Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Το Μοσχάτο φόρεσε τη μάσκα του!


Στο πνεύμα των ημερών, το πτηνό απεφάσισε να σμίξει με τους λοιπούς καρναβαλιστές και να τραγουδήσει "καλώς το καρναβάλι με τους τρελούς χορούς, που ντύνει μασκαράδες μεγάλους και μικρούς".



"Καλώς το που σκορπάει κορδέλες κομφετί, είναι για τα παιδάκια η πιο τρελή γιορτή".



"Χορέψτε τραγουδήστε, μας λέει η γιαγιά, αχ πόσο θα'θελα κι εγώ να μπόραγα παιδιά!"


Όχι δεν είμαστε στο Ρίο, μήτε στη Βενετία. Ούτε καν στην Πάτρα, το μπάτζετ του μπλογκ είναι μικρό και θα την περάσουμε ξεροσφύρι στο Μοσχάτο. Εντάξει, θα σου πάρω μαλλί της γριάς.



Θα σου πάρω και μπαλόνι με την Ντόρα τη μικρή εξερευνήτρια από την "δεν έχω τόπο, δεν έχω ελπίδα, δεν θα με χάσει καμιά πατρίδα, και με τα χέρια μου και την καρδιά μου, φτιάχνω τσαντήρια στα όνειρά μου". Και επειδής, καρναβάλι έχομεν, ας πάει και το παλιάμπελο "μελαχροινή τσιγγάνα μου μη μου χαλάς χατήρι, πάρε κι εμένα μάνα μου μαζί σου στο τσαντήρι." (ένα χιουμοράκι κάμαμε, άσε κάτω το ράμφος μου!)


Για να σε βάλω λίγο στο κλίμα, ας χαζέψουμε μαζί τα λόκαλ πολιτιστικά δρώμενα των Αποκριών. Από δεξιά προς τ'αριστερά: καρνάβαλος στην Αίθουσα Ξιφασκίας του Ελληνικού; Checked! (όχι για να μη λες ότι δεν αξιοποιούνται τα ολυμπιακά ακίνητα) Ντανς πάρτι με κάτι θείους (οι Charms αν τους θυμάσαι!); Checked! Κεντρική ομιλία του Αλέξη; Checked! (άσχετο, αυτός δεν είναι στην κηδεία; Αλλά δεν βαριέσαι καημένε, το Καράκας από το Καράμπα, μία μάσκα τα χωρίζει!) 


Για πιο ξεγυρισμένο εορτασμό, υπάρχει βεβαίως η Νταϊάνα Checkou (Checked!) με το χρυσό σιντί "Αναρωτήθηκες" -που προφανώς απευθύνεται σε εσένα που ζεις με την απορία πότε θα γίνει πλατινένιο. Από κάτω, με μικρότερα γράμματα ο Γιάννης Κρητικός, προφανώς απηυδισμένος από το κακό σήμα στο σπίτι του, σιχτιρίζει "ανάθεμα τα κινητά". Πάρε βρε Γιάννη μου, θρι-τζι! 


Μάντεψε που ήμουν εγώ εχθές το βράδυ στις 22:00 ακριβώς. Σωστά: σπίτι μου! (είναι μωρέ που την έχω δει την Πατρίτσια πολλές φορές να μιξάρει)


Μάντεψε που ήμουν προχθές το βράδυ στις 22:00! Σωστά, πάλι σπίτι μου -είναι που τις έχω χορτάσει και τις σέξι ντάνσερς, τόσα ξενύχτια απάνου στα τραπέζια!


Λοιπόν, αρκετά με το πολιτιστικό, ας πιάσουμε καμιά καλή θέση γιατί αρχίζει εντός ολίγου το παρέιντ. Να, θα κάτσουμε εδώ απέναντι από τους επισήμους. Που δηλαδής ένα δράμα: να είσαι επίσημος (ας πούμε ένας αντιδήμαρχος, ένας δημοτικός σύμβουλος βου, ένας μητροπολίτης βρε παιδί μου), να έρθεις φρεσκαδούρα και καλοσιδερωμένος (το μπλέιζερ, το κοστούμι ή το ράσο), να χαιρετίσεις με συγκαταβατικότητα τα πλήθη που σε ζητωκραυγάζουν, να χαμογελάσεις στους λογής λογής παρατρεχάμενους, ψηφοφόρους ή στο ποίμνιο κι ύστερα να κάτσεις στην πλαστική καρέκλα απάνου στο καφασωτό! Χιούτζ ξενέρωμα. 



Κι αν ακόμα δεν είσαι του καρναβαλιού ως άνθρωπας και ως μενταλιτέ (όπως το πτηνό, καλή ώρα), κι αν ακόμα βρίσκεις το Μοσχάτο λίγο σουρεάλ ως σκηνικό για να στηθεί αποκριάτικο παρέιντ, δεν μπορείς παρά να χαμογελάσεις με το κέφι αυτών των παιδιών που σε δύσκολους καιρούς, κουνάνε το πον πον τους, φοράνε τη στολή τους και χορεύουν στο ρυθμό. Και πολύ καλά κάμνουν!



Η παρέλαση δεν είχε άρματα, μήτε μεγάλα ατράξιονς. Διάφορες ομάδες καρναβαλιστών, σε υποτυπώδη θέματα, παρήλαυναν σφυρίζοντας και μοιράζοντας χαμόγελα. Οι αναφορές στην κρίση πολλές. Κάποιοι είχαν ντυθεί πορτοκάλια και φώναζαν "μας στύψατε  φτάνει!", κάποιοι την είδαν πιο εξώτικ και ντύθηκαν χαβάη 5-0, προτείνοντας (προφανώς στην τρόικα και στους πολιτικούς) "να φύγετε, να πάτε αλλού, να πάτε στη Χονολουλού" -που μεταξύ μας, καθόλου δεν θα τους χάλαγε!



Τρία χρόνια σχεδόν από εκείνη την ανεκδιήγητη δήλωση, η πληρωμένη απάντηση στον Πάγκαλο έρχεται από την κυρία, που ν'αγιάσει το στόμα της!



Να και ο Πίου, το μαύρο πιστόλι. 



Και ρισπέκτ στα παιδιά που ισορροπούν στα ξυλοπόδαρα -είναι από τα σκιλς για τα οποία τρέφω άπειρο θαυμασμό! Αλήθεια, με υπερβαίνει!


Μπορεί ν'ακούμε λάτιν φιέστα και μαρακαϊμπο, αλλά δεν ξεχνάμε και τις ρίζες μας: ωραιότατα και τα παιδιά από τον Ταύρο που φόρεσαν τη χλαμύδα, την πόρπη και το χιτώνιο κι έκαμαν και λογοπαίγνιο.



Πλάκα πλάκα, σε λίγο μας βλέπω όλους έτσι να κυκλοφορούμε στους δρόμους -έχει να πέσει τρελό σανδάλι! Άσε που και τα πρακτικάλιτις να πιάσεις, χίλιες φορές να σιδερώνεις χιτώνιο, παρά πουκάμισο και παντελόνι με τσάκες!



Η Κοκκινοσκουφίτσα παρακολουθούσε σκεφτική το παρέιντ, ανεβασμένη απάνου σε ένα καπό. Ίσως και να ήθελε έτσι να κάμει ένα στέιτμεντ για τον φίλτατο οδηγό που παράτησε σταθμευμένο το αυτοκίνητό του καταμεσίς του δρόμου όπου θα γινόταν το χάπενινγκ.


Εντωμεταξύ τη μάγισσα Φούρκα, την έπιασε μια Φούρια.


"Δεν είμαι γκέισα, σου το ανέλυσα, δεν κρύβω αισθήματα και συναισθήματα, δεν είμαι γκέισα, ποτέ δεν θέλησα να υποκρίνομαι κι ό,τι θες γίνομαι" (Ιωάννα Κουταλίδου αν θες να το ψάξεις στο γιουτιούμπ -αγαπημένο χιτ)


Αλλά επειδής με ξεύρεις τι πτηνό είμαι, ας αφήκουμε τους καρναβαλιστές κι ας ασχοληθούμε λίγο με τους όσους παρακολουθούν το δρώμενο. Όλα τα μπαλκόνια είναι γιομάτα κόσμο και τελοσπάντων, λογικό είναι: σπάνια περνάει κάτου από το σπίτι σου η χαρουμενιά και η ευχάριστη αλαφράδα. Συνήθως μποτιλιάρισμα, κορναρίσματα, άντε και κάνας επιτάφιος.



Πολλοί έχουν στηθεί σε διάφορα σημεία του δρόμου για να απολαύσουν φίλους και γνωστούς ή να φωτογραφίσουν το έπικ φέιλ των μισητών τους γειτόνων. Όλο το Μοσχάτο εδώ έχει κατέβει!


Έριξε και κάτι σταγόνες βροχής στην αρχή, έγιναν περιζήτητα τα σημεία με τέντα, πρασιά ή δέντρο. Να μη μουλιάσει και η ροζ αφάνα, κρίμα δεν είναι;


Επίσης, πολύ ατράκτιβ στήριγμα είναι τα δέντρα. Μπορείς ας πούμε να ακουμπίσεις απάνου τους.


Ή να τ'αγκαλιάσεις με αφέξιον!


Τέλος, υπάρχουν και αυτοί που απλώς περνάνε ή παρίστανται και παρακολουθούν σιωπηλοί κι αμέτοχοι το σούσουρο και τον ορυμαγδό που συμβαίνει παραδίπλα τους. Άνθρωποι που φοράνε τις στολές της καθημερινότητάς τους. 


Και τις μάσκες της ζωής τους. Ο λαχειοπώλης και η κυρία δίπλα του.



Άνθρωποι που βρίσκονται στο μπαγκράουντ της εικόνας και στέκονται αμήχανα απάνου στις σερπαντίνες και τα κομφετί. Ξαφνικά θυμάσαι πως βρίσκεσαι σε μία σχετικά φτωχή γειτονιά δίπλα στον Πειραιά. Συνειδητοποιείς ότι γύρω σου τα περισσότερα μαγαζιά είναι ξενοίκιαστα και άδεια. Τη βλέπεις την ανεργία και τη νιώθεις τη θλίψη πολλών από αυτούς που παραμένουν στο μπαγκράουντ της εικόνας και παρακολουθούν σιωπηλοί. Και σκέφτεσαι πως ακόμα και στις πιο χαλαρές της στιγμές, αν κοιτάξεις προσεκτικά, θα ιδείς πως η χώρα ετούτη βαθιά μέσα της, παραμένει παραδομένη στη μελαγχολία.

24 σχόλια :

  1. ε!καλά!μακράν το καλύτερο το Κασιώτικο καρναβάλι,που αποθεώθηκε με τη συμμετοχή μου!χαχαχαχα....(το εκανα και ανάρτηση ,αλλά δε βλέπω πουθενά στα μπλογκρολς ,ουτε στο δικό μμου-ας μου πει κάποιος τι συμβαινει ,αν ξέρει)
    και τώρα ,πράγματι πτηνό ,ας ξαναγυρίσουμε στη μελαγχολία....βέβαια όλο και κάτι θα σκαρφιστώ για να μην κάτσω πολύ ωρα στη χάρη της!
    καλημέρα και καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μη μου ανησυχείς: και σε είδαμε και σε θαυμάσαμε! Έχει να το λέει όλη η Δωδεκάνησος!
      Μετά το εφετινό σου ξεφάντωμα στην Κάσο, το νησί έχει μπει στην παγκόσμια γεωγραφία των αποκριάτικων προορισμών και του χρόνου τέτοια εποχή θα γίνεται της μουρλής από τουρίστες.
      :)

      Επίσης: Χιώτης μάμπο! (ξέρεις εσύ)

      Διαγραφή
  2. Καλημερούδια! Καλή εβδομΑΣ!!!

    Καλό μου πτηνό, δεν μπόρεσα να μην προσέξω το Ενεχυροδανειστήριο... Ενώ, το ηλικιωμένο ζευγάρι της τελευταίας φωτο μού έφερε κάτι από "Κόκκινα Φανάρια" (- "Ωραία δεν είναι η ζωή, Κατερίνα;" - "Καλή είναι...")

    Φιλιά, Πιγκουίνε!... ❀~✿

    ΥΓ. Άσχετο! Λύσε μου μια απορία! Οι Charms της αφίσας είναι οι Charms των 60s;;;!!! ("Τρελοκόριτσο", "Νοσταλγία" κλπ;!!!)


    @Νάσια: Η ανάρτησή σου είναι "Το Νησί"; Εμφανίστηκε την Παρασκευή στο blogroll μου, όταν όμως έκανα κλικ, μου έβγαλε ότι "δεν υπάρχει" (προφανώς, είχες πατήσει "δημοσίευση" και μετά "επαναφορά στο πρόχειρο"... Έτσι, εμείς δεν τη βλέπαμε). Όταν λοιπόν τη δημοσίευσες κανονικά, επειδή είχε ήδη πάρει ημερομηνία Παρασκευής... έμεινε πίσω (εμφανίζονται οι νεώτερες αναρτήσεις των άλλων blogs).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το αετήσιο μάτι σου, τίποτα δεν σου ξεφεύγει: δεν το είχα προσέξει το ενεχυροδανειστήριο, είδες πόσες αναγνώσεις μπορεί να'χει μία φωτογραφία; Όσο για τους Charms, ναι είναι εκείνοι των 60s!!! Οι οποίοι πλέον είναι οι ίδιοι 60s. Μη σου πω και 70s. Αλλά το τρελοκόριτσο, εκεί! Δεν καταλαβαίνει τίποτα...

      Φιλιά και καλή βδομάδα να'χουμε!

      Διαγραφή
  3. Πολύ ωραίο το ποστ, αλλά με μελαγχόλισε πολύ μωρέ πτηνό... Δεν εχω χειρότερο από αυτό το κόντραστ χαράς-λύπης (έτσι το εκλαμβάνω εγώ, τι θέλετε τώρα?), θέλω να πάω σπίτι μου, να μπω κάτω απ'το πάπλωμα και να βλέπω αμερικάνικες ταινίες του '40-'50 μέχρι να σιχαθώ την Καζαμπλάνκα.

    Πάω να πάρω έναν καπουτσίνο ινστέντ γιατί έχω και κάτι πρες ριλίσες να γράψω και δεν βλέπω να βγαίνει η μέρα έτσι όπως πάω :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσε, έχω πιει τρεις καφέδες από το πρωί (που'ναι πολλοί για ένα πτηνό) και η μέρα εξακολουθεί να είναι δύσκολη κι απάλευτη. Αυτό με το πάπλωμα και τις αμερικάνικες ταινίες, πολύ ελκυστική λύση. Και δεν θέλω Καζαμπλάνκες και Γεράκια της Μάλτας! Ως και Ντόρις Ντέι θα'βλεπα, μπας και μου ξορκίσει την τσαγκαροδευτέρα.

      Αλλά θα τη βγάλουμε τη βδομάδα, δεν λυγίζουμε εμείς! Αυτό να γράψεις στο πρες ριλίς, να το μάθει όλος ο κόσμος!

      Διαγραφή
  4. Τελικά μόνο το ΠΟΥΛΑΚΙ ΤΣΙΟΥ έλειπε. Μα γιατί βρε πτηνό μου δεν πηδηξες μέσα στο Καρναβάλι να συμπληρώσεις τα κενά? Μιας άλλης εποχής θυμίζουν αυτές οι φωτο. Ευτυχως δεν υπήρξα ποτέ φαν το σπορ. Ισως, σίγουρα μετα από μια βόλτα στην παλιά Πλάκα και μια γερή πλαστικοσφυριά που δέχτηκα στο κεφάλι! Καλή σου βδομάδα αγαπητό πτηνόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτή η καφρίλα με τα ρόπαλα, μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί είναι αστεία και χαριτωμένη; Εντέλει, αν δεν τον βγάλει από μέσα του τον χουλιγκάνο ο νεοέλληνας, θα σκάσει. Κάποτες πάντως η Πλάκα ήταν το επίκεντρο του καρναβαλικού εορτασμού, μου διηγόταν ιστορίες ο μπαμπάς μου που είναι βέρος Αθηναίος και έχει θύμησες από αλλοτινές απόκριες σε ετούτη εδώ την πόλη.

      Καλή βδομάδα να'χουμε, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  5. Αγαπητό μου πτηνό οι αληθινές μάσκες μου έφεραν (μια ψυχολογία που λέει και γνωστή αοιδός)..
    Είναι γιατί δεν "βγαίνουν" ποτέ...
    Φιλώ σε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτές είναι οι πιο σκιαχτικές μάσκες: οι θλιμμένες και μόνιμες.
      Ουφ, μελαγχόλησα το πτηνό αποκριάτικα!
      Φιλιά!

      Διαγραφή
  6. Παρά το ότι με τις τελευταίες φωτογραφίες μου μαύρισες την ψυχή εμένα μου έκανε μεγάλη εντύπωση η φωτογραφία της Νταϊάνας Τσέκου!
    'Αναρωτήθηκα" πράγματι όταν την είδα!
    Δεν είχα ξαναδεί μέχρι σήμερα βυζί να είναι οριζόντια συνέχεια του λαιμού!
    Πράγματι έχει δίκιο ο Κοβάτα που λέει, στις ατάκες από το βιβλίο του που δημασίευσα πρόσφατα, πως:
    Και ύστερα από χρόνια και χρόνια ερευνών γύρω από μπανέλες, στέκες και σουτιέν τριών τετάρτων, καταλήξαμε στο μυθικό Γουόντερμπρα, που καταφέρνει να σπρώξει στο μπροστινό μέρος του σώματος, κομμάτια δέρμα που τα ΄χει ψαρέψει ακόμα και πίσω από τα αυτιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Νταϊάνα είναι φοβερή και στο κάθετο και στο οριζόντιο. Αυτό το φότοσοπ έχει αλλάξει τα μήκη και τα πλάτη! Που να'γιάσει το στόμα του Κοβάτα!

      Φιλιά αθεόφοβε!

      Διαγραφή
  7. Τα μισώ τα δημόσια καρναβάλια. Πολύ σικέ και πολύ κιτσάτα μου κάνουν. Μ'αρέσουν πολύ τα ιδιωτικά μασκέ πάρτυ, στα σπίτια ντε...με γνωστούς και φίλους που εμφανίζονται στην είσοδο κι εσύ ψάχνεις να δεις "ποιοί κρύβονται πίσω από την μεταμφίεση". Δεν θα ξεχάσω ποτέ θεόχοντρα διευθυντικά στελέχη της δουλειάς μου ντυμένα μπαλαρίνες να κάνουν φούρλες και να προσπαθούν να ισορροπήσουν χορεύοντας Λίμνη των Κύκνων. ΤΟ ΓΕΛΙΟ..... Γιατί με τους δικούς σου ανθρώπους έχει πλάκα να το ζήσεις και να το μοιραστείς. Και να νιώσεις και απίστευτες εκπλήξεις.... Αλλά τώρα πια ούτε τέτοια πάρτυ δεν γίνονται. Κανείς δεν έχει όρεξη....Καλημέρα και Καλή Εβδομάδα αγαπητέ Πιγκουίνε.....(αν εξαιρέσω τα χιουμοριστικά σχόλιά σου μπορώ να πω ότι οι φωτό με μελαγχόλησαν...) Σε φιλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εννοείται ότι το πράιβεϊτ πάρτι έχει πολύ περισσότερη πλάκα -αρκεί βεβαίως να το σηκώνει η παρέα και να υπάρχει συλλογική διάθεση για καρναβαλισμό! Αυτό με τη Λίμνη των Κύκνων, χαμογέλασα και χωρίς να έχω εικόνα!

      Καλή βδομάδα να'χουμε και Χαρούμενη Απόκρια!

      Διαγραφή
  8. Τρέφω μια μεγάλη αγάπη στα καρναβάλια, αλλά επειδή τα έχω ζήσει με μεγάλες παρελάσεις και πολύ ξεφάντωμα. Είναι πολύ διαφορετικό να γιορτάζει μια ολόκληρη πολή και μπαίνεις στο πνεύμα θες δε θες.

    ΥΓ: Πάτρα και τώρα Μοσχάτο. Άντε και στην Ξάνθη αυτήν την Κυριακή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χε χε χε! Την Κυριακή θα βρίσκομαι αλλού. Πιο μακριά από την Ξάνθη. Αρκετά πιο μακριά.
      Αλλά θα σου πω από βδομάδας!

      :)

      Διαγραφή
  9. Καλαμιά στην κάμπο11 Μαρ 2013, 2:32:00 μ.μ.

    Συμφωνώ απολύτως με την ElenArt. Οι ιδιωτικές συγκεντρώσεις και γιορτές με μασκαρεμένους που είναι φίλοι μεταξύ τους, είναι άπειρες φορές πιο διασκεδαστικές και απολαυστικές από τις δημόσιες γιορτές που μοιάζουν να επιβάλλουν το κέφι με το ζόρι. Άσε που οι περισσότερες διοργανώνονται από κάτι δημάρχους ψώνια που νομίζουν ότι έτσι κάνουν καλό στον τόπο τους (τους οδοκαθαριστές τους να ακούσουν την άλλη μέρα το σιχτίρισμα που θα ρίχνουν).
    Εκτός ίσως από το καρναβάλι της Πάτρας που, τέλος πάντων, έχει και κάποιο παρελθόν και μέγεθος όλα τα άλλα μοιάζουν κακά αντίγραφά του. ΄Εχω τύχει σε μικρή πόλη όπου γιόρταζαν το καρναβάλι με κάτι κακόγουστα και άθλια άρματα, με κακοντυμένους μασκαράδες, κυρίως παιδάκια, με φρικτή μουσική στη διαπασών και είχα μετανοιώσει την ώρα και τη στιγμή που βρέθηκα εκεί.
    Τώρα βέβαια, δεν ξέρω, μπορεί να φταίει και που μεγαλώνουμε,μπορεί να φταίνε και αυτά που ζούμε, αλλά όλο και περισσότεροι δεν συγκινούνται πια από τέτοιες διασκεδάσεις.

    (Βρε παιδί μου, όμως, πώς τα καταφέρνεις να αρχίζεις χαρωπά με τριαλαρίαλο και να τελειώνεις με λυγμό, ένα μυστήριο).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάντως και παρότι συμφωνώ απόλυτα μαζί σου για τις δημόσιες αποκριάτικες εορτές, προς μεγάλη μου έκπληξη, ο κόσμος στο Μοσχάτο ήταν αρκετός. Δεν είχαν έρθει από άλλες περιοχές -ήταν οι κάτοικοι. Που είχαν όλοι βγει στο δρόμο και συμμετείχαν σε ένα παρέιντ που -στην πραγματικότητα- δεν ήταν και τίποτα. Εννοώ, εντελώς νόου μπάτζετ, χωρίς άρματα, χωρίς καμία φοβερή οργάνωση. Φαίνεται ότι υπάρχει ένας κόσμος που επιζητάει ακόμα τον εορτασμό. Που χρειάζεται κάποια αφορμή για να βγει από το σπίτι του και να ξορκίσει την κακοδαιμονία της καθημερινότητάς του.

      Τώρα αναφορικά με το χαρωπό του ποστ και το λυγμό στο τέλος, είναι η ανάγκη μου να σου δώκω και τις δύο εκδοχές. Βαθιά μέσα μου άλλωστε, είμαι ένα δραματικό πτηνό.

      Διαγραφή
  10. Η μασκα της ζωης,η σκυθρωπη,η ανθρωπινη, του λαχειοπωλη και της συγκαθημενης,
    προδιδει αραγε πληξη,απογοητευση,ανεκπληρωτες προσδοκιες ή ειναι κρεμασμα γραμμης στοματος, απορροια γηρανσης και ελλειψης οδοντοστοιχιας;!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όλα μαζί, φαντάζομαι. Είναι κι αυτό που λένε πως το πρόσωπό μας παίρνει τη φυσική έκφραση του διανύσματος των συναισθημάτων μας.

      Την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  11. ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΑ!!! ΔΕΝ ΑΝΤΕΕΧΧΩΩΩΩΩ!! Ξυπνήστε με οταν τελειώσουν οι απόκριες, να φάω και όλα τα ωραία της Καθαράς Δευτέρας που τόσο τρελαίνομαι!!

    Καλή εβδομάδα Πιγκουινάκο μου! Σμουτς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ειλικρινώς και με το χέρι στην καρδιά, σου υπόσχομαι ότι είναι το τελευταίο αποκριάτικο ποστ για εφέτος.
      Πάντως για να ξεύρεις, την Καθαρά Δευτέρα, έγώ τρώγω μπιφτέκια.

      :)

      Διαγραφή
  12. Αν συμμετέχει κανείς, ακόμα και η πιο φτωχή ή κακόγουστη παρέλαση είναι αστείρευτο κέφι!
    Καλή διάθεση να υπάρχει κι εσύ πτηνό μου την έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι tremens! Όλα είναι θέμα διάθεσης και οπτικής!
      Αυτό προσπαθούσα να εξηγήσω και στην "δεν έχω τόπο, δεν έχω ελπίδα" αλλά δεν έδειχνε να με αντιλαμβάνεται! :)

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts