Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Ένα πτηνό στην αυλή του Χάρβαρντ


Προημερών και εν τω μέσω μίας διαφωνίας με αλαφρόμυαλη συνάδελφο, μου λέει "μα που νομίζεις ότι έχεις πάει, στο Χάρβαρντ;" Το αγαπημένο σου πτηνό δεν έχασε την ψυχραιμία του, ανασκουμπώθηκε και με περισσή ξιπασιά, της απήντησε: "Ακριβώς εκεί έχω πάει!". Και ομιλούσα απολύτως κυριολεκτικά.



Διότι -νομίζω έχω ξεχάσει να σου το πω- πριν μερικούς μήνες, πήγα όντως στο Χάρβαρντ. Ναι, το Πανεπιστήμιο. Ναι, στη Βοστόνη Ματσατσούτσετ. Δυστυχώς ως τουρίστας: διότι αφενός, έχω τερματίσει την πίστα τριτοβάθμια εκπαίδευση (με τα μάστερ και τα ντοκτορά μου, να μη με βασκάνεις!) και αφετέρου, ακόμα κι αν ήθελα να συνεχίσω την προσωπική μου καλλιέργεια, δεν διαθέτω το απαραίτητο κάπιταλ. Καθώς -δεν θέλω να σε τρομάξω- αλλά είναι όσο πατάει η γάτα, πανάκριβο! Ας πούμε με τα λεφτά που θα έδινες για δίδακτρα, μπορείς να πάρεις ένα τριάρι στο Μαρούσι. Μαζί με την υπόλοιπη πολυκατοικία του.



Το κάμπους του Χάρβαρντ βρίσκεται 5-6 χιλιόμετρα βόρεια της Βοστόνης, σε ένα μέρος που λέγεται -καθόλου τυχαία- Cambridge και στο οποίο, θύμησέ μου κάποια στιγμή να σε πάω, γιατί θέλω να μου αγοράσεις ένα σπίτι εκεί. Επειδής η απόσταση δεν είναι και μικρή, μπορείς να πας με το λεωφορείο του Πανεπιστημίου ή με το μετρό ή και με τα πόδια, αν είσαι της περιπατητικής όπως εγώ.

Και μιας δηλαδή και το έφερε η κουβέντα, ας σε τριγυρίσω πρώτα για λίγο στους δρόμους του Cambridge για να πάρεις μία ιδέα.



Όχι για να καταλάβεις περί τίνος πράγματος, σου ομιλώ.



Για να αποκτήσεις άποψη, πώς το λένε;



Για να πεις, έλεος, πτηνό μου, τα πουλάω όλα και φεύγω να πάω να μείνω στο Cambridge Ματσατσούτσετ, τώρα!



Να έρχεται κάθε πρωί ο γαλατάς να μου αφήνει το μπουκάλι στην πόρτα. Να περνά το νιουσπέιπερ-μπόι να μου πετάει την εφημερίδα. Να ασχολούμαι με το κόψιμο του γκαζόν, το άναμμα του μπάρμπεκιου και τη βόλτα του σκύλου. Να έχω πάγκο με δραστηριότητες στο γκαράζ και πλέιρουμ με ένα γιγάντιο τζουκμπόξ. Να γίνει η καθημερινότητά μου, επεισόδιο αμερικάνικου sitcom. 



Εντάξει, νομίζω την έπιασες τη γενική ιδέα, συνεχίζουμε.

Το Χάρβαρντ είναι το αρχαιότερο πανεπιστημιακό ίδρυμα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, καθώς ιδρύθηκε το 1636. Που σε όρους της αμερικάνικης πραγματικότητας, δεν υπάρχει πιο αρχαίο πράμα.  Εκτός ίσως από το φτερό της Ποκαχόντας. 



Επίσης το Χάρβαρντ είναι το πιο πλούσιο πανεπιστημιακό ίδρυμα του κόσμου, διαθέτοντας ένα καταπίστευμα της τάξης (κρατήσου από κάπου) των 32 δις δολαρίων. Όσο το ΑΕΠ της Λετονίας, σα να λέμε. Ή μιάμιση φορά το ΑΕΠ της Κύπρου.



Ανάμεσα στους απόφοιτους του ιδρύματος, βρίσκεις οκτώ Προέδρους (τον Κένεντι, το Ρούζβελτ, το Μπους, αλλά και τον Ομπάμα), 75 νομπελίστες, 62 δισεκατομμυριούχους και το αφάν γκατέ της αμερικανικής μπουρζουαζίας. Για να σου δώσω μερικά ονόματα, να σου πω τον Al Gore, τον Bill Gates και τον Mark Zuckerberg (που σου έσιαξε το φέιζμπουκ, ντε)!




Θέλεις, το βάρος όλων αυτών των ονομάτων; Θέλεις, οι ακαδημαϊκές μου ευαισθησίες; Θέλεις, που το έχω δει σε τόσες ταινίες και σειρές; Θέλεις, που διαβάζω εδώ και τόσα χρόνια τις εκδόσεις του; Θέλεις, που παρακολουθώ διαδικτυακά κάποια μαθήματα και διαλέξεις του; Για όλους τους ως άνω λόγους, ένα ρίγος συγκίνησης με έπιασε όταν διήλθα τις πύλες και βρέθηκα στη μεγάλη κεντρική αυλή του Πανεπιστημίου.



Η μέρα ήταν μάλλον ζεστή και πολλοί φοιτητές και καθηγητές, την είχαν αράξει κάτω από τα μεγάλα δέντρα ή απάνου στο φροντισμένο γκαζόν και ρουφούσαν με μία αξιοζήλευτη μακαριότητα τα βιβλία τους ή χάιδευαν τα τάμπλετς τους. Ποίηση, αστροφυσική, αρχαίοι κλασικοί, μοριακή βιολογία, πολιτική επικοινωνία. Όλη η γνώση του κόσμου στριφογύριζε ανάμεσα στα κτήρια και πετάριζε πάνω από τα κεφάλια των τυχερών αυτών ανθρώπων.



Την ησυχία του τοπίου, διέκοπταν μερικά γκρουπς τουριστών (κυρίως Ιάπωνες) που περιεργάζονταν το χώρο και φωτογραφίζονταν δίπλα στο άγαλμα του ίδιου του John Harvard και με την αμερικάνικη σημαία να ανεμίζει αγέρωχα απάνου από τα κεφάλια τους.



Παρότι το πανεπιστήμιο διαθέτει πολλά μνημειακά κτήρια, το πιο εμβληματικό είναι μάλλον ετούτη η εκκλησία που στέκεται αντίκρυ από τη Widener Library, στο κέντρο του κάμπους.



Η οποία Widener Library είναι η τρίτη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη των ΗΠΑ και μία από τις μεγαλύτερες του κόσμου. Και με ιμπρέσιβ είσοδο που διακοσμείται από κίονες κορινθιακού ρυθμού. Διότι ναι, η αναφορά στις κλασικές αρχιτεκτονικές φόρμες είναι παντού ορατή.



Και μη φανταστείς ότι έχεις δει το Harvard Yard (τον εσωτερικό δηλαδή κήπο με τα μνημειώδη κτήρια) και έχεις καθαρίσει. Με την καμία, αγαπητέ αναγνώστα! Διότι το πανεπιστήμιο εκτείνεται σε μία τεράστια έκταση και περιλαμβάνει περισσότερα από 400 κτήρια.



Επειδής μάλιστα δεν γίνονταν μαθήματα εκείνη τη μέρα, το αγαπημένο σου πτηνό βρήκε την ευκαιρία να τρυπώσει δεξιά κι αριστερά και να σου πάρει ωραιότατες ειδυλλιακές πόζες, χωρίς την καθημερινή πολυκοσμία και το νταβαντούρι του ελιτίστικου φοιτηταριού.



Πολλά από τα κτήρια κυκλοφορούν στο παραδοσιακό, ρεπετιτίβ αγγλικό στυλ με το κόκκινο τουβλάκι. Αν προσθέσεις την οργιαστική βλάστηση, τα παρτέρια και τις ατελείωτες εκτάσεις με φρεσκοκουρεμένο γκαζόν, έχεις ένα αισθητικό αριστούργημα.



Σε ένα μικρό λοφίσκο, δύο νεαροί έπαιζαν φρίζμπι. Στη σκιά μίας μανόλιας, δύο νεαρές ανταλλάζανε απόψεις για τον T.S.Eliot (επίσης απόφοιτος) και απάγγελλαν με στόμφο μερικούς στίχους -γελώντας ταυτόχρονα.



Και για να μη νομίζεις ότι όλα τα μπίλντινγκς είναι ίδια και κλασικούρες και μπόρινγκ, σου κάδραρα και μερικά πιο μοντέρνα.



Που διαθέτουν αίθουσες διδασκαλίας και γραφεία και εργαστήρια. Η χαρά του επιστήμονος δηλαδής!



Πέραν βέβαια της βόλτας στα άουτντορς, το μέρος διαθέτει μπόλικα ενδιαφέροντα ίντορς. Μουσεία, εκκλησίες, αίθουσες εκδηλώσεων και ομιλιών με βέρι βέρι ίντρεστινγκ τόπικς σε μία πλειάδα γνωστικών πεδίων -και τελοσπάντων, αφήστε με σας παρακαλώ εδώ, να ζήσω το υπόλοιπον της ζωής μου!



Θα σου το πω ευθαρσώς. Ζήλεψα! Πολύ! Γιατί εγώ δεν είχα ποτές την ευκαιρία να απολαύσω το ταξίδι της γνώσης σε ένα τέτοιο κοντεξτ. Παρότι πέρασα πολλά χρόνια σε ακαδημαϊκό περιβάλλον (εντός, εκτός κι επί τ'αυτά), το γύρω-γύρω μου όσο το θυμάμαι ήταν γκράφιτι και σπασμένα καθίσματα και γκρίζα κτήρια και ανεπαρκείς βιβλιοθήκες και ανεγκέφαλες κομματικές νεολαίες και ανόητες παρωχημένες μαθησιακές πρακτικές.

Θα μου πεις, είναι η ουσία στο κομμένο γκαζόν και το κόκκινο τουβλάκι; Όχι, η ουσία είναι στο πολιτισμένο περιβάλλον που ξεύρει να θέτει όρια και κανόνες εκεί που πρέπει (στην οργάνωση, στην κοινωνική συμπεριφορά) και να ανοίγει παράθυρα και ορίζοντες εκεί που οφείλει (στη γνώση, στον προβληματισμό, στην καινοτομική σκέψη). Λες να κάμω ένα ποστ-ντοκ;

39 σχόλια :

  1. ελπίζω να μην πέτυχες τον ΓΑΠ εκεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παρότι είχα μαζί μου μία σφεντόνα, δεν τον επέτυχα.
      :)

      Διαγραφή
  2. Ακόμα ένα καταπληκτικό ποστ. Άσε που τώρα θέλω να τα πουλήσω όλα και να πάω, στο πως το είπες; Cambridge Ματσατσούτσετ.

    Την καλημέρα μου.

    Υ.Γ.
    Μ'αρεσε το σχόλιο με το φτερό της Ποκαχόντας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε! Και το ποστ και το φτερό της Ποκαχόντας!
      Το Cambridge Ματσατσούτσετ, έπρεπε να το δω για να επιβεβαιώσω ότι υπάρχει και δεν είναι σκηνικό ταινίας. Άλλος κόσμος...

      Διαγραφή
  3. Απαντήσεις
    1. Κι εγώ ιμπρέσιβ έφυγα από το σουρταφέρτα μου στο κάμπους.
      Και βέρι βέρι τζέλους.

      (λες να προσθέσω το ντόκτορ στον τίτλο του μπλογκ; έτσι για λόγους ξιπασιάς; So not!)

      Διαγραφή
  4. Λίγο καλύτερα από το Παπεί...

    Πάω να κλάψω σε μια ήσυχη γωνιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και ελαφρώς καλύτερα από την ΑΣΟΕΕ και το Πανεπιστήμιο Αθηνών.

      Έρχομαι να κλάψουμε παρέα!

      Διαγραφή
  5. Πτηνό με κατέστρεψες πρωινιάτικα...Η ζήλεια μου φούντωσε και κοντεύει να με πνίξει.Δεν ξέρω πως κατάφερες να είσαι εκεί χωρίς να κλαις με φωνή! Εγώ αυτό θα έκανα...Οι τοίχοι όχι δεν κάνουν τα σχολεία...Οι άνθρωποι τα κάνουν , όμως το πως κάνουμε τα σχολεία μας δέιχνει τι άνθρωποι είμαστε...Λυπάμαι για εμάς που δεν είχαμε τα σχολεία που μας άξιζαν , μα ακόμη περισσότερο για τα παιδιά μας...που έχουν ταίδια σχολειά που είχαμε κι εμείς.Δεν άλλαξε σαράντα χρονιά τώρα, ούτε η μπογιά στον τοίχο, ο μαυροπίνακας, ο Χριστούλης να κοιτά τον ουρανό, η υπερυψωμένη έδρα ,τα ξύλινα σκληρά καθήσματα και τα μουτζουρωμένα θρανία...μα το πιο φρικιαστικό...οι δάσκαλοι και το εκπαιδευτικό σύστημα.Είναι σχεδόν εφιαλτικό!!!!Με κατέστρεψες πρωινιάτικα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. My thoughts exactly! Ως πληγωμένα παιδιά μεγαλώσαμε, μέσα σε ιδρυματικές συνθήκες εκπαίδευσης. Που δεν καλλιέργησαν μήτε τις δεξιότητές μας, μήτε τα ταλέντα μας. Κι ούτε μας βοήθησαν να πάμε στο παραπέρα. Όλα με προσωπική προσπάθεια και μόνο. Με κόπο. Έπεσε και η κρίση από πάνω τώρα, είναι το εκπαιδευτικό μας σύστημα σε ακόμη μεγαλύτερη αποδόμηση.
      Ουφ!

      Διαγραφή
  6. Καλέ έχεις πάει σε δημόσιο ΙΕΚ; Ανώτερο είναι!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά εννοείται! Και τελοσπάντων δεν πειράζει κι αν δεν είναι, διότι εμείς έχουμε τη θάλασσα και τον ήλιο!
      (φυσικά αστειεύομαι)

      Διαγραφή
  7. Πιγκουίνε, καλώς σε βρίσκω στο ιστολόγιό σου. Και μάλιστα με μία τόσο ενδιαφέρουσα ανάρτηση.

    Και οι δικές μου αναμνήσεις από το πανεπιστήμιο είναι γεμάτες γκράφιτι, βρωμιά, εγκατάλειψη και κυρίως σκουριασμένα μυαλά. Πράγματι, σε ένα χώρο όπως οι εικόνες που είδα πιο πάνω γιατί δεν είχα την τύχη να περάσω ούτε απ' έξω από το Χάρβαρντ, αν μη τι άλλο έχεις την προδιάθεση να κάνεις σοβαρή δουλειά και να μην ασχολείσαι με αφισοκόλληση και συνδικαλιστικές παρατάξεις. Από την άλλη, όπως μάθει κανείς, έτσι δεν είναι; :) (Ειρωνικό είναι το χαμόγελο!)

    Κρίμα που η σφεντόνα σου πήγε χαμένη... ;)

    Την καλημέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εμένα το χειροτερότερό μου ήταν οι μέρες λίγο πριν τις φοιτητικές εκλογές, με τη ΔΑΠ να έχει στη διαπασών κλαμποτράγουδα από τη μία, την ΚΝΕ να έχει στη διαπασών τον Ξυλούρη (και ράβε, ξήλωνε, δουλειάααα βρε δουλειάααα) από την άλλη. Και κάπου ανάμεσα η ΠΑΣΠ να εναλλάσσει τη Φαραντούρη με την Καίτη Γαρμπή.
      Πάρτι, αφισοκόλληση και τραπεζάκια έξω: αυτή είναι η ελληνική εκδοχή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

      Διαγραφή
    2. Και βεβαίως καλώς με βρήκες, καλώς σε βρήκα και καλώς συναντηθήκαμε!
      Πτηνούλι, στέλνει φιλιά και καλησπέρες!

      Διαγραφή
  8. Εδώ και καιρό ζήλευα, που είχα λιγότερες εικόνες και πληροφορίες...
    Τι άλλο να πω, είπαμε, είναι στάση ζωής, Zou bisou bisou...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μην μου πτοείσαι καθόλου Irene μου! Με ένα Ζου-Μπιζού-Μπιζού, όλα είναι πάλι όμορφα κι εμείς χαμογελαστοί κι ευτυχισμένοι!

      Πολλά πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  9. Με ενθουσίασες πιγκουίνε μου. Οχι για το θέμα βέβαια. Εχω ξεκολλήσει από πανεπιστημιακές ιδέες και Στέιτς Λοκέισονς αλλά με την παρουσίαση που κάνεις και με το ροζουλί του μπλογκ σου (που ποτέ δεν υπήρξε το χρώμα μου αλλά....) Λοιπόν, πρόσεχε! Σε προειδοποιώ! Απο δω και πέρα θα σε παρ-ακολουθώ.

    Τις καλημέρες μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παλαιότερα κι εμένα δεν μου άρεσε καθόλου. Αλλά σιγά σιγά το εκτίμησα. Το ροζουλί ντε! Διότι είναι χρώμα αβανταδόρικο και παρεξηγημένο. Άσε που ταιριάζει και με το ράμφος μου!
      Πολύ καλησπέρα και πάντοτε ευπρόσδεκτη! :)

      Διαγραφή
  10. Τι να πώ τωρα και εγω για τις φτωχικές αίθουσες του ΑΚΤΟ?που να πάω να κλάψω και απο πιό όροφο να πάρω φόρα.. και καμάρωναν εκείνα τα χρόνια οι γονείς μου οτι πλήρωναν για την ακριβότερη ιδιωτική σχολή..

    Δεν ζήλεψα μονο αυτούς που έχου την ευκαιρία και ζούνε/σπουδάζουν εκεί, αλλά ζήλεψα και εσένα που είχες την ευκαιρία να πας εκεί και να τα ζήσεις έστω για λίγο!! Άτιμη κοινωνία!!

    Καλώς σε βρήκα λοιπόν με αυτή την πανέμορφη (κλαψ) ανάρτηση!! Καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το πτηνό έχει ιδιαίτερη αδυναμία ουχί μόνο στα τοπ γιουνιβέρσιτις, αλλά και στους καλλιτεχνικούς ανθρώπους. Επομένως σας καλωσορίζομεν με ιδιαίτερη χαρά!

      Την πιο αρτίστικ καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  11. μου θύμισες πάλι μια αγαπημένη μου σειρα μιας ομαδας φοιτητων της Νομικής του Χαρβαντ....που ξημερώνονταν με τους τόμους αγκαλιά και δος του διαβασμα και αγχος που νομιζα πως ειχα κι εγω εξετασεις και πρεπει να πηγαινα Γυμνασιο τοτε....και να οι εργασίες και οι ερευνες που επρεπε να κάνουν!!και τωρα συναντω αποφοιτους της σχολης μου ,που κανουν τα ιδια πραγματα και εργασιες που εκανα εγω πριν 20 χρονια!και μη φανταστείς!2 εργασιες εκανα όλες κι ολες στα 4 χρονια!να μη μιλήσω για τις αντιγραφές!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μήπως λες το "Όλα για το Πτυχίο" που προέβαλε η κρατική τηλεόραση πριν κάμποσα χρόνια; Νομίζω ήτανε στα μέσα της δεκαετίας του '80 -θέ μου πώς έχουν περάσει τα χρόνια έτσι; Το έβλεπα κι εγώ, παρότι μόλις είχα βγει από τ'αυγό μου! Μάλλον κάπου εκεί πήρανε τα μυαλά μου αέρα και τριγυρνάω στις Βοστόνες Ματσατσούτσετ μη-χειρότερα!

      Διαγραφή
  12. αχ!

    μόνο αυτό μπορώ να πω :-)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και βαχ!

      Αλλά είπαμε, εμείς έχουμε τη θάλασσα και τον ήλιο (πτηνούλι κάμει μπλακ χιούμορ)!

      Διαγραφή
  13. Καλαμιά στον Κάμπο17 Ιαν 2013, 2:33:00 μ.μ.

    Εμείς, εδώ στην Ελλάδα, ούτε στον ύπνο μας τέτοιους χώρους μάθησης και γνώσης.
    Αρκούμαστε να εξυμνούμε και να ζηλεύουμε τους άλλους χωρίς περαιτέρω προσπάθειες ν΄αλλάξουμε την κατάσταση γιατί, εδώ που τα λέμε, και να βρεθεί κάποιος για να προσπαθήσει να κάνει κάτι θα τον κόψουν φέτες αμέσως.
    Κι εσύ, τι θέλεις και μας δείχνεις αυτά τα θαυμαστά μέρη και κυρίως, πώς αντέχεις, αφού τα έχεις δει από κοντά, να επιστρέφεις στη μιζέρια χωρίς να παθαίνεις κατάθλιψη;
    (Ποιος Μπους, ο πατέρας ή το σπίρτο ο γιος σπούδασε εκεί;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάθε που γυρίζω στην Ελλάδα, ένα σφίξιμο νιώθω, μία βαθιά ενόχληση. Αλλά είναι αυτά τα περαδώθε μου σημαντικά! Είναι οι βαθιές αναπνοές που παίρνω για να έχω οξυγόνο και να αντέχω την ασφυξία ετούτης της χώρας. Φυσικά και δεν υπάρχει τέλεια κοινωνία (και σίγουρα δεν είναι η αμερικάνικη). Απλώς εδώ στην Ελλάδα έχει χαθεί τελείως η μπάλα και έχουμε γίνει μία φαιδρή αστειότητα.

      (ο Μπους ο γιος! Φυσικά ήταν στο bottom 10%, αλλά τελοσπάντων αποφοίτησε... Είναι προφανώς από τα μελανά σημεία του ιδρύματος!)

      Διαγραφή
  14. Και γιατί δεν γίνονταν μαθήματα εκείνη τη μέρα; Λόγω κατάληψης, υποθέτω. Harvard σου λέει ο άλλος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είχανε πάει πενταήμερη στη Μύκονο, που τους την είχε οργανώσει η ΔΑΠ. Είχαν ξεμείνει πίσω μόνο κάποιοι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

      Διαγραφή
  15. Βρε άστο καλό σου και με κόλασες την από ελληνικά ιδρύματα ερχόμενη και σε ελληνικά εργαζόμενη! Δούλεψα κι 1 χρόνο σε Γερμανικό, αλλά τώρα τι να συγκρίνουμε και τι να λέμε; Να σου πω, όταν με το καλό το πάρεις εκείνο το σπίτι, έχει σκύλο, μπάρμπεκιου και play room, θα φτιάξεις φαντάζομαι και 2-3 ευρύχωρα guest rooms, σωστά; Κάνω από τώρα reserved το ένα επ' αόριστον! Χα, πρόλαβα :-Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά εννοείται ότι το guest room μου, στην απόλυτη διάθεσή σου! Θα ξυπνάμε το πρωί, θα παίρνουμε το πρωινό μας (βάφλες, φυστικοβούτυρα και μαρμελάδες), θα διαβάζουμε τις εφημερίδες και τα περιοδικά μας, θα παρακολουθούμε τίποτις σεμινάρια στο Χάρβαρντ για την αρχιτεκτονική των Βησιγότθων ή την αναπαραγωγή της λιβελούλας και το απόγευμα θα κατηφορίζουμε για ψώνια στα μεγάλα εμπορικά της Βοστόνης. Καλά, πόσο ζούπερ όμως;

      Διαγραφή
    2. Πω, πω, τώρα με έφτιαξες! Σε ευχαριστώ καλό μου πτηνό!!! :-)
      Πότε να κλείσω πτήση;

      Διαγραφή
  16. Ivy league δεν είναι το Harvard;;
    Πω πω τι υπέροχα κτίρια!!!!!!!
    Τυχεροί αυτοί που μένουν εκεί.
    Οσο για το Cambridge και Oxford έχω πάει εγώ.
    Χαχα ως τουρίστρια καλό μου πτηνό!
    Υπέροχα είναι και κει!
    Τα μεταπτυχιακά μου όμως τα έκανα στο LSE......ναι ναι ξέρω εγώ και οι μισοί Ελληνες πολιτικοί....το γνωρίζω μην το πεις και συ.

    Φιλάκια πολλά:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καρά-Ivy league είναι! Εξού και όλος αυτός ο εστετισμός!
      Αλλά για να μη νομίζεις, πτηνούλι έχει πάει ΚΑΙ στην Οξφόρδη (κάμω συλλογή από μεγάλα πανεπιστήμια, μου λείπει της Σαγκάης). Υπέροχα όντως και εκεί. Με τους φοιτητές να κάμουν βαρκάδα στο ποτάμι, της παμπς γεμάτες χαρούμενες εξυπνο-παρέες και υπέροχα θεόπαλια κτήρια, πνιγμένα στο πράσινο.

      Εντάξει πάντως και το LSE μια χαρά γουάου είναι! Αχ Λονδινάκι....

      Διαγραφή
  17. Η κατακλείδα σου "η ουσία είναι στο πολιτισμένο περιβάλλον που ξεύρει να θέτει όρια και κανόνες εκεί που πρέπει (στην οργάνωση, στην κοινωνική συμπεριφορά) και να ανοίγει παράθυρα και ορίζοντες εκεί που οφείλει (στη γνώση, στον προβληματισμό, στην καινοτομική σκέψη)" είναι όλα τα λεφτά !
    Έχοντας (εκ)ΠΑΙΔΕΥΤΕΙ σε:
    - Δημοτικό όπου πηγαίναμε μια βδομάδα πρωινή, μια βδομάδα απογευματινή βάρδια.
    - Γυμνάσιο στεγαζόμενο σε πολυκατοικία με πρασιά αντί για προαύλιο χώρο και σόμπες στις "αίθουσες" που έσκαγαν κάθε τόσο και λιγάκι και μας έκαναν να γυρίζουμε στα σπίτια μας ωσάν καπνοδοχοκαθαριστές από την ταινία Μαίρη Πόπινς.
    - Λύκειο νεόδμητο μεν, εντελώς μη εξοπλισμένο δε.
    - Α.Π.Θ (no further comment needed)
    πήγα για μετΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ σε πανεπιστήμιο της Αγγλίας. Που μπορεί Χάρβαρντ να μην ήταν (ούτε και είναι, φυσικά), αλλά και το εξωτερικό αμπαλάζ - κόκκινο τουβλάκι, οργιαστικό πράσινο, κλασσική αρχιτεκτονική κλπ. - τα είχε και τα έχει εις το έπακρον καθώς και την οργάνωση, τον σεβασμό, την πρόκληση για έρευνα κλπ.

    Κι έμεινα με το στόμα ανοιχτό και είπα κι εγώ - όπως κι εσύ - "θέλω να ζήσω εδώ το υπόλοιπο της ζωής μου". Κι ευτυχώς το κάνω !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα κάμω quote τον εαυτό μου. Από κάτι που έγραψα σε ετούτο εδώ το μπλογκ πριν περίπου εννέα χρόνια (ναι, είμαι τόσο παλιο-μπλόγκερ):

      "Πήγαινα σε ένα από τα πλέον κακόφημα σχολεία της Αθήνας, ένα παγερό συγκρότημα γκρίζων κτηρίων που οι φήμες λένε πως αρχικά προοριζόταν για φυλακές. Λίγο πριν τελειώσει η κατασκευή του συγκροτήματος, οι διαμαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής ανάγκασαν τους ιθύνοντες να επανεξετάσουν τη χρήση του και να το μετατρέψουν σε σχολείο. Εντούτοις κανείς δεν νοιάστηκε για την καταλληλότητα του χώρου και γενεές παιδιών πλήρωσαν το αντίτιμο της κρατικής αναλγησίας. Οι παιδικές μου μνήμες είναι γεμάτες με τσιμέντο, κάγκελα, γκράφιτι στους τοίχους και ένα ασφυκτικό αίσθημα εγκλεισμού. Υπό αυτή την έννοια, θεωρώ ότι ως έφηβος έχω εκτίσει μία εξαετή κάθειρξη, για ένα έγκλημα που έκαναν άλλοι."

      (http://pigkouinos.blogspot.gr/2004/10/blog-post_06.html)

      Πολύ καλά έκαμες και έφυγες. Πολύ καλά έκαμες και δεν επέστρεψες.

      Διαγραφή
  18. Σε εκείνο το σημείο ακριβώς που απέκτησα άποψη, είναι το σπίτι των ονείρων μου..τώρα δα δηλαδή έγινε των ονείρων μου..το θέλω!!
    Βέβαια ήθελα να πάω και στο Χάρβαντ, αλλά ο Γιωργάκης το χαίρεται κι αυτό..καμιά χαρά δεν άφησε για μας!!


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Όταν ξανάρθεις Θεσσαλονίκη να επισκεφτείς το Παν. Μακεδονίας και να του φτιάξεις και ένα αφιερωματάκι που σου πάει το ακαντέμικ πολύ. Έχουμε κι εδώ αξιόλογα κάμπους, σύγχρονα, εξοπλισμένα και πάϊλοτ γιουνιβερσιτι! Είναι ένα αξιοπρεπές δημόσιο πανεπιστήμιο που μας φρόντισε πολύ όσο ήταν το σχολείο μας! Φιλιά Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts