Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Ο Οδυσσέας μάνγκα και η Ευρυδίκη ζόμπι


Δεν ξεύρω αν είναι τυχαίο ή αν η κρίση, μας αναγκάζει να αναστοχαστούμε τα παλιά μας, αλλά τελευταία βλέπω με μεγάλη μου χαρά, να ανασκαλεύονται πράματα από το μεγάλο θησαυρό της αρχαιοελληνικής μυθολογίας. Και μάλιστα με τρόπο μοντέρνο και κάπως πειραγμένο.



Ίσως θα θυμάσαι που σου είχα πει για εκείνη την έκθεση με τα καρτουνίστικα τέρατα των Beetroot (για να σου φρεσκάρω το μέμορι, πήγαινε εδώ) που ήταν ζούπερ έξυπνη και σου έκλεινε το μάτι. Τώρα θα σου πω και για δύο παραστάσεις που είδα προσφάτως και οι οποίες ασχολούνται με δύο κλασικούς μύθους. Η πρώτη είναι η "Οδύσσεια" που ανέβηκε στο Εθνικό σε σκηνοθεσία του ζούπερσταρ Robert Wilson, που είναι από τους πιο πολυσυζητημένους θεατρικούς σκηνοθέτες γκλόμπαλι.



Κατά πρώτον, πες ένα μπράβο στο Εθνικό που τολμάει το παραπέρα και καταφέρνει σε μίζερι καιρούς να συνεργάζεται με μεγάλα ονόματα από τα εξωτερικά. Κατά δεύτερον, δες τις φωτό και κάμε ένα λάικ στο εικαστικό αποτέλεσμα, που παραπέμπει σε γιαπωνέζικο μάνγκα (όχι μάνγκα-βγήκε-για-σεργιάνι, αλλά μάνγκα κόμικς). Ο Wilson παίζει με τα γνωστά του εικαστικά εργαλεία (χρώματα, φωτισμοί, σκιές, ήχοι) και σου δημιουργεί ένα χορταστικό (#τρίωρο #λίγο_φλύαρο) υπερθέαμα πάνω στο καλύτερο σάγκα όλων των εποχών. Βεβαίως ο φορμαλισμός και η επανάληψη της μανιέρας του ίσως κουράσουν εκείνους που έχουν δει και άλλες σκηνοθετικές του απόπειρες, αλλά νομίζω γενικά, θα το βρεις ενδιαφέρον.



Για να πάρεις μία καλύτερη ιδέα της αισθητικής, σου έχω και ωραιότατο βιδεάκι.



Τον Οδυσσέα κάμει ο Σταύρος Ζαλμάς (νοτ μπαντ ατ ολ), την Πηνελόπη η Μαρία Ναυπλιώτου (ρίαλ μπιούτι), ενώ ζούπερ θετικές εντυπώσεις θα σου αφήσουν η Ζέτα Δούκα (αδυναμία του πτηνού) και βεβαίως η Λυδία Κονιόρδου (ρισπέκτ).



Η δεύτερη παράσταση τιτλοφορείται "Ευρυδίκη", αλλά μην πάει ο νους σου στη γνωστή αρτίστα. Διότι αν περιμένεις να ακούσεις το "Πες ότι ήμουνα κι εγώ ένα σημάδι στο λαιμό" και το "Όλα, όλα, όλα δικά σου, για μια θέση μες την καρδιά σου", σε περιμένει η μαύρη απογοήτευση. Διότι το έργο αναφέρεται σε άλλη Ευρυδίκη. Όχι, μήτε την Καραμανή που σου έλεγε τον καιρό (τι πήγες και θυμήθηκες;), αλλά την ορίτζιναλ, του υπέροχου αρχαιοελληνικού μύθου. 


Ναι, εκείνην για τα μάτια της οποίας, κατήλθε ο Ορφέας στον Άδη -σε ένα από τα πιο εμόουσιοναλ λαβ στόρις που έχει γεννήσει ποτέ η ανθρώπινη φαντασία. Εκεί που η αγάπη υπερβαίνει ακόμη και το θάνατο. Και που η λαχτάρα της σε κάμει απερίσκεπτο και ανυπόμονο. 


Εκείνο που σε καθηλώνει στη συγκεκριμένη παράσταση είναι η σκηνοθεσία του Δημήτρη Τάρλοου. Που σου σιάχνει ένα από τα πιο όμορφα πράματα που έχω δει στο θέατρο έβερ. Με μία δεξαμενή εν τω μέσω της σκηνής, στην οποία βουτούν οι ηθοποιοί (είναι το ποτάμι της λήθης που κάμνει τους νεκρούς να ξεχνούν τις ζωές που έζησαν), με καταρρακτώδη νερά να πέφτουν από το ταβάνι, με ασανσέρ που μεταφέρουν τις ψυχές στον Άδη και με έναν αρχαιοελληνικής έμπνευσης χορό που συνομιλεί με τους πρωταγωνιστές και τους υπενθυμίζει τους κανόνες του παιχνιδιού.


Να μην ξεχάσω να σου πω, ότι η παράσταση έχει και τραγούδια. Ναι-ναι, τραγούδια. Από Bee Gees ως Πάριο θα ακούσεις, να είσαι προετοιμασμένος.


Πέραν πάντως της σκηνοθεσίας του Τάρλοου (που επιμένω ότι είναι πολύ υψηλού γούστου και έμπνευσης), σπουδαία δουλειά κάμει και το πρωταγωνιστικό τρίο: ο Λαέρτης Μαλκότσης ως Ορφέας, η Κόρα Καρβούνη ως Ευρυδίκη και ο Γιάννης Νταλιάνης ως πατέρας της, ξεδιπλώνουν στο μυαλό σου ένα γαϊτανάκι φιλοσοφικών ερωτημάτων για τη ζωή και το θάνατο και βγαίνεις έχοντας σκεφτεί πολύ περισσότερα από αυτά που έχεις δει.


Προβληματισμένος βγήκα λοιπόν κι εγώ. Αλλά και γιομάτος. Από μία παράσταση που μίλησε στο μέσα μου και μου έδωκε μερικές εκδοχές του θανάτου που δεν είχα σκεφθεί. Την εκδοχή να μη θυμάσαι παρά αμυδρά τη ζωή που έζησες. Την εκδοχή να μην αισθάνεσαι πια αγάπη για εκείνους που άφησες πίσω. Την εκδοχή να υπάρχεις μετά, αλλά και να μην έχεις συνείδηση του εαυτού σου.


Εγώ που είμαι υπαρξιστής άνθρωπας και που τείνω να θεωρώ πως δεν υπάρχει απολύτως τίποτα παραπέρα (νταστ ιν δε γουίντ), βρέθηκα να συλλογίζομαι πολλών ειδών σενάρια. Και να κάμω σκέψεις. Όχι μόνο για το θάνατο, αλλά και για τη ζωή.


Ναι, έχομεν και εδώ βιδεάκι για να πάρεις μία ιδέα.



Και ξεύρεις πιο είναι το σπουδαίο με ετούτες τις παραστάσεις; Ότι εκεί που με απασχολούσε η κρίση και οι πολιτικές εξελίξεις και η κοινωνική κατάντια μας, ήλθε από το πουθενά η ελληνική μυθολογία για να μου συζητήσει πιο σημαντικά θέματα και να με βάλει τελοσπάντων για λίγο στη θέση μου. Να μου υπενθυμίσει με τις αλήθειες της, τι έχει σημασία και τι όχι.

14 σχόλια :

  1. Καλημέρα πτηνό μου!

    χωρίς ιχνος διάθεσης να διορθώσω, "Λαέρτης" λέγεται ο καϋμένος ο Μαλκότσης! (και είναι και πολύ καλός ηθοποιός κιόλα)

    Καλή βδομάδα να 'χουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άχου και μου ξέφυγε! Και είναι όντως καλός και τον εσυμπαθούμε.
      Το διόρθωσα, για να μη λες!

      Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

      Διαγραφή
  2. Σαφώς και μου προκάλεσες την περιέργεια να πάω!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να πας όπως και δήποτε! Νομίζω θα σου αρέσουν και τα δύο!
      Η Οδύσσεια είναι λίγο πιο mainstream ως θέαμα, η Ευρυδίκη πιο αλτέρνατιβ.
      Με κάτι τέτοια πάντως, η θεατρική Αθήνα σώζει την παρτίδα.

      Διαγραφή
  3. τις έχω δει και τις δύο, το επάγγελμα βλέπεις :)
    για την Οδύσσεια συμφωνώ :)
    από την Ευρυδίκη κάτι μου έλειπε...λίγος λυρισμός νομίζω :)

    τα σέβη μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στα χωράφια σας μπήκε το πτηνό και καμώνεται τον κριτικό θεάτρου μη-χειρότερα!
      Για την Ευρυδίκη, θα ήθελα ένα πιο στοιβαρό κείμενο. Κάποιοι από τους διαολόγους ήταν κατώτεροι του εικαστικού αποτελέσματος!
      Πολλά φιλιά!!

      Διαγραφή
    2. το πιστευεις ότι βλέποντας την παρασταση νομιζα και γω ότι το εργο ειναι "λιγο"; αλλά όταν διαβασα το έργο μου άρεσε!

      Διαγραφή
    3. Αλήθεια; Γιατί κι εγώ αυτή την αίσθηση είχα για το έργο. Ίσως να πρέπει να ανατρέξω στο κείμενο, εντέλει.

      Διαγραφή
  4. Καλαμιά στον Κάμπο28 Ιαν 2013, 3:48:00 μ.μ.

    Μου έχεις εξάψει την περιέργεια. Αν και δεν είμαι οπαδός της μοντέρνας σκηνοθεσίας και "πειραγμένης" απόδοσης αρχαίων έργων επειδή εμπιστεύομαι την κρίση σου πολύ θα ήθελα να δω, τουλάχιστον την Οδύσσεια. Αλλά για πες μου, η Δούκα και η Κονιόρδου ποιές παίζουν; Την Κίρκη; Και ποια άλλη;
    (Ο μύθος του Ορφέα και της Ευρυδίκης νομίζω ότι δίνει τη σωστή διάσταση του "μετά" αλλά οι επικρατούσες θρησκείες άλλα πρεσβεύουν)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλαμιά μου, η Δούκα παίζει τη θεά Αθηνά (με πολύ χάρη και μπρίο) και η Κονιόρδου αναλαμβάνει τρεις ρόλους: τη βασίλισσα των Φαιάκων, τη μητέρα του Οδυσσέα Αντίκλεια και τη γηραιά υπηρέτρια Ευρύκλεια που είναι η πρώτη που τον αναγνωρίζει όταν εκείνος μπαίνει στο παλάτι ως ζητιάνος. Η Ναυπλιώτου παίζει την Πηνελόπη, αλλά και την Κίρκη και την Καλυψώ! Η Οδύσσεια του Wilson μετά την Αθήνα, θα ταξιδέψει και στην Ιταλία -επομένως θα κάμει και μία κάποια διεθνή καριέρα!
      Όσο για τον Ορφέα και την Ευρυδίκη, όντως δίνουν μία ενδιαφέρουσα διάσταση του "μετά". Δεν ξεύρω αν είναι όντως η σωστή (ίσως και να είναι, τουλάχιστον συμβολικά), αλλά είναι από τις πλέον συγκινητικές κι ευαίσθητες. Όλα τα έχει συζητήσει η ελληνική μυθολογία. Όλα!

      Διαγραφή
  5. εντάξει ,της Δούκα δεν της το ειχα αλλά αφού το λες εσυ θα ηθελα να δω την Οδύσσεια!μου αρέσουν πολυ τέτοιες παραστάσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελπίζω να την προλάβεις την παράσταση -νομίζω τελειώνει στα μέσα Μάρτη και υπάρχει τρομερή ζήτηση για τα εισιτήρια. Είναι όντως ενδιαφέρουσα η προσέγγιση του Wilson, γιατί ανατέμνει το μύθο με μία πολύ νεωτερική εικαστική ματιά.
      (δηλαδής γουάου, πόσο ψαρωτική κριτική μπορώ να κάμω!)

      Διαγραφή
  6. Για την Ευριδυκη θα σου πω που ειδα..οντως εκπληκτικη η αποδοση του μυθου,ονειρεμενα σκηνικα,φωτα,ηχος,νερο!Ομως μουλειψε η συγκινηση,το παθος ,ο λυρισμος,δε μπορεσα να ταυτισθω!Το ιδιο επαθα και με το Αννα Καρενινα που ειχε ξεχωριστη θεατρικη προσεγγιση με απιθανη σκηνογραφια και εφε,ενα εικαστικο ποιημα,
    που ομως απουσιαζε το παθος και η συναισθηματικη εμπλοκη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το συναίσθημα όντως απουσίαζε από την παράσταση. Θα μπορούσαν οι πρώτες σκηνές (με το ερωτευμένο ζευγάρι) να είναι πιο θερμές -έδειχναν λίγο να βαριούνται ο ένας τον άλλον, έτσι όπως κάθονταν στις καρέκλες κι ύστερα διαφωνούσαν για τα παλαμάκια και το μουσικό συντονισμό τους. Και δραματουργικά, η κάθοδος του Ορφέα στον Άδη, θα μπορούσε να γίνει πιο λυρική. Αλλά και παρά τις ενστάσεις αυτές (που τις έχω κι εγώ), νομίζω ήταν πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση και η σκηνοθεσία του Τάρλοου, πολύ υψηλού γούστου.

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts