Thomas Czarnecki (http://www.thomasczarnecki.com/).

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts