Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

Τι δεν έμαθα στο σχολείο!


Έχω πατήσει ντιλίτ κι έχω αδειάσει και τον κάδο ανακύκλωσης. Διότι κι αν έχω ακόμα να θυμηθώ μερικές συμπαθητικές στιγμές και δυοτρείς ευσυνείδητους δασκάλους, όταν κάμω τη σούμα είναι τόσες οι ασχήμιες, τ'ατοπήματα και οι παραλείψεις, που μπορώ να σου χτίσω κέις που θα ρίξει το ελληνικό σχολείο σε ισόβια κάθειρξη, να κάμει παρέα στο Βλαστό, τον Παπαγεωργόπουλο και τον Κακλαμανάκη που'χει ντούγκλας στο μουστάκι.

Θα σου το πω όπως το αισθάνομαι: εφιάλτης ήταν το σχολείο και καταναγκασμός -κι αν ακόμα ήμουν ανέμελος πιτσιρικάς τότες και δεν είχα να πονοκεφαλιάζω με τον βιοπορισμό μου και τα προβλήματα του κόσμου των ενηλίκων, μήτε να διανοηθείς να μου προτείνεις να γυρίσω με τη χρονομηχανή και να ξανα-υποστώ αυτή την άθλια περίοδο. Ζαμέ!

Τι να σου πρωτοθυμηθώ; Την παπαγαλία για να περάσω στις πανελλήνιες; Τα φροντιστήρια που με είχανε φάει οι δρόμοι να πηγαίνω με το λεωφορείο πέρα-δώθε δώδεκα στάσεις μέχρι τη Στουρνάρα και την πλατεία Κάνιγκος (ναι, ξεύρω: πλατεία Κάνιγκ είναι, αλλά ούτε αυτό μού το έμαθε το σχολείο); Τα ξενύχτια του διαβάσματος για τις άπειρες εξετάσεις και τα διαγωνίσματα (μην ξανακούσω να μου πεις τη φράση "βγάλτε-μια-κόλλα-χαρτί", γιατί θα σε αρχίσω στις ραμφιές!) -που αν έχεις το Θεό σου, τελείωνα κατά τις 11 με 12 το βράδυ και έβαζα το ξυπνητήρι στις 5 και μισή τα ξημερώματα, για να συνεχίσω! Τις ώρες που έχω θυσιάσει από τη ζωή μου για να αποστηθίσω στα θρησκευτικά, σελίδες επί σελίδων αερολογίας για τη βασιλεία των ουρανών; Τα εντελώς θεωρητικά μαθηματικά με τις παραγώγους και τα ολοκληρώματα, που ακόμα περιμένω να δω πού ακριβώς θα χρησιμοποιήσω στη ζωή μου; Τη φιλόλογο που βαριόταν σαν έμπαινε η άνοιξη, μας έβαζε να διαβάζουμε μόνοι μας και καθόταν στο έδρανο με τα γυαλιά ηλίου; Τον παπά που έσκιζε τα τετράδιά μας γιατί δεν του άρεσε ο γραφικός χαρακτήρας του Γιαννάκη και της Τασούλας; Τον φυσικό που έβγαζε το μπλοκάκι με τα ονόματα και κούναγε απειλητικά το στυλό του για το ποιον θα σηκώσει για να ξευτιλίσει στον πίνακα; Τη γυμνάστρια πενηνταπέντε ετών με την κοιλούμπα που περιοριζόταν σε δύο κινήσεις: (α) σας δίνω τις μπάλες στην αρχή της ώρας, (β) σφυρίζω σαν τον Ποπάι για να μου τις φέρετε πίσω στο τέλος της ώρας. Δεν συνεχίζω, γιατί είμαι βέβαιος ότι έχεις κι εσύ να αραδιάσεις κάμποσες μαύρες μέρες που πέρασες στα θρανία. 

Θα μου πεις, όλα μαύρα; Όχι. Υπήρχε προφανώς και η αλέγκρα η διάθεση, τ'αστείο και η σαχλαμάρα, το "χόρευε τουίστ, χόρευε τρελά, χόρευε τουίστ κι όλα θα παν καλά"! Υπήρχαν οι -δυστυχώς μετρημένοι στο ένα χέρι- καλοί δάσκαλοι (και οι εξαιρετικά καλοί δάσκαλοι), υπήρχαν οι εκδρομές, υπήρχαν οι παρέες. Αλλά το σχολείο καθ'αυτό -και επέτρεψέ μου εδώ να γενικεύσω κι ας αδικήσω τους άξιους ανθρώπους που κάμουν με μεράκι τη δουλειά τους- είναι στην Ελλάδα μία παταγώδης αποτυχία: μία μεγάλη μπαλαφάρα! 



Ναι, θα σου εξηγηθώ. Διότι είκοσι σχεδόν χρόνια μετά, δικαιούμαι νομίζω να κάμω κάποιες διαπιστώσεις. Για τα όσα δεν μου έμαθε το σχολείο. Ενώ θα όφειλε.

Πρώτον, ξένες γλώσσες. Σ'αγαπώ ελληνικά, ίο τε αμο ιταλικά, ζε βουζ εμ φραντσέζικα, άι λαβ γιου εγγλέζικα. Κι αν σήμερα ομιλώ και καταλαβαίνω πεντέξι γλώσσες, ούτε μυρουδιά δεν πήρα ποτέ στο σχολείο. Έμπαινε η γαλλικού στην τάξη και ρώταγε με ύφος και αξάν από τα Δρυμίγκλαβα, "κι βε αλέ ο ταμπλό;" και όλοι κοιταζόντουσαν ωσάν να είδαν το άλιεν! Όπως καταλαβαίνεις, το μάθημα γινόταν με τους δυοτρείς που ξεύραμε το παρλεβού φρανσέ από το φροντιστήριο και οι υπόλοιποι διαβάζανε άλλα επιμορφωτικά αναγνώσματα (το Κλικ, το 01, τη Σούπερ Κατερίνα).

Δεύτερον, αγωγή. Και δεν εννοώ φυσική αγωγή, προτάσεις, ανατάσεις, επικύψεις, πέστε κάτω για πουσάπς. Αλλά σου ομιλώ για καλή αγωγή. Τρόπους, πώς το λένε; Θα μου πεις, αυτό είναι μέλημα της οικογένειας, στο σχολείο πάμε για να μάθουμε βου και α, βα. Αλλά θα διαφωνήσω μαζί σου κάθετα: το σχολείο είναι -ή θα έπρεπε να είναι- εξίσου υπεύθυνο για τη διαπαιδαγώγηση της πιτσιρικαρίας. Ζαμπούνης; Ναι, Ζαμπούνης! Να μάθει κανείς πότε πρέπει να μιλάει, πώς πρέπει να απευθύνεται στους άλλους, γιατί σεβόμαστε τους κανόνες και γιατί δεν γράφουμε στον τοίχο, δεν καίμε το βιβλίο, δεν βρίζουμε, δεν ασχημονούμε, δεν κάμουμε κατάληψη, δεν τραβάμε την κοτσίδα της μικρής Αννούλας. 

Τρίτον, μέθοδος. Μόλις στο τέλος του Πανεπιστημίου, άρχισα να αντιλαμβάνομαι τη σημασία της. Είναι η γνωστή κλισέ ρήση που λέει πως δώσε μου ψάρια και θα χορτάσω σήμερα το βράδυ, μάθε με να ψαρεύω και θα είμαι χορτασμένος μια ζωή. Ε λοιπόν, η μασημένη, στεγνή και αγέλαστη πληροφορία, δεν μπορεί να μετασχηματιστεί σε γνώση που να χτυπιούνται κάτω δεκαεφτά μαθηματικοί και δώδεκα φιλόλογοι. Πρέπει να μου δείξεις πώς αναζητώ τις πληροφορίες, πώς τις οργανώνω και πώς τις χρησιμοποιώ πρακτικά για να βελτιώσω τη ζωή μου και τον εαυτό μου. Έλεος δηλαδής με την αποστήθιση και την εμμονή με το βιβλίο ("σήμερα έχετε από τη σελίδα 45 ως τη σελίδα 47" -κι εσένα γιατί σε έχουμε κυρά-μου, για σελιδοδείκτη;).

Τέταρτον, λετς χαβ φαν. Η γνώση είναι μία από τις δυοτρεις μεγαλύτερες απολαύσεις στη ζωή. Και ξεύρεις κάτι; Είναι διασκέδαση, δημιουργικότητα, φαντασία, ενθουσιασμός, περιέργεια. Είναι παιχνίδι, γαμώτο! Αλλά το ελληνικό σχολείο δεν έχει μέσα του τίποτε από όλα αυτά. Δεν έχει καθόλου χαρά. Δεν έχει καθόλου γέλιο. Δεν έχει φαντασία, μήτε δημιουργικότητα. Και κάπως έτσι διαμορφώνει τους ζοχαδιασμένους, ημιμαθείς πολίτες του αύριο -που μονάχα η προσωπική τους έφεση ή η έγνοια των γονιών τους και κάποιων δασκάλων που με προσωπική προσπάθεια έχουν τυχόν φυτέψει ένα σπόρο περιέργειας μέσα στα μυαλουδάκια τους, μπορεί και να τους οδηγήσει αύριο-μεθαύριο στο να επιστρέψουν στη γνώση. Και να την ανακαλύψουν επιτέλους. Οι υπόλοιποι, καταδικασμένοι. Στο να μην πάρουν ποτέ πρέφα. Τη χαρά του να μαθαίνεις, να επισκέπτεσαι ένα μουσείο, να παρακολουθείς μία παράσταση, να διαβάζεις ποίηση, να ψάχνεις πηγές σε μία βιβλιοθήκη, να κάμεις μία έρευνα και να σου αποδίδει ένα αποτέλεσμα.


Εψές το βράδυ, περπατώντας στην Πάτρα, διάβασα ετούτο το σύνθημα. "Το σχολείο παραμένει φυλακή, ακόμα και με γκράφιτι". Και παρότι θα'θελα πολύ να κάτσω με αυτόν τον πιτσιρικά και να του εξηγήσω ότι χελόου, δεν γράφουμε στον τοίχο λέμε, συνειδητοποίησα ότι δεν έχω σχεδόν κανένα επιχείρημα για να τον πείσω ότι η ουσία της δήλωσής του είναι λάθος.

Κατηγορώ το σχολείο. Για όλα όσα δεν μου έμαθε. Για τις πόρτες που δεν μου άνοιξε. Για το χάσιμο της ευκαιρίας. Το κατηγορώ. Για την αποτυχία του στο να δείξει σε ένα μικρό παιδί, πόσο υπέροχο είναι το ταξίδι της ζωής.

Δώσε τραγούδι.



Σημείωση: Το κείμενο αυτό το αφιερώνω στη Νάσια. Πρώτον, γιατί ανήκει σε εκείνη την εξαιρετική κατηγορία δασκάλων που διασκεδάζουν αυτό που κάμουν και φροντίζουν να του προσθέσουν χαρά και κέφι. Δεύτερον, γιατί με προκάλεσε να της μιλήσω για τα σχολικά μου χρόνια (βασικά τιμωρία μου έχει βάλει, αλλά ξεγλύστρισα ωσάν πτηνό παμπόνηρο και μόρτικο που είμαι κι έκαμα πιο γενικό σχόλιο!). Και τρίτον, γιατί ξυπνάει από τ'αξημέρωτα και με διαβάζει, πριν καλά-καλά πιει τον καφέ της και μασουλήσει το κουλουράκι της. Και εκτιμώ την κάθε της καλημέρα. Μπονζούρ, Νάσια! 

64 σχόλια :

  1. χαχαχαχαχαχα πήγα να πνιγώ απο τα γέλια!οταν διάβαζα για το κουλουράκι έβαζα το μισό στο στόμα χαχαχα

    συγκινήθηκα γιατί έγραψες όσα προσπαθω να κάνω και τα ακούω κιόλας απο μερικούς εδω στο σχολειο που είναι ''σελιδοδείκτες'',γι αυτό και κλείνω και το μπλογκ,να μην εχουν καμια επαφή μαζί μου!
    συμφωνώ σε όλα οσα είπες και σε άλλα τόσα που δεν είπες!
    πάω να βάλω τα γυαλιά ηλίου μου!σήμερα εχει ωραία μέρα χιχιχι
    το βαθμό δεν στον λέω!τον κρατάω για μένα!ένα θα πω: '' μπορούσες και καλύτερα!'' χαχαχαχα
    Καλημέρααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είδες που δεν ξέχασα; Όχι για να μη λες!
      Χαίρομαι που συμφωνείς με την ουσία της κριτικής -και ω ναι, θα μπορούσα να έχω πει πολλά ακόμα, αλλά συγκρατήθηκα, μην ξεσηκωθεί η ΟΛΜΕ και μου πετάει γιαούρτια. Το τετραδιάκι απάνου είναι δικό μου, από το όταν ήμουν έντεκα ετών, μία σταλιά-πτηνό! Και μη βλέπεις διορθώσεις, ήμουν πολύ καλός μαθητής, έχω ένα σκασμό επαίνους και διπλώματα για να σου το επιβεβαιώσουν! Εξού και νομίζω δικαιούμαι να ασκήσω κριτική. Γιατί πήγα εντελώς με τα νερά του συστήματος, έκαμα ακριβώς ό,τι με έβαλε να κάμω και διάβασα ακριβώς όσα μου ανέθεσε να μάθω.

      Πολλές καλημέρες και σε εσένα και στα παιδιά της τάξης σου!

      Διαγραφή
    2. Νάσια μου αν είσαι απ' αυτούς τους εκπαιδευτικούς που λέει το πινγκουίν ντελίς, νοιώθω την ανάγκη να σου δώσω πολλά πολλά συγχαρητήρια, κιπ γουόκινγκ, τυχεροί οι μικροί που σε έχουν. Είχα μια φανταστική δασκάλα για τρία χρόνια στο δημοτικό, την Ανθή, δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Όταν είχε καλό καιρό μας έβαζε και βγάζαμε τα θρανία στην αυλή, να κάνουμε μάθημα κάτω απ' τον ήλιο.

      Πήρε μια τάξη με 35 πυρότουβλα (από την προκάτοχό της, ας μη σχολιάσω) και μας άφησε στην έκτη τζιμάνια, μέχρι και ο πιο ανεπίδεκτος μαθήσεως είχε τουλάχιστον τα απαραίτητα εφόδια (για να πάει στο Γυμνάσιο και να ξεχάσει όσα του έμαθε η καημένη η Ανθή).

      Οπότε σε αυτούς τους λίγους ήρωες, με όλη μου την καρδιά ευχαριστώ και μη χάνετε το κουράγιο σας από το σχολικό σύστημα που είναι μπουρδέλο, σκεφτείτε ότι ίσως και γλιτώσετε 5-10 ανθρώπους από την κουλτούρα του μεσημεριανού, της γκρίνιας και της βλαχοχλιδής.

      Αυτά!

      Διαγραφή
    3. είπα να τα σχολιάσω τα γράμματα αλλά τα άφησα....τέλεια έχω να πω ,κυρίως για αγόρι και 11 χρόνων!όχι τελεια ,υπέροχα!

      Διαγραφή
  2. Καλημέρααααααα πουλάκι μου αγαπημένο
    Καθηγήτρια είμαι στη δευτεροβάθμια και σου λέω ότι έχεις ΔΙΚΙΟ βουνό....
    Πόσα χρήσιμα ΔΕΝ μαθαίνει ένα παιδί στο σχολείο, αυτό θα έπρεπε να είναι το ερώτημα.
    Απαράδεκτη ελληνική εκπαίδευση...νάταν κι ελληνική πάει στο διάολο αλλά δεν είναι ούτε αυτό.
    Μπλέξαμε τα μπούτια μας ανάμεσα στον ευρωπαϊκό μας ρόλο και στο ανατολίτικο παρελθόν μας ..να κι οι αρχαίοι ημών ανάμεσα. Εγινε ένας αχταρμάς όπου στη Σμύρνη υπήρχε συνωστισμός το 1922 μάλλον για να φάνε παγωγό και ο Παύλος Μελάς δεν υπήρξε ποτέ γιατί θα θυμώσουνε οι Βούλγαροι και θα διώξουνε τους μάγκες επιχειρηματίες που κατέφυγαν εκεί για φτηνά μεροκάματα κι άστα να πάνε.....
    Ασε τις ξένες γλώσσες...άσε τα Θρησκευτικά (και καλά η βασιλεία των ουρανών...αμ ο Αγιος Πολύκαρπος τι σου λέει που τον μάθαινε ο γιός μου μέχρι τα μεσάνυχτα);
    Ασε τη ρημάδα τη γυμναστική που από σουηδική έγινε πιλάτες και μας έφαγε τις πλάτες...
    Ασε που μπαίνουν απλυτοι και ρυπαροί στις τάξεις μερικοί που από την τσιγγουνιά τους έγιναν περιθωριακά στοιχεία όσον αφορά τη χρήση του σαπουνιού και του νερού...
    Ασε που στο δημοτικό γράφουν τα παιδιά μέχρι και την 6η τάξη με μολύβι για να μη διορθώνουν οι δάσκαλοι....
    Ομως υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις και αυτές οι μαθητές ξέρουν να τις αναδεικνύουν.
    Με πήρε η φόρα και το παρατράβηξα
    Φιλιά και καλημέρες γλυκές
    Σόφη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαχαχαχαχα αυτό με το σαπούνι το έχουμε και εμείς!α πα πα πα !

      Διαγραφή
    2. Καλημέρα Σόφη, συμφωνώ μαζί σου σε όλα. Και για τον αχταρμά στην ιστορία (αλήθεια, γιατί εγώ δεν θυμάμαι ποτέ να διδάχθηκα καμία από τις μεγάλες επαναστάσεις που διαμόρφωσαν το σύγχρονο κόσμο; Μήτε τη Γαλλική, μήτε την Οκτωβριανή, μήτε τη Μεξικάνικη! Δηλαδής έλεος: τόσες διδακτικές ώρες ιστορίας προβλέπονται στο πρόγραμμα μαθημάτων από το δημοτικό ως το λύκειο, δεν βρέθηκε ούτε μισή ωρίτσα για να τα συζητήσουμε αυτά;) και για τη γυμναστική (που έπρεπε να πάω γυμναστήριο στα εικοσιδύο μου για να καταλάβω τι είναι οι πλάγιοι κοιλιακοί και τι είναι οι ραχιαίοι) και για τον Άγιο Πολύκαρπο μεγάλη-η-χάρη του!

      Φυσικά και υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις. Και ευτυχώς! Κι εγώ είχα μερικές θαυμάσιες περιπτώσεις δασκάλων που προσπαθούσαν να κάμουν την υπέρβαση. Αλλά όταν το πράμα εναπόκειται αποκλειστικά στο μεράκι των δασκάλων και το σύστημα καθαυτό είναι αναποτελεσματικό και σκάρτο, να τη βράσω τέτοια παιδεία!

      Φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
    3. Καλά, αυτό με το σαπούνι, απλώς απαράδεκτο! Είναι θέμα αγωγής και αυτό!

      Διαγραφή
  3. Ααααα, τι μου θύμισες τώρα! 2ο Γυμνάσιο Πατρών, εκεί μέσα έζησα μεγάλες στιγμές. Αποκορύφωμα η μέρα (1996 ήταν θαρρώ) που κάναμε τα αποκαλυπτήρια της πλάκας που υπάρχει κάτω από την ταμπέλα με τα ονόματα τριών πρωθυπουργών που φοίτησαν εκεί (ήταν και άλλοι δύο, αλλά δεν χωράγανε). Κάναμε μεγάλη φιέστα. Στη χορωδία τραγουδούσαμε Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, απαγγείλαμε Λόρκα και άλλα ωραία. Και όλα αυτά έχοντας από κάτω στην πρώτη θέση το Γιωργάκη (Υπουργός Παιδείας τότε) να μας χειροκροτά χαμογελώντας. Ο ένας από τους πρωθυπουργούς ήταν ο παππούς του.

    Α στο καλό, με συγκίνησες πρωί πρωί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μμμμ, τι ωραία και πόσο παρήγορο: Θεοδωράκης, Χατζιδάκις και Λόρκα! Δεν είμαστε λοιπόν τελείως χαμένοι! Είδες κάτι συμπτώσεις; Να φωτογραφίσω το σχολείο σου χωρίς να το ξεύρω...

      Άντε καλημέρα!

      Διαγραφή
  4. Αχ το σχολείο, ναι, ήταν ελλειπές, απίστευτα ελλειπές, σε κτιριακές εγκαταστάσεις-στάβλους, που έμπαζαν νερά με την πρώτη βροχή, με ζέστη φριχτή όταν έφτιαχνε ο καιρός και τσουχτερό κρύο το χειμώνα.

    Με καθηγητές κάποιους αδιάφορους, κάποιους κακιασμένους και λίγους διαμάντια, ευτυχώς υπήρχαν και τα διαμάντια, ακόμα και μια θεολόγος στο γυμνάσιο έτυχε να ναι διαμάντη, και μια φιλόλογος υπέροχη, η κα Βατούγιου, μας καλούσε και σπίτι της να περνάμε κι έξω ωραίες ώρες μαζί, κι ένας άλλος, ο κος Λίτσας, απίστευτα άσχημος και υπερβατικά όμορφος στην ψυχή, μας διάβαζε Καζαντζάκη όποτε κάναμε "λευκή αποχή" γιατί είχε χαλάσει η σόμπα!

    Στους δασκάλους μου ήμουν τυχερός, η κα και ο κος Χαρούλης, παντρεμένοι, στο Αιγάλεω, εκπαιδευτικοί με όλη τη σημασία της λέξης, ελαφρά αυστηροί και θέλανε να δώσουν τόσα πολλά... αλλά υπάρχουν ελλείψεις, ελλείψεις που κανένα υπουργείο δε σκέφτηκε να γεμίσει, ούτε τότε, ούτε τώρα υποθέτω!!!

    Στη γυμναστική δε, στο γυμνάσιο, είχαμε έναν παπά. Ναι. Ε, λοιπόν ήταν απίθανος, πέταγε το ράσο και έπαιζε μαζί μας χωρίς να ιδρώνει, απίστευτος τύπος - ξέρεις αυτοί μου έχουν μείνει, αυτοι και ο μαθηματικός ο Αλεβίζος με τον οποίο 2 χρόνια ήμασταν στα μαχαίρια (επειδή ήταν αναγκασμένος να μου βάζει 20 στον έλεγχο) και μετά από χρόνια συνάντησε τη μάνα μου και της είπε τι κάνει ο Tremens δεν θα τον ξεχάσω ποτέ, ο καλύτερός μου μαθητής... δεν περίμενα να το παραδεχτεί...

    Σε κούρασα, πόσες ιστορίες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ώστε καλός και στα μαθηματικά, λοιπόν! Το'χα φανταστεί ότι είναι τζίνιους ο tremens. Διότι φυσικά και ως γνωστό, μόνο τζίνιους άνθρωποι διαβάζουν το πτηνό. Που έχει βαθιά νοήματα και βαθύ βλέμμα.

      Εγώ πάλι ήμουν καλός στην ιστορία, στην έκθεση, στη χημεία, στη γεωγραφία και εννοείται, στα καλλιτεχνικά -όπου ήμουν αστέρι και έπεφταν όλοι κάτω και μου έριχναν ρισπέκτ για τα όσα έσιαχνα! Από την άλλη, μισητή η φυσική και μισητά τα αρχαία. Προφανώς δεν βρέθηκαν οι κατάλληλοι άνθρωποι για να με κάμουν να τα συμπαθήσω.

      Ουφ, τώρα που τα συζητάμε όλα αυτά, δεν είναι απιστεύταμπολ ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότες;

      Διαγραφή
  5. διαμάντη η θρησκευτικού; απαπαπαπα πρωί πρωί, σιγά μην ήταν και η Λίτσα Διαμάντη!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό θα είχε ενδιαφέρον πάντως! "Νύχτα στάσου" θα τραγούδαγε ο Ιησούς στο Όρος των Ελαιών και "Δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία" θα λέγατε, όταν αναφερόσασταν στην Αγία Τριάδα.

      Θα σου κανα εγώ ένα μάθημα θρησκευτικών, μιούζικαλ!

      Διαγραφή
    2. Αχαχαχαχαχαχα

      υπερπαραγωγή!!!

      Διαγραφή
  6. Καλημέρα πτηνούλι! Συμφωνώ και επαυξάνω! Πάρα πολύ καλή η ανάρτησή σου. Έχω ακριβώς την ίδια εικόνα/ άποψη/ εμπειρία από το σχολείο.

    Είχα πραγματευτεί και εγώ λιγάκι το θέμα 'σχολείο' αλλά από άλλη σκοπιά. Τι δεν έμαθε στους γύρω μου. Για να μην κάνω copy-paste και σου γεμίσω το blog wall σου (όπως λέμε FB wall σου), σε παραπέμπω στην τελευταία μου ανάρτηση, και συγκεκριμένα στο bullet 11: http://my-lovable-baby.blogspot.gr/2013/02/emotions-thoughts_26.html

    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ν'αγιάσει το στόμα σου: μάθημα savoir vivre και μάθημα αισθητικής! Να βγαίνουμε άνθρωποι από τα σχολεία! Και επειδής μιλάω με αρκετούς εκπαιδευτικούς -και ασχολούμαι κι εγώ υπό μίαν έννοια με το θέμα- τα πράματα όσο πάνε χειροτερεύουν αναφορικά με τους τρόπους των παιδιών. Ανάγωγα και αντιδραστικά! Μάντεψε την αυριανή εκλογική, κοινωνική, οδική τους συμπεριφορά...

      Φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  7. Πλατεία Κάνιγκ είναι????? Εμένα αυτό δε μου το μάθαν ούτε στο σχολείο, ούτε στο πανεπιστήμιο. Μου το είπε σήμερα ένα πουλάκι!

    Οσο για τις ξένες γλώσσες στο σχολείο.... Τρία χρόνια γαλλικά το μόνο που έμαθα ήταν:

    -Coo coo se nous
    -Ah, je suis content.

    και αυτά δε ξέρω εαν τα γράφω και λάθος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι Κάνινγκ, διότι έχει ονομαστεί έτσι προς τιμήν του Τζορτζ Κάνινγκ, του Βρετανού Υπουργού Εξωτερικών και Πρωθυπουργού (γνωστή μουσίτσα των αρχών του 19ου αιώνα). Επομένως δεν κλίνεται, όπως όλα τα ξενικά ονόματα!

      Coocoo, c'est nous! Το από κάτω, ολόσωστο, μπγαβό!

      Καλημέρες (και μπονζούρ).

      Διαγραφή
  8. Καλά τα λες ! Αλλά βέβαια υπάρχουν και οι εξαιρέσεις.
    2-3 καθηγητές αν είσαι τυχερός, σε μια χρονια να έχεις που το βλέπουν αλλιως, την έκανες τη διαφορά !
    Αλλά δύσκολο.

    Πάντως στα πιο παλια χρόνια, ήταν ακόμα λειτούργημα για αρκετούς ή το έκαναν με όρεξη. Αλλά υπήρχαν και τα καλάμια που απαιτούσαν να τους λατρεύεις σαν θεούς. Πάντα υπάρχουν.

    Μωρέ ας γυρίζαμε στα χρόνια τα παλιά και ας τα ξανατρώγαμε τα στραβά των εποχών εκείνων στη μάπα ! Λέω εγώ, γνωμη μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όντως, ακόμα και δυοτρεις καλοί δάσκαλοι μπορούν να κάμουν τη διαφορά. Λίγο να σε εμπνεύσει και λίγο να σε εξιτάρει κάποιος και τσουπ, ανοίγει το παράθυρο.

      Παραμένει λειτούργημα η διδασκαλία και η διαπαιδαγώγηση. Εξού και θα πρέπει οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να κρίνονται, να αξιολογούνται και να εκπαιδεύονται συνεχώς. Αλλά και να βοηθιούνται από ένα σύστημα που να τους προσφέρει τα κατάλληλα εργαλεία για τη δουλειά τους (κτήρια, υποδομές, κατάλληλο πρόγραμμα διδακτικής ύλης, νέα εκπαιδευτική προσέγγιση, παιχνίδι, πειραματισμό κ.λπ.).

      Φιλιά!

      Διαγραφή
  9. Πολύ ωραίο post ρε Πιγκουίνε, εντελώς to the point που λένε...
    Μπορεί το ύφος σου να είναι ανάλαφρο αλλά σοβαρά το κείμενο σου ήταν τίγκα από ουσία και εικόνες και μου θύμισες και τα δικά μου σχολικά χρόνια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είδες που αρκετοί από εμάς έχουμε τις ίδιες περίπου θύμησες από το σχολείο;
      Κρίμα και άδικο, ενώ θα μπορούσαμε να ξεκινάμε τις ζωές μας με χρώματα, παιχνίδια κι αισιοδοξία, να τις ξεκινάμε με γκρίζους καταναγκασμούς και ανέμπνευστες προσεγγίσεις.

      Πολλά φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  10. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αχαχαχαχα τι μου θύμισες βρε πτηνό!
    Ακριβώς έτσι, πιο του δε πόιντ δε γίνεται, με διακτίνισες λέμε στο σχολείο!
    Πρόσθεσε την απερίγραπτη μπίχλα ορισμένων (είπαμε, χαμηλός ο μισθός του εκπαιδευτικού αλλά όχι κι έτσι, ένα σαπούνι παπουτσάνης το αντέχεις βρε αδερφέ) και κάτι τικ (λεκτικά και μη) που μας έκαναν να πέφτουμε στα πατώματα, και ζουυυυυυυυυυπ! Χελόου Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά τα τικ, δεν έχω καλύτερο. Που να θέλεις να παρακολουθήσεις με σοβαρότητα το μάθημα της γεωμετρίας και να φεύγει κάθε τρεις και λίγο ουχί το μοιρογνωμόνιο, αλλά το δεξί φρύδι του μαθηματικού. Βεβαίως το καλυτερότερό μου ήταν η βλαχογαλλική προφορά: να συναντιέται το αξάν της Σορβόνης με το τυρόγαλα Τυρνάβου! Γκιτς γκιτς γκιτς, βγάλε τα μουτόν από το μαντρί!

      Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης; Μμμμμ, ίντρεστινγκ!

      Διαγραφή
  12. Τις ίδιες απόψεις έχω πάνω στο θέμα. Κρίμα που είμαστε πολλοί (γιατί έχω κάνει κ γω τα γκάλοπ μου) και συμφωνούμε. Κρίμα μας. τους.των.

    -αααα σε βου; Ζε σουι κοντάν τ . :Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και ναι, είμαστε πολλοί! Αλλά πάρα πολλοί! Και συμφωνούμε ότι ως "πελάτες" αυτού του εκπαιδευτικού συστήματος, καθόλου φχαριστημένοι δεν μείναμε. Χαμένος χρόνος και μεγάλο κρίμα.

      Ζε νε σουί πα κοντάντ. Πα ντου του!

      :)

      Διαγραφή
  13. Εγώ δεν ανήκω στην κατηγορία σου.
    Το αγάπησα πολύ το σχολείο μου!
    Μου έμαθε πάρα πολλά 'εξωσχολικά' ίσως γι αυτό.
    Ξένες γλώσσες, έμαθα στο σχολείο, φροντιστήριο δε χρειάστηκε να πάω, έμαθα κιθάρα, κατανόηση τέχνης(ζωγραφικής), λογοτεχνία(που λάτρευα και λατρεύω), θέατρο του παραλόγου(που δε γνώριζα και το λάτρεψα.....
    Οι αρχές και οι καλοί τρόποι που ήξερα από το σπίτι συνεχίστηκαν στο σχολείο μου.
    Ναι, ανήκω στην κατηγορία των παιδιών που πήγαν σε πολύ καλό σχολείο.

    Σε φιλώ στο ράμφος πτηνό μου:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα που ήταν αυτό το σχολείο που σου έμαθε κιθάρα και ξένες γλώσσες και θέατρο του παραλόγου και δεν χρειάστηκε να πας ποτές φροντιστήριο; Διότι εγώ το θέατρο του παραλόγου δεν το διδάχθηκα, αλλά το έζησα στο δικό μου το σχολείο! Κλαψ κλαψ, σνιφ σνιφ, μακάρι να πήγαινα στο δικό σου το σχολείο....

      Φιλιά!

      Διαγραφή
    2. Εγώ πήγα στο Κολλέγιο, Pierce College, το έλεγαν τότε και ήταν μόνο για κορίτσια.
      Α!τα εξτρα μαθήματα ήταν στα αγγλικά.

      Διαγραφή
  14. Η παπαγαλια εχει τοσο διαμορφωσει τη λογικη του ελληνικου στοιχειου..που ειναι σα τη Λερναια Υδρα!Ολοι, ταχα μου, τη πολεμουν και ολο μπροστα μας βρισκεται!
    Στα δικα μου χρονια,ηταν ντροπη να χρησιμοποιεις τις ιδιες λεξεις του κειμενου,εδειχνε οτι δεν εχεις κριτικη σκεψη και πλουτο λεξεων!
    Δυστυχως στα κοριτσια μου,οταν ειδα οτι κινδυνευαν να μεινουν εκτος συστηματος,ενεδωσα..αφησαμε τη χαρα του ταξιδιου και εκπαιδευτηκαμε σε πρακτικες και τεχνικες, ασφαλους ελληνικης πλοηγησης!!
    Εχω καταληξει,οτι υπαρχει φοβος των ιδιων δασκαλων- εξεταστων, για την υποκειμενικη αξιολογικη τους κριση!Αυτη βεβαια την ανασφαλεια,που οδηγει σε πιστη αποτυπωση της γνωσης -κονσερβα για να ειναι ευκολωτερη η βαθμολογηση,τους την εχει περασει το ..συγχρονο εκπαιδευτικο συστημα!!
    Απο τους καθηγητες μου, αλλους εμπνευσμενους και αλλους απλους διεκπεραιωτές,ξεχωριζω ενα φιλολογο,στη Τριτη Γυμνασιου, το κ. Μαρασκη,που μας διαβαζε ποιηση,και εφερνε πικαπ στη ταξη για να ακουσουμε γαλλικο τραγουδι(Adamo)!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πώς φαίνεται όμως το μεράκι του καλού δασκάλου: πικάπ στην τάξη και απαγγελία ποίησης!

      Όπως τα λες είναι για την παπαγαλία: η προσπάθεια για διευκόλυνση των αξιολογητών κατέληξε να αραχνιάσει τα μυαλά γενεών ελληνοπαίδων. Το ερώτημα είναι θα ξεκολλήσουμε ποτέ από αυτήν την βλακώδη προσέγγιση ή θα πορευόμαστε έτσι και μετά θα αναρωτιόμαστε αφελώς γιατί τα παιδιά είναι αντιδραστικά και σιχαίνονται τη γνώση και τη μάθηση;

      Διαγραφή
  15. Αγαπητό μου πτηνό μου θύμησες δυο εποχές.
    Η πρώτη είναι αυτή που αναφέρει ο καλός μου Gip και αφορά την δική μου αρχαία ηλικία.
    Γαλλικά εκτός από το Coco Chanel.. τίποτα άλλο και αυτό αν το γράφω σωστά!
    Ερχόμαστε τώρα στην ηλικία τη δική σου που πήγαιναν τα καμάρια μου!!!!!
    Μια καθηγήτρια καθισμένη και εγώ όρθια..σούζα μου ανακοίνωσε πως το τέκνο μου δεν θα γίνει ΤΙΠΟΤΑ γιατί έγραφε εκθέσεις δίχως να παπαγαλίζει!
    Από λογοτεχνία τίποτα...
    Μόνο που έγλειφαν κατόπιν την μανούλα όταν ανακάληψαν πως η θεία τους είχε θέση ανώτερη! Εκεί να δεις γέλιο και ξεφτίλα!

    Σε φιλώ η πολυλογού!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και οι παθογένειες συνεχίζονται. Είναι προσέγγιση αξιολόγησης παιδιού αυτή; "Το παιδί σας δεν θα γίνει ΤΙΠΟΤΑ" Μα είναι δυνατόν; Κι αν δεν είναι αυτό ουσιαστικά δήλωση αποτυχίας του δασκάλου, τι είναι; Αφού λοιπόν το θεωρείτε εσείς δυνάμει αποτυχημένο, γι'αυτό έρχεται το παιδί μου στο σχολείο σας κυρία μου, για να το κάμετε εσείς ΚΑΤΙ!

      Όσο για τη λογοτεχνία, αντίς να δίνουν δυοτρία βιβλία στο κάθε παιδί να τα διαβάσει και να σχηματίσει άποψη για τους συγγραφείς, έχουν κάμει ένα "ανθολόγιο" από πετσοκομμένα αποσπάσματα που εντέλει να τη μισήσεις τη λογοτεχνεία, καταφέρνουν. Το κάθε λογοτεχνικό έργο έχει τη δική του οικονομία κειμένου και ιδεών. Αν στο κόψω και σου σερβίρω 2-3 σελίδες μεμονωμένες, μήτε εσύ θα καταλάβεις τίποτα, μήτε θα σε πείσω και ποτές να το διαβάσεις.

      (και μετά λες ότι είσαι εσύ πολυλογού)

      Φιλιά!

      Διαγραφή
  16. Πιγκουινάκι μου, είμαι πολύ μεγαλύτερή σου αλλά θα μπορούσα να περιγράψω τα σχολικά μου χρόνια (στην Αθήνα ) όπως τα περιγράφεις και σύ. Νομίζω όμως ότι στην επαρχία τα πράγματα είναι καλύτερα. Επειδή οι καθηγητές είναι νεώτεροι με κέφι περισσότερο. Αργότερα όταν πάρουν μεταθέσεις για μεγάλες πόλεις, βαριούνται και το κακό συνεχίζεται. Εγω είχα καθηγητές και δασκάλους πάντα λίγο πριν την σύνταξη και αν δεν κοιμόντουσαν στο μάθημα, μας λέγαν σαχλαμάρες που κανείς τελικά δεν πρόσεχε.
    Η γνώση που είναι το ζητούμενο δεν αποκτάται στο σχολείο, πριν λίγων εξαιρέσεων, αλλά στο σπίτι και στους γονείς που νοιάζονται.
    φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου, το φαντάζομαι ότι στην επαρχία ίσως και να είναι λίγο καλύτερα τα πράματα. Στην Αθήνα πάντως και στο δημόσιο σχολείο (για το ιδιωτικό δεν ξεύρω, δεν πήγα ποτές), νταχάου. Αγέλαστος καταναγκασμός.

      Πράγμα που επιβαρύνει τους γονείς με ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη. Διότι πρέπει να καλύψουν με δική τους προσπάθεια και κόστος όλα όσα το σχολείο δεν κάμει: τις ξένες γλώσσες, την καλλιέργεια της φιλομάθειας, των τεχνών και των λοιπών ενδιαφερόντων.

      Πολλά πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  17. Συμπαθέστατο πτηνό, σε παρακολουθώ ανελλιπώς. Δεν εφαρμόζω όμως πάντα την Τέχνη του Σχολιάζειν, αν δεν γίνει μέσα μου το κλικ εκείνο, που με βάζει στον Πειρασμό του Γράφειν.

    Τώρα τι να πω... Δεν θα πω...
    Αν και στo μυαλό μου παίζει το Αnother brick in the wall, εντούτοις διαλέγω για την περίσταση αυτό:

    http://www.youtube.com/watch?v=K754xz7QbHQ


    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Pink Floyd, η καλύτερη μουσική κριτική στο ισοπεδωτικό εκπαιδευτικό σύστημα!

      Χαίρομαι που με παρακολουθείτε και χαίρομαι ακόμα περισσότερο που κάποιες φορές, σας βάζω και στον Πειρασμό του Γράφειν.

      Καλημέρες και καλό μήνα!

      Διαγραφή
  18. Για ακόμη μια φορά έγραψες μέσα μου. Μίλησες για εμένα. Κι εγώ κατηγορώ.Δηλώνω στερημένη μαθήτρια από το Ελληνικό Δημόσιο σφιχτόκωλο τσιγγούνικο σχολείο! Ναι!Μα τι κρίμα να είναι ακόμη έτσι βρε πιγκουίνε...τι κρίμα για τα παιδιά μας να μην έχουν όλα από μια κυρία Νάσια για έμπνευση!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ στερημένοι είμαστε εντέλει οι περισσότεροι! Και προσπαθούμε να αναπληρώσουμε τα όσα δεν μας έμαθε το σχολείο, έστω και πολλά χρόνια μετά την αποφοίτησή μας.

      Καλημέρες KaPa και πολύ καλό σου μήνα!

      Διαγραφή
  19. Καλαμιά στην κάμπο28 Φεβ 2013, 3:40:00 μ.μ.

    Κάποτε το σχολείο ΗΤΑΝ όντως το μόνο αρμόδιο και υπεύθυνο να μας μάθει τρόπους, αγωγή, σεβασμό, υπευθυνότητα, συμπεριφορά. Οι γονείς δεν διαπαιδαγωγούσαν. Το καθήκον αυτό το είχαν οι δάσκαλοι. Και όταν ο δάσκαλος τιμωρούσε για κακή διαγωγή και επέβαλε ποινή (και με την βέργα) οι γονείς στο σπίτι δεν απειλούσαν ότι θα τον στείλουν στα σύνορα να διδάσκει αλλά επαύξαναν την τιμωρία.
    ΄Οσο για τους καλούς και υπεύθυνους καθηγητές και δάσκαλους πάντα ήταν πολύ λιγότεροι από τους κακούς και ανεύθυνους με τη διαφορά ότι στο παρελθόν, μακρινό είναι η αλήθεια, κάποιος σπούδαζε και γινόταν παιδαγωγός γιατί πίστευε βαθιά σ'αυτό. Επεδίωκε να γίνει δάσκαλος για να εκπαιδεύει και να διαμορφώνει παιδικές ψυχές.
    Στο δρόμο όμως αυτό χάλασε και το να σπουδάζει κάποιος για δάσκαλος/καθηγητής είναι απλώς το μέσο για να διοριστεί, να βολευτεί, να πληρώνεται.
    Είναι ατελείωτο το θέμα που διάλεξες. Και δυστυχώς ενώ όλοι συμφωνούμε ότι δεν πάει άλλο, μόλις κάποιος πάει να το ακουμπήσει στα σοβαρά και προσπαθήσει να διορθώσει την κατάσταση, χιλιάδες θα έχουν αντιρρήσεις και θα τον πολεμήσουν.
    ΄Οσο για τη Νάσια και την κάθε Νάσια, θα της βάζουν συνεχώς τρικλοποδιές γιατί τους χαλάει τη πιάτσα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ου απο τρικλοποδιές!!!έχει αρχίσει προ πολλού το σπορ...ευτυχώς έχουμε διευθύντρια γατόνι,χώρια το ένστικτο των παιδιών...

      Διαγραφή
    2. Καλαμιά μου, καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να είναι για μένα επιτυχημένη, παραμόνο αν καταργεί τα φροντιστήρια και την παραπαιδεία. Δεν μπορεί ο δωδεκάχρονος να περνάει όλο το πρωί του στο σχολείο και όλο το απόγευμά του στα φροντιστήρια. Πέραν που είναι απάνθρωπο και αντιπαιδαγωγικό, δεν βγάζει και νόημα ως προσέγγιση! Νεοελληνικές πατέντες για να τζιράρει η αγορά και να βρίσκουν απασχόληση μερικές χιλιάδες καθηγητών. Τι να κάμουμε όμως, δεν μπορείς να τζιράρεις απάνου στο λάθος!

      Και ναι, εκείνος που ακολουθεί άλλη προσέγγιση -πιο ελεύθερη και δημιουργική- φαντάζομαι ότι συναντά αντιδράσεις από τους γύρω του γιατί χαλάει την πιάτσα!

      Φιλιά!

      Διαγραφή
  20. Εξαιρετική τοποθέτηση!!! Εύστοχη ακι με άπειρο χιούμορ. By the way, txs for reminding me those horrible, boring days.
    PEPI

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε και που τη βρήκες εύστοχη! Χόριμπλ, μπόρινγκ ντέιζ -ακριβώς όπως το λες!

      Φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  21. κυρ, κυρ, κυρ, κυρ, να πω κι εγώ...
    εγώ πάντως, που δεν είμαι "θέρτι-σάμθινγκ", κάθε Δευτέρα στο νηπιαγωγείο, έδειχνα όπως και όλοι οι συμμαθητές μου, τα νύχια μου στην δασκάλα, που ήταν καθαρά και φρεσκοκομμένα, φορούσα το κολλαριστό άσπρο γιακαδάκι μου, πάνω από την ποδιά μου, και την άσπρη κορδέλα στα μαλλιά μου! Οι αναμνήσεις μου είναι γενικά καλές και ας είχα κι εγώ αυταρχικούς δασκάλους που είπαν στην μαμά μου ότι δεν θα μπορέσω να κάνω τίποτα στη ζωή μου... (πως μπορεί να έβγαζαν τέτοια συμπεράσματα???)
    Αυτό που περιγράφεις το έζησα στο γυμνάσιο και το λύκειο.
    Πολύ στενάχωρο το μήνυμα σου σήμερα! Έχω 2 παιδιά στο δημοτικό. Στο ίδιο δημόσιο που πήγα κι εγώ και μέχρι τώρα οι δασκάλες τους ήταν καταπληκτικές! Ίσως πάλι, να θέλω εγώ να τις δω έτσι... Μπορεί να μην είναι το σχολείο όπως θα θέλαμε να είναι, όμως στο χέρι μας είναι... κανείς δεν είναι τέλειος...
    Εξάλλου έχω πιάσει κουβέντα με την Γιαδικιάρογλου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να πεις, παιδί μου Ειρήνη! Είσαι διαβασμένη σήμερα;
      Χε χε χε!

      Χαίρομαι που τα παιδάκια σου έχουν καλές δασκάλες. Μακάρι να τα βοηθήσουν να αγαπήσουν τη μάθηση, να τους καλλιεργήσουν τα ενδιαφέροντά τους και να τους ανοίξουν τα παράθυρα που σε πολλούς από εμάς παρέμειναν κλειστά. Άντε ν'ακούω και τίποτις τέτοια αισιόδοξα (ότι κάτι αλλάζει και ότι κάτι βελτιώνεται) γιατί όσο θυμάμαι το δικό μου το σχολείο, μελαγχολώ.

      Η Γιαδικιάρογλου τι κάμει;

      Διαγραφή
  22. Πιγκουίνε μου, καλησπέρα!
    Για προσωπικούς λόγους, δεν κατάφερα να σ' επισκεφθώ πρωί...

    Τουλάχιστον μία δεκαετία παλαιότερή σου... πέρασα τα σχολικά μου χρόνια σ' ένα περίεργο μεταίχμιο. Νηπιαγωγείο και πρώτα χρόνια δημοτικού... χούντα. Μεταπολίτευση στη συνέχεια. Πρώτη κυβέρνηση Παπανδρέου από Α' λυκείου και μετά.
    Και "πουλί" (όχι εσύ, καλό μου) και... "ζήτω η 21η Απριλίου" στα βιβλία, και όλο το "Πιστεύω" απ' έξω στη Β' δημοτικού (!!!) και μετάβαση στη δημοτική (γραμματική Τριανταφυλλίδη) και πολυτονικό και γεωγραφία (τότε είχαμε νομούς, επαρχίες... με τις πρωτεύουσές τους... Και πόλεις, και κωμοπόλεις).
    Έλεγχος δημοτικού με δύο πρόσθετους "βαθμούς": "πειθαρχία" και "επιμέλεια".

    Ήμουν όμως, πιστεύω, τυχερό παιδί. Μεγάλωσα σ' ένα οικογενειακό περιβάλλον με αγάπη για το βιβλίο και τη μουσική και φοίτησα σε ένα από τα λεγόμενα "καλά σχολεία" της εποχής. Λίγες -ελάχιστες- από τις συμμαθήτριές μου θυμούνται νοσταλγικά τα σχολικά μας χρόνια! Να υποθέσω, λοιπόν, ότι είμαι εγώ η προβληματική; Ποιος ξέρει...

    Κατ' αρχάς, χάρη στο σχολείο μου έμαθα μία ξένη γλώσσα τόσο καλά όσο και τη μητρική μου. Γνώρισα σημαντικούς ανθρώπους (π.χ. Αντώνης Σαμαράκης) που μας τίμησαν με την παρουσία τους, μας μίλησαν, τους σφίξαμε το χέρι και μας άφησαν πλουσιότερες σε ψυχή. Διδάχτηκα τον αλτρουισμό, την ευγένεια, την αλληλεγγύη... όχι ως λέξεις, αλλά με πράξεις.

    Έμαθα να σέβομαι την έννοια "πατρίδα", όχι κούφια και δίχως υπεροψία.
    Δεν μπορώ να πω ότι είχα ποτέ "κακούς" δασκάλους ή καθηγητές. Κάποιοι, πέρασαν αδιάφορα. Τους προσπέρασα. Κάποιοι άλλοι όμως, ήταν τόσο σημαντικοί που για πολλές, έγιναν "σημαία" μας στην μετέπειτα ζωή μας.
    Αρκετοί δεν βρίσκονται πια στη ζωή... Τους πένθησα -όταν το έμαθα- σαν δικούς μου ανθρώπους. Κι έτσι ακόμη τους αισθάνομαι και θα τους αισθάνομαι, μέχρι να κλείσω τα μάτια μου.

    Σήμερα, πραγματικά δεν ξέρω τι διδάσκονται τα παιδιά! (Προσπαθώ να μην συγκρίνω ανόμοια -βλέπω τι "μαθαίνει" η κόρη μου, στο ίδιο σχολείο). Κάτι η παπαγαλία στο μεγαλείο της (σταθερή... "αξία" του εκπαιδευτικού μας συστήματος), κάτι το μπασταρδο-αμερικάνικο στυλ σωστό/λάθος και check box..., κάτι οι "πηγές" που -υποτίθεται- ενθαρρύνουν την κρίση του μαθητή...

    Πιγκουίνε μου, πολλά θα μπορούσα να σου γράψω (ναι, ακόμη περισσότερα!)
    Δεν ξέρω αν έχω ξαναδώσει σε σχόλιό μου σε παλαιότερη δημοσίευσή σου, σύνδεσμο για το εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας... Νομίζω, αξίζει: Στο σχολείο με τις κάλτσες : Το εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας

    Φιλιά, καλό μου πτηνό! ❀~✿

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά το φινλανδικό σχολείο, πολύ μπροστά όμως! Κάθε φορά που διαβάζω γι'αυτό, ζηλεύω τρελά! Έτσι θα'πρεπε να'ναι -αλλά νομίζω ποτέ δεν θα το δούμε στην Ελλάδα!

      Είναι παρήγορο που ακούω ότι υπάρχουν και άνθρωποι με καλές μνήμες από το σχολείο (είστε η ευχάριστη εξαίρεση)! Και όντως, η περιγραφή σου για τη μετάβαση από εποχή σε εποχή, είναι ενδεικτική της σχιζοφρένειας αυτού του τόπου.

      Πολλά φιλιά και καλό μήνα!

      Διαγραφή
  23. Αχ γλυκό μου πιγκουινάκι δεν ξέρω αν έχεις παιδιά αλλά δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά απ'ό,τι φαίνεται κανείς δεν τη διδάσκεται!
      Σαντ στόρι.

      Καλημέρες!

      Διαγραφή
  24. Χάθηκε το αρχικό σχόλιό μου - μπουχουχουουουου !!! Φτου ξανά απ' την αρχή !!!

    Έλεγα, λοιπόν, ότι εγώ πάλι μόνο ευχάριστες αναμνήσεις έχω από τα σχολικά μου χρόνια και θέλω να υπογραμμίσω ότι είχα την τιμή να λάβω μια 100% σφαιρική, outside the box, body-and-mind, πολύπλευρη εκπαίδευση και μάλιστα από σχολεία των "υποβαθμισμένων" Δυτικών Συνοικιών της Θεσσαλονίκης. Για να μη σας τα πολυλογώ, ένα ελάχιστο δείγμα όσων έμαθα κατα την διάρκεια των σχολικών μου χρόνων είναι τα εξής:
    - Να μάχομαι για το δικαίωμα των ατόμων με αναπηρία στην streamline εκπαίδευση (καθώς έπρεπε να δώσω μάχη για να με δεχτούν στο Δημοτικό).
    - Να αποφεύγω επιτυχώς εκτινασσόμενο καπάκι σόμπας και να βγάζω πάλι επιτυχώς και γρήγορα την μουτζούρα από τα μούτρα μου (το Γυμνάσιο που πήγα στεγαζόταν σε πολυκατοικία, η οποία δεν είχε κεντρική θέρμανση).
    - Να δίνω Πρώτες Βοήθειες (στην καθηγήτρια Οικιακής Οικονομίας, η οποία λιποθυμούσε απ' την τρομάρα της κάθε φορά που έσκαζε η προαναφερθείσα σόμπα)
    - Να αναγνωρίζω και να προφυλάσσομαι από πιθανή εισβολή εξωγήινων - ΔΕΝ κάνω πλάκα !!! (Ο Θεολόγος στην Α' Λυκείου είχε καταλάβει ότι καλές μεν οι προσευχές στον Αγ. Πορφύριο - μεγάλη η χάρη του - αλλά σαν την επικάλυψη των παραθυροφύλλων μας με αλουμινόχαρτο και την αποφυγή χρήσης πάσας ηλεκτρονικής συσκευής, δεν έχει)
    - Άπταιστα την Ποντιακήν (καθότι ο Μαθηματικός της Β' Λυκείου θεωρούσε έγκλημα να διδάσκεται η Γεωμετρία κι όχι η Ποντιακή, οπότε είχε αναλάβει το θεάρεστο τούτο έργο ολομόναχος)

    Έπειτα από τέτοια εκπαίδευση, μπορώ εγώ μετά να έχω παράπονα ; Όχι, πες μου. :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είδες βρε! Ορίστε ένα σαξές στόρι σχολείου: τόσα σου έμαθε, παράπονο δεν έχεις.
      Τώρα πια μπορούμε να σε στείλουμε στο Ιράκ να απενεργοποιείς νάρκες. Ή στην Τραπεζούντα, για να αξιοποιήσεις και τα ποντιακά!

      Άσχετο, τα άλιεν εντέλει ήρθαν;

      Διαγραφή
  25. Αγαπητέ πιγκουίνε καλησπέρα,
    ζώ στο εξωτερικό και ειμαι παντρεμένη με ιταλό, αυτο που λες για το σχολείο το νιωθω καθε μέρα μαζι του, για το τι δεν εμαθα στο σχολειο, και να σκεφτεις οτι ήμουν τυχερή απο πλευράς οικογένειας και πήρα και κατι απο εκει, πάνω απο ολα ομως η έλλειψη της μεθόδου που δεν μαθαμε ποτε, ειναι τραγική! Ασε δε που οταν συγκρινεις με το τι μαθαμε και το τι μαθαίνουν οι αλλοι κλαψ κλαψ. Βεβαια παντα υπαρχουν οι εξαιρέσεις αλλα δεν μπορεί να στηριζεται το μέλλον τις εκπαίδευσης στις εξαιρεσεις... αυτα φιλικά αγγελινα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά όταν πάμε σε συγκρίσεις με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, μπήγω κι εγώ τα κλάματα! Και δεν σου λέω να συγκριθούμε με τίποτις Δανίες και Φινλανδίες, που τελοσπάντων είναι μπροστά και το'χουν δουλέψει το θέμα εκπαίδευση. Αλλά και με την κοντινή Ιταλία που λες εσύ, ένα χάος μας χωρίζει.

      Φιλιά πολλά Αγγελίνα!

      Διαγραφή
  26. Απαπααααα... Συμφωνώ σε όλα, ΣΕ ΟΛΑ σου λέω. Να σε φιλήσω βρε πτηνό που είσαι/που σκέφτεσαι έτσι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ματς μουτς (φιλάκι!) Χαίρομαι πολύ που συμφωνείς!!
      Καλημέρες και καλό μήνα, λεμονάκι μυρωδάτο!

      Διαγραφή
  27. http://youtu.be/xpxd3pZAVHI γελασα με θλιψη!!Αφιερωμενο στα σχολικα χρονια!:)σε ευχαριστω!Υ.Γ.το απολαυσα το κειμενο,εξαιρετικο ενθυμιο το τετραδιο,ταξη,κειμενο και γραφικος χαρακτηρας ανευ σχολιων...........:):)!!!!!!!!!!!!!



    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Ακομα δεν εχω ξεχασει τι βιτσα!!!!!Το 81 ημουν στο δημοτικο και το ελλατωμα μου!!!!!!Ήμουν ΑΡΙΣΤΕΡΟΧΕΙΡΑΣ.Τι βιτσα ειχα φαει απο τη δασκαλα για να μαθω να γραφω με το δεξι.Η μητερα μου δεν τις έκανε το χατίρι!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Μα ποσα δικια εχεις ΠΟΣΑ ...σαν να με ακουω να μιλαω !!
    Βασικα να προσθεσω οτι δεν εχει επισης ιχνος επαγγελματικου προσανατολισμου και τελειωνουμε το σχολειο , τη σχολη , το ΑΕΙ το ΤΕΙ και δεν εχουμε ΙΔΕΑ πως να φανουμε χρησιμoi στη κοινωνια .....
    ...και καταληγουμε να κανουμε μια δουλιτσα να πηγαινοερχομαστε ....χωρις να νιωθουμε αυτο το fulfillment κάνοντας κατι δημιουργικο που να γουσταρουμε ...τι να πω ....πολυ ωραια τα ειπες !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Και κάπως έτσι πήρα το παιδί μου και ήρθαμε στο εξωτερικό και ηρεμησαμε όλοι. γυρίζει από το σχολείο που είναι κόσμημα, διαβασμενος και καλυμμένος από δραστηριότητες όπως κιθάρα και μπάσκετ που του αρέσουν,και έχει όλο το χρόνο ελεύθερο στο σπίτι. Έκανα μεγάλη έρευνα πρωτου καταλήξουμε εδώ και δικαιωνομαι καθημερινά.. Με αυτό βέβαια το άρθρο που ήρθε μαζί με το άρθρο μου για τη στρατιωτική θητεία, θεωρώ πως έκλεισα με την εκπαίδευση στην Ελλάδα. Thanks dear γιατί εμάς μας μαθαιναν αγγλικά ευτυχώς, που τουλάχιστον αυτά έπιασαν τόπο μετά από πολυετή πρακτική σε τουριστικά μέρη, and good luck to your life, take care

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts