Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Το φθινόπωρο είναι το νέο καλοκαίρι!


Τι κι αν μπαίνει ο Οκτώβρης, το πτηνό αρνείται να παραδοθεί στην περιρρέουσα μιζέρια και  να κλειδωθεί στην καθημερινότητά του! Εξού και θα το βρεις στη γη των Κενταύρων, να πλατσουρίζει ανέμελο μαζί με μερικούς ξεχασμένους τουρίστες, πεντέξι συνταξιούχους, τους αστερίες και τα κοχύλια.


Τρίτη, γύρω στις τέσσερις. Στο Μυλοπόταμο, μία παρέα νεαρών γάλλων απολάμβαναν την ησυχία του απομεσήμερου. Μπροστά τους ξανοιγόταν το καθησυχαστικό μπλε του Αιγαίου. Ενόσω οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι της χώρας ανταλλάσσουν τα δικά τους "γαλλικά" στις τηλεοράσεις και τα παράθυρα, εδώ υπάρχει χώρος μόνο για ετούτα τα γαλλικά: Μανιφίκ! Εξτραορντινέρ! Σουπέρμπ!


Τετάρτη πρωί. Στη Νταμούχαρη, οι φωτοσυνθέσεις πάνω στα κρυστάλλινα νερά, χάιδευαν ερωτικά τα βότσαλα. Πέντε άνθρωποι όλοι κι όλοι στην παραλία, δεν πιστεύαμε την ευτυχία μας μέσα στις αγκαλιές της θάλασσας.


Πέμπτη πρωί. Περπατάω κατά μήκος της παραλίας "Παπά Νερό" και κάμω στο μυαλό μου μία λίστα με τις πιο αστείες ονομασίες παραλιών της Ελλάδας. "Της Γριάς το Πήδημα" στην Άνδρο, η "Κολοκύθα" στην Ελούντα της Κρήτης, ο "Άι-Χέλης" στην Κεφαλλονιά!


Πριν κάνα μήνα, φαντάζομαι ότι εδώ γινόταν της κακομοίρας. Τώρα, είναι ολόδική μου! Πριβέ! Σα να μου έπεσε το τζόκερ και να απέκτησα μία δικιά μου παραλία. Χαμογέλασα και παραδόθηκα στην αλμύρα.



Τέλος Σεπτέμβρη και η θερμοκρασία στο τριανταφεύγα. Θύμησέ μου να στείλω τη συνδρομή μου στην Γκρινπις για την καμπάνια περί γκλόμπαλ γουόρμινγκ -από Δευτέρας όμως. Προς το παρόν, άσε με για λίγο να χαρώ την αναπάντεχη τύχη μου.


Πρώτη φορά κάμω μπάνια τόσο αργά μέσα στο φθινόπωρο. Το νερό είναι δροσερό, αλλά όχι κρύο. Ο ήλιος είναι θερμός, αλλά δεν καίει. Οι παραλίες είναι άδειες, αλλά όχι αφιλόξενες. Κι εγώ χαίρομαι ειλικρινά που δεν πήρα άδεια τον Αύγουστο.


Πέμπτη μεσημέρι. Στον Αη Γιάννη, η ζέστη και το φως θυμίζουν Ιούλη. Οι ομπρέλες στέκουν σχεδόν μπερδεμένες με τις εποχές και τις διαθέσεις μας. Όμως το εντυπωσιακό είναι άλλο: η Ελλάδα παραμένει γαλάζια ακόμα και στο παραπέντε του πιο γκρίζου χειμώνα της.

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

4


Εμένα κανονικά όταν μου λες ¨τέσσερις¨, ο νους μου πάει στο ομότιτλο σήριαλ του Παπακαλιάτη! Εντούτοις, το σημερινό πόστ οφείλεται στον αγαπημένο tremens που με προσκάλεσε σε τσέιν γκέιμ (=παίγνιον που σουλατσάρει ανάμεσα σε bloggers), σύμφωνα με το οποίο πρέπει να αναφέρεις τέσσερα πράματα από το παρελθόν σου που θα άλλαζες και τέσσερα πράματα από το μέλλον που θα ήθελες να σου συμβούν! Κομπλικέ; Ε δεν θα σου κάμω και μάνιουαλ!

Λοιπόν θα σου ξεκινήσω από το παρελθόν, γιατί είμαι της αριστοτελικής σχολής (αρχή-μέση-τέλος) και κατά βάση ρετρό-τύπος. Μπαίνω στη χρονομηχανή, ταξιδεύω στο αντιπροχθές και αλλάζω τα εξής (με καταστροφικά αποτελέσματα στο ρου του χωρόχρονου, είμαι σίγουρος!):

(α) Είμαι δεκαεπτά ετών. Αντίς για τα πανεπιστήμια, τα μεταπτυχιακά και τα διδακτορικά, ακούω τα ταλέντα μου και δίνω στη Σχολή Καλών Τεχνών. Σήμερα με βρίσκεις σπουδαίο αρτίστα να εγκαινιάζω τις εκθέσεις μου κερνώντας τις πλουσίες πελάτισσές μου καναπεδάκια με χαβιάρι και μοσχοπουλώντας τους πίνακές μου στις γκαλερί της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου.

(β) Είμαι εικοσιτριών ετών. Αντίς για τα διαβάσματά μου και τα κλεισίματα στα μέσα μου, ακούω τις ευκαιρίες και ζω τη νιότη μου με πιο πρακτικό και ουσιαστικό τρόπο. Ξανοίγομαι στο ταξίδι της ζωής και δεν μένω στο σταθμό να παρακολουθώ τα τρένα να αναχωρούν το ένα μετά το άλλο.

(γ) Είμαι εικοσιοκτώ ετών. Αντίς να δώσω ένα τέλος, αποφασίζω να παρατείνω λίγο ακόμα το μαρτύριο για όλους. Ο γιατρός, μου δίνει την επιλογή να την διασωληνώσουμε ή να την αφήσουμε να φύγει. Και επειδή είναι τόσο νέα και την αγαπώ τόσο πολύ και είμαι τόσο εγωιστής, αποφασίζω το πρώτο. Τρεις ανώφελες και επώδυνες εβδομάδες μέχρι το αναπόφευκτο τέλος. Μαμά, δεν μπορούσα να σε αφήσω. Επρεπε όμως να το έχω κάμει!

(δ) Είμαι τριάντα ετών. Αντίς να δουλεύω ολημερίς σε τρεις δουλειές παράλληλα (δεν θέλεις να ξεύρεις!) για να κλείσω ανοιχτές οικονομικές πληγές, έπρεπε να πάρω και μερικές ανάσες και να ασχοληθώ περισσότερο με τα θέλω μου. Τώρα γνωρίζεις γιατί το 2006 δεν είχες παρά εξήντα ποστς του πτηνού! Ήμουν νυχθημερόν στο πηλοφόρι ντε!

Και αφού έσιαξα το παρελθόν, προγραμματίζω την χρονομηχανή για τα τέσσερα πράματα του μέλλοντός μου. Δεν σου λέω για την υγεία, γιατί είναι προϋπόθεση για το οτιδήποτε. Τι άλλο θέλω;

(α) Να ταξιδεύω. Στα μέσα μου και στα έξω μου. Να γνωρίζω νέους τόπους, εικόνες, ήχους, γεύσεις, χοντρές κιουρίες με αστεία καπέλα! Θέλω να πάω οπουδήποτε. Τουρίστας να είμαι και στην πόλη μου ακόμα.

(β) Να δουλέψω τις αδυναμίες μου. Έχω βελτιωθεί αρκετά τα τελευταία χρόνια, με έχω μάθει και με παλεύω. Αλλά θα μπορούσα και καλύτερα. Κάνε μου παρατηρήσεις, βελτιώνομαι.

(γ) Να λύσω το οικονομικό μου και να μοιράζω το χρόνο μου ανάμεσα στο υπέροχο λοφτ που θα αποκτήσω στα Λονδίνα και σε ένα μικρό εξοχικό πάνω στη λίμνη Ματζόρε! Εντάξει, θα έρχομαι και στην Ελλάδα για τα μπάνια μου!

(δ) Να αγαπάω. Και να μοιράζομαι την καθημερινότητά μου. Έτσι μονάχα λαμβάνουν όλα τα παραπάνω, νόημα και αξία. Να αγαπάω. Αυτό θέλω.

Εντάξει, tremens; Α ναι, καλά που μου το θύμησες! Πρέπει να καλέσω άλλους τέσσερις να παίξουν το παίγνιο: Nasia, Maria, ΛΙΑΚΑΔΑ, me(maria) ή τελοσπάντων όποιος άλλος θέλει, ας μου κάμει την τιμή! Σας δανείζω τη χρόνομηχανή μου!

(Εξαιρετικά πολύ θα ήθελα να διαβάσω τα τέσσερα παρελθοντικά και μελλοντικά της Καλαμιάς στον Κάμπο, που είναι πιστή πτηνόφιλη αναγνώστρια. Αλλά επειδή δεν διαθέτει δικό της μπλογκ, μπορεί αν θέλει να πει μια-δυο κουβέντες στα σχόλια...) 

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Τι είν'τούτο καταμεσίς του κήπου;


Στην αρχή το πέρασα για εργαλείο κουζίνας (από αυτά που χαράσουμε τις πίτες και κόβουμε την πίτσα) και στ'όμολογώ πως μου ήρθε και μία λιγούρα. Ύστερα σκέφθηκα πως θα μπορούσε να είναι και μία ρόδα που μόλις σκόνταψε και πέφτει. Εντέλει είναι μία τεράστια γόμα. Από τον Claes Oldenburg. Χμ.


Εδώ έχουμε στα σίγουρα μία αράχνη, μη μου πεις όχι. Την οποία όμως η καλλιτέχνης Louise Bourgeois δεν εμπνεύστηκε μηδέ από το Σπάιντερμαν, μηδέ από την Νούλα Αραχνούλα που βρήκε στο μπάνιο της μια μέρα που απεφάσισε να περάσει με το ξεσκονόπανο τις γωνίες (επιτέλους!). Αλλά την εμπνεύστηκε από τη μάνα της παρακαλώ, που πέθανε λέει, όταν η αρτίστα ήταν 21 ετών. Και ναι, η αράχνη συμβολίζει για τη Louise, τη μητρότητα. (Μα)Νούλα Αραχνούλα; Μη χειρότερα!


Εκτός από τα πράσιν'άλογα, υπάρχουν και τα κόκκινα. Του Alexander Calder. Πίσω από το φουντωτό θάμνο, υπάρχει προειδοποιητική πινακίδα. "Μην καβαλάτε τα γλυπτά". Αλήθεια!


Ετούτο εφύτρωσε προσφάτως, το 2009. Το σιδερένιο δέντρο του Roxy Pain αρέσει πολύ και διαθέτει φωτογένεια! Άσε που είναι και μία καλή λύση για τα δάση της Ελλάδας, να ξενιάσει το κεφάλι μας κάθε καλοκαίρι από τις πυρκαγιές.


Εντάξει, είπαμε πως τα αμερικάνικα σπίτια είναι ψεύτικα και πέφτουν για το τίποτα. Αλλά το δισδιάστατο σπίτι είναι πια υπερβολή. Του Roy Lichtenstein. Παρότι επίπεδο, σου δημιουργεί την ψευδαίσθηση του βάθους. Βέρι βέρι νάις.


Τι παίρνεις, αν συνδυάσεις δεκαπέντε ανοιγμένα οκτάεδρα και δέκα τετράεδρα; Έλα που μου βγάζεις αμέσως το μιλιμετρέ χαρτί και το κομπιουτεράκι! Για να μην παιδεύεσαι, η σωστή απάντηση είναι το Moondog του Tony Smith. Αλλά και "παραζάλη" αν απάντησες, πάλι μέσα έχεις πέσει!


Περιέργη η πυραμίδα του Sol LeWitt, υπό μίαν έννοια τη λες και κυβιστική! Και ο ίδιος δηλαδής, περίεργος ήταν: έλεγε ότι δεν φτιάχνει γλυπτά, αλλά ότι τα δομεί. Που κοιτάζοντας τα έργα του, αυτό ακριβώς φαίνεται πως κάμει! Φορμαλισμός.


Ο Barry Flanagan βαρέθηκε το γνωστό θέμα του "σκεπτόμενου άνδρα" και απεφάσισε να τον αντικαταστήσει με έναν κούνελο. Το χιούμορ, του το αναγνωρίζεις. Από κοντά, είναι και χαριτωμένο!

Για να μη σε αφήσω και με την απορία, είμαστε στο πάρκο γλυπτών στο κέντρο της Ουάσινγκτον. Και χαζεύουμε παρέα τις ευφάνταστες ιδέες μερικών σπουδαίων δημιουργών. Τι εννοείς πώς βρεθήκαμε εκεί; Καλά εσύ δεν μου έλεγες πως θέλεις να σε πάω κάπου να ξεσκάσεις; Ε, πήρε και το πτηνό μια πρωτοβουλία.

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Στη Ρώμη με αγάπη


Από το Γούντι Άλεν δεν περιμένεις την εικαστική αρτιότητα, μήτε την καλλιτεχνική πρωτοπορία. Επίσης δεν περιμένεις τη μεγάλη ερμηνεία, μήτε την αβαντ γκάρντ πρωτοπορία. Τώρα μεταξύ μας, ανάθεμα κι αν ξεύρω τι περιμένεις! Φαντάζομαι, καμιά εξυπνούλικη ιδέα και πεντέξι ευφυείς ατάκες. Και φχαριστημένοι να'μαστε! Διότι το κοινό του Γούντι Άλεν (εμείς οι δύστυχοι που εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι διαθέτει κάποιου είδους ταλέντο) έχει φάει στη μάπα τα τελευταία χρόνια μία σειρά από απίθανες μπαλαφάρες (τι να πρωτοθυμηθώ, το Cassandra's Dream ή το You Will Meet a Tall Dark Stranger;) και δεν ξεύρω για πόσο ακόμα θα τον ακολουθεί σε αυτό το όψιμο sight seeing ανά την Ευρώπη.



Διότι αυτές πια δεν είναι ταινίες, αλλά οδοιπορικά του Lonely Planet. Μια στο Παρίσι, μια στη Βαρκελώνη, μια στο Λονδίνο και μια στη Ρώμη, έχει και η υπομονή μας τα όριά της. Το καταλαβαίνω ότι κυνηγάει τη χρηματοδότηση από διάφορες χώρες για να τις διαφημίσει, αλλά καταντάει γελοίο το όλο θέμα και φθάνεις να θεωρήσεις τον τύπο -τον τάχα-μου εναλλακτικό και διανοούμενο- τρελό φραγκοκίλερ και παραδόπιστο.



Και ειλικρινά, όλο αυτό το τουριστικό περαδώθε ούτε καν θα το ανέφερα, αν οι ταινίες έλεγαν κάτι. Αν υπήρχε μία ουσία, ένα νόημα, κάτι βρε αδελφέ να σου κλείσει τσαχπίνικα το μάτι και να σε αποζημιώσει ο Γούντι για την εμπιστοσύνη που αφειδώς προσφέρεις στην πάρτι του. Αλλά ούτε για πλάκα! Η ταινία "Από τη Ρώμη με αγάπη" είναι μία συρραφή από ιδέες. Κακές ιδέες. Που δεν καταλήγουν και πουθενά. Ένας τύπος που τραγουδάει όπερα αλλά μόνο στο μπάνιο του, ένας νεαρός που ερωτεύεται μία φαντασμένη αλλά επιτείδια νεαρά, ένας μικροαστός (ο Μπενίνι) που ξαφνικά και ανεξήγητα γίνεται διάσημος και τον κυνηγάνε οι παπαράτσι και μία πεταλουδίτσα της νύχτας (η Πενέλοπε) που μπουκάρει στο λάθος δωμάτιο. Όλα κινούνται μεταξύ αδιάφορου και πρωτόλειου. Κι έρχεται μετά η κακομοίρα η Ρώμη με τα Κολοσσαία της και τις Φοντάνες ντι Τρέβι της, να βουλώσει τα κενά! Τουριστικό σποτάκι μιάμισης ώρας!



Σόρι Γούντι, θα σου το πω ευθαρσώς κι ας μου κακιώσεις: άσε τις αρπαχτές ανά την Ευρώπη, πάρε τη μικρή κινεζούλα που ανέθρεψες για να παντρευτείς και διασκέδασε όσο μπορείς το υπόλοιπον της ζωής σου κάνοντας διακοπές σε εξότικ θέρετρα ή φυσσώντας το κλαρινέτο σου, χωρίς να μας παιδεύεις παραπάνω. Κι αν ακόμη σε τρώγει η ματαιοδοξία σου, βάζε που και που στο βίδεο τον Ειρηνοποιό και τις Μπανάνες, για να θυμάσαι ότι κάτι έχεις προσφέρει κι εσύ στον κινηματογράφο, πριν γίνεις μαϊντανός του σινεφίλ κοινού.

Από τη Ρώμη έρχομαι και στην κορφή κανέλα.

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας


Σε μία προσπάθεια να απαντήσει στο ερώτημα πώς αντιλαμβάνεται ο αμερικανός τον εαυτό του, το πτηνό επισκέφθηκε πριν μερικές εβδομάδες το National Museum of American History στην Ουάσινγκτον. Με την εξής απορία: τι είναι το αμέρικαν χίστορι και τι μπορεί να περιέχει ένα μουσείο αφιερωμένο σε αυτό, ο-ε-ο; Και πριν σπεύσεις να απαντήσεις "Τζον Γουέιν, Έλβις Πρίσλεϊ και αδελφές Καρτνάσιαν σε μισή αίθουσα", να σου πω ότι το μουσείο είναι τεράστιο και χρειάζεσαι ώρες για να το περπατήσεις όλο! 

Η πρώτη έκπληξη ήλθε σε μία από τις προθήκες του ισογείου όπου συνάντησα την Πάτσυ Κλάιν. Όχι την ίδια μη-χειρότερα (αυτό δεν θα ήταν αμέρικαν χίστορι, αλλά αμέρικαν ζόμπι, δεδομένου ότι την εχάσαμε το '63), αλλά τη στολή με την οποία τραγουδούσε το κάντρι του γελαδάρη. Από τα κοτόπουλα του Κέννυ Ρότζερς μέχρι τα πεπόνια της Ντόλι Πάρτον, η "βαθιά" Αμερική τη βλαχιά δεν μπορεί να την υπερβεί με την καμία. Να μου πεις, μπορούμε εμείς να υπερβούμε το νταούλι; Μπορεί ο αυστριακός να υπερβεί το τιρολέζικο; Έχεις ένα πόιντ!


Ακριβώς απέναντι από την Πάτσι, η στολή του Ζούπερμαν. Που εντέλει αν τον απομονώσεις από το εφέ, είναι ένας αστείος τύπος με κόκκινο βρακί (πάνω από το κολάν). Και πολύ ντεμοντέ ζώνη. Α και χωρίστρα, δηλαδή έλεος! Αλλά αν το καλοσκεφθείς το παραδέχεσαι ότι η Αμερική σού έχει φτιάξει τις πιο συναρπαστικές ποπ ιστορίες. Ακόμη κι αν είναι πνιγμένες στην αφέλεια (έχεις δει τον σκύλο του Ζούπερμαν με τη μπέρτα;), δεν χορταίνεις να τις καταναλώνεις.


Στις επόμενες προθήκες, οι αμερικάνοι στέκονταν και χάζευαν κυρίως διάφορα εκθέματα περί μπέιζμπολ. Το πτηνό πάλι -που το μπέιζμπολ αρνείται να το καταλάβει- είχε λιγωθεί με το πρώτο τεύχος του Action Comics που μην το βλέπεις έτσι αθώο, είναι καρασπάνιο, υπερπολύτιμο και αποτιμάται πάνω από 2 εκατ. δολάρια. Δηλαδής αν είχες ένα τέτοιο, δεν χρειαζόταν να ξαναδουλέψεις ποτές! Αν είχες 500 τέτοια, μείωνες σημαντικά το χρέος της Ελλάδος. Ως και ξοφλούσες μη σου πω!


Μία μεγάλη ενότητα του μουσείου είναι η μηχανοκίνηση, για την οποία νιώθουν υπερήφανοι οι αμερικάνοι. Εντάξει, δικαίως. Όπου μπορείς λοιπόν να δεις μία σειρά από ωραιότατες αντίκες αυτοκίνητα, μοτοποδήλατα, τρένα ως και αεροπλάνα! Όταν ήμουν μικρός είχα πολλές τέτοιες αντίκες σε μινιατούρα και έβαζα τα πλέιμομπίλ μου να βολτάρουν αλά μπελ εποκ.



Μία ευαίσθητη πτυχή του αμέρικαν χίστορι είναι το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δουλείας. Το οποίο θα μου επιτρέψεις να σου πω, ότι το αντιμετωπίζουν με μία γλυκερή υποκρισία που παραπέμπει σε ταινία του Σπήλμπεργκ (ουχί τον Ε.Τ. τον εξωγήινο, το Πορφυρό Χρώμα εννοούσα -αλλά και με τον Ε.Τ. που λες εσύ, πάλι μέσα πέφτεις). Επειδής υπάρχουν σκελετοί στο ντουλάπι και ο ρατσισμός είναι μία υφέρπουσα πραγματικότητα, η μικρή μαύρη σκλάβα που καθαρίζει φασολάκια δεν αρκεί για μία ειλικρινή συζήτηση για το παρελθόν και το παρόν των φυλετικών διακρίσεων. Τώρα βέβαια θα με ρωτήξεις αν υπάρχει λαός που να μπορεί να συζητήσει ειλικρινά το παρελθόν του. Και θα σου απαντήσω πως όχι, δεν υπάρχει. Αναγνώστης, ουάν μορ πόιντ.



Επιστροφή στην ελαφρότητα και τη δεκαετία του '50. Δεν ξεύρω αν εσύ θα έβαζες μία χασαποταβέρνα από τα Βλάχικα στο μουσείο του γκρικ χίστορι, αλλά οι αμερικάνοι βάζουν ένα μπαρ. Είναι αυτό το κλασικό που πας να παραγγείλεις ένα μαρτίνι και ο μπάρμαν θυμάται ότι τη φάτσα σου την έχει δει πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα ("καταζητείται ο αντεροβγάλτης Τζο").



Στην ενότητα "Contemporary America", εκτίθενται οι πρώτοι προσωπικοί υπολογιστές που σου έσιαξε ο Στιβ Τζόμπς και σου άλλαξε τον κόσμο. Να ας πούμε ετούτος ο Apple II του 1980 μπορεί σήμερα να σου μοιάζει με ντιβανοκασέλα, αλλά τότες το έλεγες κορυφαία τεχνολογία και έπεφτες κάτω να του κάμεις υποκλίσεις.



Ένδιαφέρον έχει και ετούτη η κουζίνα. Όχι δεν είναι της Νεοσέτ. Είναι της Τζούλια Τσάιλντ. Σα να λέμε Βέφα Αλεξειάδου, αλλά με πολύ πιο αστεία φωνή. Μπορεί να έχεις δει και την ταινία με την Μέριλ Στριπ που υποδείεται τη Τζούλια (αν όχι, δεν χάνεις και τίποτα -ζούπερ ερμηνεία, ανύπαρκτο στόρι, χαμένο δίωρο). Σύμπασα η κουζίνα με τα τετζέρια, τις πιατοθήκες και τα σύνεργα, ως έκθεμα του μουσείου.


Λίγο παρακάτω, συναντάς και τα μάπετς. Εδώ, το πτηνό βρήκε τη χαρά του, φωτογράφισε μία-μία τις προθήκες, έκατσε κάτω ανακούρκουδα και χάζεψε για ώρα τις κούκλες και γενικά πέρασε κουόλιτι τάιμ.



Τον Κέρμιτ τον βρίσκεις και μόνο του σε ολόδικιά του βιτρίνα και με το στόμα στη γνωστή χαζοχαρούμενη έκφραση. Κλείστο ρε, θα καταπιείς καμία μύγα! Α ναι, όλο ξεχνάω ότι είσαι βάτραχος!



Στην ενότητα με τα παιδικά, ωρίσκεις και άλλα ενδιαφέροντα πράγματα, όπως αναμνηστικά από το Mickey Mouse Club (το αειθαλές σόου από το οποίο ξεπήδησαν φιντάνια όπως η Μπρίτνεϊ Σπίαρς και η Κριστίνα Αγκουιλέρα), τον Lone Ranger και το Howdy Doody. Επίσης θυμήθηκα τον Captain Kangaroo και ένα δάκρι κύλησε στο ράμφος μου. Captain Kangaroo σε αγαπώ!



Λίγο παρακάτω, σε περιμένει ένα από τα πλέον προβεβλημένα εκθέματα του μουσείου: τα μαγικά γοβάκια της Ντόροθι από το Μάγο του Οζ. Κι ενώ εσύ σκέφτεσαι "ε όχι, τι άλλο θα δούνε τα ματάκια μου", εγώ σου υπενθυμίζω εμφατικά ότι βρισκόμαστε ακόμα στο μουσείο αμέρικαν χίστορι. Από τον εντυπωσιασμό που έβλεπες στα μάτια των επισκεπτών του μπροστά στο συγκεκριμένο έκθεμα, θα έλεγες ότι οι χοντρές αμερικάνες με τις φωτογραφικές σχεδόν πιστεύουν πως είναι όντως μαγικά τα γοβάκια.



Επειδής το μουσείο είναι υπέρ της πολιτικής ορθότητας και επιφυλάσσει χώρο και για το "κακό", ακριβώς δίπλα από τα γοβάκια, σου μοστράρει τα αγαπημένα αξέσορις της κακιάς μάγισσας (καπέλο-χωνί και μπότα).



Τέλος η πιο αγαπημένη ενότητα που μαζεύει τον περισσότερο κόσμο είναι εκείνη που τιτλοφορείται "The First Ladies" και όπως καταλαβαίνεις είναι αφιερωμένη στις κυρίες των Προέδρων. Εκεί εκτίθενται διάφορες βραδυνές τουαλέτες που φόρεσαν οι κυράδες σε επίσημες εκδηλώσεις ή στις ορκωμοσίες των συζύγων τους (δεν μπορείς να διανοηθείς το κακό γούστο!), αλλά και σερβίτσια με το μονόγραμμα ή την υπογραφή τους. Δηλαδής έλεος. Δεν είσαι και η Μαρία Αντουανέτα γλυκιά μου, να έχεις δικά σου σερβίτσια. Ούτε καν το Άκρον Ίλιον Κρυστάλ.



Από τις πολλές φωτογραφίες που τράβηξα εκεί (και τις οποίες σκοπεύω να χρησιμοποιήσω για ευχετήριες κάρτες σε φίλους και γνωστούς δις κρίστμας), επιλέγω να σου δείξω εδώ εκείνη με το σερβίτσιο της Λόρα Μπους, που είναι στο χρυσαφί με πουά μπορντούρα, διακοσμητικά στεφάνια και στη μέση ένας αητός καθότανε. Φίλες και φίλοι, το δίνουμε σε σετ με φλιτζανάκι και σουπιέρα, οι τηλεφωνικές γραμμές παραμένουν ανοιχτές.



Αφού ολοκλήρωσα την πολύωρη περιήγηση, απεφάσισα κατά το συνήθειο, να σταματήσω και στο σοπ να πάρω τίποτις μαγνητάκια, αυτοκόλλητα ή τον κέρμιτ σε μπρελοκ. Όπου βεβαίως έβρισκες τα πάντα όλα! Και κουκλίτσα-Ντόροθι και μαντήλα-Λόρα Μπους και αυτοκόλλητα-Μισέλ Ομπάμα και ταψάκια-Τζούλια Τσάιλντ!


Και πολλά πολλά μαγικά γοβάκια! Όλα βεβαίως ήταν μέιντ ιν Τσάινα.


Πριν φύγω, στάθηκα σε δύο κιόσκια δίπλα στην έξοδο. Στο πρώτο, το μουσείο ρώταγε τους επισκέπτες, τι άλλο θα ήθελαν να δουν στις προθήκες. Άλλος έλεγε την τρομπέτα του Λούιζ Άρμστρονγκ, άλλος την ηλεκτρική σκούπα της Electrolux, άλλος το Mickey Mouse του Disney, άλλος την εκπομπή "Saturday Night Live", άλλος τα "Hunger Games". Ήμουν που ήμουν προβληματισμένος, διάβασα και αυτά και απόγινα.


Το δεύτερο κιόσκι ήταν ακόμη πιο χωρατατζίδικο. Σε καλούσε να δώκεις donation (είναι πολύ σύνηθες στην Αμερική -σε κάθε βήμα σου, υπάρχει κάποιος που σου ζητάει να δώκεις donation για κάτι) για να βοηθήσεις την προστασία των εθνικών θησαυρών. Και από κάτω εικονίζονταν τα γοβάκια της Ντόροθι. Ως εθνικός θησαυρός. (εντάξει τη φωτογραφία την πήρα για να σου δείξω και μία χοντρή αμερικάνα που αποτέλεσε αγαπημένο κινούμενο έκθεμα για το πτηνό!).


Έχω καταλήξει ότι με την Αμερική συμβαίνει το εξής παράδοξο: εκεί που νομίζεις ότι την ξεύρεις καλά μέσα από τις ταινίες, τις σειρές, τις μουσικές, τις πολιτικές και τις λογής λογής αναφορές, ταυτόχρονα συμβαίνει να μην την ξεύρεις και καθόλου. Εν προκειμένω, από τη μία λες μπράβο για την τόλμη του να βάλουν στο μουσείο τον Κέρμιτ και τα μαγικά γοβάκια, δίπλα στην Apple και την ατμομηχανή. Από την άλλη, δεν είσαι καθόλου σίγουρος αν όλη αυτή η κάπως αναπάντεχη σύνθεση εκθεμάτων περιέχει τον αυτοσαρκασμό (που θα το έβρισκα ως και χαριτωμένο) ή αν την παίρνουν τελείως σοβαρά ως τη μόνη ιστορική και πολιτιστική αναφορά που διαθέτουν. Έχοντας περπατήσει αρκετά την Αμερική, έχω καταλήξει: Ναι, είναι τόσο αφελείς.

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Η Παναγία στα σύνορα



Εψές το μεσημέρι, είπα να κάμω μία βόλτα προς τα βόρια. Η θερμοκρασία έχει κατέβει αρκετά αυτές τις μέρες και ο ουρανός στάζει φθινόπωρο. Η μυρουδιά της βρεμένης γης μοιάζει με βάλσαμο, μετά από τους πυρομένους μήνες του καλοκαιριού. Σκαρφάλωσα τις πλαγιές του Γράμμου και του Σμώλικα, πέρασα την Κόνιτσα και το Καλπάκι κι έφθασα στο σημείο που συναντώνται ο Αώος με το Σαραντάπορο. Στάθηκα για λίγο δίπλα σε ένα αφημένο φυλάκιο και απήλαυσα τη ροή του ποταμού.



Τετρακόσια μέτρα από τα αλβανικά σύνορα, εκεί που τελειώνει σύμφωνα με το χάρτη η Ελλάδα, αντάμωσα με την Παναγιά. Πριν 1300 χρόνια, ο Κωνσταντίνος ο Δ' ο Πωγωνάτος ίδρυσε εδώ μία μονή, αφιερωμένη στην Παναγία. Κι επειδή έβαλε να τη σκεπάσουν με μεγάλες μολυβένιες πλάκες, την είπαμε Μολυβδοσκέπαστη.



Η μονή μοιάζει με μικρή πέτρινη καστροπολιτεία. Υψηλά τείχη αγκαλιάζουν τις εσωτερικές αυλές της, ενώ τριγύρω κελαρίζουν τα νερά και οργιάζει η φύση στις πλαγιές του όρους Μερόπη. Παρά το όνομά της, μολύβι δεν θα βρεις απάνου της, καθώς το έλιωσαν επί τουρκοκρατίας και το κάμανε βόλια.



Ένας ευγενέστατος νεαρός μοναχός, με καλωσόρισε και μου έπιασε την κουβέντα. Μου είπε ότι το μοναστήρι δέχθηκε κατά την υπερχιλιετή ζωή του, πολλές επιθέσεις και καταστροφές. Η τελευταία εξ αυτών ήταν από τους γερμανούς, που έβαλαν φωτιά και κατέκαψαν τα κελιά των μοναχών. Σήμερα ζουν εδώ, τρεις καλογέροι και τρεις δόκιμοι. Αρκετοί, αν αναλογιστείς πως για κάμποσα χρόνια ήταν εγκαταλελειμένη η μονή.


Μπορεί και να'ναι το παλαιότερο μοναστήρι επί ελληνικού εδάφους, είπε κάπως περήφανα ο μοναχός. Και μου έδειξε τις σκαλωσιές και τις εργασίες αποκατάστασης των υπέροχων, αλλά ξεθωριασμένων από την πολυκαιρία, εικόνων στους τοίχους. Με κέρασε και ωραιότατο λουκουμάκι και πριν τον αποχαιρετήσω, τον ερώτησα "Και πόσο απέχει απ'εδώ η Αλβανία;". Με κοίταξε κάπως πειραγμένος και μου απήντησε "η Βόρεια Ήπειρος είναι μόλις 400 μέτρα πέρα στην πλαγιά".


Φεύγοντας συναρπασμένος από ετούτο το θαυμάσιο μέρος, αναλογίστηκα πόσο βαριά είναι η ιστορία στις εσχατιές ετούτου του τόπου. 

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Ανθισμένες Μανόλιες



Παρά την καταπληκτική μου καλλιέργεια και μόρφωση, όταν φθάσουμε στο τόπικ "φυτολογία", με χάνεις. Τι κι αν είχα ως νήπιο το δικό μου άλμπουμ-φυτολόγιο και κόλλαγα με σελοτέιπ διάφορα φύλλα με την ονομασία τους από κάτου (ορχιδέα η αραιανθής, ιβίσκος ο εδώδιμος, μαργαρίτα η ζορμπαλά)! Τι κι αν έχω προσπαθήσει να φυτέψω σε γλάστρες επί ματαίω διάφορα καλλωπιστικά και να τους βάζω Βιβάλντι μπας και φιλοτιμηθούν να μπουμπουκιάσουν! Τι κι αν δεν χάνω επεισόδιο των κηπουρών του Μέγκα για να ξεπατικώσω ιδέες για ένα παράλληλο σύμπαν όπου θα έχω κήπο και χρόνο για να ασχολούμαι μαζί του. Όλα στο βρόντο! Πάει και τελείωσε, αδυνατώ να ξεχωρίσω την ιτιά από τον ευκάλυπτο και την πορτοκαλιά από τη ροδακινιά.

Εντούτοις υπάρχει ένα δέντρο που πλέον το'μαθα και το ξεχωρίζω. Αν και χρειάστηκε να διασχίσω τον Ατλαντικό.



Στην Ουάσινγκτον το καλοκαίρι γιομίζει ο τόπος από ένα θεσπέσιο άρωμα. Μην ραντίζουνε τους δρόμους με ζιβανσί; Μην πλένουνε τα πεζοδρόμια με ροδόνερο; Ουχί, αγαπημένε αναγνώστα! Είναι η εποχή που ανθίζουν οι μανόλιες και πλημμυρίζει η πόλη μ'ευτυχία. 

Εγώ με τις μανόλιες πολύ μεγάλη σχέση δεν είχα. Εντάξει είχα δει την ταινία και συγκινήθηκα (μα πεθαίνει η Τζούλια Ρόμπερτς, δηλαδή έλεος!). Είχα κι ένα Μανώλη στον ίδιο θάλαμο στο στρατό. Και ως εκεί. Αλλά να που βολτάριζα ξένοιαστος ένα απόγευμα πριν μερικές εβδομάδες στο ντι-σι (έτσι το λέμε το Ουάσινγκτον εμείς οι σνομπαρίες) και μ' έπιασε από τη μύτη η ευωδιά. Κι αφού πάσχισα για κάμποσα λεπτά ν'ανακαλύψω την πηγή της, βρέθηκα αντάμα με μία μανόλια να αναπνέω τα λευκά της άνθη. Τι θεσπέσια αίσθηση! Τι πάθος φλογερό! Εξάφνου εμφανίστηκαν αγγελάκια να μου παίζουν άρπες, πουλάκια να τιτιβίζουν το "μουνρίβερ" και η Τίνκερ Μπελ να με ραντίζει με νεραϊδόσκονη. Νομίζω έχεις εικόνα.


Η Ουάσινγκτον είναι γιομάτη με μανόλιες. Στα πάρκα, στους κήπους, στους δρόμους, παραδίπλα απ'το ποτάμι. Μεγάλα, χορταστικά δέντρα! Με τεράστια άνθη που όταν εντέλει σου ανοίγουν την ψυχή τους, παίρνεις μία γεύση από παράδεισο.

"Όταν θα ζούμε χωριστά αγάπη μου Μανόλια, μ'αφήνεις να'χω συντροφιά τη μαύρη στεναχώρια!"

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts