Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

Είμε σέβων τας κοπέλεις, θα σε πάω όπου θέλεις



Εγώ τον Μποστ δεν τον πολυεκτιμούσα. Θες που η εμμονή μου με την ορθογραφία προσέκρουε στη δική του τσαχπινιά με την ανορθογραφία; Θες που είχα δει (πολύ μικρότερος, πριν καμιά δωδεκαριά χρόνια) μία έκθεση με σκίτσα του σε ένα από εκείνα τα φεστιβάλς κόμικς της Βαβέλ στο Γκάζι και δεν μου πολυάρεσε; Θες που το πολιτικό γελοιογραφικό σχόλιο είναι δέσμιο του επίκαιρου χαρακτήρα του και μπαγιατεύει με τον καιρό; Όλα μαζί! Εξού κι έφθασα με απροθυμία προημερών στο Μουσείο Μπενάκη για να επισκεφθώ μία νέα αναδρομική έκθεση αφιερωμένη σε εκείνον.



Το πρώτο μειδίαμα ήρθε με τον τίτλο της έκθεσης: "Cherchez να φαμ'!" Κάτω από τον τίτλο, σε υποδεχόταν η χαρακτηριστική φιγούρα της μαμάς Ελλάδας με τον Πειναλέων και την Ανεργίτσα. Άχου ποιος να το λεγε ότι μετά από τόσες δεκαετίες, ήρθαμε και ξαναγυρίσαμε στα ίδια!



Αρχισα να διαβάζω τα πρώτα του γελοιογραφικά σκίτσα. Και έπιασα τον εαυτό μου να γελάει. Δυνατά και αβίαστα. Και συνειδητοποίησα πως και οι γύρω μου γελούσαν. Σου μιλάω για παραλήρημα. Κοιταζόμασταν με κάτι κυρίες και γελούσαμε ο ένας στον άλλον. Τέτοια συλλογική χαρουμενιά, είχα καιρό να ζήσω.



Τα σκίτσα του και το χιούμορ του έχουν μία αλαφράδα αξιοζήλευτη. Και αποδείχθηκε πως καθόλου μπαγιάτικα δεν ήταν. Τουναντίον, μοντέρνα, μου φάνηκαν και πολύ σκερτσόζα.



Κάτω από κάθε γελοιογραφικό σκίτσο, η έκθεση σού εκότσαρε τη σχετική ειδησεογραφία της εποχής για να μπορέσεις να το συνδυάσεις στο μυαλό σου και να καταλάβεις καλύτερα το χιούμορ. Να ας πούμε σε αυτήν εδώ απάνου, ο Μποστ παίρνει αφορμή το συμβάν με την επίθεση ενός σάτηρου σε νεαρά κορασίδα στο Λιόπεση και τοποθετεί στη θέση του επιτιθέντος, τον Καραμανλή. "Είμε σέβων τας κοπέλεις, θα σε πάω όπου θέλεις". Αλλά επειδής η νεαρά (εξουσία) δεν μασάει, του απαντά: "Δε μιάζης δια σοφέρ καλός κε άνθροπον τιμίων κε θα με διακορέφσης ασφαλώς, βιάζων εις αφάνταστον σημίον. Μια φίλη σημαθίτρια, που μπήκε εις τ'αμάξη, μου είπε κλέων κε πονών, την είχατε ταράξη."



Σε έτερη γελοιογραφία -που θα μπορούσες να την επείς και τρομερά επίκαιρη- η Κύπρος σουβλίζεται και ξερογλείφονται οι δυτικοί σύμμαχοι και ο Τούρκος. Σου κάμω κουόουτ την πρώτη φράση του Γρίβα "Συνφόνως των οδηγιών των μάγηρων της Δήσεως, γίνετε κε η έψησις κι ο τρόπος οβελίσεως".



Να και η άφιξις της Ανεργίτσας ("πεδί μου!" / "μυτέρα") που σφιχταγκαλιάζεται με την μανούλα που εφόρεσε ρούχο ευρωπαϊκό. Τριάντα χρόνια μετά και η Ανεργίτσα ακόμα μεγαλώνει και αψηλώνει.



Και το πολύπαθο Σύνταγμα των Ελλήνων που δοκιμάζεται και σήμερα πολλαπλώς.  


Από τα τότες, μας έρχεται και ο Χομεϊνί που καταφθάνει με αεροσκάφος της ER-FRANΣ ("θέλο πλήσιμο"). Ανάμεσα στα οπαδικά συνθήματα τού πλήθους, ξεχωρίζω το "Πούσαι Σάχη να μας δης!" και το "Όχι στον εμπεγμό των εκπτόσεον".


Ορίστε και τα προσεχώς!


Η έκθεση ήταν καλοστημμένη και δεδομένου ότι είχες να διαβάσεις κατεβατά ολόκληρα, σου έπαιρνε κάμποση ώρα για να τη γυρίσεις. Μάθαινες ή ξαναθυμόσουν και συμβάντα από το παρελθόν της χώρας και κουνούσες το κεφάλι σου με τα χάλια μας. Και τα τότες και τα τώρα.


Σε ένα μικρό διακριτό χώρο, το Μουσείο είχε οργανώσει μίνι διαδραστικό διάλογο με τους λιλιπούτειους επισκέπτες, καλώντας τους να γράψουν σε ένα χαρτί λόγους για τους οποίους τυχόν διαμαρτύρονται. Εκεί διάβαζες διάφορα χαριτωμένα από την πιτσιρικαρία.



Ένα νήπιο εξεδήλωσε την ανησυχία του για το αν θα σπουδάσει.


Εντύπωση μου έκαμε ετούτο, που διαμαρτυρήθηκε για το θάνατο της γιαγιάς. Δίπλα, ένα άλλο μας φτύνει -ουχί μην μας βασκάνει, αλλά γιατί προφανώς μας σιχάθηκε η ψυχή του.


Κάποιο διαμαρτύρεται γενικώς. Επιδεικνύοντας τα νεοελληνικά αντανακλαστικά του.



Τέλος, υπήρχε και ένα σέξιον όπου εκτίθονταν γελοιογραφίες άλλων, σύγχρονων δημιουργών που προσπαθούσαν να συνομιλήσουν με τον Μποστ μέσα από τα σκίτσα τους. Ξεχώρισα αυτό το πικρό σχόλιο του Δερμεντζόγλου, με την Ελλάδα να ζητιανεύει στο σταυροδρόμι.


Τελοσπάντων το πόιντ είναι ξεκάθαρο: θέλει χιούμορ το πράμα. Και αυτοσαρκασμό. Τα πιο σοβαρά θέματα θα πρέπει να μπορούν να γίνουν και αστεία. Διότι ξεύρεις κάτι; Κοιτάζω τριγύρω μου και βλέπω ότι πολύ στα σοβαρά έχουνε πάρει κάποιοι τους εαυτούς τους. 
Ας γελάσω.

14 σχόλια :

  1. Κάποτε δεν αντιλαμβανόμασταν την σάτιρα του Μποστ εύκολα. Τώρα ωριμάσαμε! Και θα τον θυμάμαι σε εκείνο το μαγαζί του στο Κολωνάκι που πέρναγα πιτσιρικάς και μου έκανε εντύπωση η πραμάτεια του μιας και ούτε εμένα ήταν του δικού μου γούστου!
    Καλημέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έπρεπε κι εγώ να φθάσω στα σήμερις, για να κατανοήσω και να εκτιμήσω το χιούμορ του. Θυμάμαι εκείνη την πρώτη έκθεση που είχα δει πριν χρόνια, δεν είχε σκάσει ούτε μισό χαμόγελο στα χείλη μου. Τώρα, αρκετά χρόνια αργότερα, γελούσα με την ψυχή μου. (θε-μου, μεγάλωσα!)

      Καλημέρες, philos!

      Διαγραφή
  2. οι σκιτσογράφοι είναι ,για μένα , ιδιοφυή άτομα! να λες τόσα πολλά μέσα από τόσο λίγα που χωρά η κάθε εικονίτσα! και το έξυπνο χιούμορ είναι δύσκολο να το καταλάβεις...
    καλημέρα πτηνό!

    ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΙ γιατί φυσάει και δεν έχει παραλία σήμερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι δύσκολο σπορ η γελοιογραφία. Δεν είναι πάντα εύκολο να βρεις έμπνευση και να σκαρώσεις κάτι έξυπνο. Πάντως ο Μποστ κατάφερε να διαμορφώσει ένα εντελώς προσωπικό στυλ και ένα χιούμορ που θέλει μία κάποια ωριμότητα για να το εκτιμήσει κανείς.

      ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΙ γιατί κάποιοι βρίσκονται στην Αθήνα και κάποιοι άλλοι (τάχα-μου διαμαρτυρόμενοι) απολαμβάνουν παραλίες και απλωσιές.

      Διαγραφή
  3. Φοβερή αντίληψη να μπορείς να εκφράσεις αυτό που σκέφτεσαι σε μερικές αράδες και μερικά σκίτσα.
    Εξυπνο χιούμορ, πανέξυπνες ατάκες που μένουν στην σκέψη σου.
    Φοβερή ικανότητα!
    Πολύ μου άρεσε η σημερινή σου ανάρτηση πτηνούλι!
    Φιλιά καλημέρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ελεύθερο πνεύμα ο Μποστ, ανοιχτό, χωρίς προκαταλήψεις και στενοκεφαλιά, εντελώς διαχρονικός, σου δίνει στο πιάτο διά του "λακωνίζειν" με απόλυτο χιούμορ, την ουσία του θέματος. Η χαρακτηριστική του ανορθογραφία ήταν επιλογή και όχι άγνοια -όπως ήθελαν να πιστεύουν κάποιοι- και το ευφυέστατο χιούμορ του αεράκι ελεύθερης πολιτικής σκέψης.
    Δυστυχώς, όταν είμαστε νέοι, τα κριτήριά μας είναι άλλα και δεν μπορούμε, συνήθως, να εκτιμήσουμε τη βαθύτερη σημασία, που έχει το έργο ενός ανθρώπου, όπως ο Μποστ.

    Εδώ ταιριάζει απολύτως:

    http://www.youtube.com/watch?v=KwplhAC0T9A

    Διαβάστε και τα σχόλια του τραγουδιού, γιατί συμπληρώνουν τους στίχους.


    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Έτσι είναι ντίαρ πιγκουί, χωρίς χιούμορ θα πηδάμε απ' τα μπαλκόνια ομαδικώς. Οπότε γελάτε γιατί χανόμαστε!

    SOS:

    Ο αγαπημένος φίλος Κούλπας ψάχνει για σπίτι. Παραθέτω το λινκ της σχετικής ανάρτησης ("Ζητείται επιγόντως στέγη"), αν μπορεί κάποιος να βοηθήσει ας του στείλει στο μπλογκ του. Θενκ γιου!

    http://koulpaspot.blogspot.ae/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωχ μπήκε ο Μποστ μέσα μου, μου ξέφυγε ένα "ε" στο επειγόντως αλλά δεν πειράζει, πάει με το πνέυμα της ανάρτησης :)

      Διαγραφή
  6. ενδιαφέρουσα η ανάρτησή σου, αλλά όσο επίκαιρος και αν είναι σήμερα ο μποστ, αυτή η ανορθογραφία μου φέρνει πονοκέφαλο...
    καλημέρα πτηνό μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Η παραφθορα των λεξεων και η ανορθογραφη αποδοση με κουραζαν!Θυμαμαι το μαγαζι του,απο οπου αγοραζαμε για δωρα φοιτητικα, κουπες και πιατα κεραμικα με γραμμενες τις ανορθογραφιες!
    Παντως ακουγα ευχαριστα το τραγουδι του "η νησος των Αζορών" με το Μπιθικωτση και αργοτερα με τον Κηλαιδονη,ειχε μαλιστα νομιζω γραψει τη μουσικη ο Θοδωρακης!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επανερχομαι γιατι αλιευσα το εξωφυλλο του δσκακιου..ολα τα λεφτα!...διαβασε λεπτομερη περιγραφη νησου!!http://www.sarantakos.com/asteia/mpost/eksw.html

      Διαγραφή
  8. Καλαμιά στην κάμπο29 Μαΐ 2013, 1:00:00 μ.μ.

    Αχ, αντιθέτως εμένα, πάντα μου άρεσε ο Μποστ και όχι μόνο δεν με ενόχλησε ποτέ η ηθελημένη ανορθογραφία του αλλά ούτε και η εσκεμμένη κακοποίηση της γραμματικής που είναι φυσικά απολύτως απαραίτητη για να ταιριάξει το μέτρο και οι ομοιοκαταληξίες. Στο παρελθόν είχα δει και το θεατρικό του έργο "Φαύστα" και έκλαιγα από τα γέλια.
    Και ποιος να το έλεγε ότι δεκαετίες μετά από θλιβερές και δύσκολες εποχές θα ήταν τα κείμενά του απίστευτα επίκαιρα και όχι μόνο τα δικά του αλλά π.χ. και οι στίχοι του Σουρή ή οι γελοιογραφίες του Φωκίωνα Δημητριάδη. Σε κάνουν να γελάς βέβαια αλλά με πικρό γέλιο και σφίξιμο στο στομάχι.
    Βλέπεις, γενικά πολύ προβλέψιμοι είμαστε σαν λαός. Δεν επαναλαμβάνουμε τα καλά της ιστορίας αλλά μόνο τα ίδια και τα ίδια λάθη χωρίς να μαθαίνουμε τίποτε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ούτε εμένα μου άρεσε ο Μπόστ.
    Αλλά η περιγραφή της έκθεσης...εξαιρετική όπως πάντα!
    Είναι αυτό το μαύρο γέλιο που σου βγαίνει.
    Δυστυχώς όλα είναι τόσο επίκαιρα....
    Φιλάκια πτηνό μου:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.