Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Ζωοδόχου Πηγής 9


Ανέκαθεν χρησιμοποιούσα ετούτο το στενάκι για να κόψω από τη Σόλωνος, κατευθυνόμενος προς την Ακαδημίας. Στα φοιτητικά μου χρόνια, σχεδόν καθημερινώς. Βλέπεις, διαγώνια απέναντι -επί της Σόλωνος ντε- έχει καναδυο καφέ με τυρόπιτες, κάμποσα φωτοτυπάδικα και βέβαια, τα γκούντις. Δηλαδής σα να λέμε ο παράδεισος του φοιτητή. Τριγύρω είναι χωμένες διάφορες βιβλιοθήκες και σπουδαστήρια, ενώ δυο τετράγωνα παρακάτω, στη συμβολή της Ακαδημίας με την Ιπποκράτους, η Πανεπιστημιακή Λέσχη.



Μη νομίζεις ότι μεγάλωσα και τ'απαρνήθηκα το κέντρο. Συνέχισα και συνεχίζω να περνάω από κει, κατευθυνόμενος στα βιβλιοπωλεία της Σόλωνος ή στα καφέ και τα εστιατόρια των Εξαρχείων. Στις βόλτες μου, στις δουλειές μου, στα πηγαινέλα μου. Σε μία από τις αμέτρητες φορές που διέσχισα το στενάκι -δεν θυμάμαι ακριβώς το πότε- έπεσε το βλέμμα μου σε αυτό το κτήριο. Ζωοδόχου Πηγής 9. Ένα κομψευάμενο διόροφο με εντυπωσιακές τζαμαρίες, ένα μεγάλο μπαλκόνι στον πρώτο και δύο μικρότερα στο δεύτερο όροφο.



Κάθε που ανταμωνόμαστε, λέω στο κτήριο ένα γεια. Θα πεις, μιλούν τα κτήρια; Εγώ νομίζω πως μιλούν. Θα πεις, δεν μου πολυγεμίζει το μάτι για κτήριο το συγκεκριμένο, αλλά μάλλον για κουφάρι. Αφημένο, σκονισμένο, πανβρώμικο και ρημαγμένο. Με τα γκράφιτις να χαρακώνουν την όψη του και να καταρρακώνουν την αξιοπρέπειά του.



Ε λοιπόν μιλούν τα κτήρια. Και διηγούνται πολλά. Να, ετούτο φέρει απάνου του ας πούμε και το πιστοποιητικό γέννησής του. Χίλια εννιακόσια είκοσι έξι. Από τον αρχιτέκτονα Ηλ. Α. Κουρμούλη. Εκ Σμύρνης. Το είχα σημειώσει κάπου αυτό το όνομα, για να το ψάξω -έτσι από απλό εγκυκλοπαιδικό ενδιαφέρον. Να βρω ποιος είναι αυτός ο Κουρμούλης! Θυμάμαι ότι ανακάλυψα κάποια πράγματα. Ψηφίδες ιστορίας από το παρελθόν της Σμύρνης πριν την καταστροφή. Η πόλη τότε διέθετε αρκετά ελληνικά σχολεία. Αλλά ένα από τα σπουδαιότερα ήταν η Ευαγγελική Σχολή. Επειδής το κεντρικό της κτήριο δεν μπορούσε να φιλοξενήσει τους πάμπολλους μαθητές, ο αρχιτέκτονας Κουρμούλης μαζί με κάποιον Πετροκόκκινο, ανέλαβαν αφιλοκερδώς τη μελέτη επέκτασής του. Το νέο κτήριο ήταν έτοιμο για το σχολικό έτος 1922-23. Αλλά ουδέποτε ευτύχησε να δει τους μαθητές του. Προφανώς τα κατοπινά χρόνια, ο Κουρμούλης βρέθηκε στην Αθήνα. Και σχεδιάσε ετούτο το κτήριο.


Στάσου γιατί έχει κι άλλα πράγματα να σου διηγηθούν οι τοίχοι. Το 1942 κατοικούσε εδώ και ίδρυσε την πρώτη σχολή Θεάτρου Τέχνης ο Κάρολος Κουν. Για δες κάτι πράματα! Άντε να ξαναπάμε πίσω στο χρόνο: μέσα στο σκοτάδι της κατεχόμενης Αθήνας, ο Κουν μάζεψε στην πίσω αυλή ετούτου του κτηρίου, τους πρώτους του μαθητές, τον Βασίλη Διαμαντόπουλο, τον Λυκούργο Καλλέργη, τον Παντελή Ζερβό, τη Β. Μεταξά και την Κ. Λαμπροπούλου. Για να κάμουν πρόβες. Στην "Αγριόπαπια" του Ίψεν. Και κάπως έτσι γεννήθηκε εδώ το Θέατρο Τέχνης.



Κάθε φορά που περνάω, κοντοστέκομαι μπροστά στο κτήριο και του χαμογελάω. Δεν θέλω επ'ουδενί να ιδεί τη θλίψη μου. Τον εσωτερικό μου λυγμό για το κατάντημά του. Το πόσο λυπάμαι για την οικτρή κατάστασή του. Μέσα σε αυτόν τον αστικό σκουπιδότοπο που βρωμάει σήψη και αλητεία και αμορφωσιά. Δεν θέλω επ'ουδενί να ιδεί την απελπισία μου. Για το παρόν και το μέλλον αυτής της άθλιας πατρίδας, που μήτε για το παρελθόν της νοιάζεται ειλικρινώς, μήτε για το παρόν και το μέλλον της.

Και ξεύρεις κάτι; Κάθε φορά, μου χαμογελάει κι αυτό. Ένα πονεμένο, ρητιδιασμένο, σχεδόν σπαραχτικό χαμόγελο. Σαν κάτι ξεχασμένους και μοναχικούς ηλικιωμένους που κάθονται στο παγκάκι και καρτερούν για ένα βλέμμα σου. Μία επιβεβαίωση ότι τους βλέπεις ακόμα και δεν έχουν χαθεί οριστικά στη λήθη.

33 σχόλια :

  1. ωραίο που θα ήταν το 1926! εκεί στη Ζωοδόχου Πηγής συνέχισα τα αγγλικά μου ως φοιτήτρια...
    τώρα ,όποτε πηγαίνω εκεί ,κοιτάω να φύγω το συντομότερο...σιχαίνομαι και τον αέρα που αναπνέω...και πόσο χειρότερα θα γίνουν...
    καλημέρα πτηνούλι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όσο και ν'αγαπώ το κέντρο, με καταθλίβει καθημερινώς. Βλέπεις την πόλη να στενάζει, να μαραζώνει, να παρακμάζει. Μία σκέτη θλίψη, Νάσια μου.
      Τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  2. Να το ξανάφτιαχναν ε; Το θυμάμαι καλά, κάπου πιο πάνω στη Χ. Τρικούπη ήταν η σχολή μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι λυπηρό tremens μου, το πως έχει καταντήσει η περιοχή.
      Όχι πως ήταν όμορφη και φροντισμένη όταν ήμουν φοιτητής κι εγώ εκεί, αλλά διαρκώς παρακμάζει και χειροτερεύει η κατάσταση. Αφημένα τα κτήρια, αφημένοι οι δρόμοι, αφημένοι και οι άνθρωποι...

      Διαγραφή
  3. Είμαι παράλογη που συγκινήθηκα;
    Πανέμορφο κτήριο, μπορώ κι εγώ να το φανταστώ στα καλύτερά του, κάποτε!
    Συνέχισε να του χαμογελάς και να κάνετε παρέα έστω και για λίγα δευτερόλεπτα... συμφωνώ, του δίνεις ζωή...!

    Καλημέρα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είσαι παράλογη που συγκινήθηκες. Ευαίσθητη είσαι και συμπονετική.
      Δεν χαμογελάω μόνο στο κτήριο λοιπόν. Χαμογελάω διάπλατα και σε εσένα!
      Καλημέρες!

      Διαγραφή
  4. τελικά είσαι ένα πολύ τρυφερό και ευαίσθητο πουλί, πιγκουίνε μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι, το κακόμοιρο πτηνό!
      Συναισθηματικό και ψυχοπονιάρικο.

      Διαγραφή
  5. Πτηνό μου που πετάς στις αλήθειες..
    Με τόση τρυφεράδα που τα "βλέπεις" ;
    Φιλώ το ράμφος σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απλώς παρατηρώ ο κακομοίρης. Το γύρω μου που καταρρέει.
      Κι είναι ετούτο το μπλογκ, το αποκούμπι μου για να καταθέτω τις σκέψεις και τις αγωνίες μου.

      Πολλές καλημέρες και φιλιά!

      Διαγραφή
  6. ΑΙΣΧΟΣ! πας στο εξωτερικό και τα παλιά κτίρια τα έχουνε όλα αναπαλαιωμένα και εγώ τα έχουνε υπο κατεδάφιση ή καταφύγια για πρεζόνια...
    Τι μου θύμησες ...
    Πολυαγαπημένος δρόμος... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτή η κατάντια της Αθήνας -και πολλών ελληνικών πόλεων- είναι εξαιρετικά σημαντική διάσταση της μιζέριας και της κρίσης στην οποία βυθιζόμαστε.
      Τριγυρνάω στα εξωτερικά -ακόμα και σε χώρες με κατά πολύ χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο από εμάς- και βλέπω φροντισμένα κτήρια, λουλούδια στα παρτέρια και καθαρούς δρόμους. Δίχως γκράφιτι και δίχως εγκατάλειψη. Και με πιάνει το παράπονο.

      Καλημέρες και πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
    2. Oλοι αυτοί οι μλκες ελληνες που ταξιδεύουν στο εξωτερικό γυρνάνε με "τσίμπλες"? Δεν διευρύνουν την συνείδησή τους?
      Τοσοι νεολαίοι που ταξιδεύουν γιατί εκεί θαυμάζουν και εδώ έρχονται και καταστρέφουν? Πόση σαπίλα υπάρχει στα μυαλά τους?
      Πάω στο εξωτερικό και γυρνώ ντροπιασμένη που είμαι ελληνιδα... :(

      Διαγραφή
  7. Eλλας το μεγαλείο σου φτιάξαμε τόσο ωραία πράγματα, έχουμε τόσο ωραία πράγματα και τα αφήνουμε να ριμάξουν.
    Αν ήταν στο εξωτρικό αυτό το σπίτι πως θα ήταν άραγε;
    Καλημέρα πτηνούλι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν ήταν στο εξωτερικό, θα ήταν μουσείο ή έστω φροντισμένη οικία κάποιου.
      Θα ζούσε το κτήριο. Δεν θα είχε ρημάξει με αυτόν τον απερίγραπτο τρόπο.

      Καλημέρες Έλενα!

      Διαγραφή
  8. καταπληκτικό και τι ιστορία ε? ...αλλά άμα δείχνεις τέτοια και τα δούν οι φοιτητές ουέ κι αλίμονο...welcome , μια καινούρια κατάληψη και αυτοδιαχείριση και τα σχετικά.... κατ'εμέ? κρυφά επιδοτούμενα, καλά στημένα με τις ευλογίες της πολιτείας και τα παράθυρα των νόμων. Και μην νομίζετε οτι δεν τα έχει ζητήσει κανείς για να τα κάνει κάτι...αλλά η πρώτη τους κίνηση -των Δήμων- είναι να τα αφήσουν να καταντήσουν έτσι -γιατί ναι, μιλάμε για κατάντια- και μετά να βρεθούν οι όποιοι "δήθεν" φοιτητές (άλλοι κρύβονται απο πίσω) και να τα διεκδικήσουν "δήθεν" οτι τα καθάρισαν και προσφέρουν και κοινωνικό έργο....ε ρε βρεγμένη σανίδα που θέλουν όλοι!!! και...ΖΗΤΩ η καραμέλα..."οικονομική ενίσχυση απαραίτητη"
    καλημέρα
    πολύ ωραία η ανάρτησή σου !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε η ανάρτηση. Κι εμένα με αρρωσταίνουν τα "αυτοδιοικούμενα" κτήρια, οι λογής λογής δηθενιές των εξωκοινοβουλευτικών ομάδων ή των όψιμων ακτιβιστών του φέιζμπουκ. Ήταν, είναι και θα είναι δουλειά του κράτους να φροντίζει για αυτά!

      Καλημέρες melissa lli!

      Διαγραφή
  9. Το ξέρω το κτίριο και συμμερίζομαι τη θλίψη σου για την κατάντια του. Δυστυχώς είναι ένα "τυπικό" δείγμα για το πόσο τιμάμε την πόλη μας και πόσο νοιαζόμαστε για την Ιστορία της και τη συνέχειά της.

    'Ολα από το κράτος τα περιμένουμε, αλλά τα σπρέι κι οι μαρκαδόροι απ' τα χέρια μας περνάνε, όπως και το ενδιαφέρον κι η φροντίδα μας για τον τόπο μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις δίκιο Ευάγγελε, ότι είναι ευθύνη όλων μας. Αλλά ας κάνει κάποια στιγμή και το κράτος τη δουλειά του. Θέλει φροντίδα, θέλει αστυνόμευση και θέλει σχέδιο. Τίποτα εξ αυτών δεν υπάρχει.

      Α ναι: θέλει και ποινές! Σε όσους επιμένουν να μην καταλαβαίνουν και να μην σέβονται τίποτα και να πετάνε τις όποιες σαχλαμάρες τους με μπογιά στα κτήρια!

      Καλημέρες!

      Διαγραφή
  10. Στεναχωρήθηκα βρε πτηνό, έτσι ερημωμένα τα κτίρια μας, έτσι ρυτιδιασμένες οι μνήμες μας, έτσι αφημένη η παιδεία μας. Πού θα καταλήξουμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παρότι είμαι εκ πεποιθήσεως αισιόδοξος άνθρωπος (και χαμογελαστό πτηνό), με κάτι τέτοια σκυθρωπιάζει το μέσα μου. Και απογοητεύομαι με την κατάντια αυτού του τόπου.

      Καλημέρες Fri!

      Διαγραφή
    2. Μια από τα ίδια...
      Καλημέρα πτηνό :-)

      Διαγραφή
  11. Καλαμιά στην κάμπο13 Μαΐ 2013, 2:46:00 μ.μ.

    Αυτό το κτίριο μου θυμίζει κάτι παλιές, γερασμένες και ξεπερασμένες καλλιτέχνιδες που όμως όταν τις παρατηρήσεις προσεκτικά, διακρίνεις καθαρά και αναμφισβήτητα το ένδοξο και πλούσιο παρελθόν τους.
    Ας δεχθούμε, όμως, την καλή πλευρά του πράγματος. Το κτίριο είναι ακόμη όρθιο και αυτά γεννάει ελπίδες ότι κάποιος θα το ερωτευτεί πολύ και θα το αγοράσει για να το φροντίσει και να το καλλωπίσει. Γιατί, σε κάποια άλλη πόλη, που καθόλου δεν λαχταράω να ξαναγυρίσω, μέσα σε μια νύχτα θα το είχαν ισοπεδώσει για να φτιάξουν κάτι μοντέρνο, θεώρατο και απρόσωπο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό ακριβώς μου θυμίζει κι εμένα: μία ηλικιωμένη αστή, ξεπεσμένη και ξεχασμένη από όλους. Που αναπολεί τις παλιές της δόξες, παρακαλώντας για την προσοχή και το ενδιαφέρον μας.

      Άσχετο: σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω σε ποια άλλη πόλη αναφέρεσαι. Χμ. Any other hints?

      Διαγραφή
  12. Το κακό είναι ότι κι αυτά που ανακαινίζονται (όπως κάποια στην Ερμού) βρίσκονται πάλι κάποιοι κάφροι και τα γεμίζουν κακόγουστες μουτζούρες που θέλουν να τα λένε γκράφιτι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αλήθεια είναι ότι τόσο "γραμμένη" πόλη όσο την Αθήνα, εγώ δεν έχω ξαναματαδεί. Και ναι, έχω δει αρκετές πόλεις του εξωτερικού σε διάφορα μέρη της γης. Το γκράφιτι είναι ακόμα μία έκφραση της απειθαρχίας και της κακογουστιάς μας!

      Διαγραφή
  13. Καλημερα Πιγκου μου γυρισα και γω,σα τα σχολιαροπαιδα στα γνωστα λημερια!!
    Και μας οδηγεις σημερα στον παλιο αστικο μου παραδεισο τα Εξαρχεια!!Στεναχωριεμαι οταν επιστρεφω εκει!!Τα σπιτια σαν αυτο που περιγραφεις στεκονται σα ναυαγισμενες υπαρξεις με ραγισμενη υγεια και περιμενουν τον ανθρωπο που θα τις ερωτευθει και θα ξαναδωσει πνοη στη χαμενη τους αιγλη!!Σκεφτομαι και το κακο σεναριο να ..ξεπεσουν κιαλλο,να γονατισουν, να αποχαρακτηρισθουν και να κατεδαφιστουν!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς μας ήρθες! Ελπίζω να πέρασες ζούπερ και να ξεκουράστηκες!
      Τα Εξάρχεια είναι μία γειτονιά πολύ ιδιαίτερη. Και όσοι από εμάς την έχουν περπατήσει ή ζήσει, ξεύρουν ότι συνεχίζει κάτω από το σκουπιδομάνι και τη μιζέρια των τελευταίων δεκαετιών, να διατηρεί την ουσία της αστικής του ταυτότητας.
      Τις καλημέρες και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  14. Εγώ δεν λυπάμαι το κτίριο. Άλλωστε, δεν είναι το μόνο. Λυπάμαι τους ανθρώπους που έχουν χάσει την ψυχή τους !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς έτσι ακριβώς είναι: οι κάτοικοι αυτής της πόλης και αυτής της χώρας είναι για λύπηση.

      Διαγραφή
  15. Μας τσάκισες. Και έξω ψιχαλίζει από χτες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. προς αναζητηση πνευματικης τροφης...........μοιραια καποιος καταληγει εδω......... respect!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Υπάρχουν άραγε στοιχεία επικοινωνίας του ατόμου που το διαχειρίζεται γνωρίζω κάποιον που μπορεί να ενδιαφέρεται να το αποκαταστήσει!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts