Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Ένα πτηνό στην κορφή του Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγκ



Όταν βρίσκεσαι για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη, πιάνεται ο ζβέρκος σου. Κι επειδής το κεφάλι σου κοιτάζει αψηλά, κρέμεται αναγκαστικά το σαγόνι σου κάτου, μοιάζεις με χάνο και γελάμε μαζί σου. Σου παίρνει καμιά βδομάδα για να σταθμίσεις πάλι το βλέμμα σου στα συνήθη επίπεδα και να μη φοβόμαστε ότι θα σκοντάψεις και θα πέσεις μέσα σε κάναν υπόνομο να σε φάνε οι κορκοδείλοι.


Βγαίνω από το σταθμό του τρένου σέρνοντας τη βαλίτσα μου, ωσάν τον επαρχιώτη των ταινιών που καταφθάνει από τη Σάουθ Ντακότα. Και βρίσκομαι αξάφνου καταμεσίς του Μανχάταν. Τριγύρω μου αμέτρητοι άνθρωποι από όλες τις φυλές της γης συνωστίζονται στα πεζοδρόμια μιλώντας κάθε γλώσσα που μπορείς να φανταστείς: αγγλικά, κινέζικα, ισπανικά, πορτογαλικά, κλίνγκον. Κι ενώ προσπαθώ να προσανατολιστώ για να ιδώ προς τα που πρέπει να φθάσω, κοιτάζω για πρώτη φορά δια ζώσης ένα κτήριο που ξεύρω καλά.


Ακόμα κι αν το αμέρικαν ντριμ σε αφήνει παγερά αδιάφορο, ακόμα κι αν αρχίσεις να μου μιλάς για τα στραβά και τα ανάποδα της αμερικανικής κοινωνίας, δεν μπορεί να σε αφήσει ασυγκίνητο ετούτο το κτήριο. Διότι το Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγκ, πέραν της όποιας αρχιτεκτονικής του αξίας, παραμένει ένα βαθιά συμβολικό κτήριο. Και αποτελεί μέρος μίας κουλτούρας με την οποία εν πολλοίς γαλουχήθηκες και φέρεις σχεδόν αναγκαστικά ως βίωμά σου. Μέσα από τις ταινίες, τις σειρές, την αμερικάνικη ποπ κουλτούρα που αποτελεί κομμάτι της πραγματικότητάς σου -ακόμα κι αν ποτέ δεν πατήσεις το πόδι σου στην Αμερική.


Δεν μπορεί για παράδειγμα να μην έχεις δακρύσει όταν ο ανυποψίαστος Κάρι Γκραντ φθάνει στο ραντεβού που είχαν δώσει με τη Ντέμπορα Κερ, στην κορυφή του κτηρίου. Κι εκείνη κοιτάζει από χιλιόμετρα μακριά το κτήριο, καθηλωμένη στο αναπηρικό της καροτσάκι χωρίς να μπορεί να τον ειδοποιήσει. Όσες φορές κι αν έχω δει το "An Affair to Remember", πάντα όταν φθάνει σε αυτή τη σκηνή ελπίζω ότι κάπως θα τα'χει καταφέρει εκείνη και θα έρθει.



Κι ύστερα, δεν μπορεί να μην θυμάσαι τη συνάντηση του Τομ Χανκς με τη Μεγκ Ράιαν. Πάλι στην κορυφή του Εμπάιαρ. Στο Sleepless in Seattle. Τι εννοείς δεν βλέπεις ρομαντικές κομεντί; Στάσου, σε έχω κι εσένα, τον πιο δύσκολο αναγνώστα.


Που δεν γίνεται, θα θυμάσαι τον Κινγκ Κονγκ. Σκαρφαλωμένος απάνου στο Εμπάιαρ, ο ζούπερ γκορίλα μάχεται ένα σμήνος αεροπλάνων σε μία από τις πιο έπικ σκηνές του φανταστικού κινηματογράφου. Ξεύρεις, ετούτη η σεκάνς είναι η πρώτη που γράφτηκε στο σενάριο της ταινίας. Αυτήν την εικόνα έφερε στο μυαλό του ο συγγραφέας κι ύστερα δημιούργησε το λοιπό στόρι.


Διέσχισα τη μεγάλη μπροστινή πόρτα και βρέθηκα στην τεράστια υποδοχή. Κοίταξα εντυπωσιασμένος ένα τεράστιο χρυσαφί ανάγλυφο που απεικονίζει το κτήριο. 


Οι εσωτερικοί χώροι είναι αρτ-ντεκό που σημαίνει ότι μπορεί να τους βρεις και τρομερά υπερφύαλους.


Εντούτοις αναγνωρίζεις μία πολύ διακριτή ταυτότητα. Αμέρικαν Κάπιταλιζμ, μπορείς να το πεις. Υπό μίαν έννοια αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός: η αποθέωση της οικονομικής ισχύος.



Ένας τεράστιος ουρανοξύστης. Το πιο ψηλό κτήριο του κόσμου από τη στιγμή που χτίστηκε το 1931 (δεν είχες γεννηθεί) και για σαράντα συναπτά έτη. Με τόσα ρεκόρ, του δικαιολογείς σε ένα βαθμό, όλη αυτή την αισθητική εξτραβαγκάντσα. 


Σους, μπαίνουμε στο ασανσέρ. Είναι πολύ πρωί ακόμα και δεν έχουν πλακώσει οι ορδές των τουριστών, μήτε έχουν σχηματιστεί οι συνήθεις τεράστιες ουρές. Πτηνό έχει προμηθευτεί από τα πριν τα τίκετς του -σε κάτι τέτοια, το λες και γατόνι.


Ααααααααααααααααααααααανεβήκαμε! Αυτό δεν είναι ασανσέρ. Είναι κάψουλα αποσυμπίεσης της ΝΑΣΑ. Το αισθάνεσαι το υψόμετρο κι ακόμα δεν είδες όξω! Αναγνώστα, κοντεύουμε!


Φθάσαμε, λέμε! Το πιστεύεις; Είμαστε εδώ! Στην κορφή του κόσμου. Στο παρατηρητήριο. Παρέα με τον Κάρι Γκράντ και την Ντέμπορα Κερ. Με τον Τομ Χανκς και την Μεγκ Ράιαν. Παναγιά-μου, κάνε να μη δούμε και τον Κινγκ Κονγκ!


Διασχίζω με ανυπομονησία την εσωτερική σάλα, σχεδόν τρέχω σου λέω. Και....



...η Νέα Υόρκη. 



Η Νέα Υόρκη.


Η Νέα Υόρκη.



Αχ πόσα έχω να σου πω γι'αυτήν την πόλη. Ώρες και μέρες να'χεις, να σου λέω. Να, αυτή εκεί κάτου είναι η Πέμπτη Λεωφόρος. Κι εκείνο εκεί στο βάθος το μικρό παρκάκι είναι το Μάντισον Σκουέαρ Παρκ. Στην ακρούλα του και επί της Πέμπτης Λεωφόρου -στη συμβολή της με την Broadway- ίσως διακρίνεις το μυτερό Flatiron Building. Να εκεί που σου δείχνω με το δάχτυλο.


Πέρα εκεί είναι η νότια μύτη του Μανχάταν. Αυτό που βλέπεις να εξέχει στο βάθος είναι το World Trade Center. Αυτό που χτίζεται στη θέση των δίδυμων πύργων ντε. Και που πριν λίγο καιρό, ξαναπήρε τα πρωτεία από το Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγκ ως το αψηλότερο κτήριο της πόλης. Βλέπεις από το 2001 και την πτώση των δίδυμων πύργων, το Εμπάιαρ απέκτησε για λίγο την παλιά του κυριαρχία στους ουρανούς της πόλης. Αλλά η χαρά του δεν κράτησε πολύ.


Ελαφρώς πιο δεξιά μας, το Chelsea και το Village -θύμησέ μου να σε πάω, θα σου αρέσει. Και ο ποταμός Hudson. Α, κοίτα τη σκιά μας που πέφτει απάνου στα κτήρια! Ο ήλιος είναι ακόμα χαμηλά, αλλά έχει μπόλικη ζέστη και υγρασία. Τη βλέπεις άλλωστε την καταχνιά. Όχι για να μην διαμαρτύρεσαι με την αφρικανική σκόνη που γιομίζει το μπαλκόνι σου καστανόχωμα.



Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα, μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι. Δηλαδής πιο ψηλά, το λες ως και στρατόσφαιρα. Αν είσαι υψοφοβικός και πάσχεις από τίποτις ιλίγγους, να κάτσεις κάτω στο Σταρμπακς να πιεις έναν καφέ (αυτόν με τις πεντέμιση χιλιάδες θερμίδες) και θα σε βρω μετά.



Αυτό είναι το Mid Town. Πέρα από το ποτάμι, στην άλλη όχθη είναι το Jersey City. Μία ολάκερη πόλη, δίπλα στην πόλη. Αν με ρωτήξεις πώς είναι κατά κει, θα σου πω βέρι βέρι μπόρινγκ. Και ίσως το υπερεκτιμώ και λιγάκι.


Το κτήριο διαθέτει 102 ορόφους και έχει ύψος 381 μέτρα. Αν υπολογίσεις και το έξτρα ανάστημα που του δίνει η κεραία (ναι ντε, αυτή στην οποία κρεμιόταν ο Κινγκ Κονγκ), φθάνει τα 443 μέτρα. Μισό χιλιόμετρο δρόμος. Να το περπατήσεις, κουράζεσαι. Σκέψου να το ανέβεις από το κλιμακοστάσιο. Κόλαση!


Οι Αμερικάνοι είναι πολύ υπερήφανοι για το κτήριο. Εντούτοις αν ρωτήξεις το ίδιο το μπίλντινγκ, θα σου ξομολογηθεί ότι έχει περάσει και δύσκολες στιγμές. Όχι δεν εννοώ τον Κινγκ Κόνγκ (σταμάτα!). Η ολοκλήρωση της ανέγερσής του συνέπεσε με τη μεγάλη ύφεση, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι όροφοι να μένουν ξενοίκιαστοι για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μάλιστα, τότες τον έλεγαν και Empty State Building και τον κοροϊδεύανε. Μόλις τη δεκαετία του '50 ήρθε και πέρασε σε κερδοφορία.


Άλλο μεγάλο πρόβλημα ήταν οι αυτοκτονίες. Τουλάχιστον τριάντα έχουν πηδηχτεί από το παράθυρο. Αλλά η πλέον μυθιστορηματική και -σχεδόν σαγηνευτική, με έναν νοσηρό τρόπο- περίπτωση είναι η αυτοκτονία της 23χρονης Evelyn McHale. Την πρωτομαγιά του 1947 έπεσε από το Observation Deck που είμαστε τώρα μη-χειρότερα, αφήνοντας ένα σημείωμα "He is much better off without me... I wouldn't make a good wife for anybody". Θα μου πεις, κι άλλες ήταν ακαμάτρες, δεν είχαν τέτοια τύχη. Η άμοιρη Evelyn προσγειώθηκε πάνω στην οροφή ενός αυτοκινήτου των Ηνωμένων Εθνών που ήταν στο δρόμο.


Και αυτή είναι η λέτζεντερι φωτογραφία που τράβηξε ο Robert Wiles και δημοσιεύθηκε μερικές ημέρες αργότερα στο περιοδικό Life. Η περίπτωση συχνά αναφέρεται ως "η ομορφότερη αυτοκτονία έβερ" και ενέπνευσε μεταξύ άλλων τον Άντι Γουόρχολ που δημιούργησε σχετικό πίνακα.


Αμάν ξεχάστηκα και δεν σου λέω τι βλέπουμε. Να εκείνο το μικρό παρκάκι (συνήθισέ το: η Νέα Υόρκη έχει μόνο ένα μεγάλο πάρκο, τα υπόλοιπα είναι δείγματα πρασίνου πνιγμένα στο μπετόν) είναι το Bryant Park. Δίπλα του είναι η Βιβλιοθήκη και από πίσω του το Rockfeller Centre (ναι, θα σε πάω).



Άντε να δούμε λίγο και προς την ανατολική πλευρά. Ο μυτερός ουρανοξύστης είναι ο -πέρσοναλ φέιβορ- πύργος της Chrysler. Πέρα είναι η θάλασσα και συγκεκριμένα ο κόλπος του Long Island. Στην αντίπερα όχθη είναι το Queens (ναι, θα προσπαθήσω να σε πάω και κατά κει -να ιδώ πως θα τα προλάβω)!


Λίγο πριν κατέβω, στέκομαι και κοιτώ τους επισκέπτες. Εντυπωσιασμένοι όλοι σκύβουν και κοιτούν. Είναι πολύ υπερήφανοι και χαρούμενοι που έφθασαν εδώ απάνου. Ξεύρεις, σου δημιουργείται μία πρόσκαιρη ψευδαίσθηση ότι είσαι κάτι το ιδιαίτερο απ-χίαρ. Ότι δεν είσαι απλώς μία από τις κουκκίδες που κινούνται νευρικά στους δρόμους της αχανούς μητρόπολης. Αλλά εκείνος ο ένας που τους παρατηρεί όλους αφ'υψηλού.


Όπως και να'χει, είναι μία εμπειρία που θυμάται κανείς για όλη του τη ζωή. Αυτό το κτήριο και αυτή η πόλη. Πώς το έλεγε το τραγούδι; If you can make it there, you can make it anywhere. 
Ήρθε η ώρα της καθόδου. 


Βγαίνοντας, παρατήρησα ότι και τα Starbucks εδώ διατηρούν την ίδια άρτ-ντεκό αισθητική. Είδα με κάποια μεγαλύτερη συμπάθεια τον καφέ των πεντέμιση χιλιάδων θερμίδων.


Ύστερα σήκωσα το βλέμμα μου και μέτρησα τις γραμμές και τις αποστάσεις. Που ενώνουν εμένα με τον ουρανό, τον άνθρωπο με τη φιλοδοξία του και ετούτη την πόλη με το όνειρο.

47 σχόλια :

  1. Α, μα ξεύριες τι σκέφτηκα; Άμα το ανέβω και το κατέβω με τα πόδια θα τα χάσω ευθύς αμέσως τα 3 κιλά που απομένουν!!!

    Να περάσεις υπέροχα πτηνό στη μητρόπολή, μαγικό το post σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Tremens, μήτε να το σκέφτεσαι! Σε προτιμούμε με τα τρία έξτρα κιλά!
      Άσε μην σε εύρει η λιποθυμία στον εξηκοστό πέμπτο όροφο και έχουμε άλλα!

      Τα φιλιά μου και καλημέρες!

      Διαγραφή
  2. Ουάου... Όνειρο ζωής να μπορέσω να επισκεφθώ κάποτε τη Νέα Υόρκη.
    Φανταστικό post!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αφού είναι όνειρο ζωής, σου το εύχομαι με όλη μου την καρδιά!
      Εντωμεταξύ, το πτηνούλι θα προσπαθήσει να σου δώκει μία γεύση για να ξεύρεις όταν με το καλό πας, τι θα ιδείς και τι να περιμένεις!

      Φιλιά και καλημέρες, αγαπημένη Μίκα!

      Διαγραφή
  3. Ώρες και μέρες έχουμε... Ολα να μας τα δείξεις!!!!

    Αχ Ν. Υόρκη... Είναι από αυτά τα ταξίδια που θέλω πολύ να κάνω...

    Ταξίδεψε μας. Και αν είσαι ακόμα εκεί καλά να περάσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τέτοια λέγε στο πτηνό και θα σε αρχίσει στην πολυλογία!
      Ουυυυ, έχω να σου πω καν και καν!

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες!

      Διαγραφή
  4. If you can make it there, you can make it anywhere.
    Δεν ξέρεις πόσο συμφωνώ πτηνούλι.
    Την λατρεύω χωρίς να έχω πάει.
    Ειναι το ταξίδι των ονείρων μου και ελπίζω να το κάνω κάποια στιγμή.
    Ευχαριστούμε για την ξεναγηση.
    Υπάρχει κάποιο μέρος που να μην έχεις πάει;
    Φιλιά κοσμογυρισμένο πτηνό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στο εύχομαι κι εγώ να το κάμεις αυτό το ταξίδι, αφού το θέλεις τόσο!
      Μέχρι να το πραγματοποιήσεις πάντως, το πτηνό θα σε τραβολογάει δεξιά κι αριστερά για να σου δείξει διάφορα.

      ΥΓ. Και ναι, υπάρχουν πολλά-πολλά μέρη που δεν έχω πάει. Αλλά θα πάω!! (χα χα χα)

      Διαγραφή
  5. Απο τα πολλά, μπερδεύτηκες. Το Empire State, ειναι 1250 μέτρα, μετά ερχεται στο Χόνκγ Κόνγκ, το πως το λένε..και το υψηλότερο αυτή τη στιγμή ειναι στο Dubai, 2000 μέτρα ύψος.

    Επίσης μετράνε αυτά που εχουν κεραίες και αυτά που ειναι ως επάνω πατώματα....
    ρίξε ενα βλέφαρο.

    κι εγώ στην πορεία τα έμαθα, μου άρεσαν και τα παρακολουθώ.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άχου, παρερμηνεύτηκα το πτηνό! Ζουζούνα, εννοούσα το ψηλότερο στη Νέα Υόρκη! Διότι το Εμπάιαρ στη διεθνή του κατάταξη είναι αρκετά κάτω πλέον. Εδώ και στην Αμερική, υπάρχουν αρκετά ψηλότερα κτήρια (στο Σικάγο). Πάντως από ένα ύψος και πάνω, όλα ζούπερ αψηλά μού φαίνονται εμένα! :)

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
    2. Ε, ρε μια παρερμηνια που ζήσαμε, άλλη δεν έχει!!! χα χα χα !!!
      Συντονιστήκαμε τώρα....
      στα μουτρα εεε στην μύτη τα φιλιά πίσω.....και καλησπέρα διότι περασε η ώρα

      Διαγραφή
  6. Μας πήρες μαζί σου στο ταξίδι??!!! Σούπερ, καλά περνάμε!!! Ωραίες φωτογραφίες!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εννοείται! Σιγά μην σας άφηνα πίσω!
      Δεν πάω πουθενά χωρίς εσάς!

      Φιλιά και καλημέρες Irene!

      Διαγραφή
  7. Μαζί με τη ζήλια μου (με την καλή έννοια) σας χαρίζω και το σχετικό τραγουδάκι για καλή μέρα και καλή εβδομάδα!

    http://www.youtube.com/watch?v=i-ZUXQuFcnw


    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φράνκιιιιι! Και ο ύμνος της Νέας Υόρκης!
      Πολύ καλημέρα σας!

      Διαγραφή
  8. Αγαπημένο μου πτηνό, πόσο χαίρομαι που είσαι στην αγαπημένη πόλη!!! Ζηλεύω και λίγο βεβαίως, βεβαίως!! Ωστόσο η ξενάγηση ήταν καταπληκτική όπως και οι φωτογραφίες σου. Συνέχισε πτηνόν μου να μας μορφώνεις....Θενξ ελοτ!!! και σι γιου τουμοροου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ό,τι μπορώ κάμω, ο κακομοίρης! Τρέχω απ'εδώ, τρέχω απ'εκεί, φωτογραφίζω, σουρτουκεύω, κουτσομπολεύω! Αυτό το τελευταίο ειδικά... αλλά ας μην πω παραπάνω, επιφυλάσσομαι για αύριο! :)

      Τα φιλιά και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  9. Μπράβο πτηνούλι, ό,τι έπρεπε το τουρ γιατί στο Εμπάιερ στέιτ δεν πρόλαβα να ανέβω, οπότε τώρα ολοκληρώθηκα :)

    Μα πόσο πιο ωραία φαίνεται αυτή η πόλη στις φωτογραφίες ρε παιδί μου, αυτό είναι φωτογένεια! Όχι ότι δεν είναι ιμπρέσιβ από κοντά, αλλά αυτή την υποβόσκουσα σαπίλα ακόμη δεν έχω καταφέρει να την αποτινάξω. Όχι τίποτα άλλο, μου χαλάει το μουντ στις ταινίες :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένη Astero, η φωτογένεια της πόλης είναι παροιμιώδης! Βλέπεις τις φωτογραφίες και λες, γουάου! Μήτε το νέφος αναπνέεις, μήτε το σκουπίδι μυρίζεις, μήτε τη γλίτσα νιώθεις, μήτε το θηριώδες πλήθος σε σπρώχνει για να περάσει. Όλα ζούπερ τέλεια μοιάζουν! Ιμπρέσιβ μεν, αλλά έχει και τα (τρομερά) μειονεκτήματά της αυτή η πόλη. Θα επανέλθω όμως επί του θέματος, το υπόσχομαι.

      Φιλιά!!!

      Διαγραφή
  10. νόμιζα πως ήσουν δίπλα μου και μιλούσα μόνη μου ρωτώντας σε!

    κάθε φορά που άκουγες αεροπλάνο,ελικόπτερο ή οποιοδήποτε θόρυβο εκεί πάνω ,τα ''έκανες'' ολίγον πάνω σου ;;; χαχαχα
    είχες κοιτάξει πως θα διαφύγεις αν συνέβαινε κάτι;;
    πουλάει αναμνηστικά το κτήριο;;πήρες;;
    τι πήρες καλέεεεε;;;;

    (Η αυτόχειρ πολύ όμορφη! πως τα κατάφερε και έπεσε τ'ανάσκελα και δε χάλασε το κραγιόν;;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. α ! να προσέχεις τα αυτοκίνητα!

      Διαγραφή
    2. Είχα exit strategy, εννοείται. Είχα χάπια για τον ίλιγγο, είχα μάθει απέξω τις εξόδους ασφαλείας, διέθετα ζωσμένο αλεξίπτωτο για την περίπτωση που χρειαστεί να πηδήσω και στην τσάντα μου δύο μπανάνες για τον Κινγκ Κονγκ. :)

      Το μαγαζί είχε ένα σκασμό μεμοραμπίλια (μικρά πλαστικά ομοιώματα του Εμπάιαρ, κονκάρδες με την αστερόεσσα, μαγνητάκια, μπλουζάκια και τα λοιπά). Όλο και κάτι πήρα (πτηνό πολύ επιρρεπές στη σαχλαμάρα).

      Η αυτόχειρ εξαιρετικά όμορφη. Και το συμβάν με το αυτοκίνητο, λες και παρακολουθείς ταινία από φιλμ νουάρ.

      Διαγραφή
  11. Πολύ χάρηκα με την ξενάγησή σου αφού ποτέ μάλλον δεν θα αξιωθώ να πάω.
    Οι συνταξιούχοι της κρίσης είναι καταδικασμένοι σε ισόβια δεσμά στη χώρα τους, μη σου πω στην πόλη τους με μια σφαίρα σιδερένια να κρατάει ακίνητο το πόδι...
    Νομίζω όμως πως σε μια τέτοια πόλη θα ένιωθα ασφυκτικά, αποπνικτικά, αφού ο ορίζοντας σίγουρα δεν διαγράφεται μπροστά σου αν δεν είσαι σε ψηλό όροφο ουρανοξύστη...
    Θα έψαχνα τρόπο διαφυγής προς τον ουρανό ή τον ωκεανό αν βρισκόμουν σε κάποιο δρόμο ή λεωφόρο της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η πόλη είναι όντως ασφυκτική και αποπνικτική. Είναι και ο καιρός που κάμει τη διαβίωση εντός των τσιμεντένιων τειχών της, πολύ δύσκολη. Ευτυχώς η θερμοκρασία δεν έχει ανέβει ακόμα πολύ, αλλά έχει τη γνωστή ενοχλητική υγρασία που σε κουράζει.

      Ξεύρω ότι τα πράγματα για τους συνταξιούχους της κρίσης είναι πολύ δύσκολα. Εύχομαι να έρθουν τα πράγματα όσο καλύτερα γίνονται και να σου δωθεί η ευκαιρία να σπάσεις τα δεσμά. Ελπίζω ετούτες οι αναρτήσεις να λειτουργούν ως ένα μικρό χαμόγελο κι ένα -έστω διαδικτυακό- ταξίδι στο παραπέρα.

      Τα φιλιά μου και την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  12. Πιγκουίνε φίλε μου μας έκανες καταπληκτική ξενάγηση σήμερα στο New York..Οι φωτό σου αριστουργηματικές μία προς μία...ευτυχώς που ο κινγκ κόνγκ δεν διάλεξε να περάσει εκείνη την ημερα απο το Empire state building!την λατρεύω την Ν.Υόρκη γιαυτο και ενθουσιάστηκα με το post σου!!Νάσαι πάντα καλά φίλε μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ χαίρομαι που σου άρεσε η βόλτα στο Εμπάιαρ και οι φωτογραφίες που έβγαλα από αψηλά. Για τον Κινγκ Κονγκ είχα ένα άγχος (διέθετα μπανάνες στην τσάντα μου για παν ενδεχόμενο), αλλά εντέλει, δεν τον εσυνάντησα! Ευτυχώς διότι είναι και γνωστή η εμμονή του με τις ξανθιές και με τους πιγκουίνους! :)

      Τα φιλιά μου και την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  13. Τι τρυφερη ταινια το "αγρυπνος στο Σιατλ", καθε χρονο βλεπω τις φωτεινες κουκιδες που οδηγουν απο Ν.Υορκη στο Σιατλ και το αντιστροφο και καθε φορα νοιωθω την αγωνια του μικρου αγοριου για το αν θα ελθει η Μεγκ στο ραντεβου!
    Οι φωτογραφιες εξαιρετικες!!Ενα vertigo το νοιωθω!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπέροχη ταινία. Και το "Άγρυπνος στο Σιάτλ" και το "An Affair to Remember"! Είχα κάμει κάποτες θεμάτικ βραδιά και τα είχα δει σερί και τα δύο, καθώς το πρώτο αναφέρεται στο δεύτερο (η Μεγκ Ράιαν παρακολουθεί την ταινία με τον Κάρι Γκραντ και τη Ντέμπορα Κερ).

      Χαίρομαι που σου άρεσαν οι φωτό. Δεν τη χορταίνει κανείς τη θέα από εκεί απάνου.

      Πολλά πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  14. το αγαπάς πολύ αυτό το κτήριο, τουλάχιστον αυτό εισέπραξα. τέτοια ποίηση δε θα σου έβγαινε αν δεν αγαπούσες πραγματικά και την πολη και το κτήριο.
    υπέροχη ξενάγηση, ευχαριστούμε γατο-πιγκουίνε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ετούτη την πόλη την αγαπώ και τη μισώ ταυτόχρονα. Υπάρχουν ενδιαφέρουσες πτυχές της αλλά και πτυχές που απεχθάνομαι και δεν αντέχω. Το Εμπάιαρ πάντως είναι από τα σύμβολα της Νέας Υόρκης και έχει ένα ειδικό βάρος στην ιστορία της. Και ναι, μου αρέσει. Απολαμβάνω τον όγκο του, μου αρέσει να το θωρώ από κάτω, λατρεύω την αεροπλανική θέα της πόλης από την ταράτσα του!

      Να είσαι καλά, ria! Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  15. αν και πράσινη απτη ζήλια,(σε φτύνω,μη φοβάσαι!) σευχαριστώ που απ'τον καναπέ μου στη θεσσαλονίκη όπου σκεφτόμουν τα τετριμμενα ,βρέθηκα στην ονειρεμένη πόλη!keep up the good job!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χε χε χε! Κι εσύ που νόμιζες ότι θα σε αφήκω να κάθεσαι αμέριμνη στον καναπέ σου! Όχι αγαπητή μου, θα σε τρέξω, θα σε γυρίσω, θα σε βολτάρω! Τι το έχομεν το πτηνό;

      Φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  16. Και υψοφοβική είμαι και εν γένει φοβητσιάρα αλλά ούτε που μου πέρασε να κάτσω κάτω στο Σταρμπακς.
    Με τρεμάμενα πόδια και με την καρδιά στο στόμα…..τα είδα όλα.
    Απλώς αποκλείεται να κατάφερνα να τα παρουσιάσω με τόσο χαριτωμένο τρόπο.
    My congratulations!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε το πρεζεντέισον. Είναι εντυπωσιακό το θέαμα από αψηλά και αξίζει τον κόπο (και τον φόβο) να ανέβει κανείς.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  17. sexy πτηνο μου και σοφο , τα ειπες ολα , τι νρα γραψω εγω θα γραψω μονο πως θα ξαναπαω νέα υορκη και ξεσκιστω wendys ( ασχετο απο τ αλλα σχολια αλλα εχουμε κει μεις τις εμμονες μας)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ τα αγαπημένα Wendy's! Η μέρα που έφυγαν από την Ελλάδα είναι μία μαύρη μέρα πένθους για το πτηνό! Στερήθηκα το mushroom burger κι εκείνες τις θεϊκές πατατούλες! Πόσο σε νιώθω!

      Διαγραφή
  18. Καλαμιά στην κάμπο3 Ιουν 2013, 10:56:00 μ.μ.

    Εγώ αν πήγαινα στην Ν.Υόρκη (αν λέω γιατί είναι ένα ζήτημα να μπω σε αερόπλανο και να μείνω μέσα του στον αέρα για καμμιά δεκαριά ώρες) με πιασμένο ζβέρκο θα ήμουνα συνεχώς γιατί ΔΕΝ μπαίνω σε ασανσέρ, ΔΕΝ ανεβαίνω 102 ορόφους και ΔΕΝ κοιτάω κάτω ούτε από 8 ούτε από 80 πόσο μάλλον από 380 μέτρα. ΄Ολους τους ουρανοξύστες μόνο από κάτω θα τους κοιτούσα. Γιαυτό δεν πάω στη Ν.Υόρκη και αν,το ξαναλέω αν, ταξίδευα στην Αμερική σε Μινεσσότα, Βοστώνη ή Φλόριντα μεριά θα κατέληγα γιατί εκεί έχω στενούς συγγενείς (Χαχαχα ο παππούς μου ήταν Αμερικανός).
    Ευτυχώς όμως που πας εσύ, περιγράφεις ωραία και δείχνεις και όμορφες φωτογραφίες. Πες ότι ήδη ταξίδεψα, δηλαδή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό με το αεροπλάνο είναι ένα θεματάκι, αν το φοβάσαι. Διότι ο άτιμος ο Ατλαντικός είναι ατελείωτος! Αλλά η Αμερική είναι άλλος κόσμος πράγματι. Το αισθάνεσαι όταν φθάνεις για πρώτη φορά. Όλα είναι διαφορετικά εκεί. Τα κτήρια, οι δρόμοι, η βλάστηση, ο καιρός. Αλλά κυρίως ο τρόπος σκέψης (και φοβούμαι πως δεν το λέω για καλό).

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  19. Καλαμιά στην κάμπο3 Ιουν 2013, 11:39:00 μ.μ.

    Υ.Γ.Τελευταία και καταϊδρωμένη στα σχόλια αλλά τα παράτησα όλα αυτό το απόγευμα και είδα απνευστί τα 8 επεισόδια του Broadchurch -αστυνομική σειρά της αγγλικής τηλεόρασης.Ο δολοφόνος αποκαλύπτεται στο τελευταίο επεισόδιο αλλά εγώ, αφενός μεν επειδή είμαι γατόνι αφετέρου δε επειδή έχω διαβάσει και δει χιλιάδες αστυνομικά έργα τον μυρίστηκα νωρίς. Σου το συνιστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ξεκίνησα κι εγώ και θέλω να το τελειώσω οπωσδήποτε γιατί με τρώει και η περιέργεια! Να δω πότε θα τα καταφέρω. :)

      Διαγραφή
  20. Μεγάλο όνειρο και παλιό απωθημένο η Νέα Υόρκη (ταινίες, μουσικές της νιότης μου, λογοτεχνία και λοιπές αμερικανιές....) αλλά θα μοιραστώ το χαμόγελο από τη διαδικτυακή ξενάγηση που μας κάνεις, παρέα με τη Flora Gia, καθ'ότι κι εμείς πτωχοί πλην τίμιοι συνταξιούχοι είμεθα, αποστεωμένοι, συρρικνωμένοι και στιμένοι ως λεμονόκουπες. Να είσαι καλά και σου στέλνω τα φιλιά μου Πίγκου, κοσμογυρισμένε και σουρτουκεμένε....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Νέα Υόρκη είναι μία πόλη που και να μην έχει πάει κανείς, ξεύρει πάρα πολλά γι'αυτήν. Μέσα από τις ταινίες, τις μουσικές, τις σειρές και τα βιβλία. Γι'αυτό και μας δημιουργεί αυτή την αίσθηση του απωθημένου. Γι'αυτό και μας είναι για κάποιον λόγο, σημαντική. Η αίσθησή της από κοντά βεβαίως, μπορεί να σου δημιουργήσει αντιφατικά συναισθήματα: εντυπωσιασμό αλλά και απογοήτευση. Υπάρχουν πράγματα που θα σου αρέσουν και πράγματα που δεν αντέχονται.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  21. Α πα πα, πουλάκι μου, δεν σε ζηλεύω ΚΑΘΟΛΟΥ !!! Την απεχθάνομαι την ΝΥ κι ας μην έχω πάει ποτέ !!! Αυτός ο συνδυασμός τσιμέντου, κλεισούρας, νέφους, τρεχαλητού και ατέρμονης βαβούρας is not my cup of tea at all, όπως λένε κι οι φίλοι μας οι Άγγλοι. Έχω έναν ξάδερφό μου που μένει εκεί και όποτε με ρωτάει πότε θα τον επισκεφτώ του απαντάω "όταν μετακομίσεις από αυτήν την πόλη" - χαχαχαχαχα !!!

    Απόλαυσέ την εσύ όμως, που σ' αρέσει και γράψε μας και για όλα τα άλλα που θα δεις και θ' ακούσεις εκεί (περιμένω το κουτσομπολίστικο ποστ που υποσχέθηκες στον/στην Ανώνυμο πιο πάνω :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εν πολλοίς είναι αυτό που περιγράφεις κι ας μην έχεις πάει ποτέ: τσιμέντο, κλεισούρα, νέφος, τρεχαλητό και ατέρμονη βαβούρα. Θα επανέλθω όμως σε αυτό -διότι το πτηνό είναι γνωστό για την αντικειμενικότητά του σε τέτοια ζητήματα.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  22. Αχ πιγκουινάκο , τι μου θύμισες!! όμορφες αναμνήσεις, όμορφες εικόνες στο μυαλό μου! Πριν χρόνια (το 1998) το δελφινάκι άφησε για ένα μήνα τις θαλασσες και πήγε στας αμέρικας..πρόλαβα τους δίδυμους πύργους , ανέβηκα στο empire state building ανέβηκα στο άγαλμα της ελευθερίας, πήγα στο rockfeller center, στο μετροπολιταν μουσείο ,στο μουσειο φυσικης ιστορίας και πολλους αλλους τόπους..τι όμορφη εμπερία!! περάσαν τοσα χρονια και δε το ξεχνω..σαν να ηταν χθες..να σαι καλά που μου θυμισες αυτή την όμορφη και αξέχαστη εμπειρία..ένοιωσα σαν να ήμουν εκέι πάλε , να περπατούσα σ αυτούς τους τόπους... Τσίου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δελφινάκι, κοσμογυρισμένο! Είναι πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία η Νέα Υόρκη (και η Αμερική γενικά): καταλαβαίνει κανείς πολλά πράγματα για τον εαυτό του, για το αμέρικαν λάιφ και για το σύγχρονο κόσμο. Αποκτάς καλύτερη αντίληψη των πραγμάτων.

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  23. Ήρθα με καθυστέρηση εδώ και αφού διάβασα πρώτα την καινούρια ανάρτηση...
    Μπορώ λοιπόν να δηλώσω με σιγουριά πως η πόλη φαίνεται ομορφότερη όταν την κοιτάς από ψηλά...
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts