Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

Το Δεν που με τρομάζει!


Αλήθεια είναι και το ξεύρεις, πως ετούτη η γενιά των πιτσιρικάδων είναι από τις πιο ρηγμένες. Απ'όπου και να το πιάσεις δηλαδή, βρωμάει το πράμα: πάπαλα οι ιδεολογίες, φουλ το γκλόμπαλ γουόρμινγκ, μούφα η παγκοσμιοποίηση, ντοπέ ο αθλητισμός, στημένο το παιχνίδι. Κι ήρθε και η κρίση στη χώρα κι έθαψε κάτω από τόνους λάσπης τις ελπίδες και τα όνειρά τους. Με αποστόμωσε προχθές ένα νήπιο, όταν στην ερώτησή μου αν του αρέσουν τα αγγλικά, μου απήντησε πως τα σιχαίνεται, αλλά τα μαθαίνει για να βρει στο μέλλον δουλειά στο εξωτερικό. Δέκα ετών και με καρίαρ-παθ προαποφασισμένο. Κάτσε βρε αγόρι μου να τελειώσει ο Μπομπ ο σφουγγαράκης και βλέπουμε!

Από την άλλη, υπάρχουν και διάφορα πράγματα που παρατηρώ τελευταία και πολύ με έχουν προβληματίσει. Ας πούμε, η καφετέρια στην κάτω γωνία. Που είναι συνεχώς γιομάτη. Και δεν σου μιλώ για τίποτις πεντέξι παρέες το απόγεμα. Σου μιλώ για το νυχθημερόν λαϊκό προσκήνυμα. Από νεολαίους που γκελάρουνε τα ζάρια στο τάβλι και ρουφάνε αραχτοί το φραπέ τους, παίζοντας ενίοτε και με το σμαρτ φόουν. Για να κατεβάσουν κανένα απλικέισον ντε ή να βγάλουν σε καλλιτεχνική πόζα το φραπόγαλο με το ίνσταγκραμ, για άμεση ανάρτηση στο φέιζμπουκ.

Και πριν δέκα χρόνια κάπως έτσι ήταν ρε πτηνό, θα πεις. Ίδια εικόνα, χωρίς ίνσταγκραμ! Το ξεύρω, κι εγώ υπήρξα νεολαίος κάποτες και το γκελάριζα το ζάρι εξίσου. Αλλά τώρα υποτίθεται πως έχουμε κρίση. Όχι υποτίθεται: την έχουμε! Είναι αρκετοί αυτοί που έχουν ανασκουμπωθεί και ψάχνουν δουλειές εντός και εκτός, που προσπαθούν να αντιδράσουν με όποιον τρόπο μπορούν στη λαίλαπα της απαξίωσης. Αλλά είναι και πάρα (μα πάρα) πολλοί αυτοί που δεν έχουν πάρει χαμπάρι το παραμικρό. Και δεν εννοώ να καταλάβουν ότι έχουμε θεματάκι στη χώρα. Εννοώ να βάλουν το μυαλουδάκι τους και τις ιδέες τους και τις προσπάθειές τους στο να χτίσουν μία ζωή. Όχι για τη χώρα. Για τους ίδιους.

Αφορμή για αυτό το ποστ, στάθηκε το τραγούδι από πάνω. Που αν του αφαιρέσεις τις φιοριτούρες, σου μένει ένα μεγάλο "ΔΕΝ". Όχι πρόταση: απόρριψη. Όχι θετική θέση: μηδενισμός. Και άρνηση. Ποιου πράγματος; Των πάντων. Εν προκειμένω, "δεν συμμερίζομαι το εμπορικό χιπχοπ σας"! Ρίλι; Αυτή είναι η δήλωση που έχεις να κάμεις φίλε; Αυτό κατάλαβες από την καθημερινότητά σου; Γουάου!

Ε λοιπόν πιο πολύ και από την κρίση, έχει αρχίσει να με τρομάζει αυτό το "ΔΕΝ". Δεν πληρώνω τα διόδια αλλά σηκώνω τη μπάρα, δεν πληρώνω το φόρο γιατί είναι άδικος, δεν πληρώνω εισιτήριο στο τρένο αλλά παίρνω το χρησιμοποιημένο άλλου, δεν σέβομαι τον τοίχο και τη δημόσια περιουσία και ασχημονώ επί παντώς, δεν συμμορφώνομαι με κανόνες, δεν θέλω μετανάστες, δεν μου αρέσουν οι κοπιαστικές δουλειές, δεν σταματάω στο κόκκινο, δεν, δεν, δεν. Και σε αυτή την ιδεολογία της άρνησης (την οποία κατ'εξοχήν καλλιεργούν τα άκρα), βλέπω να συστρατεύονται πολλοί νέοι.

Η κρίση θα μπορούσε να είναι ένα εξαιρετικά χρήσιμο μάθημα για την επόμενη γενιά των πολιτών αυτής της χώρας. Εντούτοις, πολλοί εξ αυτών, επέλεξαν να κάμουν κι εδώ, κοπάνα.

16 σχόλια :

  1. Η μεγάλη πίεση δημιουργεί τα δεν.
    Όταν ξέρεις ότι δεν πρόκειται ποτέ να......
    τότε λες δεν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι η ώρα να σκεφθούμε όλοι το παρακάτω μας, όμως. Και εννοώ σε επίπεδο κοινωνίας. Να μιλήσουμε ειλικρινώς για το τι θέλουμε και το τι μπορούμε.
      Και σε αυτή τη συζήτηση, πρέπει να έχουν λόγο οι τριαντάρηδες και οι εικοσάρηδες. Οι άφθαρτες γενιές που δεν ξεύρω αν μπορούν, αλλά ξεύρω ότι οφείλουν να προσπαθήσουν να προσπεράσουν τη μιζέρια.

      Διαγραφή
  2. Πόσο μα πόσο δίκιο έχεις !!! Άπειρες συζητήσεις έχω κάνει με φίλους στην Ελλάδα για το γεγονός ότι είναι εντελώς λάθος στάση αυτό το ΔΕΝ !!! Μη μου λες, ρε φίλε τι ΔΕΝ σου αρέσει, τι ΔΕΝ θέλεις, τι ΔΕΝ θα κάνεις κτλ. κτλ. Μπορείς να μου πεις τι ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, τι ΘΕΛΕΙΣ, τι ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ για να γίνει η ζωή σου καλύτερη, ομορφότερη, δημιουργικότερη ;

    Δεν ξέρω αν είναι στο DNA μας αυτό το ΔΕΝ (ήδη προσπαθώ να το αποβάλλω από τον εξάχρονο γιο μου, όταν μου λέει "Δεν θέλω να το φάω/δω/ αυτό, να πάω εκεί" κτλ. λέγοντας του "Μην μου λες τι ΔΕΝ θέλεις. Πες μου τι ΘΕΛΕΙΣ κι ας συζητήσουμε πώς μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε"), αλλά όντως είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει ν' αλλάξει, αν θέλουμε να βγούμε από αυτό το τέλμα.

    Καλή Χρονιά, πουλάκι μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό ακριβώς εννοώ, Αγγελική μου: το διατύπωσες τόσο εύστοχα! Η θετική πρόταση είναι που λείπει και που πλέον είναι η ώρα να διατυπωθεί. Πρέπει να ξεμάθουμε την άρνηση και να διατυπώσουμε την πρόταση.

      Διαγραφή
    2. Να πω κι εγώ τα δικά μου λίγο; (Συχγώρεσε μου λίγη ιντερνετικη ψυχανάλυση)
      Και ποιός θα την ακούσει την πρόταση; Δηλαδή να την στηρίξει να υλοποιηθεί όταν η πηγή του μηδενισμού είναι το επίσημο κράτος; Αλλές χώρες επενδύουν συστηματικά στην αθλητική παιδεία για να έχουν αθλητές, στον πολιτισμό για να έχουν καλλιτέχνες διεθνους κύρους που να προβάλλουν την χώρα, στις πανεπιστημιακές σχολές για να έχουνε επιστήμονες, στην βιομηχανία για να έχουνε εμπόριο κτλ. Δηλαδη το κράτος εννισχύει την οικονομία άμεσα και έμμεσα. Εμείς για να τα έχουμε αυτά βασιζόμαστε σε προσωπικές και οικογεννειακές υπερ-προσπάθειες και πολλές φορές δεν είναι και εφικτά. Πρέπει να φύγεις αν δεν θέλεις να σαπίσης. Και αυτό ήταν πριν την κρίση. Όσοι είναι στην Ελλάδα αυτήν την στιγμή και καταφέρνουν να παράγουν κάποιο έργο είναι πραγματικά ήρωες.

      Η νοοτροπία του 'δεν', δεν είναι αποτέλεσμα της παπαγαλίας που μας επιβάλλουν στην παιδεία, στο κράτος, στα ΜΜΕ, οπουδήποτε κι αν κοιτάξεις; Πως θα μείνει ένα παιδί ανέπαφο όταν δεν παίρνει το μήνυμα από πουθενά ότι επιτρέπεται να σκεφτεί από μόνο του και ότι μπορεί και μπορεί ακόμα πιο πολύ όταν η προσπάθεια είναι συλλογική; (Το τελευταίο αν μας λείπει!) Ακόμα και η ΧΑ είναι η εφαρμογή της παπαγαλίας σε πολιτικό επίπεδο, γιατί αν έχεις μια κριτική στάση απέναντι στα πράγματα και λειτουργεί το νιονιο, δεν πας εκεί.
      Το θέμα είναι ότι οι νέοι όλων των ηλικιών δεν ξέρουν ποτέ τι θέλουν. Πρέπει να τους ανοίξεις δρόμους για να έχουν επιλογές να διαλέξουν και να δοκιμάσουν ώστε να βρουν τον δρόμο τους. Βλέπεις εσύ κάτι τέτοιο;

      'Οσο αφορά αυτό που λες με τις γεμάτες καφετέριες, (αυτά βλέπουνε οι Γερμανοί και λένε δως τους κι άλλο!) με έχει προβληματίσει πολύ ώρες ώρες και μετά λέω στον εαυτό μου 'Ωπα!' (όχι την χορευτική βερσιον). Διανύουμε μια εποχή όχι απλά οικονομικής κρίσης αλλά και ψυχολογικού πολεμου για να μας εξαναγκάσουνε να δέχτουμε τους όρους πανωλεθρίας. Το μήνυμα 'μαζί τα φάγαμε' έχει πιάσει τόπο. Σε λίγο θα έχουμε και τύψεις που έχουμε ένα πιάτο φαεί να φάμε και θα κοιτάμε με καχυποψία όποιον έχει να αγοράσει ένα ζευγάρι παππούτσια. Το να κοιτάμε έναν πιτσιρικά που κάθεται 3 ώρες με τους φίλους του και πίνει έναν καφέ και να το θεωρούμε μεγάλο προνόμιο είναι άλλο ένα σύμπτωμα της πλύσης εγκεφάλου που έχουμε όλοι υποστεί. Ξεχνάμε ότι για πολύ κόσμο η μόνη διασκέδαση/διέξοδο που τους έχει μείνει είναι ένας τρίωρος καφές με φίλους από τα χατζιλίκια. Αν υπήρχαν δουλειές και προοπτική οι καφετέριες θα έπρεπε να είναι άδειες. Ελπίζω τουλάχιστον να λειτουργούνε ως χώροι ανταλλαγής ιδεών με αληθινούς ανθρώπους αντί να είναι όλοι κολλημένοι σε μια οθόνη..(α-χεμ..) Από αυτήν την άποψη να χαίρεσαι.

      Ουσιαστικά δεν διαφωνώ μαζί σου γιατί αυτοί που θα επιβιώσουνε θα κινηθούν με τους όρους που λες χρησιμοποιόντας τα λίγα που διαθέτουν (όσοι δεν διαθέτουν το παραμικρό την πατήσανε άγρια), αλλά δεν μπορώ άλλο καμμία μορφή αυτομαστιγώματος τύπου δες τον κακό Έλληνα, γιατί οι συνθήκες είναι όντως ακραίες και περίεργες.

      Διαγραφή
    3. Σοφία, συμφωνώ μαζί σου! Το είπες πολύ ωραία: η πηγή του μηδενισμού είναι το ίδιο το κράτος. Που ουδέποτε υποστήριξε τις ιδέες, που λες και επίτηδες κατάφερνε πάντοτε να στραγγαλίσει τη δημιουργικότητα και να απαξιώσει τα ταλέντα. Και βεβαίως δεν μπορεί να κατακρίνει κανείς την ανάγκη για διασκέδαση, την επιθυμία για κοινωνικότητα ή τη διάθεση να ξεφύγει ένας άνθρωπος από τη μιζέρια του πίνοντας καφέ με τους φίλους του. Εκείνο που με ανησυχεί -που πάντοτε με ανησυχούσε- είναι πώς είναι δυνατόν να προτάσσει κανείς την ανάγκη του αυτή, έναντι της ανάγκης του για δημιουργικότητα και επιβίωση. Να το πω πιο απλά: αν ήμουν άνεργος, δεν θα πήγαινα τρεις ώρες για καφέ, αλλά θα προσπαθούσα να κάμω ότι περνάει από το χέρι μου για να βρω το οτιδήποτε που θα μπορούσε να μου εξασφαλίσει έστω και τα ελάχιστα! Υπήρξα άνεργος, ξεύρω το συναίσθημα, θυμάμαι την αγωνία μου. Και σε καμία περίπτωση δεν λέγω ότι είναι εύκολο. Αλλά πολύ φοβούμαι ότι όπως πριν δέκα χρόνια όταν υπήρχαν ακόμα δουλειές, επέλεγαν πολλοί (και στην επαρχία και στην Αθήνα) να κάθονται στις καφετέριες, έτσι και τώρα που δεν υπάρχουν δουλειές και που χρειάζεται τρομακτικά μεγάλη προσπάθεια (και πολύ τύχη) για να βρεις το οτιδήποτε, επιλέγουν κάποιοι να χαλαρώνουν στην καφετέρια με το χαρτζιλίκι των -πολύ πιο πιεσμένων φαντάζομαι- γονιών τους. Κριτικάροντας από πάνω την κατάσταση, με έναν ωχαδελφισμό και μία ακραία μηδενιστική αντίληψη. Κι αυτό είναι κάτι που δεν καταλαβαίνω και που με υπερβαίνει ως στάση ζωής.

      Διαγραφή
    4. Ωχ, κι εγώ πολλά έγραψα! :)

      Διαγραφή
    5. Ίσως να έχει γίνει στάση ζωής γιατί σίγουρα σε παίρνει από κάτω και πολλές φορές δεν βλέπεις και τις ελάχιστες ευκαιρίες που έχεις μπροστά σου. Είναι και ένας βασικός λόγος που έκοψα την τηλεόραση. Σε μαθαίνουνε στην απελπισία με την ανελέητη προπαγάνδα. Σκέτη παράλυση.
      Έτσι για να ανέβουμε λίγο.. Δες εδώ. http://www.guardian.co.uk/sport/video/2013/jan/07/greek-children-goal-video
      Οι Άγγλοι βρήκαν λόγο να μας θαυμάσουν! χαχα!
      By the way.. μ'αρέσει πολύ το μπλογκ σου!

      Διαγραφή
    6. Καλά, πόσο ζούπερ γκολάκι ήταν αυτό; Πολλά ρισπέκτ στην πιτσιρικαρία!
      Α και φχαριστώ! Για τα καλά σου λόγια! Με κάτι τέτοια, το πτηνό ντρέπεται και κοκκινίζει.

      Διαγραφή
  3. Καλαμιά στον Κάμπο7 Ιαν 2013, 5:54:00 μ.μ.

    ΄Ομως οι εν λόγω κοπανατζήδες δεν λένε όχι όταν πρόκειται να επωφεληθούν από κείνα που φροντίζουν να πληρώνουν οι υπόλοιποι. Δεν πληρώνω τα διόδια και σηκώνω την μπάρα αλλά χρησιμοποιώ τον ωραίο δρόμο που πλήρωσαν άλλοι, δεν πληρώνω φόρο γιατί είναι άδικος αλλά η παιδεία και η υγεία να είναι δωρεάν κλπ.
    Το χειρότερο δε είναι που, όταν έρθει η ώρα και η στιγμή και όλα αυτά τα ΔΕΝ θα τα βρουν μπροστά τους και θα τους έρθει και ο λογαριασμός πάλι αρνητικοί θα είναι και θα λένε "ΔΕΝ έφταιγα, ΔΕΝ ήξερα, ΔΕΝ καταλάβαινα".
    ΄Ιδεολόγοι όχι. Φασίστες, φυγόπονοι και τεμπέληδες του κερατά, ναι!





    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πολύ πιο εύκολο το ΔΕΝ και έχει πλέον εθιστεί η ελληνική κοινωνία σε μία συνεχή γκρίνια και μία αρνητική στάση ζωής. Δεν λέγω πως είμαι χαρούμενος κι εγώ που πληρώνω διόδια ή φόρους. Κι εμένα με πληγώνει η άνιση κατανομή των βαρών και η γελοιωδώς χαμηλή ανταποδοτικότητα των όσων πληρώνω. Αλλά συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λες: δεν δέχομαι επ'ουδενί να χρησιμοποιήσω ένα δρόμο χωρίς να τον πληρώσω -ναι, ακόμα κι αν είναι καρόδρομος, ακόμα κι αν τον έχω τριπλοπληρώσει, ακόμα κι αν ξεύρω ότι πρόκειται για κοροϊδία. Η συμμόρφωση με τους κανόνες και τους νόμους, είναι εκ των ων ουκ άνευ! Και επέτρεψέ μου να πω ότι είναι και θέμα στοιχειώδους προσωπικής αξιοπρέπειας!

      Διαγραφή
  4. Τι είναι το ίνσταγκραμ πτηνό μου;...

    Η απορία σου έρχεται να...κουμπώσει με τη δικιά μου.
    Πως τόσες καφετέριες γεμάτες.
    Τόσα αυτοκίνητα στους δρόμους;
    Τόσοι νέοι που σα να ζουν σε παράλληλο σύμπαν, δεν κατανοούν την κατάσταση, έχουν μότο την 'ιδεολογία' της άρνησης....του ΔΕΝ.
    Δε θέλω να λέω πολλά γιατί και η δική μας η γενιά είχε τα θέματα της.
    Η γενιά που δεν έζησε πολυτεχνία και επαναστάσεις.....να τα λέμε κι αυτά.
    Φιλί:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άχου serenata μου, το ίνσταγκραμ είναι ένα προγραμματάκι για smartphones που παίρνεις φωτογραφίες και τις ανεβάζεις άμεσα στο φέιζμπουκ ή τις στέλνεις στους φίλους σου.

      Η απορία με τις καφετέριες είναι και δικιά μου. Δεν λέγω προς-Θεού, ότι θα προτιμούσα να είναι κλεισμένοι όλοι σπίτια τους, μήτε πως δεν σέβομαι και δεν εκτιμώ την ανάγκη κάποιου για κους κους και καφεδάκι -ζούπερ χρήσιμα και τα δύο στην καθημερινότητά μας! Απλώς αναρωτιέμαι για πόσο διάστημα μπορεί κανείς να αναβάλλει τη ζωή του.

      Διαγραφή
  5. Αν είσαι γονιός, ίσως να ψυχανεμίζεσαι πως τα σημερινά παιδιά δεν είναι παρά ο καθρέφτης μας, η συνέχεια και η προέκτασή μας. Με προστακτικές τα μεγαλώσαμε "Κάνε αυτό!... Κάνε το άλλο!... ΜΗΝ κάνεις το παράλλο!... Να είσαι καλός μαθητής!... Να τρως το φαϊ σου!... "Να παίρνεις καλούς βαθμούς!"...
    Ίσως γι αυτό τα παιδιά να είναι ηλικιακά μόνο νέοι, αλλά με αρτηριοσκληρωτική διάθεση ενήλικα. Ας μην τα στήνουμε στον τοίχο λοιπόν. Η ευθύνη για τον ευνουχισμό και την ακινητοποίησή τους, δεν είμαι παρά προσωπική μας επιδίωξη και δημιούργημα! Θεωρώ αυτή τη γενιά την πιο "ριγμένη" και αξιακά -τουλάχιστον- πτωχευμένη. Οψόμεθα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά, οι ευθύνες των προηγούμενων γενεών είναι σχεδόν αυταπόδεικτες. Και δεν φταίνε τόσο οι υποδείξεις που έδωσαν στα σημερινά παιδιά. Φταίνε περισσότερο οι υποδείξεις που παρέλειψαν να τους δώσουν. Το δια ταύτα είναι πως ετούτη η γενιά είναι πολύ ριγμένη -άνευ υπαιτιότητάς της! Μακάρι να μπορέσει να κάμει κάποια στιγμή τις θετικές της υπερβάσεις.

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts