Πέμπτη, 4 Απριλίου 2013

Νινότσκα


Το βαγόνι του μετρό ήταν σχεδόν άδειο. Καναδυό νεαροί μπαινοβγήκαν μονάχα -κατάξανθοι, αψηλοί, με τ'ακουστικά στ'αυτιά και την προσοχή τους αφιερωμένη στο άι-φον. Θαυμάσια η τεχνολογία, δεν λέγω -κι εγώ την απολαμβάνω! Αλλά αντίς να κοιταζόμαστε πλέον στα μάτια, κοιτάζόμαστε στα φέιζμπουκς. Θε-μου, μεγαλώνω.



Βγήκα στη στάση Skogskyrkogarden, δίπλα ακριβώς στο ομώνυμο κοιμητήριο. Μπήκα από τη μεγάλη μνημειώδη πόρτα. Διάβασα στην πινακίδα ότι το μέρος έχει χαρακτηρισθεί μνημείο της UNESCO. Κοίταξα για κάναν χάρτη, αλλά εις μάτειν. Ήταν πρωί, οκτώ η ώρα. Κι είχα βρεθεί κατάμονος μέσα σε μία λευκή απλωσιά με δάση και ταφόπλακες. Απολαυστική η ησυχία, αλλά συνάμα ανησυχητική. "Δεν θα την βρω με τίποτα, σ'αυτές τις αχανείς εκτάσεις!".



Ακολούθησα έναν ασφαλτοστρωμένο δρόμο, πέρασα μία εκκλησιά, κάμποσα δέντρα και το αποτεφρωτήριο. Σκέφθηκα ότι κάτι τόσο απλό και πολιτισμένο όσο η καύση νεκρών, στην Ελλάδα εξακολουθεί να είναι ταμπού! Ποτέ δεν θα μπορέσουμε να υπερβούμε τις πιο αναχρονιστικές θρησκοληψίες μας.



Άρχισα να κοιτάζω τις ταφόπλακες. Ήταν δεκάδες. Εκατοντάδες. Xιλιάδες. Διάσπαρτες σε πλαγιές και απλωσιές. Ανάμεσα σε ψηλόλιγνα πεύκα. Διάβαζα ονόματα και ηλικίες.



Βαθιά μέσα στο πευκοδάσος, βρήκα το κέντρο υποδοχής των επισκεπτών. Το δρομάκι που οδηγούσε στην είσοδό του είχε παγώσει και κρυσταλλιάσει. Με κοφτά και φοβισμένα βήματα, ισορρόπησα απάνου στον πάγο, πιάστηκα και από ένα τοιχάκι και προσέγγισα την πόρτα.



Κλειδωμένη. Έκανα βήματα προς τα πίσω κι αν δεν είχα πιαστεί τελευταία στιγμή από ένα δοκάρι, θα είχα φάει μία ωραιότατη σουλατσαριστή κωλοτούμπα.

Συνέχισα να ψάχνω για κάμποση ώρα. Αλλά ήταν σα να ψάχνει κανείς ψύλλο στ'άχυρα. Άρχισα να επιστρέφω -αν και για να είμαι ειλικρινής είχα χάσει πια τον προσανατολισμό μου και δεν ήξευρα προς τα πού βρισκόταν η έξοδος.



Στάθηκα σε ένα σταυροδρόμι με κάποια απόγνωση. Είχα έρθει τόσο δρόμο να τη δω και δεν θα τα κατάφερνα! Από μακριά είδα να έρχονται προς το μέρος μου δύο περιπατητές. Ένα ζευγάρι σουηδών. Εκείνος ασπρομάλλης, γύρω στα εξηνταπέντε, με ένα αρκετά μοντέρνο και καλόγουστο μπουφάν. Εκείνη, καλοβαλμένη, με ζεστό σκούφο, μωβ μάλλινα γάντια και μπαστούνια του σκι για να τη βοηθούν να περπατάει. Κούτσαινε αρκετά -φαντάζομαι ότι στον κρύο και υγρό αυτό καιρό με τον παγωμένο αέρα της Βαλτικής να τρυπώνει από το αρχιπέλαγος, τα ρευματικά και οι παθήσεις των οστών θερίζουνε τους μεγαλύτερους σε ηλικία.



"Γκουντ μόρνινγκ!" είπα χαμογελώντας. "Γκουντ μόρνινγκ!", μου ανταπέδωσαν κάπως ξαφνιασμένα. Τους εξήγησα τι ακριβώς γύρευα και τους ρώτηξα μήπως τυχόν ήξευραν προς τα που να ψάξω. Κοιτάχτηκαν σκεπτικοί, κοίταξαν και τριγύρω, αντάλλαξαν γνώμες και εντέλει εκείνος αποφάνθηκε "Άι θινκ άι νόου! Ιτς δις γουέι"! Κι άρχισαν να περπατούν, γνέφοντάς μου να τους ακολουθήσω. 



Προσπάθησα να τους σταματήσω! Δεν ήθελα μη-χειρότερα να τους βγάλω από το δρόμο τους ή από τον περίπατό τους! Η κυρία μου χαμογέλασε, καθησυχάζοντάς με "Ιτς οκέι! Γουι γουιλ φάιντ ιτ τουγκέδερ!"



Ανεβοκατεβήκαμε μερικούς λόφους, τα πόδια μας βυθίζονταν μέσα στο παχύ χιόνι. Μήτε ήξευρα τι πάταγα -βράχια; βλάστηση; τάφους;- πολλές φορές αισθανόμουν ότι δεν έχει τίποτα από κάτου, μόνο χιόνι. Πολλά βήματα μπροστά εκείνος -με μεγάλες και σίγουρες δρασκελιές σκαρφάλωνε σε ανηφορικούς λόφους, κοιτούσε τις ταφόπλακες και ύστερα κατηφόριζε για να ανέβει παραπέρα. Εγώ με την κυρία αρκετά πιο πίσω. Για την ακρίβεια, εκείνη μπροστά μου κι εγώ ξοπίσω να πασχίζω με κόπο να την ακολουθήσω. Δεν έχω ξαναδεί άνθρωπο με πρόβλημα στο πόδι να βαδίζει τόσο γρήγορα και μάλιστα στο χιόνι. Εμ, πώς να το κάμουμε; -συνηθισμένοι εκείνοι σε ετούτες τις συνθήκες, άμαθος εγώ.



"Γουέρ αρ γιου φρομ;" με ρώτηξε η κυρία, καθώς σκαρφαλώναμε βυθισμένοι μέσα στο λευκό. "Γκρις" της απήντησα. "Όου, νάις γουέδερ!" μου είπε και αμέσως άρχισε να μου αραδιάζει γκρικ άιλαντς που είχε επισκεφθεί. "Νάις γουέδερ, μπαντ ικόνομι" της είπα και συνέχισα "δε όποζιτ οφ Σουίντεν!". Έβαλε τα γέλια! 



Ακούσαμε εκείνον να μας φωνάζει. "Θε-μου, τη βρήκε!" Με γρήγορες δρασκελιές, κατευθύνθηκα προς την κορυφή του μικρού λόφου που μου επιδείκνυε. Διασταυρωθήκαμε καθώς εκείνος κατηφόριζε φορτσάτος! "Ιτς όβερ δέαρ, σερ!" μου είπε χαρούμενος! Τον ευχαρίστησα, κι αυτόν και τη γυναίκα του και συνέχισα μόνος μου προσεγγίζοντας την ταφόπλακα.



Μία απλή μπορντώ ταφόπλακα.



Γκρέτα Γκάρμπο. Τίποτε άλλο. Ήταν εντυπωσιακό πως παρά το απίθανο χιόνι και το πρωινό της ώρας, κάποιος είχε έλθει πριν από εμένα και άφησε αναμένο ένα κεράκι.



Προσπάθησα να θυμηθώ σκηνές από τις ταινίες της -πάνε χρόνια που τις είδα: Άννα Καρένινα, Η Κυρία με τις Καμέλιες, Άννα Κρίστι και Νινότσκα. Δεν γύρισε άλλωστε και πολλές. Το 1941 και σε ηλικία 35 ετών, απεφάσισε να αποσυρθεί. Λίγα χρόνια αργότερα αγόρασε ένα μεγάλο σπίτι στο Μανχάταν, όπου έζησε απομονωμένη μέχρι το τέλος της ζωής της το 1990, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Οι στάχτες της μετά από πολύχρονη δικαστική διαμάχη, έφθασαν εντέλει εδώ στη Στοκχόλμη, την ιδιαίτερη πατρίδα της, το 1999.



Κοίταξα για μία τελευταία φορά το όνομά της, που ήταν χαραγμένο με απλά ολίγον καλλιγραφικά γράμματα. Θυμήθηκα μία από τις πιο γνωστές της ατάκες. Από το Γκραντ Οτέλ. "Άι γουόντ του μπι αλόουν".

"Ας σεβαστώ κι εγώ την επιθυμία της" σκέφτηκα. Αρκετά την είχα ενοχλήσει. Όσο μπορούσα πιο αθόρυβα απομακρύνθηκα και άρχισα να κατηφορίζω το λόφο.

45 σχόλια :

  1. πολύ ωραίο νεκροταφείο!( έλα Βαγγελίστρα μου πρωινιάτικα).Εμείς ,βέβαια ,μετά του συζύγου ,αγοράσαμε ωραιότατο κομμάτι στη νεα πτέρυγα του χωριού μας ,να αγναντεύουμε θάλασσα! Φυσικά του πρότεινα να αποδημήσει πρώτος για να μου πει αν είναι βολική η θέση ,διαφορετικά ,επειδή εγω εχω σκοπό ν'αργησω ,θα προτιμήσω την καύση ,που ελπίζω να είναι δεδομένο εως τότε στην Ελλάδα....
    εχω διαβασει τη βιογραφία της Γκρέτας! Τι έζησε κι αυτή!
    Ζωή σε εμάς , να ζήσουμε να τη θυμόμαστε! Να ζησουμε ακόμη περισσότερο ,για να έχουμε χρόνο να γυρίσουμε και σε άλλα νεκροταφεία (φτου φτου φτου)να δούμε όλους τους σελέμπριτις.....
    Αμήν!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. και πολύ οικονομικό το μνημείο στα ξένα! εμείς που ξεπροβοδίσαμε τον πεθερό μου (Θεός σχωρέστον!) μόνο το μνήμα πριν 4 χρόνια ,κόστισε 5000 ευρώ!είχε κάνει το κουμάντο του για αυτήν την ξεχωριστή στιγμή! με τα μαρμαρά του ,τα κηροπήγιά του ,τα σκαλιστά χρυσά γράμματά του ,τις φωτό του!έλα στο νεκροταφείο μας ,να δεις για πότε τον βρίσκεις! στο πιτς φυτίλι ,όχι όπως στο εξωτερικό που πρέπει να πιάσεις το τζόκερ για να βρεις τη Γκρέτα! Αμ πώς!

      Διαγραφή
    2. Είναι υπέροχο το μέρος. Ησυχία, απλότητα, αξιοπρέπεια. Δίχως υπερβολές και μνημειώδεις τάφους και καντήλια και θυμιατά και φωτογραφίες. Εδώ στην Ελλάδα, ακόμα και στα μετά θάνατον, θέλουμε την υπερπαραγωγή και την επίδειξη! Κι εγώ ελπίζω ώσπου να αποδημήσω, να'ναι εφικτή στην Ελλάδα η καύση, αν και με τους ρυθμούς που ετούτο το κράτος "εκσυγχρονίζεται", δεν είμαι και πολύ οπτιμίστικ (δηλαδής χελόου, για το θάνατό μου μιλάμε, δεν μπορώ και να είμαι οπτιμίστικ!).

      Η Γκρέτα πάντως βρίσκεται απάνου σε ένα ήσυχο λοφάκι, κάτω από τα πεύκα -νομίζω ικανοποιημένη από την ηρεμία και τη γαλήνη του μέρους. Θάλασσα δεν βλέπει, επομένως ως προς αυτό, θα είσαι κάποια στιγμή (χτύπα ξύλο) τυχερότερη...

      Καλημέρες!

      Διαγραφή
  2. Διάβασα εδώ και ώρα το φωτοκείμενο (δεν ξέρω πώς να χαρακτηρίσω τις αναρτήσεις σου, πραγματικά...) κι έπεσα σε βαθιά περισυλλογή. Έρχομαι τώρα και βλέπω πως έχεις γράψει περίπου ό,τι ήθελα!...

    Λοιπόν, η πρώτη μου σκέψη ήταν πως το χιόνι ταιριάζει στο θάνατο. Όποτε χιονίζει εδώ, στα ορεινά της Αττικής, το καταλαβαίνω αμέσως, πριν καν κοιτάξω από το παράθυρο. Έχει αφάνταστη ησυχία την ώρα που πέφτει το χιόνι...

    (Το μάρμαρο μού φέρνει πάντα στο μυαλό μαυσωλεία... Το βρίσκω πιο ψυχρό απ' το χιόνι.)

    Η δεύτερη σκέψη μου ήταν πως η απεραντοσύνη ταιριάζει στην αιωνιότητα, σ' αυτό το "μη αναστρέψιμο" του θανάτου. Κάτι που στα εν Ελλάδι κοιμητήρια δεν το συναντάς. Συνωστισμένοι οι νεκροί, μοιάζουν να μην μπορούν να βρουν ησυχία ούτε εκείνη την ώρα που είναι "συνεχώς" (σαν την παλιά διαφήμιση της Longines).

    Εν συνεχεία... Πιγκουίνε μου, την αμαρτία μου θα στη γράψω! Στην "υπερπαραγωγή" πήγε το μυαλό μου! Σε αγάλματα που στήνονται πάνω σε μεγαλειώδη μνήματα, σε οικογενειακούς - σπίτια, με βαριές, μαντεμένιες πόρτες, στην αποθέωση της ανατριχίλας, να βλέπεις αραδιασμένα παιχνίδια σε παιδικούς τάφους...

    Η καύση είναι οικογενειακή μας επιθυμία.
    Έγραψα τις προάλλες στον "Άσωτο" πως τα "εθιμοτυπικά" (βάζω μέσα και το θέμα της ταφής) έχουν να κάνουν μόνο με το θεαθήναι [..]και για να κινείται η σχετική "βιομηχανία του θανάτου", από παπάδες κι εκκλησίες, μέχρι, π.χ., το μαγαζί που πουλά τ' ασημένια κουφετάκια για το κόλλυβα[..]
    Αν δεν είναι "ασέβεια" εκείνη η τραγική διαδικασία της εκταφής... τότε τι;

    Τέλος... μου έκανε εντύπωση που επέλεξες την "Νινότσκα" για τον τίτλο σου. Σα ν' αφήνεις την υπόνοια ενός απρόσμενου άνθους, μέσα στο χιόνι... σαν το χαμόγελο της "παγερής" Νινότσκα που βρήκε την αγάπη.

    Με συγχωρείς για την πολυλογία!...
    Να είσαι καλά και πολλά φιλιά!
    ✽~✽~✽

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Το χιόνι ταιριάζει στο θάνατο." Πολύ εύστοχη σκέψη. Καλύπτει τα πάντα, εξαφανίζει ό,τι υπήρξε, είναι κρύο, ίδιο παντού και για όλους. Και καταπίνει τα χρώματα, τις μορφές και τους θορύβους.

      Τα ελληνικά κοιμητήρια, καμία σχέση. Η βιομηχανία του θανάτου καλά κρατεί και σαμποτάρει (με την υποστήριξη της Εκκλησίας φυσικά) την όποια προσπάθεια για εξεύρεση εναλλακτικών λύσεων. Κι έτσι όλοι είμαστε καταδικασμένοι να υποστούμε και αυτόν τον κακόγουστο εξευτελισμό μετά θάνατον. Που -δεν μπορώ να μιλήσω γενικά, αλλά μόνο για εμέ- την προσωπική μου αισθητική την προσβάλει.

      Ευχαριστώ πολύ για το -όπως πάντα- εύστοχο σχόλιο.

      Πολύ μεγάλη και γελαστή καλημέρα!

      Διαγραφή
    2. Είναι πολλά τα συμφέροντα καλή μου Ιωάννα...
      Θα πάρει πολλά χρόνια να γίνει το όνειρό μου πραγματικότητα...
      Θέλω να αφεθώ στο απέραντο γαλάζιο, μπορώ??
      Με βαπτίζουν χωρίς να με ρωτήσουν...
      Τουλάχιστον στα τελευταία μου μπορώ να ερωτηθώ???
      Το αστείο της υπόθεσης: Η μαμά μου έβαλε τα κλάμματα όταν της είπα την επιθυμία μου όπως και όταν της δήλωσα γύρω στα 20 ότι έγινα δωρητής οργάνων...
      Εχω χάσει κάτι???!!!!

      Καλό απόγευμα πίνγκου μου! :)

      Διαγραφή
  3. Eιλικρινα δεν έχω τι να πω, απολύτως τίποτα, μόνο κοιτάω και ξανακοιτάω τις εικόνες σου και την φωτογραφία της Γκάρμπο.
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εμένα μού αρέσουν αυτές οι φωτογραφίες, Έλενα. Ήταν τόσο ωραίο και γαλήνιο αυτό το μέρος που την ώρα που τις έβγαζα, αναρωτιόμουν αν θα μπορούσε να αποτυπωθεί στο φακό -αλλά εντέλει κάτι πέτυχα!

      Πολύ καλημέρα σου!

      Διαγραφή
  4. Όμορφες βόλτες σου εύχομαι.
    Κeep Walking Πιγκουϊνε!
    Και ναι, κάποιοι άνθρωποι, δεν "πεθαίνουν" ποτέ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν φτάνει που είναι σουρτούκικο το πτηνό, σας τρέχει κι εσάς μέσα στα χιόνια!
      Καλημέρες και φιλιά!

      Διαγραφή
  5. Τι πράγμα κι αυτό, κι εμείς με τον καλό μου στα ταξίδια μας εκτός Ελλάδας την κάνουμε την επίσκεψη μας στα νεκροταφεία! Όχι όλες τις μέρες, μην τρελαίνεσαι, ένα από τα πρωινά μας όμως το αφιερώνουμε για αυτό τον σκοπό... Ξέρεις τι; Πιστεύω πως τα νεκροταφεία είναι δείγμα του πολιτισμού μιας χώρας. Αν ο λαός είναι σεμνός, αν του αρέσει η επίδειξη, αν οι οικογενειακοί δεσμοί είναι έντονοι, πώς μεταμορφώνονται τα ήθη καθώς περνούν τα χρόνια, κτλ. Στο Βερολίνο για παράδειγμα, στο ίδιο νεκροταφείο έχεις ταυτόχρονα εικόνα της ανατολής και της δύσης, πώς ο πόλεμος χώρισε οικογένειες και πώς η μεταπολεμική περίοδος διαμόρφωσε ήθη, καταπληκτικό!
    Παραμίλησα μου φαίνεται...

    Καλή σου μέρα :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ τα επισκέπτομαι πάντα. Κάποιοι μπορεί να το βρίσκουν μακάβριο, αλλά εγώ χρησιμοποιώ τα επιχειρήματα που τόσο, μα τόσο εύστοχα διατύπωσες: τα νεκροταφεία είναι δείγμα του πολιτισμού μίας χώρας. Έχω πάει σε πάρα πολλά, σε διάφορες χώρες -ίσως κάμω μερικές αναρτήσεις ακόμα επ'αυτού, αν και φοβούμαι ότι λίγους θα ενδιαφέρουν...

      Και όχι, δεν παραμίλησες καθόλου. Κι άλλα να μου λες!

      Καλημέρα!

      Διαγραφή
  6. Τι παράξενα όμορφη ανάρτηση. Πάντα πίστευα ότι τα νεκροταφεία είναι για τους ζωντανούς. Όπως και όλα τα τελετουργικά μετά θάνατον. Και μου φαίνεται τόσο περίεργο που κάποιοι αφήνουν οδηγίες για το που θέλουν να ταφούν ή πως θέλουν να είναι ο τάφος. Τόσο μάταιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντελώς μάταιο. Αλλά φαίνεται ότι για κάποιους, το άγχος του θανάτου εκδηλώνεται και με αυτή την αγωνία τους για τις τελετουργίες και τους τάφους. Είναι το πιο δύσκολο από όλα τα θέματα, ο θάνατος. Αλλά ειλικρινά πρωινιάτικα, δεν ήθελα να σας καταθλίψω -ελπίζω να μην μου κακιώσετε!

      Διαγραφή
  7. Μελαγχόλησα και φιλοσόφησα πρωί πρωί.....
    Με έκανες να ανασύρω από την ψυχή και το μυαλό μου την απέραντη θλίψη, το φόβο και το θυμό που έχω για τον θάνατο...
    Εύχομαι και για μένα όταν έλθει η ώρα (όσο ξύλο και να χτυπήσω είναι αναπόφευκτο) να έχω το δικαίωμα να γίνω φλαμπέ.
    Η Γκάρμπο μύθος αξεπέραστος...καταλαβαίνω την επιθυμία σου να την "επισκεφθείς".
    Αλλά βρε πτηνούλι μου...γύρνα στα δικά μας...παράτα τους πάγους....εδώ ζουζουνίζει η Άνοιξη...και γράψε μας κάτι από κείνα που ξεκαρδιζόμαστε.
    Καλημέρα και πολλά φιλιά.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μη μου ανησυχείς και θα γυρίσω σύντομα στα δικά μας! Αλλά για να αντέχω τα εδώ, επέτρεπέ μου συχνά πυκνά να σε βολτάρω και στα εκεί! Μύρισε όντως άνοιξη! Μου ζουζούνισε κι εμένα!!

      Πολλά πολλά ανοιξιάτικα φιλιά!

      Διαγραφή
  8. Tελικα οταν θες να βρεις την απολυτη ησυχια πας σε ενα νεκροταφειο!Οσο και μακαβριο να ακουγεται ειναι γεγονος!
    Ομορφες εικονες αν και σε πιανει μια μελαγχολια.
    Καλη μερα να εχεις πιγκουινε

    υγ καλα δεν μπορουσε τετοιο πτηνο σαν εσενα να περπατησει στο χιονι?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσε γάτε, η φύση ως προς αυτό μάς έχει αδικήσει εμάς τους πιγκουίνους και περπατάμε σαν συγκαμένοι!
      Απο την άλλη βέβαια, μας έχει χαρίσει χάρη, γλύκα, τσαχπνικιά!

      Φιλιά από τους πάγους του Βορρά!

      Διαγραφή
  9. Χαρά στο κουράγιο σου πτηνό μου!
    Πρωί πρωί μέσα στο κρύο και το χιόνι να τρέχεις στα κοιμητήρια....
    Για τη Γκρέτα Γκάρμπο.....
    Να ήταν κάποια γνωστή σου........
    Τι να πω...
    Να είσαι καλά.
    Ωραίες φωτογραφίες όπως πάντα!
    Φιλάκια:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πτηνό δεν καταλαβαίνει από κρύα και αντιξοότητες! Άσε που είμαι εκ πεποιθήσεως πρωινός τύπος -από τις έξι το πρωί, στο πόδι! Δεν ήταν ζούπερ οι φωτό; Πολύ μου αρέσουν κι εμένα!

      Φιλιά και καλησπέρες!

      Διαγραφή
  10. Πτηνό μου καλό....υπέροχη ανάρτηση..υ π ε ρ ο χ η ........

    Δεν θέλω να ταφώ... ναι στην καύση και μετά την τέφρα μου στη θάλασσα...να νιώθω ελεύθερη ακόμη και ΄τοτε...και να μην είναι κανείς "υποχρεωμένος" να έρχεται να με "βλέπει" .... ας με βλέπει όποιος θέλει στη σκέψη του!

    Είναι υπέροχο όμως να ¨κοιμάσαι" σε ένα τόσο ήσυχο μέρος... Όμορφος ο χειμώνας...αλλά το φαντάζομαι και άνοιξη θα είναι καταπράσινο με πουλιά να τιτιβίζουν...ένας παράδεισος...
    Είναι όμορφο να είσαι στον παράδεισο ακόμη και ας μην το αξίζεις...

    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το μέρος είναι υπέροχο την άνοιξη και παραδεισένιο το καλοκαίρι! Στη Σκανδιναβία, τη φύση τη βλέπεις, την απολαμβάνεις και τη ζεις μέσα στην καθημερινότητά σου -ακόμα και μέσα στις πόλεις! Αυτό είναι στα σίγουρα κομμάτι της ποιότητας ζωής τους. Εντέλει όμως είναι και κομμάτι της ποιότητας θανάτου τους!

      Χαίρομαι που σου άρεσε η ανάρτηση.

      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  11. Εψαχνα και γω μια βροχερη γκριζα μερα στο Μονπαρνας να βρω το ταφο του Σαρτρ και της Μποβουαρ,κι επεσα πανω στου Ιονεσκο,του Μωπασαν και του δικου μας Κοραη!!
    Στης Γκαρμπο ομως,σ αυτες τις καιρικες συνθηκες..δε νομιζω!!Τι καλα ομως που πηγες εσυ και μας τον δειχνεις, γιατι πραγματικα λιτη μπορντω ταφοπλακα που να αναδεικνυεται τοσο συγκλονιστικα μεσα στη λευκοτητα του χιονιου δε νομιζω να ειχα ποτε την ευκαιρια να θαυμασω!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπό μίαν έννοια, άνθρωποι με τη σκέψη ή την καλλιτεχνική δημιουργία των οποίων, έχουμε επικοινωνήσει, είναι δικοί μας άνθρωποι! Και έχει πάντα ενδιαφέρον να τους αναζητάει κανείς στην τελευταία τους κατοικία -έστω και ως απλή αναφορά πάνω σε μία ταφόπλακα...

      Πολύ ενδιαφέρουσα πρέπει να ήταν εκείνη η βόλτα σου στα Παρίσια...

      Διαγραφή
  12. Ααααχχχ όταν είδα τις φωτό τις πρώτες ανατρίχιασα..ήταν και αυτό το χιόνι.. απαπαπα.. όμορφες φωτό δεν λέω, έχουν την ομορφιά τους, αλλά μου σηκώθηκε η τρίχα πρωινιάτικα!

    Όταν όμως είδα τον τελικό σου προορισμό έμεινα με ανοιχτό στόμα.. δεν ξέρω αν ακουστεί κάπως, αλλά όμορφη ταφόπλακα..τι όμορφα καλλιγραφικά γράμματα..απλά, λιτά.. και φαντάζομαι εκεί που βρίσκεται η επιθυμία της έχει γίνει πραγματικότητα.. to be alone.

    Συγκινήθηκα.. πφφφ

    Καλημέρα!! Φιλούρες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το βασικό θέμα της ανάρτησης δεν είναι το νεκροταφείο, μήτε το χιόνι, μήτε η Γκάρμπο. Σωστά το εντόπισες: το βασικό θέμα της ανάρτησης είναι η φράση "άι γουντ του μπι αλόουν". Που είναι μία δήλωση βαριά και δύσκολη.

      Κάποια χρόνια αργότερα, όταν ρωτήσανε τη Γκάρμπο επ'αυτού, είπε ότι η πραγματική της δήλωση δεν ήταν "i want to be alone" αλλά "i want to be let alone". Κοινώς "για δε μ'αφήνετε ήσυχο, άστε με ήσυχο, όλοι, θέλω να ζήσω ελεύθερος, δίχως ταυτότητα πια!"

      Διαγραφή
  13. Α πα πα πα πα (έκανε η πάπια - χαχαχααα) !!! Δεν μ' αρέσουν ΚΑΘΟΛΟΥ μα ΚΑΘΟΛΟΥ τα νεκροταφεία !!! Τα βρίσκω εντελώς γιούσλες (για μένα πάντα μιλάω, ΟΚ ;) και αυτά και όλα τα παραφερνάλια με τις κηδείες/μνημόσυνα/καφέδες/κουλουράκια/τυρόπιτες/κουτσομπολιά/είδες-τι-φοράει-η-χήρα και δεν συμμαζεύεται.

    Εγώ όταν πεθάνω, έχω πει πως θέλω να δωριστεί ό,τι όργανο μπορεί να δωριστεί και το υπόλοιπο πτώμα μου να το πάρει το τοπικό πανεπιστημιακό νοσοκομείο να κάνουν πρακτική οι φοιτητές ! Ούτε κηδείες, ούτε καύσεις (δεν είναι λίγο ενβαϊρομένταλλυ άνφρέντλι οι καύσεις ;) ούτε τίποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι κηδείες και τα λοιπά παραφερνάλια είναι όντως γιουσλες. Για τις καύσεις, δεν ξεύρω για αλλού, αλλά στη Σουηδία είναι σίγουρα ενβαϊρομένταλ φρέντλι (εδώ είναι η αποκομιδή σκουπιδιών)! Εν πάσει περιπτώσει, θα έπρεπε να το έχουμε κι εδώ ως επιλογή, μπας και αποσυμφορηθούν και τα νεκροταφεία! (βρε συζήτηση που ανοίξαμε πρωινιάτικα...)

      Καλημέρες Αγγελική (υπόσχομαι αύριο πιο αλέγκρο θέμα!)

      Διαγραφή
  14. Τι φοβερή ανάρτηση! Μου προκάλεσε μια ηρεμία, μια ανάταση ψυχής! Θα σταθώ σε δύο σημεία: καταρχάς στην έλλειψη αποτεφρωτηρίων στην Ελλάδα και στην υπερπαραγωγή που πλασάρει η βιομηχανία-καλά το είπες- των κηδειών και του θανάτου στη χώρα μας. Σε συνδυασμό με την απλότητα και σεμνότητα του τάφου της θεάς Γκάρμπο... Και κατά δεύτερο λόγο στην ευγένεια και την προθυμία των Σουηδών: σιγά μην καθότανε κανένας Έλληνας πρωι πρωί μέσα στο χιόνι και το κρύο να ψάχνει μαζί με έναν άγνωστο ψύλλους στα άχυρα!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά, η ευγένεια ήταν παροιμιώδης! Ενώ απ'ό,τι κατάλαβα είχαν ουσιαστικά τελειώσει τον περίπατό τους και μάλλον θα πήγαιναν προς κάποια έξοδο, με το που τους ρώτησα, έκαμαν μία τεράστια παράκαμψη και έψαχναν μαζί μου για κάνα εικοσάλεπτο. Ήταν και όλα θαμμένα κάτω από το χιόνι, δεν υπήρχε καμία περίπτωση να την εντοπίσω μόνος μου! Ευγενέστατοι, χαμογελαστοί και εγκάρδιοι. Σε γενικές γραμμές, έτσι είναι όλοι οι Σουηδοί.

      Διαγραφή
  15. Καλαμιά στην κάμπο4 Απρ 2013, 3:02:00 μ.μ.

    Μια πανέμορφη, μοναδική και επιβλητική ταφόπλακα όσο πανέμορφη, μοναδική και επιβλητική ήταν η ίδια η Γκάρμπο.
    Μπράβο σου για την επιλογή και την επιμονή σου, να επισκεφτείς ένα νεκροταφείο υπό σκληρές συνθήκες! Κατανοώ απόλυτα πώς σκεφτόσουν και πώς ένοιωθες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήταν πολύ ιδιαίτερη περίπτωση η Γκάρμπο. Εξού και απεφάσισα να την αναζητήσω.
      Το μέρος είχε κάτι μαγικό. Ίσως ήταν η ώρα, ίσως ήταν το χιόνι. Αλλά περπατούσα και νόμιζα ότι βρίσκομαι σε κάποιο σκανδιναβικό παραμύθι.


      Καλημέρες Καλαμιά!

      Διαγραφή
  16. για ένα περίεργο λόγο με συγκίνησε πολύ το ποστ σου, είναι και αυτές οι φωτογραφίες... :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι πολύ πράουντ για αυτές τις φωτό. Νομίζω απέδωσαν αρκετά την ατμοσφαιρικότητα του Skogskyrkogarden!

      Πολλά φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  17. Πω πω!!! Παρά το μακάβριο του περιεχομένου, εμένα μου βγήκε μια γαλήνη... κάτι μαγικό. Πανέμορφες φωτογραφίες. Να είσαι καλά, πτηνό, που μας ξεναγείς και μας δίνεις την δυνατότητα να θαυμάσουμε τόσα μέρη, τοπία κι αξιοθέατα, που πιθανώς να μην μπορέσουμε ποτέ να πάμε να τα δούμε λάιβ. Ευχαριστούμε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δική μου η χαρά που ακολουθείτε στα ακατάσχετα πηγαινέλα μου! Είστε η καλύτερη παρέα!

      Πολλά πολλά φιλιά!!!

      Διαγραφή
  18. Για άλλη μια φορά έμεινα με το στόμα ανοιχτό!!
    Υπέροχη ανάρτηση, τρομερές φωτογραφίες!!!
    Κρατούσα την ανάσα μου ψάχνοντας μαζί σου..περπάτησα στο χιόνι και το ένιωσα κάτω από τα πόδια μου...τόσο ζωντανή ανάρτηση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ χαίρομαι που σου άρεσε -είχα ένα φόβο ότι θα με βρίζατε όλοι που σας τρέχω στα νεκροταφεία μη-χειρότερα! Ελπίζω να μην σε κρύωσα με τόσο χιόνι!

      Την πιο γελαστή καλημέρα μου, Μαρία!

      Διαγραφή
  19. Oυφ! Μόλις έβγαλα τις μπότες...κρυοπαγήματα θα πάθω με σένα...
    Με συγκίνησες κιόλας και δεν βλέπω καλά την οθόνη...
    Να σαι καλά, όπου κι αν είσαι...και μην ξεχνάς "να ντύνεσαι"...Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άχου, αν σε πούντιασα, δεν θα τ'αντέξω! Τελείωσε, την άλλη βδομάδα υπόσχομαι να σε πάω σε τίποτις ζέστες! Σε τροπικούς προορισμούς να έρθουμε στα ίσα μας! Ή και σε κάνα ελληνικό νησάκι! :)

      Σε γλυκοφιλώ! Τσίου!

      Διαγραφή
  20. Ότι θα μας πήγαινες ως εκεί, μήτε που το φανταζόμουν.
    Κι ότι θα έφτιαχνες μια μικρού μήκους ταινία με θέμα ένα νεκροταφείο στη Σουηδία, επίσης δεν το περίμενα.
    Οι φωτογραφίες σου πρέπει να μπουν στα "μπεστ οφ"!
    Θεϊκές!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι ειλικρινά πολύ που σου άρεσε! Είναι από τις περιπτώσεις αναρτήσεων που όταν τις γράφω, αναρωτιέμαι ποιον θα ενδιαφέρουν! Οι συγκεκριμένες φωτό κι εμένα μου αρέσουν πολύ, αλλά εκτός από τον φωτογράφο (μουά!), νομίζω τα συγχαρητήρια πρέπει να πάνε στη φωτογραφική μου που έκαμε ό,τι μπορούσε μέσα στο ψοφόκρυο και βέβαια στην απερίγραπτη ομορφιά του μέρους που γιόμιζε με χρώματα το φακό μου.

      Φιλιά πολλά, Μαρία!

      Διαγραφή
  21. Υπέροχο !!!!!!!
    Πρόσεξα το αριστερό χέρι της Γκρέτα στη φωτό σου. Πολύ παιδικό....I want to be alone...
    Τέλειο...όλο
    Φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελπίζω με τη σύντομη επίσκεψή μου, να μην διατάραξα πολύ την ηρεμία και τη μοναξιά της Γκρέτα! Διότι τελοσπάντων, όταν ζητάει κάποιος τόσο εμφατικά να μείνει μόνος, πρέπει νομίζω να σεβαστούμε την επιθυμία του και τη δύναμή του.

      Φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  22. φίλε πιγκουίνος.. τι να πω... ΓΚΑΡΜΠΟ για πάντα.. ευχαριστώ πολύ για τις φώτο... !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts