Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Το Στοιχειωμένο Ορφανοτροφείο


Περιπλανώμενος στα βασιλικά κτήματα του Τατοϊου (βλέπε προηγούμενο ποστ), μελαγχόλησα από την εγκατάλειψη και την απερίγραπτη καταστροφή που έχει υποστεί το -μεγάλης ιστορικής αλλά και αρχιτεκτονικής αξίας- ανάκτορο. Δεν είναι όμως το μόνο. Δεκάδες άλλα μικρότερα κτήρια, έχουν εξίσου ή και περισσότερο, αφεθεί στο έλεος του καιρού και της φύσης. Αν προσθέσεις διάφορες διηγήσεις για νυχτερινές συναντήσεις των οπαδών του εξαποδώ αλλά και σπούκι εικόνες από θρίλερ που σου'ρχονται στο μυαλό, γίνεσαι υπερευαίσθητος στο κάθε κρακ που ακούγεται μέσα από τα κουφάρια των κτηρίων αυτών.


Περίπου 300 μέτρα πιο πέρα από τα ανάκτορα, πνιγμένο μέσα σε πυκνή βλάστηση, συνάντησα ένα κτήριο-φάντασμα. Δίχως στέγη και με τους τοίχους του να έχουν ποτίσει υγρασία, βρίσκεται θαρρείς σε τελική φάση κατάρρευσης. Τολμηρή η απόφασή μου να μπω, δεδομένου ότι έσταζε και έμπαζε από παντού. Αισθανόμουν σα να έπαιζα σε ταινία γκραν γκινιόλ, από εκείνες που ο πρωταγωνιστής για ένα δυσεξήγητο λόγο κατεβαίνει μόνος του στο σκοτεινό υπόγειο, ανοίγει ανέμελος την καταπακτή ή ανεβαίνει ανυποψίαστος στη σοφίτα! Και του πετάγεται από μέσα ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το ηλεκτρικό πριόνι!



Αλλά επειδής η περιέργειά μου είναι παροιμιώδης, ανασκουμπώθηκα και μπήκα. Κοίταξα γύρω μου διερευνητικά. Πρόκειται για ένα μακρόστενο, διώροφο, λιτό κτήριο που χτίστηκε -καθώς έμαθα αργότερα- το 1914 και χρησίμευε ως κατοικία του βοηθητικού προσωπικού των ανακτόρων. Σε κάθε του όροφο, είχε δώδεκα δωμάτια, στοιχισμένα γύρω από ένα μακρύ διάδρομο. Στο μυαλό μου έπαιζε η ανατριχιαστική μουσική από το Ψυχώ.



Κοίταξα προς τα πάνω. Οι τοίχοι είναι εντελώς φαγωμένοι από τη βροχή και την υγρασία. Σε κάποια σημεία τους, έχουν φυτρώσει κιόλας.


Άρχισα να ανεβαίνω τη σκάλα με αργά και αβέβαια βήματα και με την ελπίδα να μην βρεθώ στο κενό.



Την περίοδο της Α' Αβασίλευτης Δημοκρατίας, το μέρος είχε μετατραπεί σε Ορφανοτροφείο. Εθνικό Αγροτικό Ορφανοτροφείο της Δεκέλειας. Τώρα εκτός από τη μουσική του Ψυχώ, άρχισα να ακούω και φωνές παιδιών. Αλλά επειδής είμαι πτηνό θαραλλέο, συνέχισα την ανάβασή μου.



Είναι περίεργο να διασχίζεις ένα διάδρομο οικήματος και για οροφή σου να έχεις τον ουρανό. Τα μόνα που έχουν μείνει από τη στέγη είναι μερικά δοκάρια. Αλλά κι αυτά σπασμένα είναι και σάπια.



Και μπορεί οι τοίχοι και τα κουφώματα να έχουν ανεπανόρθωτα φθαρεί, αλλά το μωσαϊκό είναι σε ανέλπιστα καλή κατάσταση. Και ξεύρεις, πολύ μου αρέσουν αυτά τα ασπρόμαυρα πλακάκια που μοιάζουν με σκακιέρα!


Άρχισα να μπαινοβγαίνω στα δωμάτια. Καθένα τους είχε ένα παράθυρο και από κάτου, ένα σώμα καλοριφέρ. Όλα σκουριασμένα. Η κεντρική θέρμανση προστέθηκε την τελευταία φορά που εκσυγχρονίσθηκε το κτήριο, πριν περίπου 70-80 χρόνια.


Πέραν του φωτογραφικού ενδιαφέροντος και της ιστορικής αξίας, με απασχόλησε εξάφνου και η καθαρά ανθρώπινη πλευρά του θέματος. Αναρωτήθηκα πώς ήταν οι ζωές αυτών που κατοικούσαν σε αυτά τα μικρά και απέριττα δωμάτια, εν τω μέσω του δάσους. Πώς ήταν η καθημερινότητα των υπηρετών που είχε στη δούλεψή της η ρόιαλ φάμιλι. Κι αργότερα, των ορφανών εκείνων παιδιών που στεγάζονταν εδώ.



Στα σίγουρα κανείς τους δεν θα μπορούσε να φανταστεί πως κάμποσες δεκαετίες αργότερα, ετούτο το κτήριο θα έχασκε ερειπωμένο κι άδειο.



Και πως οι τοίχοι που είχαν περικλείσει τις ζωές τους, τα δωμάτια στα οποία κοιμούνταν, έτρωγαν και ονειρεύονταν, θα αποτελούσαν ένα ζοφερό σκηνικό από ταινία τρόμου. Κι αντικείμενο ενός φωτογραφικού οδοιπορικού σε ένα μπλογκ σαν ετούτο.


Ξαφνικά βρέθηκα σε ένα μπάνιο. Λασπωμένο κι ημικατεστραμένο και αυτό. Μέσα στη μπανιέρα τα νερά της βροχής είχαν σχηματίσει μία λίμνη. Και μέσα στη λίμνη, νούφαρα. Στάθηκα μπροστά στη σουρεαλιστική εικόνα, σιωπηλός. Έμοιαζε να την έχει σκηνοθετήσει ο Τιμ Μπάρτον. Ένας έντονος κρότος, διέκοψε τις σκέψεις μου και δεν σου κρύβω ότι τα χρειάστηκα, μέχρις να επιβεβαιώσω πως δεν με είχε πάρει στο κατόπι ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης, ο Φρέντι Κρούγκερ ή ο Τσακ η κούκλα του Σατανά. 


Εντόπισα την πηγή του κακού: ήταν απλώς ένα παραθυρόφυλλο που πηγαινοερχόταν από τον αέρα! Έκλεισα το παντζούρι και σφάλισα το σκουριασμένο μάνταλο όσο καλύτερα μπορούσα. Κι ας μην είχε το δωμάτιο οροφή, σκέφθηκα ότι το φάντασμα που κατοικεί εδώ, ίσως και να κρύωνε τα βράδια.

38 σχόλια :

  1. αφου καλημερισα ,το διαβασα με την ησυχία μου!!!χιχι
    πτηνό ,σε παρακαλώ μην βλέπεις άλλο θρίλερ,θα σε κλείσουμε σε ενα τετοιο κτίριο στο τέλος και να ξέρεις έτσι ειναι και τωρα τα ιδρύματα στην Ελλάδα!
    καλά που βγήκες ζωντανός απο το ερείπιο και δεν σου επεσε η μπανιερα στη καφκάλα(στα Κασιωτικα το κεφαλι,να μαθαινεις και τιποτις)οταν περιδιαβαινες τα κάτω πατώματα!
    οταν ημασταν μικρα παίζαμε σε τετοια χαλάσματα....
    Κ α λ η μ έ ρ α και πάλι!χαιρέτα μου και το μικρό αγόρι ,όταν σε επισκεφτεί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. α και σου εχω βαλει τιμωρία ε!για πήγαινε να τη δεις!

      Διαγραφή
    2. Πάντως ειλικρινά όταν έμπαινα στο μπίλντινγκ, έλεγα από μέσα μου "Πτηνό, αν ήσουν σε ταινία, εδώ είναι που παίζεις τις τελευταίες σου σκηνές!" Και πραγματικά πρέπει να σταματήσω να βλέπω θρίλερ -καθόλου χέλθι για τα νεύρα μου!

      Διαγραφή
    3. Την τιμωρία την είδα (άδικη λέμε! πτηνούλι πολύ καλός μαθητής και γνωστό φυτό!) και θα την έχω έτοιμη από βδομάδας!

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα, Πιγκουίνε!

    Μαγνητίζουν οι σημερινές φωτογραφίες...
    Κινηματογραφικές!
    Θα ξαναδιαβάσω το κείμενο, βράδυ. Για τη σχετική ατμόσφαιρα, καταλαβαίνεις!

    Πρόσφατα ολοκλήρωσα ένα παιχνίδι, το Sacra Terra... κι ομολογώ ότι οι εικόνες σου θα μπορούσαν να είχαν αποτελέσει το περιβάλλον σε πολλές από τις σκηνές του!

    Ίσως (δεν το λέω με βεβαιότητα) μπορείς να αντλήσεις στοιχεία για κάποιους ανθρώπους που έζησαν εκεί, ερχόμενος σε επαφή με φορείς του δήμου Αχαρνών (αναζήτησέ τα σε πολιτιστικούς ή λαογραφικούς συλλόγους κυρίως, παρά στο δημαρχείο).

    Όμορφη μέρα να 'χεις!
    Φιλιά! ❀~✿

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν είναι να το ξαναδιαβάσεις βράδυ, κράτα ανοιχτά τα φώτα και κλείδωσε την πόρτα! Σκέαρι, λέμε! Καλά, το Sacra Terra, ίδιο εντελώς! Θα στείλω email να έρθουν να γυρίσουν το σίκουελ στο στοιχειωμένο ορφανοτροφείο μου!

      Θα είχε όντως ενδιαφέρον να αναζητήσει κανείς τους ανθρώπους που έζησαν εδώ. Ως και ωραίο θέμα ταινίας, θα μπορούσε να είναι. Ή μυθιστορήματος.

      Πολλά φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  3. Νούφαρα στη μπανιέρα???? Τι απίθανο! Οι φωτό σου δεν παίζονται! Πρέπει να πάω επιτέλους!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πρέπει να πας οπωσδήποτε λέμε! Και πάρε μαζί και τη φωτογραφική σου μηχανή εννοείται!

      Καλημέρες!

      Διαγραφή
  4. Ένα θα σου πω

    Dominique - inique - inique

    Αντιλαμβάνεσαι....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένα από τα πιο τζίζι τραγούδια έβερ και πλέον με το που το ακούω, μου κόβεται η χολή! Μη μου πεταχθεί από πουθενά η σατανική σίστερ Μαίρη-Γιούνις, σε καθιστώ υπεύθυνο!

      Διαγραφή
  5. Ααααα Τατόι το αγαπημένο μου θέμα και το αγαπημένο μου μέρος!!! Συχνή πελάτισσα, πολύ συχνή αν και θα ήθελα περισσότερο!!! Επισκέφτηκες το μέρος την κατάλληλη ημέρα γιατί αν πας Κυριακή θα συναντήσεις το απερίγραπτο μποτιλιάρισμα στον δρόμο, ενώ πίσω από την κλειδωμένη αυλόπορτα θα δεις τόσο κόσμο να περπατάει που σίγουρα δεν έχεις δει ούτε σε διαδήλωση στο Σύνταγμα!!! (Καλά υπερβάλω...) Εκείνο που μου έχει κάνει εντύπωση είναι ότι το πλήθος που επισκέπτεται τον χώρο τις Κυριακές μεσημέρι δεν είναι μόνο Έλληνες! Κυρίως ακούς δίπλα σου κόσμο να μιλάει γλώσσες των ανατολικών χωρών! Μέσα στο κτίριο υπάρχουν ακόμη θησαυροί! Δεν ξέρω βέβαια τι αξίας αλλά ξέρω ότι τους έχουν καταγράψει και ότι είναι σε καλό στάδιο για να ανοίξουν επίσημα το μέρος σε επισκέπτες! Αν τελικά δεν πωληθεί, γιατί είναι και αυτό στο πλάνο...
    Το μέρος είναι καταπληκτικό. Τα κτίρια με την ομορφιά του δάσους σε ταξιδεύουν σε παραμύθι! Όταν τα παιδιά μου ήταν μικρότερα τους έλεγα πως τα σπίτια είναι της Κοκκινοσκουφίτσας, του κυνηγού, της πριγκίπισσας προσπαθώντας να τους φτιάξω αναμνήσεις... Τώρα το βλέπουν πιο μυστήριο (και δεν έχουν αρχίσει ακόμη να βλέπουν θρίλερ...) και ψάχνουν για στοιχεία στα παλιά σπίτια...
    Κατά καιρούς έχω βάλει κι εγώ φωτογραφίες από το μέρος, σε καμία περίπτωση βέβαια, σαν τις δικές σου! (http://irmoments.blogspot.gr/2012/02/blog-post_27.html http://irmoments.blogspot.gr/2012/10/blog-post.html)
    Καταχράστηκα τον χώρο σου και έχω και δουλειά....
    Καλημέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τον έχω ζήσει το συνωστισμό των Κυριακών. Και το μποτιλιάρισμα. Ιδίως όταν κάνει καλό καιρό, ο κόσμος είναι πάρα πολύς και το'χει βρει νομίζω παιχνίδι, να ανακαλύπτει τα μπίλντινγκς μέσα στο δάσος. Και πολύ καλά κάμει, δεδομένου ότι εστίες πρασίνου δεν διαθέτει πολλές η Αθήνα για τέτοιου είδους περιπάτους.

      Στις ανατολικές χώρες που λες, η "κουλτούρα του πάρκου" είναι πολύ έντονη. Για παράδειγμα, γύρω από το Βουκουρέστι, υπάρχουν μεγάλα άλση με λίμνες και ορδές ρουμάνων πηγαίνουν κάθε κυριακή για να απολαύσουν τη φύση, να παίξουν και να φάνε κάτου από το δέντρο. Εδώ στην Ελλάδα, δεν το έχουμε αυτό σχεδόν καθόλου. Εξού και το αστικά μας πάρκα (π.χ. το Πεδίον του Άρεως) είναι γιομάτα αλλοδαπούς τις Κυριακές, αλλά Έλληνα δεν βλέπεις ούτε γι'αστείο.

      Έπιασα κι εγώ το μπίρι μπίρι και δεν σταματάω. Οι φωτό σου πάρα πάρα πάρα πολύ ωραίες! Και ναι, έχω κι εγώ πολλές ακόμα που ίσως σου δείξω σε επόμενο ποστ.

      Τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  6. ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΌ οδοιπορικό, δεν έχω λόγια...
    Οι φωτογραφίες σου με μετέφεραν ακριβώς εκεί, τα σχόλια σου βοήθησαν, η εικόνα της καταστροφής με στεναχώρησε, μα τα νούφαρα στην λασπωμένη μπανιέρα με έκαναν να χαμογελάσω... Συγχαρητήρια!
    Να έχεις μια όμορφη μέρα εύχομαι :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε! Κι εγώ εντυπωσιάστηκα πολύ από το μέρος!
      Τα νούφαρα μέσα στη μπανιέρα ήταν μία ευχάριστη σουρπρίζ που έδινε χρώμα μέσα στο γκρίζο της εγκατάλειψης. Η φύση έχει μεγάλη δύναμη και δεν σταματάει να μας το αποδεικνύει!
      Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  7. Μου αρέσουν πολύ τα παλιά σπιτια και η ιστορία που αυτά κρυβουν. Πάντα κάνω και εγώ τις ίδιες σκέψεις με εσένα. Ποιοι ζούσαν εδώ? Τι όνειρα είχαν?

    Η μπανιέρα με τα νουφαρα εξωπραγματική...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αλήθεια, είναι κάπως περίεργο να εισβάλεις (απρόσκλητος προφανώς) σε ένα χώρο που κάποτες χρησίμευε ως υπνοδωμάτιο κάποιου. Και που είχε φιλοξενήσει ζωές ολάκερες. Και όνειρα. Και μόχθους. Και ελπίδες. Και απογοητεύσεις. Κάμεις με τη φαντασία σου σενάρια και νιώθεις μία συμπάθεια γι'αυτούς που ουδέποτε γνώρισες, παραμόνο φαντάζεσαι την ύπαρξή τους.

      Τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  8. Τελικα εχεις περισσεια τσαγανου,ερευνητικου ταλεντου και αποφασιστικοτητας Πιγκου μου και ..αστα αυτα περι θριλερ!!Εγω,ποτε δε θα τολμουσα να ανεβω..υπο αυτες τις συνθηκες..εκτος αν ειχες προηγηθει!!
    Οι φωτογραφιες με τα πλακακια(οριζοντια τοποθετηση στα δωματια,διαγωνια στο χωλ)και η μπανιερα παρακαλω να πανε σε διαγωνισμο φωτογραφιας(προτεινω τιτλο.. somewhere desolate)!
    Οσο για τις αναρωτησεις σου σχετικα με τη διαβιωση του προσωπικου..δε πρεπει να εχεις αποριες,στο Downton abbey..εχουμε κανει διατριβη,σκεψου το επι το ελληνικοτερο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αμ νομίζεις δεν το σκέφτηκα το Downton Abbey; Μία τέτοια περίπτωση ήταν το κτήριο: τα δωμάτια των υπηρετών που διαβιούσαν μία ζωή ασκητική, αφιερωμένη στους βασιλιάδες και τις παραξενιές τους.

      Κι ευχαριστώ για τα ευγενικά σου λόγια! Θα στείλω τις φωτό να διαγωνιστούν με τον τίτλο που προτείνεις και με το χρηματικό έπαθλο, κερνάω! :)

      Διαγραφή
  9. Τέλεια ανάρτηση πιγκουίνε μου! Δεν έμπαινα μέσα που με να με έκανες χρυσή!! Είδικά δε τις σκάλες δεν τις ανέβαινα με τίποτα σου λέω, και ας με περίμενε και ένας θεός μοντέλος ολόγυμνος επάνω!! Εγώ θα παρέμενα στα στέρεα και ασφαλή! Μπράβο σου που τόλμησες και ειλικρινά καταπληκτικές φωτογραφίες! Αυτη δε με τα νούφαρα στην μπανιέρα τέλεια σου λέω!!! Είναι όντως ανατριχιαστικό να σκέφτεσαι το πως ζούσαν εκεί μέσα..

    Καλημέρα!! Πάρε και ένα φιλί για την τόλμη σου "Σμούτς"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν θα ανέβαινες, ε; Και με τα δίκια σου, ομολογώ! Ήταν όντως κομματάκι σκιαχτικό και επικίνδυνο. Όχι για να δείτε τι κάμει το πτηνό για να σας σκαρώνει ποστς με χαριτωμενιές! Χε χε χε!

      Πολύ σ'ευχαριστώ για το φιλί! Ανταποδίδω σταυρωτά: Σμάτς Σμούτς!!

      Διαγραφή
  10. Έχω μείνει άλαλη με την εικόνα με τα νούφαρα!!
    Τόσο ζωντανά σε ένα περιβάλλον που αργοπεθαίνει!...θα έμπαινα κι εγώ μέσα..με γοητεύουν τα παλιά κτίρια...θα φοβόμουν μέχρι αηδίας τα πάντα, αλλά θα έμπαινα!!
    Χαίρομαι που "μπήκαμε μαζί" πάντως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και να φανταστείς ότι η μπανιέρα με τα νούφαρα ήταν στο δεύτερο όροφο! Δηλαδής πόσο γουάου και εξωπραγματικά περίεργο;

      Βλέπω πάντως -με μεγάλη μου χαρά- ότι το λέει κι εσένα η καρδιά σου και θα έμπαινες! (να σε είχα όταν ακούστηκε εκείνος ο κρότος καημένη μου, να δω από που θα τρέχαμε και οι δύο!)

      :)

      Διαγραφή
  11. Εικονες θριλερ αν και υπαρχει φως!Θα τολμουσα να μπω μονο μερα,για βραδυ ουτε λογος ειμαι λιγο κλασομεντας για κατι τετοιο!
    Ριψοκινδυνο παντως οπως ειδα απτις φωτογραφιες,γιατι ειναι υπο καταρευση!Προσοχη την επομενη ή παρε ενα κρανος μην σου ρθει κανα δοκαρι στο κεφαλι!
    Καλη μερα να εχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά να με συγχωρείς: βράδυ, ούτε απέξω! Είπαμε είμαστε πτηνά σχετικώς ατρόμητα, αλλά δεν είμαστε και ο Ζούπερμαν (είναι που δεν έχω σιδερωμένη τη μπέρτα...).

      Την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  12. Καλαμιά στον Κάμπο21 Φεβ 2013, 2:50:00 μ.μ.

    Παιδί μου Πιγκουίνε, άντε και σ΄ανώτερα.Τώρα που πήρες το βάπτισμα και εξοικειώθηκες με στοιχειωμένα μέρη (και αφού ταξιδεύεις ανά την υφήλιο) πετάξου μέχρι το Χόλυγουντ γιατί έχεις τα προσόντα για να παίξεις στην επόμενη ταινία των Ghostbusters.:))
    Εγώ κει μέσα δεν θα έμπαινα. Στον Μυστρά περιηγήθηκα και στα κάστρα της Μεθώνης και της Κορώνης και μια ανατριχίλα την έννοιωθα όταν σκεφτόμουν ότι εκεί που πατούσα εγώ, κάποιοι άλλοι κάποτε ζούσαν και ανέπνεεαν.

    Κι άλλη φορά, όπως λέει πιο πάνω και ο Gatos SeOistro, να φοράς και κράνος όταν μπαίνεις σε ετοιμόρροπα γιατί δεν θα μου αρέσεις καθόλου με ανοιγμένο κεφάλι....

    (Κάτι σε ακέφαλο πτώμα πάντως πολύ θα ταίριαζε στην μπανιέρα με τα νούφαρα.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φέρτε μου φαντάσματα, δαιμονισμένους, ζόμπι και λυκάνθρωπους! Το πτηνό δε μασάει με τίποτα!!! (εντάξει, λέμε και καμιά μπιπ να περνάει η ώρα...)

      Αχ, μου θύμισες τον Μυστρά! Και τη Μεθώνη και την Κορώνη. Και λιγώθηκα το πτηνό! Ασε που τώρα που έμαθα ότι σου αρέσουν αυτά τα μέρη, καταλαβαίνεις ότι οφείλω να αφιερώσω ποστ! Το κρατάω.

      Κράνος δεν φορώ, επομένως αν -χτύπα ξύλο- πάθει το πτηνό τίποτα, τουλάχιστον θα ησυχάσετε από την πολυλογία του...

      (στην μπανιέρα με τα νούφαρα, εγώ μία Οφηλία θα έβαζα... Αλλά πολύ προφανής συλλογισμός, ε;)

      Διαγραφή
  13. Έχω εντυπωσιαστεί από τη φωτογράφηση! Έκανες το θαύμα σου. Βέβαια είχες πολύ καλό θέμα. Εγώ το μπέιμπι (μην παρεξηγηθώ, το όνομα του μπλογκ χρησιμοποιώ) είμαι δεινή ερασιτέχνης φωτογράφος και εκτιμώ την φωτογραφική ματιά σου. "Το έχεις", πώς το λένε;!
    Στο Τατόι έχω πάει ουκ ολίγες φορές. Είναι τραγική η αδιαφορία του κράτους για τέτοια κτίρια τόσο μεγάλης ιστορικής σημασίας. Παντελής (όχι Βούλγαρης)εγκατάλλειψη. Είμαστε για φάπες (σαν κράτος μιλάω). Απαράδεκτοι! Και να ήταν μόνο αυτό...

    Μπάι δε γουέι (με κόλλησες το αγγλιστί) αυτό το όρφαν χάους που βρίσκεται; Είναι ένα πάνω σε μία ανηφορίτσα χωμένο στα δασάκι πάνω από το κυρίως ανάκτορο? Και κοντά εκεί έχει κάτι στάβλους; Αν είναι αυτό, το μπάνισα, αλλά δεν τολμώ ούτε με συνοδεία να μπω μέσα. Εσύ τόλμησες όμως. Είσαι ένας γενναίος πιγκουίνος! Εύγε!

    Πρόταση: αν μας είχες έτοιμο βιντεάκι από youtube (στην αρχή της ανάρτησης) με soundtrack από το ψυχώ, θα μπαίναμε πιο πολύ στο mood σου εκείνη την ημέρα :)

    Μπάι μπάι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου αρέσει η φωτογραφική μου ματιά -παρότι είμαι πιο ερασιτέχνης και από τον ερασιτέχνη, την απολαμβάνω την αποτύπωση εικόνων. Και η αλήθεια είναι ότι αυτό το μπλογκ είναι πρόσχημα για να δημοσιεύσω μερικές από αυτές που συσσωρεύω στο σκληρό μου δίσκο και τις οποίες κάποια στιγμή θα διέγραφα έτσι κι αλλιώς. Ας πούμε ότι με αυτόν τον τρόπο, τις αξιοποιώ κάπως και αποκτούν ένα νόημα.

      Το όρφαν χάους είναι αυτό ακριβώς που περιγράφεις. Το κτήριο στην ανηφορίτσα λίγο πιο πέρα από το κυρίως ανάκτορο. Και ναι, πέραν της πλάκας, σε αποτρέπω κι εγώ από το να μπεις, διότι είναι αρκετά επικίνδυνο -kids, don't try that at home!

      Η ιδέα σου για το βιντεάκι του Ψυχώ, καθόλου -μα καθόλου- κακή!

      Την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  14. Γεια σου Πιγκουίνε, καλώς σε βρήκα κι εγώ στον χώρο σου!
    Οι φωτογραφίες σε συνδυασμό με την περιγραφή μου φάνηκαν απλά συγκλονιστικές... Μεταφέρθηκα κι εγώ ακριβώς εκεί και προσπάθησα να φανταστώ τον χώρο πριν την καταστροφή του... Με γοητεύουν πάρα πολύ τα παλιά κτήρια και οι ιστορίες για τις οικογένειες και τους ανθρώπους γενικότερα που έζησαν σε αυτά....

    Με ταξίδεψες!
    Καλό σου απόγευμα :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς μάς ήρθες, πάρε μαξιλάρι, ψήνω καφέ και φέρνω κουλουράκια και ζεστή μηλόπιτα! (ααααα, πτηνό πολύ φιλόξενο!)
      Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε το ποστάκι και σε ταξίδεψε!
      Πολλά φιλιά!
      :)

      Διαγραφή
  15. Πριν λίγο καιρό έκανα ένα ταξίδι στην Βαρσοβία και περιηγήθηκα στο πανέμορφο πάρκο των βασιλιάδων τους.
    Το πρώην καλοκαιρινό καταφύγιο των βασιλιάδων περιλαμβάνει, εκτός από το κυρίως παλάτι, ένα τεράστιο πάρκο κι ένα αξιόλογο αμφιθέατρο όπου τις Κυριακές του καλοκαιριού δίνονται συναυλίες με έργα του Σοπέν. Άλλωστε ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του πάρκου είναι αφιερωμένο στον διάσημο Πολωνό μουσουργό.
    Καθώς περιδιαβαίναμε τον χώρο αναρωτήθηκα γιατί εμείς δεν κάνουμε το ίδιο με τα θερινά Ανάκτορα Τατοΐου. Μήπως επειδή φοβόμαστε μην χαρακτηριστούμε βασιλικοί;
    Οι Πολωνοί δεν φοβούνται και πολύ απλά θεωρούν ότι αυτή είναι η πολιτιστική τους κληρονομιά. Δεν ήταν όλοι η βασιλιάδες τους αθώες περιστερές και όμως η ιστορία τους συμπεριλαμβάνει στα κιτάπια της αναφέροντας τις αρετές τους και τα αρνητικά τους. Έτσι απλά.
    Γιατί εμείς αρνούμαστε να εκμεταλλευτούμε τα καλά αυτής της ιστορικής περιόδου που είναι τα κτίσματα που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν τουριστικά;
    Τι κόμπλεξ και αυτό.

    Είδα και το προηγούμενη ανάρτηση σου και θέλω να σου πω μπράβο για την παρουσίαση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι έξυπνοι λαοί χειραφετούνται με την ιστορία τους, αναστοχάζονται πάνω σε αυτήν, την αναδεικνύουν και βγάζουν και λεφτά αξιοποιώντας την! Οι αμνήμονες και κομπλεξικοί λαοί, καταστρέφουν, ρημάζουν και καμώνονται τους υπεράνω. Εξαιρετικό το παράδειγμα της Βαρσοβίας!

      Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε η ανάρτηση!

      Διαγραφή
  16. Καλημέρα πτηνό μου αγαπημένο
    Ποιοί ηλίθιοι θα πω πάλι για πολλοστή φορά, αλλά και να το πώ ποιός θα τ' ακούσει.
    Η εθνική μας κληρονομιά
    η εθνική μας μοναξιά τελικά.
    Είμαστε έθνος ανάδελφο που είπε κι ο Σαρτζετάκης (ίσως το μόνο σωστό που είπε γιατί και την υπόθεση Λαμπράκη από μια εμμονή στο χαρτοβασίλειο την αποκάλυψε κι όχι από τίποτ' άλλο). Είμαστε ανάδελφοι γιατί τέτοιους σαν κι εμάς δεν έχει άλλους. Να ρημάζουν τέτοια κτίρια και να μην υπάρχει ούτε ένας που να το αναφέρει σ' ένα υπουργικό συμβούλιο και μετά να παραιτηθεί όχι από ευθιξία αλλά από καλαισθησία !!!
    Εκπληκτικό το άρθρο σου
    Ευχαριστώ για την ενημέρωση
    Φιλιά
    Σόφη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, μακάρι να είχε κανείς τους την ευθιξία και την καλαισθησία για την οποία ομιλείς! Αλλά που; Εδώ ως και ο Πάπας παραιτήθηκε, αλλά από τους δικούς μας τους υπουργούς δεν ιδρώνει κανενός τ'αυτί του! Είναι αποκαρδιωτική η εικόνα ΚΑΙ στο Τατόι. Όπως και σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας, που είναι αφημένα στην τύχη τους και στη φθορά του χρόνου. Και κατά τα λοιπά, ο πολιτισμός και ο τουρισμός είναι η βαριά μας βιομηχανία!
      Πολλά πολλά φιλιά, Σόφη!

      Διαγραφή
  17. Δεν το έχω επισκεφθεί αυτό το ορφανοτροφείο.. όμως την επόμενη φορά που θα βρίσκομαι Ελλάδα θέλω να το επισκεφθώ. Μένω σε ένα εξίσου αποστειρωμένο χώρο για παιδιά, με όλα τα κομφόρ. Εκείνο το λευκό νοσοκομείου χρώμα σε όλους τους τοίχους, διπλές κλειδαριές από το υπουργείο σε όλες τις πόρτες, μανταλωμένα παράθυρα... κι όταν μπήκα για πρώτη φορά στο κτίριο αισθάνθηκα γενεές παιδιών απανθρακωμένα στα ντουβάρια του.

    Χαιρετισμούς από την μακρινή Μελβούρνη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Ενα απο τα προτερήματα των φωτογραφίών σου είναι που μας κάνουν να σκεφτόμαστε. Λυσσάξαμε εμείς οι Ελληνες να διώξουμε "τον Βασιλέ" και όλη του την οικογένεια και υποστατικούς απο το Τατόϊ, για να το οικειοποιηθούμε ώστε να το αφήσουμε να σαπίσει αποδεικνύοντας για μιά ακόμη φορά ότι είμαστε ανίκανοι να διαχειριστούμε έστω τη κληρονομιά μας. Τι θα μας πείραζα δλδ να το αφήναμε στην ιδιοκτησία του Τέως, εκείνος θα το φρόντιζε, θα ήταν όλα ωραία. Δεν είμαι υπέρ της Βασιλείας στην Ελλάδα, αλλά το σωστό πρέπει να λέγεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts