Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

Είσαι πολύ μεγάλος, λέμε!


Το πτηνό διαβάζει φανατικά την εν λόγω εφημερίδα για να πληροφορείται τα ύπουλα σχέδια των Αρειανών για τον ΠΑΟΚ (και εννοώ των κατοίκων του Άρη και όχι των οπαδών του Άρη), τις μυστηριώδεις εμφανίσεις του Γέτι των Ιμαλαϊων στη Δροσία (μην είχε λαχταρίσει πεϊνιρλί;) και τις απλωτές που ρίχνει κάθε καλοκαίρι η Νέσι στη Λούτσα. Το προχθεσινό πρωτοσέλιδο πάντως με τίτλο "Γίγαντες στην Ελλάδα!", το επιβεβαιώνω κι εγώ υπεύθυνα: ουχί μόνον τους έχω δει σε πολλές ταβέρνες, αλλά και τους έχω φάει κιόλας!

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Κάτι τρέχει στη Βιέννη!


Σχεδόν απ'τ'αξημέρωτα έβλεπες τους πρώτους αποφασισμένους δρομείς να τρέχουν για ζέσταμα στις κεντρικές πλατείες και τα πάρκα. Είναι πολλά τα χιλιόμετρα βλέπεις και επειδής η θερμοκρασία ήταν -όπως και να το κάμεις- χαμηλή, έπρεπε να ξεπιαστούνε οι μυς σου μην πάθεις τίποτα τραβήγματα και σε τρέχουμε (αντί να τρέχεις εσύ)! Την Κυριακή που μας πέρασε, το πτηνό σουλατσάριζε στη Βιέννη. Και επειδής γύρω του ελάμβανε χώρα ο μεγάλος ετήσιος μαραθώνιος της πόλης, χάζεψε τους βιεννέζους να τρέχουνε. Και έχει να σου κάμει διαπιστώσεις!   


Πρώτον, ο τρεχούμενος άνθρωπας έχει το θαυμασμό και τα ρισπέκτ μου. Διότι το τρέξιμο είναι μπελαλίδικη άσκηση, μοναχική. Θέλει αυτοπειθαρχία. Συνεπάγεται καταπόνηση. Όταν μου το επιτρέπει ο καιρός και οι υποχρεώσεις μου (πτηνό πολύ μπίζι συνήθως), φοράω κι εγώ το σετάκι σπορτέξ-σορτσάκι-ακουστικά και ξεχύνομαι σε κάποια αλάνα ή στο γηπεδάκι για να κόψω δέκα-δώδεκα γύρους (ή έστω να κάψω δέκα-δώδεκα γύρους, αν είχε προηγηθεί φαγοπότι σε ψητοπωλείο). Κι έχω συνειδητοποιήσει ότι το τρέξιμο "χτίζεται". Όσο περισσότερο τρέχεις, τόσο λιγότερο κουράζεσαι. Όσο περισσότερο προπονήσε, τόσο λιγότερο λαχανιάζεις. Τη βλέπεις την βελτίωση, αν δε λακίσεις στις πρώτες 2-3 φορές. (άσχετο, αλλά για εσένα τον νέο αναγνώστη που δεν παρακολουθείς το πτηνό στην πολύχρονη παρουσία του, υπάρχει κείμενο αφιερωμένο στο τζόκινγκ που σου το συνιστώ γιατί είναι βγαλμένο μέσα από τη ζωή και μπορείς να το βρεις εδώ!)


Δεύτερον, μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών να συμμετέχουν σε σίτι-χάπενινγκς. Και να παρατάνε τη γλυκιά ραστώνη του κυριακάτικου ξυπνήματος για να πάνε να τρέξουνε σαραντατόσα χιλιόμετρα. Εδώ βέβαια έχει το ρόλο του και το κράτος. Στη Βιέννη (η οποία ψηφίστηκε φέτος η καλύτερη πόλη για να ζεις διεθνώς), οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια είναι καμωμένα για περπάτημα και τρέξιμο. Στην απλωσιά των δημόσιων χώρων, βρίσκει τη θέση του και το ποδήλατο και το πατίνι. Κάτι που απλώς δεν υπάρχει στις ελληνικές πόλεις ως δυνατότητα, που να χτυπιέται ο Αμυράς κάτω και να κοπανάει αλύπητα το κλάξον του ποδηλάτου του.  


Τρίτον, οι πόλεις ζωντανεύουν με τέτοιες εκδηλώσεις. Ναι και στην Αθήνα οργανώνονται αντίστοιχοι γύροι. Ναι και στην Αθήνα, υπάρχει συμμετοχή από τον κόσμο. Εντούτοις τη διαφορά την κάμει η οργάνωση. Στη Βιέννη, είχαν στηθεί εξέδρες για συναυλίες. Είχαν φτιαχτεί ειδικοί χώροι με κιόσκια που πουλούσαν λιχουδιές για τους πειναλέους δρομείς. Είχαν ληφθεί όλα τα μέτρα ελέγχου της περιμετρικής κυκλοφορίας και διαφύλαξης της λειτουργικότητας της πόλης. Είχαν στρατολογηθεί πάμπολλοι χορηγοί που συνεισέφεραν με δωρεάν διανομή ισοτονικών και χυμών, με προσφορά t-shirts και διαφημιστικών δώρων. Είχε κληθεί να τρέξει ο (μυθικός πλέον) Χαιλέ Γκεμπρεσελασιέ, αντάμα με τους βιεννέζους δρομείς, για να τους εμπνεύσει να τερματίσουν. Και όλα βέβαια κατέληξαν σε ένα μεγάλο πάρτι στον προαύλιο χώρο του κεντρικού παλατιού Χόφμπουρν, με μπαλόνια, λουκάνικα, μπύρες και πολύ κέφι.


Ανάμεσα στους δρομείς έβλεπες κάποιους ντυμένους κλόουν ή μίκυ-μάους ή τσαλαπετεινούς. Μία από τους ενθουσιώδεις θεατές, είχε φορέσει ό,τι χρώμα βρήκε στη ντουλάπα της και βγήκε να κάμει το ουράνιο τόξο. Μία άλλη με το πόδι της στο γύψο, έστησε καρεκλίτσα για να κάτσει να απολαύσει τους λαχανιασμένους διερχόμενους και φυσούσε με μανία τη σφυρίχτρα της ενώ κούναγε μία ροκάνα! Ήταν έτσι στημένο το κονσεπτ που όλοι είχανε θέση και όλοι συμμετείχαν.


Κάπως έτσι θα έπρεπε να εορτάζεται κάθε χρόνο η Κλασική Διαδρομή του Μαραθωνίου και στην Ελλάδα. Για να διαφημίζεται επιτέλους και η γενέτειρα του αθλήματος. Να δίνεται κίνητρο σε όλους μας να βγούμε από τα καβούκια της μιζέριας μας και να κυνηγήσουμε ο ένας τον άλλον στους δρόμους. Να αξιοποιήσουμε τον πολυδιαφημισμένο μας ήλιο και να ξεχυθούμε στις πλατείες όχι για να γκρινιάξουμε ακόμη περισσότερο (έλεος πια με την αγανάκτηση -δεν μπορεί να είναι στάση ζωής), αλλά για να ανταμώσουμε. Όλα αυτά τα πολύ εύκολα (για τον βιεννέζο) αλλά και τόσο δύσκολα (για τον Έλληνα) είναι που κρίνουν την πχιότητα ζωής μας. Γι'αυτό σου λέω, τρέχα!  


Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Τελικά είναι Στήλες ή Στύλοι του Ολυμπίου Διός;



Έρχεσαι από τη Συγγρού φουλαριστός με κατεύθυνση προς Αθήνα και νάτες οι κολόνες που σου γνέφουν ότι έφθασες! Τελειώνεις το σουλάτσο σου στη Διονυσίου Αεροπαγίτη απολαμβάνοντας το ομορφότερο κομμάτι της πόλης και νάτες πάλι απέναντι οι κολόνες να σε ξεπροβοδίσουνε. Αλλά πες μου ειλικρινά: έχεις μπει ποτέ στον κόπο να τους αποδόσεις τη σημασία που τους πρέπει και να τις δεις από κοντά; Και θα σου το παραδεχτώ κι εγώ ανερυθρίαστα: μέχρι προημερών, είχα τις κολόνες για ασήμαντες κομπάρσες στις διαδρομές μου και μήτε μου 'χε περάσει από το μυαλό ν'ασχοληθώ με την πάρτι τους.


Αλλά υπάρχουν κάποια πρωινά που ξυπνώ με διάφορες αγωνίες. Και δεν σου μιλώ για τις οικονομικές, τις πολιτικές, τις συναισθηματικές ή τις υπαρξιακές αγωνίες, αλλά για ακόμα πιο παιδευτικές, τύπου "είναι η Ζυρίχη ή η Βέρνη πρωτεύουσα της Ελβετίας;", "το αβγό γράφεται με βήτα ή με ύψιλον;", "τι σημαίνουν τα αρχικά ΟΚ;" και πολλά άλλα τέτοια ζητήματα που πολύ με ταλαιπωρούν κατά καιρούς. Προ ημερών λοιπόν πετάχτηκα από το κρεβάτι με το βασανιστικό ερώτημα: είναι εντέλει στήλες ή στύλοι;  


Άνοιξα λεξικά, γουικιπίντιες και ιστοσελίδες φιλολογικού περιεχομένου (δεν μπορείς να φανταστείς το εύρος των συζητήσεων για την ορθογραφία του "ροδάκινου" ή τον τρόπο γραφής ξενικών λέξεων) αλλά οι απόψεις διίσταντο. Οι περισσότεροι πάντως επιμένουν πως το σωστό είναι "στύλοι", διότι η λέξη "στήλες" χρησιμοποιείτο στην αρχαιότητα για λίθινες κατασκευές που χρησίμευαν για την αναγραφή νόμων, ψηφισμάτων και κυρίως για επιτύμβιες επιγραφές.


Εξάφνου το θέμα με τις κολόνες άρχισε να με ιντριγκάρει πολύ. Και επειδής το πτηνό αρέσκεται πολύ στο κόνσεπτ "Αθηναίος τουρίστας στην Αθήνα", βούτηξε τη φωτογραφική και βρέθηκε να μετράει στύλους κάτω από τον ανοιξιάτικο αττικό ουρανό. Για να ξεύρεις κι εσύ, δεκαπέντε είναι όρθιοι και ένας στρωματσάδα -διότι σε μία μεγάλη αντάρα του 1853, τον επήρε και τον εσήκωσε τον 16ο στύλο και τον έχουμε πλέον οριζοντιωμένο.


Από κοντά πάντως, οι στύλοι είναι πολύ πιο ιμπρέσιβ, καθώς ουχί μόνον είναι θεόψηλοι (περίπου 17 μέτρα), αλλά διαθέτουν και υπέροχα κορινθιακού ρυθμού κιονόκρανα που στην εποχή τους είχανε κάμει μεγάλο σουξέ. Σε σημείο που ο Σύλλας (γνωστό λαμόγιο της Ρώμης) όταν πέρναγε από εδώ, αντίς να πάρει κάνα μαγνητάκι ή τίποτις τσολιαδάκια για σουβενίρ, έπιασε και βούτηξε δύο στύλους και τους πήγε στη Ρώμη να διακοσμήσει το Ναό του Δία στο Καπιτώλιο μη-χειρότερα. Οι δύο αυτοί στύλοι αποτέλεσαν το πρότυπο για τη διάδοση του κορινθιακού ρυθμού στην αιώνια πόλη.


Το πιο εντυπωσιακό φακτ πάντως είναι πως ο ναός ετούτος υπήρξε ο μεγαλύτερος στον αρχαιοελληνικό κόσμο. Η ανέγερση ξεκίνησε επί Πεισίστρατου τον 6ο αιώνα π.Χ., αλλά επειδής ΚΠΣ δεν είχανε τότες, έμεινε ημιτελής για πολλά χρόνια. Αποπερατώθηκε μόλις τον 2ο αιώνα μ.Χ. από τον φιλέλληνα ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό και στις πρώτες του εκείνες δόξες, διέθετε χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία στο εσωτερικό και πλήθος αγαλμάτων στα αετώματα και στον περίβολο.  


Τίποτις από τα παραπάνω δεν διεσώθη. Ο ναός καταστράφηκε από κάποιον σεισμό (μάλλον / ίσως / δεν παίρνουμε και όρκο) κατά τους βυζαντινούς χρόνους και τα ερείπιά του χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή άλλων κτηρίων.


Από τις 104 κολόνες, έχεις σήμερα 15+1. Που παρότι από τα πλέον υποτιμημένα μνημεία της Αθήνας, στέκουν αγέρωχες εν τω μέσω της πόλης και σε χαιρετίζουν κάθε φορά που περνάς. Ακόμα κι αν σπανίως τους απευθύνεις την προσοχή σου.  

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Το Μουσείο της Παιδικής (μου) Ηλικίας


Παρότι είμαι κοτζαμάν πτηνό, σοβαρό και μετρημένο, την ενηλικίωση ουδέποτε την είχα σε μεγάλη υπόληψη. Θέλεις που πέρναγα ωραιότατα ως παιδί; Θέλεις που το γέλιο, το παιχνίδι και η ξενοιασιά παραμένουν βασικά ζητούμενα στην καθημερινότητά μου; Θέλεις που εξακολουθώ να βρίσκω τους μεγάλους απελπιστικά βαρετούς και σοβαροφανείς; Εγώ μια φορά δηλώνω εκ πεποιθήσεως ανήλικος και λάβε κι εσύ τα μέτρα σου.


Εξού και με βρίσκεις τρισευτυχισμένο, στο Μουσείο της Παιδικής Ηλικίας στο Royal Mile του Εδιμβούργου, να χαζεύω παιχνίδια και να παίζω ωσάν το αλλοπαρμένο νήπιο με τις μαριονέτες και το κουκλοθέατρο. Στην κατηγορία του, το συγκεκριμένο μουσείο είναι το παλαιότερο στον κόσμο και διαθέτει μία από τις πιο ενδιαφέρουσες συλλογές που περιλαμβάνει τέντι μπέαρς, κούκλες και κουκλόσπιτα, βικτοριανά παιχνίδια, παιδικά μουσικά όργανα, λούτρινα, ποδηλατάκια, επιτραπέζια και μωρουδιακά.


Μεγάλες ντίβες της συλλογής η Μανίνα, η Πωλίνα, η Σαμπρίνα και η Σούπερ Κατερίνα. Εδώ με ένα απλό μονόχρωμο outfite που φοριέται στο κομμωτήριο, στην ιππασία αλλά και στο διαστημόπλοιο.

  
Για το θρησκευάμενο νήπιο, υπάρχει θεμάτικ κατηγορία παιχνιδιών με την Αδελφή Ντομινίκ, το Αβαείο με τους καλογέρους, τη Βίβλο εικονογραφημένη και το σετάκι με τα αμνοερίφια.


Από την άλλη, το σπασικλάκι έχει να παίξει με τον περιοδικό πίνακα, τον άβακα, το μικροσκόπιο και να υποδυθεί τον χημικό, το μαθηματικό ή τον βιολόγο αντίστοιχα. Αν είναι προχωρημένο, μπορεί να παίξει και το γιατρό.


Αλλά και το λαίμαργο νήπιο μπορεί να βρει στο μουσείο, τη δική του γωνιά, με μία ποικιλία από μαρμελάδες, μερέντες και φυστικοβούτυρα. Κάπως έτσι ξεκινάει το Μάστερ Σεφ Τζούνιορ και η χοληστερίνη.


Υπάρχει βεβαίως και το θέμα του μποτέ. Με τα λούτρινα, τα μοσχοσάπουνα, τα σαμπουάν (όχι-πια-δάκρυα), τα ταλκ και τις μπατονέτες. Μην ξεχάσεις να βουρτσίσεις και τα δόντια σου!


Το κλασάτο παιδάκι φοράει παπούτσι μούγιερ, γραβάτα και κουστούμι με ρίγες. Διαβάζει Ντίκενς και Έμιλυ Μπροντέ, αγαπημένο του σπορ είναι το μίνι γκολφ και όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει εισοδηματίας.  


Μία από τις πλέον αγαπημένες συνήθειες των κοριτσιών (και της Σάρα Πέιλιν) είναι τα tea parties. Σε μία αναπάντεχη συνάντηση, η Γκρέτελ, η Καρλότα και ο Χο Τσι Μινχ τσουγκρίζουν τα πορσελάνινα φλιτζάνια τους.


Με τούτα και με κείνα, θυμήθηκα κι εγώ τα δικά μου τα παιχνίδια. Τα πλαστικά ζωάκια, τους δεινόσαυρους, τους αυτοκινητόδρομους, τα Σούπερ Ντόμινο, τα Κάστρα και τους Πολιορκητές. Και τα αμέτρητα βιβλία με τις ζωγραφιές, τα παραμύθια και τους αρχαιοελληνικούς μύθους.


Λίγα βήματα έξω από το Μουσείο, σε μία πολυσύχναστη γωνία του Royal Mile πρόσεξα ένα παιδάκι σε ένα καροτσάκι που κρατούσε στο χέρι του ουχί την κούκλα του, μήτε το γλειφιτζούρι του, αλλά -αν έχεις το θεό σου- ένα iPad. Και τότες μόλις συνειδητοποίησα ότι και η δική μου η παιδική ηλικία έχει μπει πλέον σε κάποια προθήκη του μουσείου.