Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

Από το Θατσερισμό στο Μερκελισμό



Το ημερολόγιο δείχνει 1993. Είμαι δεκαεφτά ετών και βρίσκομαι για πρώτη φορά στο Λονδίνο. Στέκομαι καταμεσίς της Πικαντίλι Σέρκους και κοιτάζω ωσάν χάνος τριγύρω μου. Τους πανκς, τους άραβες με τις κελεμπίες, τους κομ-ιλ-φο λονδρέζους, τις μωβ και μενεξεδί τούφες, τα πίρσινγκς, τους σκίνχεντς, τους γκραντζ, τους ινδούς, τις μπούρκες, τις μουσικές, τις γλώσσες, το ποδοβολητό. Ανηφορίζω προς την Όξφορντ Στριτ και χαζεύω μαγεμένος τις βιτρίνες και τα μαγαζιά. Ύστερα στο Κόβεν Γκάρντεν τους μουσικούς και τους στριτ περφόρμερς. Γυρνάω στα μουσεία και στις γκαλερί, τρυπώνω μέσα στα βιβλιοπωλεία και στα παιχνιδάδικα (θε-μου δεν έχω ξαναδεί πιο όμορφο παιχνιδάδικο από το Χάμλεϊ'ς), χάνουμαι μέσα στο Virgin Μέγκαστορ. Ανοίγω τα πνευμόνια μου και αναπνέω με ηδονή τον κοσμοπολιτισμό.

Κάποια στιγμή, το βλέμμα μου πέφτει σε έναν άστεγο που μένει σ'ένα χαρτοκιβώτιο. Κι ύστερα βλέπω έναν δεύτερο. Παρακάτω έναν τρίτο. Και συνειδητοποιώ ότι είναι πολλοί. Πάρα πολλοί! Σε μία εποχή που στην κακομοιριασμένη βαλκανική Αθήνα, δύσκολα συναντούσες καναδυο. Ρώτηξα τότες και μου είπαν ότι η ανεργία είχε ανέβει λόγω των ιδιωτικοποιήσεων. Πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι είχαν απολυθεί -κάποιοι σε ηλικία πενήντα και εξήντα ετών και μην έχοντας καμία δυνατότητα να ξαναβρουν δουλειά, βρέθηκαν να ζουν στο δρόμο. Αλλά και οι εργάτες είδαν το ημερομίσθιο να κατρακυλάει και τη ζωή τους να χειροτερεύει δραματικά. Η ανεργία, ο αλκοολισμός και τα ναρκωτικά θέριζαν σε πόλεις όπως το Λίβερπουλ και το Σαουθάμπτον. Ήμουν δεκαεφτά χρονών. Το προσπέρασα.


Ήδη από το 1990, η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε παραδόσει τα ηνία της εξουσίας στον πιστό συνεχιστή της Τζον Μέιτζορ. Αλλά η συντηρητική πολιτική που η ίδια χάραξε ως πρωθυπουργός της χώρας, είχε πλέον αλλάξει άρδην ουχί μόνο τη Μεγάλη Βρετανία, αλλά τον κόσμο ολόκληρο (απλώς δεν το είχαμε πολυκαταλάβει ακόμα). Ο νεοφιλελευθερισμός ήταν το νέο δόγμα της παγκόσμιας οικονομίας και ζητούσε μετ'επιτάσεως τη συντριβή του κοινωνικού κράτους, την απελευθέρωση των αγορών, τη διάλυση των συνδικάτων, τη χαμηλή φορολογία του κεφαλαίου, τη διαμόρφωση ευέλικτων μορφών εργασίας και την ιδιωτικοποίηση ως πανάκεια για την ανάπτυξη και την καινοτομία. Και όλα αυτά χωρίς την παραμικρή ενοχή για το τεράστιο κοινωνικό κόστος, χωρίς την παραμικρή πρόνοια για τους ασθενέστερους, χωρίς τον παραμικρό ηθικό ενδοιασμό για τη συνεργασία με τους λογής λογής Πινοσέτ, τους ρώσους ολιγάρχες ή τους επαγγελματίες κερδοσκόπους όπως ο Σόρος. Επέτρεψέ μου να στο πω χοντρά: η νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων σχεδιάστηκε από ιδρυματικά ηλίθιους με παντελή έλλειψη ανθρωπισμού και ηθικής.

Είκοσι χρόνια αργότερα από εκείνη την πρώτη εικόνα μου στο Λονδίνο, η Γερμανία χτίζει στα θεμέλια που εγκαινίασε η κυρία Θάτσερ. Πιστή σε μία συνταγή που ευνοεί το κεφάλαιο και τους οικονομικούς δείκτες, αλλά αδιαφορεί για τους ανθρώπους και την κοινωνική ευημερία.

Προφανώς και δεν μπορεί να με συγκινήσει η απώλεια μίας καταστροφικής πολιτικού. Προφανώς και γνωρίζω καλά πως η παρτίδα είναι πια για όλους μας, χαμένη. Προφανώς και θεωρώ πως θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς, αν οι λοιπές (κεντροαριστερές) δυνάμεις της Ευρώπης επιδείκνυαν μεγαλύτερη σοβαρότητα στην άσκηση πολιτικής κι αν αποδεικνύονταν λιγότερο ανίκανες και διεφθαρμένες. Αν τολμούσαν να κάμουν τις ρήξεις, όταν έπρεπε, αντί να κοτέψουν απέναντι στο νεοφιλελεύθερο τέρας που εξέθρεψε η κυρία Θάτσερ και αμόλησε στις αγορές.



Πότε θα μπορούσαν να αντιδράσουν; Στο Μάαστριχτ, υιοθετώντας μία διαφορετική εκδοχή της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Στη Γένοβα και στο Σιάτλ, διεκδικώντας διαφορετική εκδοχή της παγκόσμιας οικονομίας. Η αδυναμία τους να πείσουν το ευρωπαϊκό ακροατήριο, μας οδήγησε στη φαιδρή κυρία Μέρκελ και στον ανιστόρητο κύριο Σόιμπλε οι οποίοι στα τέλη της δεκαετίας του 2000, όταν διαφάνηκε ότι η κρίση θα πλήξει σφόδρα, τις ευάλωτες οικονομίες του Νότου, αντί της στοιχειώδους οικονομικής λογικής που λέει ότι η ύφεση απαιτεί δημόσιες επενδύσεις και ανάπτυξη, συνταγογράφησαν το πικρό φάρμακο της περιοριστικής δημοσιονομικής "εξυγίανσης". Αλλά τα ληγμένα θατσερικά σιρόπια είναι γνωστό και καρατσεκαρισμένο ότι δεν ωφελούν. Και οι κοινωνικοί σπασμοί που πλέον είναι ορατοί στους ασθενείς, είναι ανησυχητικές ενδείξεις για όξυνση της νόσου.

Συγχώρεσέ με αναγνώστα που δεν θρηνώ για το θάνατο της Μάργκαρετ Θάτσερ. Έχω να κλάψω για τους ευρωπαϊκούς λαούς που αργοπεθαίνουν κάτω από τη σκιά της.

Σημείωση: τις τρεις φωτογραφίες, τις τράβηξα με μία αναλογική μηχανή τον Αύγουστο του 1993. Τις είχα σε ένα άλμπουμ που άνοιξα σήμερα, μετά από πολλά χρόνια, ειδικά για εσένα. 

33 σχόλια :

  1. πολύ ωραίες οι φωτογραφίες !
    πώς τα κατάφερε όμως όλα αυτά; ο λαός τι έκανε; ότι κάναμε κι εμείς φυσικά....εγώ δε θρηνώ για κανεναν! αλίμονο στους ζωντανούς!
    άντε ,να ζήσουμε ,να την ξεχάσουμε και τούτη!
    καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βρίσκουν και τα κάμουν. Αυτή είναι μία πρώτη απάντηση, Νάσια μου. Φοβούμαι ότι και οι λαοί (που αποδεδειγμένα εύκολα ποδηγετούνται) φέρουν πολύ μεγάλη ευθύνη για τη ρώτα που'χει πάρει το πλοίο.
      Την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα!

    Α και τα σέβη μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Α μπράβο βρε πτηνό..ζούμε στην εποχή που γίνονται ήρωες οι αδίστακτοι..χαίρομαι που δε θρηνείς για μια τέτοια...
    Ούτε εγώ τη θρηνώ..δεν προλαβαίνω..σκέφτομαι όσους αυτοκτονούν όσους μένουν χωρίς στέγη και θρηνώ για τα παιδιά...
    Ελπίζω μόνο αν υπάρχει Θεός όλοι αυτοί να δίνουν λογαριασμό σε αυτόν και να καίγονται στην κόλαση...μια και στην αληθινή τους ζωή υπηρέτησαν μόνο τους δείκτες,..κι αγάπησαν μόνο τη δύναμη...
    να που κι αυτοί όσο δυνατοί κι όσο πλούσιοι κι αν έγιναν στην πλάτη των λαών έρχεται η ώρα που φεύγουν..ας την ακολουθήσουν κι οι άλλοι να ξεμπερδεύουμε και θα τους κάνουμε ωραιότατο μνημόσυνο..σα μνημόνιο θα είναι..όλο περικοπές!!!
    Καλημέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Μνημόσυνο σα μνημόνιο": θεϊκή ατάκα! Η Θάτσερ υπήρξε η πιο αμφιλεγόμενη πολιτική προσωπικότητα της Ευρώπης στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και δεν είναι λίγοι αυτοί που δηλώνουν τη "χαρά" τους για την απώλειά της. Φοβούμαι ότι και η πορεία της Μέρκελ είναι αντίστοιχη...
      Πολλά φιλιά, Μαρία!

      Διαγραφή
  4. http://www.sport-fm.gr/article/mia-gunaika-pio-andras-ki-apo-andres/668244

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νηφάλιο άρθρο, αρκετά αντικειμενικό. Έτσι ήταν η μακαρίτισσα: σκληρή, αποφασιστική και εντελώς ξεροκέφαλη. Αλλά αν ο στόχος της πολιτικής είναι η ευημερία για τους πολλούς, εκ του αποτελέσματος θα την έλεγες αποτυχημένη.

      Ευχαριστώ για την παραπομπή.

      Διαγραφή
  5. Και μη χειρότερα Πιγκουίνε μου, που θα θρηνήσουμε για την Σιδηρά Κυρία. Εγώ μόνο έχω να πω ότι την παραδεχόμουνα που είχε τα κότσια (μεγαλύτερα απο πολλών ανδρών) και κατάφερε να κυβερνήσει δώδεκα χρόνια και να φέρει τα πάνω κάτω στην Ευρώπη. Βλέπω μόνο την γυναίκα στο πρόσωπό της και δεν μπορώ να μην την ζηλεύω σαν γυναίκα.
    καλημέρα και πολλά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ Μαρία μου, κι εγώ θα ήθελα να ιδώ περισσότερες γυναίκες σε θέσεις ευθύνης! Αλλά αν είναι έτσι το θηλυκό πρόσωπο της εξουσίας (σαν τη Θάτσερ και τη Μέρκελ), μάλλον θα πρέπει να αλλάξω γνώμη. Από μία γυναίκα θα περίμενα μεγαλύτερο ανθρωπισμό και έγνοια για κοινωνικές πρόνοιες. Αλλά πάλι, μάλλον σκέφτομαι στερεοτυπικά...

      Φιλιά και καλησπέρες!

      Διαγραφή
  6. Μετά από τα μαθήματα ιστορίας, ακολουθούν τα μαθήματα οικονομίας που κι αυτά έχουν άμεση σχέση με την ιστορία, γιατί τη διαμορφώνουν εν πολλοίς....ιδίως στις μέρες μας. Δεν αγαπώ τα οικονομικά αλλά σήμερα μου έδωσες να καταλάβω πολλά πράγματα. Την κυρία δεν την θρηνώ καθόλου....Κάτι είχα ακούσει για ελόγου της αλλά ξέρεις....εμάς τις γυναίκες μας συνεπαίρνει περισσότερο το γεγονός ότι μία του φύλου μας ανεβαίνει πολύ ψηλά και μετά δεν κριτικάρουμε καθόλου τα έργα της. Πολύ κακώς. Πάντως για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται αυτό που πάντα λεγόταν. Ότι οι περισσότερες από τις γυναίκες που κατακτούν υψηλές θέσεις σε οποιοδήποτε τομέα, μπορεί να γίνονται πιο σκληρές και απάνθρωπες κι από τους πιο αδίστακτους άνδρες....Και λυπάμαι αλλά και ντρέπομαι πολύ γι'αυτό. Αυτά... και καλημέρα...και φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως το λες ακριβώς! Αν θαυμάζει ο κόσμος κάτι στη Θάτσερ, είναι η (σχεδόν αντρική) πυγμή της και η αποφασιστικότητά της. Αλλά επιμένω να λέω ότι εγώ θα περίμενα άλλα χαρακτηριστικά από το θηλυκό πρόσωπο της εξουσίας: μεγαλύτερο ανθρωπισμό και κοινωνική ευαισθησία.

      Κι εγώ λυπάμαι. Και για τη Θάτσερ και για τη Μέρκελ και για τη Λαγκάρντ. Όλες τους αποδείχθηκαν ισάξιες με τους χειρότερους άνδρες πολιτικούς.

      Την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  7. Δεν την θρηνώ. Δεν δέχομαι ότι έδρασε τελικά ούτε για το καλό της χώρας της. Όμως ήταν ηγέτης. Όπως αναφέρθηκε και σε προηγούμενο σχόλιο (Μαρία) είχε... ούμπαλα... πολύ περισότερο από πολλούς άνδρες. Και τους ηγέτες, τους πολιτικούς με ούμπαλα, ο κόσμος ή τους λατρεύει ή τους μισεί. Δεν ειναι σαν τις σημερινές μετριότητες, τους "τίποτα" που κυβερνούν παντού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ως προς αυτό, συμφωνώ. Είχε μία πολύ συγκεκριμένη στάση απέναντι στα πράγματα και την υπηρετούσε με συνέπεια. Απλώς ήταν -κατά τη γνώμη μου- η εντελώς λάθος στάση. Που μας οδήγησε στις νεοφιλελύθερες υπερβολές της δεκαετίας του '90 και του 2000 και εντέλει με μαθηματική ακρίβεια, στην κρίση και την ύφεση.
      Οι "τίποτα" που κυβερνούν τώρα παντού, πατάνε απλώς πάνω στο δρόμο που χάραξε η Θάτσερ, ο Ρέηγαν και (αργότερα) ο Μπους.

      Την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  8. Παίρνω απουσία τις δύο πρώτες ώρες!!!

    Καλό μου πτηνό, εκείνη περίπου την εποχή είχα βρεθεί κι εγώ στο Λονδίνο, με ιδιαίτερα νωπές (κι αλησμόνητες, όπως αποδεικνύεται τόσα χρόνια μετά) τις εικόνες των κλοσάρ του Παρισιού, τους οποίους έβλεπα παντού, όχι μόνο στον κοντινό μου σταθμό Σαιν Λαζάρ και τα πέριξ αυτού...
    Στο Λονδίνο, λοιπόν, Νοέμβρη μήνα, άνθρωποι κάθε ηλικίας σε τριάδες-τετράδες, κρατούσαν κουτάκια στα χέρια, στο πλαίσιο συγκέντρωσης χρημάτων για τους άστεγους. Σοκαρίστηκα, ίσως γιατί βλακωδώς πίστευα ότι το πρόβλημα ήταν μικρότερης έκτασης από εκείνο, της γαλλικής πρωτεύουσας. "Ξεχνάς τον οδοστρωτήρα-Θάτσερ;", μου είπε φίλος. Πράγματι, εκείνη βρισκόταν μόλις δύο χρόνια εκτός εξουσίας, αλλά τα "έργα" της και τα αποτελέσματα αυτών είχαν μαρκάρει με σκληρό τρόπο τους πολίτες της χώρας της.
    "Οδοστρωτήρας", πραγματικά, όχι μόνο επειδή συνέθλιψε με την -και διχαστική- πολιτική της τον ίδιο της τον λαό, αλλά γιατί άνοιξε τον δρόμο για τον (νεο)φιλελευθερισμό στην Ευρώπη -το σκληρότερο κι αδυσώπητο πρόσωπο του οποίου, βιώνουμε τα τελευταία χρόνια.
    Για 'μένα, είναι τραγικό να "πίνουν νερό στ' όνομά του", όχι τόσο οι συνομήλικοι ομοϊδεάτες της θανούσης, ή οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου (το οποίο, κακά τα ψέματα, δεν έχει πατρίδα), αλλά "το νέο αίμα" οικονομολόγων και πολιτικών που, όπως φαίνεται, δεν διδάχτηκαν (από) την ιστορία.

    Διαβάζοντας, πάντως, σχετικά με τις πανηγυρικές εκδηλώσεις για τον θάνατό της... σκέφτομαι μήπως -τελικά- λειτουργήσουν ως αφύπνιση σε μερίδα "αποικοιμισμένων" και εφησυχασμένων...; (Ή πολλά ζητάω...;)

    Την καλημέρα μου και πολλά φιλιά, καλό μου πτηνό!
    ✽~✽~✽

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ιωάννα μου, ακριβώς την ίδια εικόνα είχαμε. Παρότι ήμουν μικρός, θυμάμαι την Αγγλία του Τζον Μέιτζορ στα δεκαεφτά μου και τη Γαλλία του Ζακ Σιράκ στα δεκαοχτώ μου. Άστεγοι, γκετοποιημένοι μετανάστες, ανισότητες και μία υπεροπτική πίστη στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Η εμμονή στους αριθμούς και η κοντόφθαλμη λογική των κερδών (που ελπίζουμε πως με έναν μαγικό τρόπο, διαχέονται ως όφελος σε όλη την οικονομία) οδήγησε στην κατάρρευση του κοινωνικού μοντέλου που με τόση προσπάθεια είχε χτίσει η Ευρώπη τις προηγούμενες δεκαετίες.

      Υπάρχουν πάντως και σήμερα αρκετοί (τους έβλεπα εψές στο BBC) που επιμένουν να μιλούν για το αναπτυξιακό θαύμα της κυρίας Θάτσερ. Έχουν δίκιο προς το σκέλος της ανάπτυξης. Αλλά εθελοτυφλούν σαν κάμουν πως δεν βλέπουν την κοινωνική απαξίωση των μαζών και την καταδίκη μεγάλων ομάδων πληθυσμού στην ανέχεια και τον οικονομικό μαρασμό.

      Τις καλησπέρες μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  9. Α να γεια σου που έλεγε και η γιαγιά μου!
    Συμφωνώ και επαυξάνω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαιρομαι που συμφωνούμε!
      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  10. Ελάχιστοι πολιτικοί ηγέτες αξίζουν πραγματικά τον θρήνο - ως ηγέτες -, όταν φεύγουν από την ζωή και η Θάτσερ σίγουρα δεν είναι μια απ' αυτούς.

    ΑΛΛΑ - δερ ιζ όλγουιζ α μπατ, όπως λένε οι φίλοι μας οι Άγγλοι - για να συμπληρώσω την πρότασή σου, με την οποία συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ: "η νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων σχεδιάστηκε από ιδρυματικά ηλίθιους με παντελή έλλειψη ανθρωπισμού και ηθικής" θα προσθέσω στο τέλος της "και με την ανοχή ή και την στήριξη φαινομενικά καλλιεργημένων, γιαλαντζί-ανθρωπιστών και ηθικολόγων".

    Και ειλικρινά δεν ξέρω ποιο από τα δύο είδη είναι το χειρότερο: ο ειλικρινής κακός ή ο ντεμέκ καλός ;

    Την καλημέρα μου, αγαπημένο μου πτηνό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω πως είναι εξίσου συνένοχοι εκείνοι που σιώπησαν και σιωπούν. Αλλά ευθύνη επίσης βαραίνει τους όσους απέτυχαν να προτείνουν έγκαιρα μία εναλλακτική και ρεαλιστική πολιτική πλατφόρμα (ναι, εδώ στρέφω τα βέλη μου κατά της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και της κωμικοτραγικά ασυντόνιστης Αριστεράς). Δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και τώρα κραυγάζουν με λαϊκισμούς και λεονταρισμούς! Η παρτίδα έχει χαθεί. Η μαγκιά είναι όχι να πετάξεις τα πούλια στο πάτωμα, αλλά να βρεις μία στρατηγική για να κερδίσεις την επόμενη.

      Πολλά πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  11. Καλαμιά στην κάμπο10 Απρ 2013, 3:00:00 μ.μ.

    Ξαναδιαβάζοντας λεπτομέρειες για τη ζωή της, τις επιλογές της και την πολιτική της, που τις είχα ξεχάσει εδώ και καιρό, νομίζω ότι η κόρη του μπακάλη που έγινε βαρόνη, πρέπει να μισούσε απίστευτα την ταπεινή καταγωγή της και την τάξη απ΄όπου προερχόταν για να την καταστρέψει με τόση λύσσα.

    Επειδή δε δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι ο αποθανών δεδικαίωται
    (γιατί θα δικαιωνόταν και ο Χίτλερ αν αυτό ήταν σωστό) αν ήμουν στην Αγγλία όχι μόνο δεν θα θρηνούσα αλλά θα πήγαινα σε όλα τα πάρτυ και τις εκδηλώσεις που διοργάνωσαν οι συμπατριώτες της για να γιορτάσουν το ότι την ξεφορτώθηκαν.
    Την περιμένει και ο Ρήγκαν -άλλο αστέρι της πολιτικής και του νεοφιλελευρισμού- που την λάτρευε και την θαύμαζε απεριόριστα.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μμμμμμ, ο Ρέηγκαν! Άλλο αστέρι της διεθνούς πολιτικής σκηνής! Γελοία περίπτωση!
      Αμφότεροι παρέδωσαν τα κλειδιά της παγκόσμιας εξουσίας στο κεφάλαιο. Και μάλιστα, στην πιο απάνθρωπη και καταστροφική εκδοχή του.

      Αχ Καλαμιά μου! Το ερώτημα είναι τώρα τι κάμουμε!
      Φιλιά και καλησπέρες!

      Διαγραφή
  12. Διάβασα διάφορα για την Θάτσερ με αφορμή τον θάνατο της. Την πολιτική της δεν είμαι επαρκώς ενημερωμένη και καταρτισμένη για να την κρίνω. Σίγουρα όμως υπήρξε πολύ σημαντική προσωπικότητα. Εκείνο που δεν πρέπει να ξεχνάμε κρίνοντας την νομίζω είναι ότι εκλέχθηκε και μάλιστα περισσότερες από μία φορές. Άρα μαζί με εκείνη και τον θατσερισμό κρίνουμε και την μεγάλη μερίδα των πολιτών που την επέλεξε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακόμη και αυτές οι επανεκλογές της, έχουν κριθεί και αξιολογηθεί αρνητικά από τους επικριτές της. Για παράδειγμα, πολλοί θεωρούν πως η νίκη της το 1983 οφείλεται αποκλειστικά στη μοχθηρή και πολιτικά εύστροφη απόφασή της να κηρύξει τον πόλεμο στα Φόκλαντς. Ενώ έως τον προηγούμενο χρόνο είχε καταβαραθρωθεί η δημοτικότητά της και μάλλον θα έχανε τις εκλογές, με το που κήρυξε τον πόλεμο και έπαιξε το χαρτί του πατριωτισμού, πολλοί άγγλοι συσπειρώθηκαν μαζί της, χαρίζοντάς της την εκλογική νίκη. Και βεβαίως αμέσως μετά, τα πήρε όλα αμπάριζα!

      Φιλιά και καλησπέρες, Ina!

      Διαγραφή
  13. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Αυτό το κείμενο θέλω να το μεταφράσω σε όλες τις γλώσσες και να το κολλήσω στη μούρη όποιου συνομιλώ. Μπράβο σου ρε πτηνό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χα χα χα χα! Χαίρομαι που συμφωνείς, καλή μου Astero!
      Αρχίζω τις μεταφράσεις... :)

      Διαγραφή
  15. Δε μου κανει εντυπωση οτι μετα 20 χρονια διατηρειται ασβεστο το μισος εναντιον μιας διχαστικης και πιθανα καταστροφικης πρωθυπουργου!Τοση χαρα ομως πια, για το θανατο μιας γηραιας κυριας με Αλτζχαιμερ,που εχει παψει προ πολλου να ασκει εξουσια και να ασκει επιρροη;Αυτα επρεπε να εχουν γινει οταν παρεδωσε τα σκηπτρα!Με τί διαφορα φασεως στις συναισθηματικες εκρηξεις,λειτουργουν καποιοι!!Εδω ας πουμε, δεν ειδα στον εκαστοτε θανατο των χουντικων δικτατορων να γινεται τιποτε ..αντε καποιο αφιερωμα!! Για να μη μιλησω για τον θανατο μετεπειτα αμφιλεγομενων πολιτικων ηγετων!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, όλα κι όλα: στις κηδείες των χουντικών είχαμε μεγάλες εκδηλώσεις! Μνήμης και συμπαράστασης! Από τα γνωστά παιδιά με τις μαύρες μπλούζες. Αχ, κατάντια...
      Δεν είναι η γηραιά κυρία με το αλτζχάιμερ ο στόχος της κριτικής, Afra μου. Είναι όλα όσα εκφράζει. Για τη γηραιά κυρία να συμπονέσω (σε ανθρώπινο επίπεδο). Αλλά να συγχωρέσω την κοντόφθαλμη και ανήθικη πολιτική της, ποτέ!

      Τα φιλιά και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  16. Γεννημένος το (πολύ πρόσφατο για μερικούς) 1992 ξέρω ελάχιστα πράγματα για εκείνα τα χρόνια. Προσπαθώ να συνθέσω μια γενικότερη εικόνα, όσο γίνεται πιο αντικειμενική, αλλά τα συμπεράσματά μου μέχρι τώρα δεν θα έλεγα πως κολακεύουν τη σχωρεμένη.

    Και με επιβεβαιώνεις στο ότι ποιότητα της φωτογραφίας δεν είναι ο αριθμός των pixels της. Και οι αναλογικές μηχανές ωραιότατες ήταν και μια χαρά φωτογραφίες έβγαζαν. Άσε που είναι πλέον vintage θησαυρός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Για τη σημερινή κατάσταση δεν φταίει αποκλειστικά η Θάτσερ πτηνό μου. Ναι όντως εισήγαγε τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό, αλλά η Μέρκελ και οι λοιποί συνεργάτες της τον πήραν, τον προήγαγαν και τον μετέτρεψαν σε αυτό το τερατούργημα που καταβροχθίζει τους λαούς του Νότου. Σε ρωτάω όμως: θα το έκαναν αυτό αν είχαν απέναντί τους ηγέτες πραγματικούς, αρχηγους κρατών με balls και όχι πιστά σκυλάκια και φερέφωνα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Αδιάφορο έως ανακουφιστικό, το φευγιό τέτοιων υποκειμένων...
    Μπράβο σου όμως για την ψύχραιμη καταγραφή σου και τις εξαιρετικές (ως συνήθως) φωτογραφίες σου.
    Τα σέβη μου πτηνό πολυταξιδεμένο και πολύξευρο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Η καταστροφή που έκανε η Θάτσερ στην Αγγλία θα φανεί όταν σκάσει η φούσκα του city που κρατάει την οικονομία του νησιού. Κατηγορούν εμάς για τη διάλυση της παραγωγικής βάσης αλλά αυτοί πια δεν έχουν τίποτα, μόνο περιφερόμενο χρήμα. Καλά καρμπόν οι ζωές μας, κι εγώ πρώτο ταξίδι στο Λονδίνο στα 16-17 το 1991.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts