Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

Μία βόλτα στο Κόνι Άιλαντ


Απόψε ο αναγνώστης θέλει θά-λα-σσα, κι εγώ ποτέ χατίρι δεν του χά-λα-σα! Φόρα το μαγιώ σου, πάρε το καροτέν και φύγαμε! Με το μετρό ντε, σε κοντινή παραλία θα σε πάω!



Τι εννοείς που βρισκόμαστε; Μα στη Νέα Υόρκη (δεν με παρακολουθείς και ανησυχώ)! Ναι, μην περιμένεις γαλάζια σημαία, αιγαιοπελαγίτικο ακρογιάλι, τη Χρονοπούλου και το Λάκη Κομνηνό σε παραλήρημα. Εδώ το κόνσεπτ "παραλία" είναι αρκετά διαφορετικό. Καλωσήρθες στο Coney Island!


Οι φανταχτερές αφίσες που σε υποδέχονται ήδη στο σταθμό, σε προϊδεάζουν για το τι περίπου σε περιμένει εδώ. Το Coney Island είναι ένας τεράστιος παραθαλάσσιος παιχνιδότοπος. 


Κι αν νομίζεις ότι τα όσα βλέπεις στις ταινίες και τις σειρές, με τις αμερικάνικες οικογένειες να πηγαίνουν καταχαρούμενες ημερήσια εκδρομή στο λούνα παρκ, είναι υπερβολές, μία επίσκεψη σε ετούτο εδώ το μέρος, θα σε πείσει περί του αντιθέτου. Ένα θα σου πω: το μπιγκ ιβέντ που όλοι περιμένουμε εδώ -και με μεγάλο ηλεκτρονικό κάουντ ντάουν- είναι ο διαγωνισμός για το ποιος θα φάει τα περισσότερα hot dogs. Ρεύτηκε κανείς;



Επίσης -κρατήσου- κάθε Παρασκευή, έχει δωρεάν πυροτεχνήματα! Δηλαδής γουάου, θα πεθάνω από την πλήξη!



Πλησιάζοντας προς την παραλία, διασχίζω τις παιδικές χαρές, τα λούνα παρκς και τα αμιούζμεντ παρκς. Τεράστια ρόλερ κόστερς, με σκαλωσιές και ράγες, δημιουργούν ένα σχεδόν μεταμοντέρνο σκηνικό.


Κάθε τρεις και λίγο, περνάει ένα βαγονέτο με αμερικάνες που στριγγλίζουν καθώς πέφτουν με φόρα στις κατηφοριές και χτυπιούνται στις απότομες στροφές και ανακατεύονται τα πόδια με τα μαλλιά τους.


Παρακολουθώ με κάποια θλίψη το θέαμα. Δεν έχει μέσα του χαρά. Μήτε κάποια πρωτοτυπία. Η αισθητική του είναι παλιακή και άσχημη.


Οικογένειες με κακομαθημένα παιδιά, χοντρές μαμάδες και κοιλαράδες μπαμπάδες με τζόκεϊ καπέλα και κοντά σορτς, επιβεβαιώνουν την πιο στερεοτυπική εικόνα που έχεις για την Αμερική.


Μπροστά από τα λούνα παρκς υπάρχει μία μικρή σειρά από φαγάδικα και ένας τεράστιος περίπατος με ντεκ που τρίζει καθώς το περπατάς.


Εδώ θα συναντήσεις αρκετό λαϊκό κόσμο να σουλατσάρει και να απολαμβάνει τη ζέστη -ιδίως τα σαββατοκύριακα και τα απογεύματα.



Ανάμεσά τους, αρκετοί έγχρωμοι, λατίνοι και βεβαίως ρώσοι από τις παρακείμενες γειτονιές του νότιου Λονγκ Άιλαντ.


Λίγο πριν σε φθάσω στη θάλασσα, ας σταθούμε λιγουλάκι στις προειδοποιητικές πινακίδες. Το να με παίρνανε τα σύννεφα, οι άνεμοι, τα κύμματα, εδώ χάμω δεν είναι καθόλου μα καθόλου ευχάριστο. Να σου υπενθυμίσω ότι στην τελευταία καταστροφή με τον τυφώνα, είχε γίνει στο Κόνι Άιλαντ, της κακομοίρας. Είχανε βρεθεί οι χοντρές μαύρες αγκαλιά με τα σκυλόψαρα και τα χταπόδια απάνου στο ρόλερ κόστερ.


Βεβαίως σήμερα, τα πράματα είναι ήρεμα. Περπατάω πάνω στην άμμο με κατεύθυνση προς τη θάλασσα.


Η άμμος δεν έχει την αίσθηση της Ελλάδας. Μοιάζει περισσότερο με χώμα. Δεν πολυθέλεις να την περπατήσεις ξυπόλητος.


Υπάρχει διάσπαρτος κόσμος. Κάποιες μαμάδες που έχουν φέρει τα παιδιά τους για να παίξουν, κάποιοι ηλικιωμένοι που περπατάνε πάνω-κάτω κατόπιν εντολής του γιατρού προφανώς (ή από κάποια νεύρωση), κάποιοι "λουόμενοι" που κάμουν ηλιοθεραπεία.


Στο βάθος φαίνονται πολυκατοικίες της δεκαετίας του 50 και 60. Κάποτες το μέρος αυτό έζησε μεγάλες δόξες. Το μετρό έφθασε εδώ το 1920 και η προσθήκη της αποβάθρας εξασφάλισε δημοτικότητα -ιδίως ανάμεσα στα φτωχότερα λαϊκά στρώματα.


Ακόμα και σήμερα, τη βλέπεις τη φτώχεια και την κακομοιριά σε αυτό το μέρος. Κάποιοι από αυτούς που έχουν ξαπλώσει, δεν κάμουν ηλιοθεραπεία. Είναι απλώς άστεγοι που κοιμούνται πάνω σε λινάτσες.


Η μεγάλη κοροϊδία είναι ο Μπέιγουοτς-ναυαγοσώστης. Περιμένεις κι εσύ μία Πάμελα, έναν Χέισελχοφ, και συναντάς τον κυρ Νέιθαν με την κοιλούμπα. Που να πνίγεται κάποιος, θα τον απαρατήσουμε στον πνιγμό για να πάμε να βοηθήσουμε τον κυρ Νέιθαν να κατέβει τη σκαλωσιά του.


Μεταξύ μας, δεν υπάρχει και μεγάλος κίνδυνος πνιγμού. Όχι γιατί δεν είναι επικίνδυνα τα νερά, μήτε γιατί ξεύρουν καλό μπάνιο οι "λουόμενοι". Αλλά διότι σπανίως μπαίνει κάποιος στη θάλασσα. Μονάχα κάποια παιδιά που πλατσουρίζουν έξω-έξω.



Εδώ είναι Ατλαντικός, αγαπημένε αναγνώστα. Μαύρα είναι τα νερά. Δεν σε προδιαθέτουν να μπεις με την καμία. Που να έχει ανέβει η θερμοκρασία στους 44 βαθμούς Κελσίου (που ναι, ανεβαίνει), προτιμάς το ντουζ στο σπίτι σου, παρά αυτό το μαύρο πράμα.


Η βόλτα πάνω στην αποβάθρα, είναι μία εικόνα της Αμερικής που πρέπει να ιδείς.


Σε κάποια παγκάκια, κοιμούνται άστεγοι.


Μοναχικές κοπελίτσες, ηλικιωμένοι, χοντρές κυρίες. Παρατηρείς ότι στη συντρειπτική τους πλειονότητα είναι μαύροι ή ρώσοι ή ισπανόφωνοι.


Τα σνακς είναι από οκτακόσιες θερμίδες και πάνω. Χοτ ντογκς, χάμπουργκερ με πλαστική κέτσαπ, πατάτες τηγανιτές με μαγιονέζα, συσκευασμένα γλυκά. Όλα προπαρασκευασμένα. Σου τα ζεσταίνουν στο μάικρο-γουέιβ και σου τα σερβίρουν.


Θα με ρωτήξεις (και εύλογα) για ποιο λόγο σε έφερα ως εδώ. Άλλα είχες στο μυαλό σου, όταν σου είπα ότι θα πάμε παραλία.


Εδώ ήρθαμε για να σου δείξω μία εικόνα πραγματικής Αμερικής. Πέραν από τα τουριστικά ατράξιονς του Μανχάταν. Πέραν από τα Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγκς και τα Σέντραλ Πάρκς. Πέραν από τα Σόχο και τα Μουσεία.


Είναι απέραντη αυτή η χώρα.


Και είναι δύσκολη.


Έχει μεγάλη μοναξιά. Και ανοησία. Και έλλειψη πολλών πραγμάτων που θεωρείς εσύ δεδομένα στην Ευρώπη. Ακόμα και στην συμφοριασμένη Ελλάδα της κρίσης.


Και δεν ομιλώ μόνο για την επικοινωνία, την πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες, την απόκτηση στοιχειώδους εκπαίδευσης, τη σκεπτόμενη και πολλές φορές αντιδραστική προσέγγιση που αντιμετωπίζουμε τα πράγματα.


Σου μιλώ για τη δυνατότητά μας να αφεθούμε τουλάχιστον σε αυτό. Στη θάλασσα και στον ήλιο μας. Στην εξαγνιστική μας νιρβάνα. Σε έφερα ως εδώ για να σου πω πόσο πολύ σπουδαίο είναι αυτό το κεκτημένο.

13 σχόλια :

  1. όταν είδα τον τίτλο ,είπα : ''μεγαλεία το πτηνό στο Αμέρικα!!!!''

    έτσι που τα παρουσίασες στο τέλος σκέφτηκα: ''μεγαλεία η Νάσια στην Κάσο !''
    χαχαχαχαχαχαχα

    Καλημέρααααααααααααααααααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα πτηνούλι. Μπορεί η θάλασσα να είναι μαύρη και παγωμένη, αλλά βλέπω την παραλία καθαρή (διόρθωσέ με αν κάνω λάθος).
    Πριν μερικές μέρες, είχα τη φαεινή ιδέα να πάω την κόρη μου να παίξει στην παραλία με το κουβαδάκι της και πήγαμε στην παραλία Ασπροπύργου. Δεν ήταν η πρόθεση μου να κάνουμε μπάνιο, απλά να περάσουμε λίγες ώρες χαλάρωσης δίπλα στη θάλασσα. Εκεί να δεις μαυρίλα η θάλασσα!!! Το τι σκουπιδομάνι υπήρχε,μέσα κι έξω απ΄τη θάλασσα, δε λέγεται!!
    Και άλλες φορές, σε άλλες παραλίες που δεν είναι παρατημένες και που πάει ο κόσμος για να κάνει μπάνιο, να λιαστεί, να κουτσομπολέψει τους διπλανούς λουόμενους, τα σκουπίδια είναι διάσπαρτα γύρω γύρω, αναπόσπαστο μέρος του τοπίου!
    Τσάμπα ξελαρυγγιάζεται αυτός ο έρμος ο γλάρος τόσα χρόνια: Όχι σκουπίδια κλπ κλπ
    Είπα το παράπονό μου και ξαλάφρωσα!!! Καλή εβδομάδαααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Tι Θα γίνει επιτέλους βρε πτηνούλι θα γυρίσεις πίσω επιτέλους να μας δείξεις τον δικό μας ήλιο και την δική μας θάλασσα.
    Αντε σαν να ξεχάστηκες εκεί στα ξένα μου φαίνεται!
    Φιλιά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Hei,hei Πιγκου μου ,χαιρετισματα απο τη βορεια αγαπημενη σου και τη γειτονοπουλα της!!
    Αντε στη δικη μας μιζερη πραγματικοτητα..
    Οντως αχανης και καθολου φιλικη και προσεγγιστικη η παραλια του Κονι Αιλαντ!
    Απαπα..για μπανια μονο στις δικες μας γραφικες ακρογιαλιες,κατω απο το δικο μας ουρανο και ηλιο..εχουμε και κατι ναμαστε αισιοδοξοι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. παρόλα αυτά, είναι εκατό χρόνια μπροστά. σε νοοτροπία και τεχνολογία.
    σε ειλικρίνεια, ίσως και αφέλεια, αλλά είναι πολύ πιο ντόμπροι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τι μου θύμισες τώρα...ουφ αναμνήσεις!!!Αλλα το πιο κουλό που κάνουν εκει στην προβλήτα που ψαρέυουν είναι όταν πιάνουν το ψαράκι το καημένο και το ξαναπετουν μέσα..τι να πώ... Βέβαια αμα τα δεις τα πρασινοκαφε απροσδιορίστου χρώματος τέλος πάντων νερά ,θα πετάγαμε και μεις το ψάρι πίσω μαζί με το καλάμι , χαχαχαχαχαχα:):):)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλαμιά στην κάμπο24 Ιουν 2013, 3:22:00 μ.μ.

    Α, μπράβο, αυτό, στο οποίο κατέληξες κι εσύ, σκεφτόμουνα όση ώρα σε διάβαζα και κοίταγα τις φωτογραφίες σου από μία απέραντη αλλά άψυχη και αντιπαθητική παραλία. Στο δικό μου κεκτημένο δικαίωμα, του να πηγαίνω σε πεντακάθαρη γαλάζια θάλασσα στις 7.30 το πρωί ή στις 10 το βράδυ, χωρίς ναυαγοσώστη και χωρίς να φοβάμαι μήπως με πάρει το ρεύμα και βρεθώ στην Λιβύη -αν βρεθώ φυσικά - και του να ανοίγω τα παράθυρά μου για να μπει ο ήλιος και να ανασαίνω καθαρό αέρα κι όχι μέρα-νύχτα τον αέρα του αιρκοντίσιον (δεν μπορεί θα το πρόσεξες κι αυτό στην Αμερική).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κελ ντεκαντάνς πτηνό... Αλλά δε φταίει μόνο που είναι Αμέρικα -που δεν της έχω καμιά συμπάθεια αλλά το σωστό να λέγεται- σε όποιο παρηκμασμένο παραθεριστικό θέρετρο του πλανήτη και να πας, από το Κόνεϊ Άιλαντ μέχρι το Λουτράκι, ίδια είναι η ατμόσφαιρα.

    Κατά τα άλλα συμφωνώ και επαυξάνω -αλλά και μιζεριάζω ακόμα περισσότερο που αυτό τον παράδεισο που έχουμε τον έχουμε κάνει μπουρδέλο, και όχι, δε μιλάω για την κρίση, μιλάω για την καφρίλα των σκουπιδιών, τις βίλες στην ακτογραμμή, τα κακίστης αισθητικής παραλιακά μαγαζιά και την πλαστική καρέκλα του γύφτου -έλεος, ούτε η Ισμήνη Καλέση δεν την θέλει πια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. "κάθε Παρασκευή, έχει δωρεάν πυροτεχνήματα" -> !


    Άλλη μια ωραία ανάρτηση-ταξίδι... με τον σχολιασμό να σου κόβει το χαμόγελο σιγάα σιγά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Έχεις απόλυτο δίκιο πτηνό μου, μόλις γύρισα από Αγ. Σαράντα, Πήλιο και ναι, εμείς τουλάχιστον την ομορφιά αυτή την έχουμε ακόμα δεδομένη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ήμουν μαζί σου σε όλο το ταξίδι. Στην αρχή ζήλεψα...σκεφτόμουν το απωθημένο μου, ένα ταξίδι Αμέρικα....Οι εικόνες σου και οι αφηγήσεις σου με χόρτασαν......και σιγά σιγά προσγειώθηκα. Και το όλο θέμα απομυθοποιήθηκε..... Δεν θέλω πια να πάω Αμερική.......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ωραίο post Πιγκουίνε και πολύ χαίρομαι που αποστασιοποιείσαι από το τουριστικό χάι χούι χωρίς όμως να πέφτεις και στην μαύρη θλίψη, απλώς να κοιτάς (και να μας δείχνεις) την πραγματικότητα κατάφατσα...

    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Αγαπητό πτηνό, εύχομαι να είσαι καλά και να περνάς καλά! Τελείωσα τις εξετάσεις και διάβασα όλα τα αμερικανοποστ σου. Σου είπα από την αρχή ότι δεν μου αρέσει η Αμερική. Ούτε η Νεά Υόρκη. Ειλικρινά δεν ξέρω πως εξτασιάζονται όλοι με τους άπειρους τόνους μπετόν και με την πολυκοσμία που για να περπατήσεις σκουντιέσαι με χιλιάδες άγνωστους. Και επίσης ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τους έχουμε και πρότυπο, όχι μόνο εμείς αλλά και όλοι οι ευρωπαίοι, και εισάγουμε κάθε τρέλα και κάθε κιτς τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts