Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Η λεωφόρος του υπαρκτού σοσιαλισμού


Η Ανατολική Ευρώπη έχει μία θλίψη. Από τη Σόφια και το Βουκουρέστι, μέχρι το Κίεβο και το Μινσκ, ένα ψυχοπλάκωμα, το νιώθεις. Είναι το πλάκωμα της πρόσφατης ιστορίας και το πλήγμα που επέφερε στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και δημιουργικότητα. Αλέκα, αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο σε σένα και τις αυταπάτες σου. Τέλος εισαγωγής.


Ε λοιπόν μου αρέσει να βολτάρω σ'αυτό το δρόμο. Ακόμα και τώρα που το κρύο είναι τσουχτερό, ο ουρανός μολυβί και τα δέντρα κατσουφιασμένα. Διότι όποια εποχή κι αν τη δεις, η Καρλ Μαρξ παραμένει μία εντυπωσιακή λεωφόρος.



Με 90 περίπου μέτρα πλάτος και δύο χιλιόμετρα μήκος. Με τεράστια πεζοδρόμια και φαρδύ οδόστρωμα για τ'αυτοκίνητα. Με εκατέρωθεν πρασιές -αλάνες ολόκληρες- σε πολλά σημεία της.



Και βεβαίως με κτήρια. Πελώρια κτήρια. Και ωραία, εντυπωσιακά!


Όχι-όχι, δεν είμαστε στη Μόσχα. Στο Ανατολικό Βερολίνο βολτάρουμε. Αλλά δικαιολογημένα μπερδεύτηκες: παρότι πατάς έδαφος της ενοποιημένης Γερμανίας, ο αέρας μυρίζει ακόμη Σοβιετική Ένωση.


Η λεωφόρος διαμορφώθηκε από το 1952 έως το 1960 και το κόνσεπτ ήταν να φτιάξουμε μία εμβληματική υπερπαραγωγή που να αποδεικνύει το μεγαλείο του υπαρκτού σοσιαλισμού και να αποτελεί ζωντανή διαφήμιση του πόσο την περνάμε ζάχαρη, στην από δω μεριά του παραπετάσματος.


Εξού και θα ιδείς κτήρια μνημειακών διαστάσεων, στα αρχιτεκτονικά μοτίβα του σοσιαλιστικού κλασικισμού.


Συχνά το λέμε και wedding-cake style. Γιατί πολλά από αυτά τα μπίλντινγκς μοιάζουν με τεράστιες γαμήλιες τούρτες.



Και μη φανταστείς ότι στεγάζαμε εδώ την ανατολικογερμανική γραφειοκρατία και τις δημόσιες υπηρεσίες! Αμ δε! Τα περισσότερα από αυτά τα κτήρια αποτελούσαν εργατικές κατοικίες με ωραιότατα απάρτμεντς για το σύντροφο Κλάους και τη συντρόφισσα Μπριγκίτε.


Και διέθεταν από κάτω μαγαζιά -εντάξει μη φανταστείς το Νότος Γκάλερι και το Χόντος Σέντερ. Αλλά σε σχέση με το λοιπό Ανατολικό Βερολίνο όπου δεν έβρισκες τίποτα, εδώ υπήρχε τελοσπάντων μία κάποια αγορά. Όπου κυκλοφορούσε κάμποσος κόσμος. Και ψώνιζε διάφορα καλούδια. Όχι σε τρομερή ποικιλία, μήτε σε μεγάλη αφθονία. Αλλά ήταν φθηνά. Και εγκεκριμένα από τo Κομμουνιστικό Κόμμα. Γκαραντί!


Εδώ γίνονταν και οι μεγάλες παρελάσεις. Οι εορτασμοί της εργατικής Πρωτομαγιάς. Που υμνούσαμε το σοσιαλισμό και το δίκαιο του εργάτη.



Σαν ένα τεράστιο ΠΑΜΕ, φαντάσου. Που διαθέτει την κεντρική εξουσία και αν δεν συμφωνείς με τον δίκαιο αγώνα του, βρίσκει τους τρόπους να σε συμμορφώσει.


Αν δεν παίρνεις από λόγια και δεν χαίρεσαι με την πασιφανή νίκη του προλεταριάτου, υπάρχει και η Στάζι -ξεύρεις εσύ.


Θυμάσαι άλλωστε την 17η Ιουνίου του 1953. Σε αυτήν εδώ τη λεωφόρο, είχαν ξεσηκωθεί κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος, εργάτες και οικοδόμοι -προφανώς πλανεμένοι.


Διότι πλανεμένος πρέπει να είσαι για να μην θαμπωθείς μπροστά στο μεγαλείο αυτής της νέας κοινωνίας που ξημέρωνε τότες.


Καταλαβαίνεις ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, λίγη βία είναι τελοσπάντων απαραίτητη. Εκατόν είκοσι πέντε νεκροί είναι ελάχιστη θυσία, μπροστά στο ιδεώδες.


Η λεωφόρος Κάρλ Μαρξ, διέθετε επίσης μεγάλο ξενοδοχείο. Όπου διέμεναν και οι Σοβιετικοί φίλοι μας, όταν επισκέπτονταν το Ανατολικό Βερολίνο. Θυμάμαι και ένα ανέκδοτο που λέγανε τότες εκείνοι οι ελεεινοί, οι αντιφρονούντες.




Ένας δάσκαλος, ρωτάει το μικρό Φριτς "Αγόρι μου, γιατί χρησιμοποιείς τη φράση "Σοβιετικοί αδελφοί"; Τους Σοβιετικούς, τους αποκαλούμε απλώς φίλους μας!" "Διότι κύριε, τους φίλους τους διαλέγουμε!"


Γι'αυτό δεν τους παιδεύουμε, όπως είπε και η Χαρούλα πολλά χρόνια αργότερα.



Κοίτα ποιον συνάντησα στην πλατεία Strausberger. Κάτσε να πλησιάσουμε να πούμε ένα γεια!


Σπουδαία φυσιογνωμία, πράγματι. Άσκησε την καλύτερη κριτική στον καπιταλισμό, ανίχνευσε πρώτος τις αδυναμίες του, προσπάθησε να διατυπώσει μια ολιστική οικονομικοπολιτική θεωρία με γνώμονα τον ανθρωπισμό και την ισότητα.


Κοιτάζω τα κτήρια της πλατείας τριγύρω του.



Τα θεώρατα κτήρια που στέκουν σήμερα σα φαντάσματα.



Που σε φοβερίζουν όχι μόνο με το μέγεθός τους, αλλά και με τη σημειολογία τους.



Αχ βρε Κάρολε -μου επιτρέπεις να σε λέω, Κάρολο- είχες φανταστεί εσύ ότι θα συμβεί τέτοιο πράμα; Είχες ποτέ σκεφτεί το ενδεχόμενο πως μπορεί η ιδέα σου να μετατραπεί σε ένα τόσο απάνθρωπο, ολοκληρωτικό και ανελεύθερο σύστημα που στραγγάλισε γενεές ανθρώπων σε τόσες χώρες;



Και του οποίου, θεόμουρλα παραπαίδια συνεχίζουν να κυβερνούν σε κάτι γραφικές καρτουνίστικες χώρες όπως η Βόρεια Κορέα και η Κούβα; Με σκουριασμένο αλλά υπαρκτό φαν-κλάμπ και στον Περισσό;


Αλλιώς τα είχες φανταστεί, Κάρολέ μου! Βέβαιος είμαι. Αλλά τώρα, περσινά ξινά σταφύλια. Μας έμειναν τα μπίλντινγκς και τα εργατικά μπλοκς.



Α και αυτές οι -σοσιαλιστικής έμπνευσης- εικονογραφήσεις. Με τους τιμημένους εργάτες, τους χαρούμενους αγρότες, τους θαρραλέους αστροναύτες, τις σκαλωσιές, τα τρακτέρς και τον σπούτνικ.


Τους μηχανικούς, τους αρχιτέκτονες, τους γιατρούς και τους επιστήμονες. Θυμάμαι κάποτες -θα'μουν έξι-επτά ετών- ήρθε στο σπίτι μας μία μακρινή θεία της μαμάς μου, που είχε σπουδάσει γιατρός στο Πανεπιστήμιο Λεμονοσοφ της Μόσχας, διέμενε στη Ρωσία και είχε κάμει και κάποια χρόνια στην Ανατολική Γερμανία. Ήταν μέσα της δεκαετίας του 80 και η θεία είχε έρθει για σύντομη επίσκεψη στην Ελλάδα να ιδεί επιτέλους μετά από χρόνια τους δικούς της. Με καμάρι περιέγραφε τη ζωή και τα επιτεύγματα του ανατολικού μπλοκ.



Μετά έβγαλε η μαμά μου τα μπιφτέκια με τις πατατούλες, τις σαλάτες και την τυρόπιτα και έπεσε η θεία με τα μούτρα, λες και είχε να φάει από τον πόλεμο. Για κάνα εικοσάλεπτο, ήταν μπουκωμένη στο φαγί.



Και τώρα που βολτάρουμε εδώ και τα λέμε αυτά, θυμήθηκα και άλλο ανέκδοτο που κυκλοφορούσε στην Ανατολική Γερμανία -μπορεί να το ξεύρεις: "Τι θα γίνει αν κάποτες η έρημος Σαχάρα γίνει κομμουνιστικό κράτος;" "Στην αρχή τίποτις. Μετά θα αρχίσουν οι ελλείψεις άμμου."



Ξεχάστηκα και δεν σου μιλάω για τα κτήρια. Να, αυτό που λέει "Κινο Ιντερνασιονάλ" είναι ένας μεγάλος κινηματογράφος που είχε κτιστεί για τη διασκέδαση των ανατολικοβερολινέζων. Εννοείται πως έπαιζε ταινίες πχιότητας. Σαν αυτές που δείχνει ο 902 TV. Ναι, τρελά κέφια!



Σιγά σιγά, φθάνουμε. Εμ, δύο χιλιόμετρα περπατήσαμε, δεν ήταν και λίγο. Στο βάθος φαίνεται ο ραδιοτηλεοπτικός πύργος της Αλεξάντερπλατς. Θεώρατος, ηθελημένα. Έπρεπε να φαίνεται από παντού -κυρίως από το Δυτικό Βερολίνο- για να διαφημίζει κι αυτός το μεγαλείο του υπαρκτού σοσιαλισμού.


Εδώ ο κόσμος αρχίζει κάπως να πυκνώνει. Ξαφνικά βλέπεις μαγαζιά, πολυκαταστήματα και ζωή. Μπαίνεις σιγά-σιγά στην τουριστική ζώνη. Βλέπεις διαφημιστικές ταμπέλες, φώτα και ακούς οχλαγωγία. 


Τουναντίον όλο το προηγούμενο κομμάτι που περπατήσαμε μοιάζει σχεδόν εγκαταλελειμμένο. Ο τουρίστας σπανίως φτάνει ως εκεί (κακώς!), ο δυτικοβερολινέζος το βρίσκει βαρετό και ντεκαντάνς. Αλλά μένουν ακόμη άνθρωποι στα εργατικά μπλοκς. Ναι-ναι, ακόμα και μέσα στα μνημειώδη κτήρια. Στις γαμήλιες τούρτες! Πολλά από τα διαμερίσματα είναι φτωχά στο εσωτερικό τους και ημικατεστραμένα από τη φθορά του χρόνου. Κάποια θα μετατραπούν σε λοφτς και λογικά κάποια στιγμή θα ανέβει το ρίαλ εστέιτ και σε αυτήν την πλευρά της πόλης. Εντούτοις προς το παρόν, στη μεγάλη λεωφόρο Κάρλ Μάρξ, κατοικεί η ιστορία. Και αν αποφασίσεις να βολτάρεις κατά κει, σε παίρνει από το χέρι και σου μιλάει για τα λάθη της.

20 σχόλια :

  1. Δεν έχω λόγια!
    Χερρ Πτηνον, ιχ λίμπε ντάϊνε πόστεν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Доброе утро, товарищ и спасибо за добрые слова! (για να εξασκήσω και τα ρώσικά μου, που τα θυμάμαι μόνον όταν βλέπω τίποτις σκονισμένες σοβιετικές ταινίες στον 902).

      Διαγραφή
  2. Ιχ λίμπε ντάϊνε ποστσ επίσησ! Μου κάνει εντύπωση πόσο έντονα "μυρίζει ο αέρας" από εκείνη την εποχή... Άσχετο (λίγο) αλλά στην λεωφόρο αυτή και συγκεκριμένα στην Buchhandlung δεν έχουν γυριστεί κάποιες σκηνές από τις "Ζωές των Άλλων"? Μου το θύμισε πάρα πολύ. Κούσσχεν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς εκεί γυρίστηκε! Είναι σημαντική η Karl Marx Allee, ουχί μόνο γιατί είναι μία εντυπωσιακή μπουλβάρ του υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά και γιατί έρχεται σε προφανή αντίστιξη με τις (πολύ πιο) χαρούμενες και καλοζωισμένες γειτονιές του Δυτικού Βερολίνου. Μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω...

      Διαγραφή
  3. Υπέροχο post. Μου έκαμε όρεξη να πάμε σινεμά πτηνό μου να δούμε το Θωρηκτό Ποτέμκιν και στο μεσοδιάστημα Μπόλεκ και Λόλεκ μιας και διαφημίσεις δεν παίζουν εκεί.

    Αχ έρμε Carl, που να ξερες τι θα τα κάναμε τα διδάγματά σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σου έχω και πρόταση για συναυλία του Red Army Choir. Να ακούσουμε μερικά ξεσηκωτικά σουξέ της εποχής (τον Ύμνο της Σοσιαλιστικούς Διεθνούς, το Καλίνκα και τέτοια). Εναλλακτικά, μπορούμε να πάμε και στο φεστιβάλ της ΚΝΕ.

      Διαγραφή
  4. Καλημέρα, Πιγκουίνε!

    Τρομερό "ταξίδεμα στην Ιστορία" οι φωτογραφίες σου. Στέκομαι σε ό,τι έγραψες για τον Μαρξ, γιατί τελικά, είναι σημαντικό να θυμόμαστε και το "πώς" και το "γιατί" συνέβησαν κάποια τόσο σημαντικά γεγονότα (αναφέρομαι κυρίως στην Οκτωβριανή Επανάσταση). Το επισημαίνω δε, επειδή μετά την κατάρρευση του καθεστώτος, είναι ελάχιστες οι σχετικές αναφορές -αντιστρόφως ανάλογες μ' εκείνες του, πώς κατέληξε.

    Αρκετά χρόνια πριν, μου είχε ζητηθεί να γράψω ένα αρθράκι για τη 18η επέτειο από την πτώση του Τείχους, το οποίο και έκανα συγκεντρώνοντας φιλότιμα, στοιχεία και από τις δύο πλευρές. Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη για την κατάχρηση του χώρου των σχολίων, απλώς, θεωρώντας το σχετικό με την ανάρτηση, μεταφέρω δύο παραγράφους:

    « (...) Τον ενθουσιασμό των πρώτων ημερών, σχεδόν αμέσως διαδέχθηκε η απογοήτευση που, χρόνο με το χρόνο γίνεται εντονότερη. Ossis vs Wessis μοιάζουν να είναι ακόμη δύο διαφορετικοί κόσμοι που, σαν το λάδι με το νερό, δεν μπορούν παρά να μένουν διαχωρισμένοι... Οι μεν Ανατολικοί αισθάνονται σαν "φτωχοί συγγενείς" στην "Γη της Επαγγελίας" που φαντάζονταν ότι απλώνεται πίσω απ' το άχαρο μπόι του τείχους. Οι δε Δυτικοί, δεν μπορούν να κατανοήσουν την "ενοχλητική προσκόλληση στις κομμουνιστικές καταβολές" των Ανατολικών και την παθητικότητά τους στην αντιμετώπιση της νέας πραγματικότητας που απαιτεί εντελώς διαφορετική νοοτροπία από εκείνην που είχαν αναπτύξει.

    Ποσοστό 21%, ή αλλιώς, ένας στους πέντε πρώην Ανατολικογερμανούς (σύμφωνα με πρόσφατη, αξιόπιστη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Stern) δηλώνει ότι επιθυμεί την εκ νέου ανέγερση του Τείχους και την ύπαρξη "δύο Γερμανιών". Μόλις 3% δηλώνουν ικανοποιημένοι από τη ζωή τους στην ενοποιημένη Γερμανία ενώ το 73% τείνει να συμπεράνει ότι ο σοσιαλισμός ήταν "μια πολύ καλή ιδέα που στράβωσε στην πορεία". Η συντριπτική πλειοψηφία του 90% δε, υποστηρίζει πως, παρόλη την καταπίεση (την οποία και ονοματίζουν ως το μέγιστο τρωτό του παλαιού καθεστώτος), εντούτοις, αισθάνονταν ασφαλείς από την μέριμνα του κράτους - πρόνοιας. (...)»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξαιρετικά εύστοχο το κείμενό σου και ευχαριστώ θερμά που το προσέθεσες στα σχόλια. Η απογοήτευση των ανατολικογερμανών (και σχεδόν του συνόλου των λαών της Ανατολικής Ευρώπης) από τη μετάβαση στον καπιταλισμό, είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Διότι αφενός δεν γεύθηκαν (παρά ελάχιστοι) τις χάρες της ελεύθερης οικονομίας και αφετέρου τους προσετέθησαν νέα άγχη, όπως η ανεργία, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η εγκληματικότητα, η διαπλοκή με τα οικονομικά συμφέροντα, το AIDS και τα επτά κακά της μοίρας τους! Τις συγκαλυμμένη τελευταίες δεκαετίες, παρακολουθώ από αρκετά κοντά τη μετάβαση της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας. Και η κατάσταση είναι απογοητευτική. Αλλά και το πριν, άθλιο ήταν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα της Σόφιας του 1987, όταν την πρωτοείδα: μαύρη αγορά στους δρόμους, ανελευθερία παντού, συγκαλυμμένη φτώχεια.

      Και μη χειρότερα...

      Διαγραφή
  5. Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε! Φαντάζομαι ότι ο Περισσός θα έχει επικηρύξει το πτηνό...

      Διαγραφή
  6. Είναι, λέει, 2 πιτσιρίκια - Ο Γιόχαν κι ο Χανς - ο ένας από την μια μεριά του Τείχους κι ο άλλος απ' την άλλη. Ο Γιόχαν (Δ. Βερολίνο) τρώει μια φέτα ψωμί με μαρμελάδα φράουλα κι ο Χανς (Αν. Βερολίνο) τον κοιτάζει ξερογλύφοντας τα χείλια του. Μεταξύ των πιτσιρικιών αρχίζει ο εξής κομπέτιτιβ διάλογος:
    Γ: Νια νια νια νια νια !!! Δεν έχετε μαρμελάδα, δεν έχετε μαρμελάδα !!!
    Χ: Νια νια νια νια νια !!! Δεν έχετε κομμουνισμό, δεν έχετε κομμουνισμό !!!
    Γ: Νια νια νια νια νια !!! Θα φτιάξουμε κομμουνισμό, θα φτιάξουμε κομμουνισμό !!!
    Χ: Νια νια νια νια νια !!! Δεν θα 'χετε μαρμελάδα, δεν θα 'χετε μαρμελάδα !!!

    ------------------------------------------------------------------------------

    Αρκετά χρόνια μετά την πτώση του Τείχους συναντήθηκαν δυο φίλοι, συμπατριώτες του παλιού ανατολικού μπλοκ. «Τελικά φιλαράκο» λέει ο ένας «ότι μας έλεγαν για τον κομμουνισμό ήταν όλα ψέματα». Χαμογέλασε ο άλλος και απάντησε «Ναι, ρε φιλαράκι. Το κακό είναι όμως πως και ό,τι μας έλεγαν για τον καπιταλισμό ήταν όλα αλήθεια».

    ------------------------------------------------------------------------------

    Το θέμα, πουλάκι μου, είναι πως όχι μόνο ο κομμουνισμός, αλλά οι περισσότερες πολιτικές θεωρίες/φιλοσοφίες - όπως και οι θρησκευτικές - είναι μια χαρά ως θεωρίες. Στην εφάρμογή τους χαλάνε όλες λόγω διαφθοράς, ατομικών συμφερόντων, λαχτάρας για δύναμη και χρήμα των εκάστοτε ... ... αρχόντων.

    Την καλημέρα μου και σήμερα :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. έχεις απόλυτο δίκιο!

      Διαγραφή
    2. @Αγγελική, ζούπερ εύστοχα τα ανέκδοτα. Γλυκόπικρα.
      Θυμήθηκα και το άλλο που έλεγε:

      -Πώς μπορούμε να μετατρέψουμε μία μπανάνα σε πυξίδα;
      -Τη στερεώνουμε πάνω στο τείχος του Βερολίνου. Από την πλευρά της δαγκωματιάς είναι η Ανατολή.

      Οι θεωρίες είναι θεωρίες και η πραγματικότητα είναι πραγματικότητα. Όποιος προσπαθεί να τη μεταφράσει αποκλειστικώς μέσα από ιδεολογικά σχήματα, πλανάται πλάνην οικτράν.

      Διαγραφή
  7. Καλαμιά στον Κάμπο31 Ιαν 2013, 2:41:00 μ.μ.

    Κοιτώντας τις φωτογραφίες νομίζω ότι βλέπω σε κόπι-πέιστ το ίδιο κτίριο.
    Απελπιστικά όμοια, θλιβερά και ογκώδη -δεν λέω επιβλητικά γιατί αυτό συνεπάγεται και κάποιο κύρος. Πιθανόν η εικόνα τους μέσα στο περιβάλλον να βελτιώνεται λίγο την άνοιξη όταν τα δέντρα θα είναι λουλουδιασμένα αλλά τώρα και τρομακτικά τα λες. Αααχ! Ψυχοπλακώθκα (sic).

    Υ.Γ. Ετοιμάσου γιατί σε λίγο θ΄αρχίσουν να σε πυροβολούν οι οπαδοί - υμνητές- νοσταλγοί εκείνων των καθεστώτων οι οποίοι δεν έχουν καταλάβει ότι ο γιαλός δεν ήταν στραβός. Αυτοί στραβά αρμένιζαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένα πλάκωμα το νιώθεις όταν περπατάς το μπουλβάρ Καρλ Μάρξ -ιδίως τώρα το χειμώνα. Εντυπωσιακό, αλλά θλιβερό.

      Πάντως περιέργως δεν μας την έπεσαν (ακόμα;) οι οπαδοί-υμνητές-νοσταλγοί. Ή που έχουν απωλέσει τ'αντανακλαστικά τους ή που απαξιούν. Ας πάνε κι αυτοί κάνα βήμα παρακάτω, όμως. Δηλαδής τι άλλο πρέπει να γίνει για να καταλάβουν ότι δεν επικοινωνούν με το παραπέρα από την καγκελόπορτα του Περισσού;

      Διαγραφή
  8. Δυο φορές έχω πάει Βερολίνο.
    Τη δεύτερη σε φίλους Γερμανούς.
    Με γύρισαν παντού και στην πρώην Ανατολική πλευρά.
    Μου έβγαλε μια θλίψη, φαίνεται ακόμα τι ήταν.
    Δεν ξέρω χερ πτηνόν....η Γερμανία δεν ανήκει στις αγαπημένες μου χώρες,, ποτέ δε μπόρεσα να τη συμπαθήσω....
    Μου άρεσαν οι φωτογραφίες σου.
    Μου θύμισαν πολλά.......

    Σε φιλώ πολύ:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παρότι εμένα η Γερμανία γενικά μου αρέσει, θα σου τ'ομολογήσω ότι το Βερολίνο δύσκολα με κέρδισε. Έπρεπε να το γυρίσω καλά-καλά, να μάθω τις γειτονιές του, να περπατήσω με επιμονή τους δρόμους του, να ανακαλύψω το παραπέρα του, για να μπορέσω εντέλει να το εκτιμήσω. Βγάζει μία θλίψη (το Ανατολικό Βερολίνο στα σίγουρα) και μία ιστορική ενοχή. Αλλά έχει ενδιαφέρον το πράμα. Μεγάλο!
      Πολλά πολλά φιλιά, serenata μου!

      Διαγραφή
  9. ωστε υπαρχει ο υπαρκτός σοσιαλισμος εστω και σε λεωφορο έτσι?
    φιλια πιγκουινακι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μόνο σε λεωφόρο κυκλοφορεί, πλέον. Και σε αναμνηστικά μεμοραμπίλια!
      Φιλιά άσωτε!

      Διαγραφή
  10. υπέροχα κτίρια γιατί να νιώσεις θλίψη ; Μάλλον θα σου λείπουν οι βιτρίνες και οι φωτεινές επιγραφές .

    Αν θες να νιώσεις πραγματική θλίψη να επισκεφτείς τις φαβέλες στις μητροπόλεις του καπιταλισμού .

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts