Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2013

Πρόγευμα στου Τίφανις


Ένα ταξί διασχίζει την άδεια Πέμπτη Λεωφόρο και σταματά στη συμβολή της με την 57th Street. Εκεί αφήνει την Όντρεϊ Χέπμπορν που παρότι ξημερώματα, είναι ακόμα ντυμένη με τη βραδινή της μαύρη τουαλέτα. Με μικρά βήματα, πλησιάζει τις βιτρίνες του Tiffany και κοιτάζει τα πανάκριβα κοσμήματα.

Κάπως έτσι αρχίζει μία από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες έβερ. Την έχω δει και ξαναδεί αμέτρητες φορές. Και κάθε φορά με συγκινεί.



Τρίτη πρωί. Ανηφορίζω την Πέμπτη Λεωφόρο. Στην τσάντα μου έχω ένα συσκευασμένο κρουασάν με σοκολάτα. Ρουφάω έναν διπλό εσπρέσο με πολύ γάλα. Κοιτάζω τον ουρανό, δεν φαίνονται σύννεφα πουθενά. Έχει αρχίζει να ζεσταίνει ο καιρός.


Η κίνηση στους κεντρικούς δρόμους του Μανχάταν είναι σχεδόν πάντα πυκνή. Χαλαρώνει λιγάκι τις πολύ πρωινές ώρες -εκεί γύρω στις τέσσερις με πέντε τα ξημερώματα- και φθάνει στο πικ της το μεσημέρι, όπου το μποτιλιάρισμα και τα διαρκή φανάρια, μπορούν να μετατρέψουν μία μικρή διαδρομή σε κόλαση.


Περνάω δίπλα από την Εθνική Βιβλιοθήκη. Σε πειράζει να σταματήσουμε λίγο να ψάξω κάτι που θέλω; Ή μάλλον άσε, άλλη μέρα, για να σου τη δείξω και πιο διεξοδικά.


Αυτό το ιδιαιτέρως αψηλό μπίλντινγκ είναι το κτήριο Ροκφέλερ. Από τους πιο χαρακτηριστικούς ουρανοξύστες της πόλης. Βασικά πρόκειται για ένα σύμπλεγμα κτηρίων που συνδέεται υπογείως και διαθέτει στο κέντρο του μία πλατεία -τη διάσημη Ροκφέλερ πλάζα.


Η πλατεία δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, αλλά είναι ονομαστή διότι εδώ στήνεται κάθε χριστούγεννα ένα μεγάλο έλατο και κάτω από το χρυσό άγαλμα του Προμηθέα, λειτουργεί ένα παγοδρόμιο. Το καλοκαίρι όμως, ο κεντρικός χώρος της πλατείας καλύπτεται από τραπεζοκαθίσματα και ομπρέλες που προστατεύουν τους θαμώνες από τον καυτό ήλιο.



Η Πέμπτη Λεωφόρος θεωρείται ένας από τους ακριβότερους (αν όχι ο ακριβότερος) εμπορικούς δρόμους του κόσμου. Ελπίζω να έχεις μαζί σου τις πιστωτικές, διότι θυμήθηκα ότι θέλω να μου πάρεις δυοτρία ρουχαλάκια.



Αυτός είναι ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Πατρικίου. Πρόκειται για το μεγαλύτερο καθεδρικό στη χώρα με χωρητικότητα δυόμιση χιλιάδες κόσμο (ναι, μπορείς να φέρεις όλους τους φίλους και τους φίλους των φίλων σου). Εντούτοις και παρά το μέγεθός του, μοιάζει μικρός, έτσι όπως στέκεται ανάμεσα σε ουρανοξύστες δύο και τρεις φορές υψηλότερος από αυτόν.



Αυτόν τον μπλε γυάλινο ουρανοξύστη που βλέπεις δίπλα στο Καθεδρικό, τον εφωνάζουμε Ολύμπικ. Χτίστηκε από ένα κονσόρτιουμ επιχειρήσεων, με συμμετοχή του Αριστοτέλη Ωνάση. Εδώ βρίσκονται και τα γραφεία του Ιδρύματος Ωνάση.



Και μια που πιάσαμε τους μεγιστάνες, αυτός εδώ είναι ο Πύργος του Τράμπ. Ναι, του τύπου με το περουκίνι, που τον ξεύρεις από τα τρελά λεφτά που του έφαγε η πρώην σύζυγος Ιβάνα (ρισπέκτ!) με την έκδοση διαζυγίου τους.



Ο Πύργος Τραμπ είναι από το απόλυτο δείγμα επιδεικτικού πλούτου στο κέντρο της Νέας Υόρκης. Πανάκριβος, αστραφτερός και υπερπολυτελής, ο ουρανοξύστης αυτός διαθέρει ένα μικρό "άλσος" στους πρώτους ορόφους του, οι οποίοι δημιουργούν την αίσθηση κρεμαστών κήπων.


Τι είναι ετούτος ο Μπέιγουοτς, θα αναρωτηθείς και δικαίως! Μην μεταφερθήκαμε εξάφνου στο L.A; Όχι, αγαπημένε αναγνώστα. Είμαστε ακόμα στην Πέμπτη Λεωφόρο και συγκεκριμένα, όξω από το Hollister, ένα μαγαζί ανδρικής ένδυσης.


Οι νεαροί είναι "κράχτες" που στέκονται για να διαφημίσουν το μαγαζί, μοστράροντας τα μούσκουλα και καλωσορίζοντας με χαμόγελο τους πελάτες. Είναι μία λογική μάρκετινγκ που επέτυχε πολύ στη γνωστή φίρμα Abercrombie & Fitsch και έχει διαδοθεί πλέον και σε άλλες αλυσίδες. Ρε τι κάμει ο άνθρωπος για το μισθό του!


Αυτό το κομψό αλαβάστρινο κτήριο φιλοξενεί το κατάστημα της Louis Vuitton. Βρίσκεται σε μία από τις πιο πρεστίτζιους γωνίες της Πέμπτης Λεωφόρου, στη συμβολή με την 57th Street.


Χρειάζεσαι τσάντα; Όχι ρωτάω, για να ιδώ αν θέλεις να μπούμε; Τσου; Σίγουρα; Οκ.


Εδώ δίπλα είναι το κτήριο της IBM. Διαθέτει καμιά σαρανταριά ορόφους και είναι αρκετά εντυπωσιακό, καθώς πρόκειται για ένα λείο πρίσμα με πέντε πλευρές από γαλαζοπράσινο γυαλιστερό γρανίτη. Η φίλη αναγνώστρια, μπορεί να φτιάξει το μακιγιάζ της, κοιτάζοντας τον τοίχο του κτηρίου. Πρακτικό;



Αλλά και το εσωτερικό αίθριο είναι εντυπωσιακό. Να έρθουμε κάποια στιγμή και για καφέ εδώ. Έχει ωραία cheesecakes.


Και φθάνουμε σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά καταστήματα που έχεις δει στη ζωή σου. Πρόκειται για το πανάκριβο Apple Store που βρίσκεται στη συμβολή της Πέμπτης Λεωφόρο με την 59th Street. Από εδώ και πάνω, ξεκινά το Σέντραλ Πάρκ (άλλη φορά!).


Το κατάστημα της Apple είναι ένα μικρό αριστούργημα. Πρόκειται για έναν διαφανή κύβο από γυαλί που βρίσκεται τοποθετημένος πάνω στο πεζοδρόμιο.


Ο κύβος λάμπει ολημερίς, καθώς μέσα του αντικατοπτρίζονται τα σύννεφα, οι ουρανοί και τα γύρω κτήρια.



Μέσα του υπάρχουν δύο πράγματα: το τεράστιο λογότυπο της εταιρίας...



...και μία γυάλινη σκάλα που κατεβαίνει στο υπόγειο. 


Βλέπεις, το μαγαζί είναι στην πραγματικότητα κάτω από το έδαφος. Ο κύβος είναι απλώς η πρόσοψή του. Πανέξυπνο, καινοτομικό, ζούπερ εντυπωσιακό!



Ως ορκισμένος πλέον οπαδός της εταιρίας (εδώ και κάποια χρόνια που έκαμα το περίφημο switch από PC σε Mac, συνάντησα την τεχνολογική μου ευτυχία!), εδώ μέσα, νιώθω πως βρίσκομαι στον παράδεισο. Πλήθη κόσμου περιεργάζονται τα iPads και τα iPhones, τους Mac και τα iPods. Τα θέλω όλα! Όλα!


Εντούτοις, δεν είναι αυτός ο τελικός μας προορισμός.


Το κατάλαβες από τον τρόπο που ξεκίνησε η βόλτα. Βρισκόμαστε στο Τίφανι. Εδώ που πριν σχεδόν πενήντα χρόνια, η Όντρεϊ χάζευε τα πανάκριβα κοσμήματα.


Έβγαλα το κρουασάν από την τσάντα μου και άρχισα να το μασουλάω, κοιτώντας τις βιτρίνες. Νομίζω ότι δύο ζωές να δουλεύω όσο δουλεύω (που δουλεύω πολύ) και πάλι δεν θα έχω μαζέψει αρκετά λεφτά για να αγοράσω ετούτο το ρολόι. Ή το σετ με τα μανικετόκουμπα.


Σε έναν κόσμο ματαιοδοξίας, ζούμε όλοι. Σε έναν κόσμο που πρέπει να φαίνεσαι πιο νέος, να είσαι πιο πλούσιος, να κερδίζεις περισσότερα χρήματα, να έχεις την καλύτερη δουλειά. Να οδηγείς το πιο ακριβό αυτοκίνητο, να φοράς Αρμάνι, να διαθέτεις μία πολυτελή λοφτ και το περουκίνι του Ντόναλντ Τραμπ.


Το να σου πω ότι εγώ είμαι υπεράνω, θα ακουστεί γελοίο. Το να προσποιηθώ ότι δεν με νοιάζει καθόλου, θα αποτελεί αμετροέπεια. Εντούτοις, ξεύρω πια καλά στα τριάντα επτά μου, ότι η ζωή δεν ορίζεται μήτε από ρόλεξ ρολόγια, μήτε από καγιέν αυτοκίνητα. Πώς το λέει το τραγούδι; "Two drifters, off to see the world -there's such a lot of world to see." Εδώ, στην Πέμπτη Λεωφόρο, μασουλώντας το κρουασάν μου έξω από το Τίφανι, μου ήρθε ο σκοπός του τραγουδιού. Χαμογέλασα. Και σφυρίζοντας τη μελωδία, χάθηκα χαμογελαστός στους δρόμους της πόλης.

46 σχόλια :

  1. καλημέρα πτηνούλι! θα σε διαβάσω αργότερα,ήρθα να πάρω θέση στου τίφανις.....όχι να μας προλάβουν άλλοι....Νάσια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Νάσια! Πρώτη θέση μαζί μου στη βιτρίνα. Να κοιτάζουμε τις ακρίβειες, τις μεγαλομανίες και τις πολυτέλειες και να γελάμε!

      Διαγραφή
    2. το αίθριο θα είναι καταπληκτικά το χειμώνα!!!!!
      πελάτες είχε μέσα το τιφανις;
      στη γυάλινη σκάλα ,αν φοραω φούστα δε φαίνονται τα ενδότερα;

      Ζουζούνα το ίδιο ντοκιμαντέρ βλέπαμε χτες!

      Διαγραφή
    3. Το αίθριο είναι πολύ ωραίο όλες τις εποχές, γιατί είναι εξαιρετικά φωτεινό και ήσυχο!
      Το τίφανις έχει ΠΟΛΛΟΥΣ πελάτες: αμερικάνους, αλλά και τουρίστες. Εδώ φέρνει ο σαπιοκοιλιάς Ιβάν από τη Μόσχα, τη Σβετλάνα του για να τη χρυσώσει!
      Η σκάλα είναι από αμοβολή, οπότε την περπατάς σχετικά άνετα!
      Άλλες ερωτήσεις; ;)

      Διαγραφή
  2. Δε ξέρω τι πρωτοζήλεψα... Τη βόλτα στα "μαγαζάκια" της ΝΥ, τα Μακ, την Οντρει, το κρουασάν που έφαγες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το κρουασάν μου, δικαίως το ζήλεψες, διότι ήταν ωραιότστο, αφράτο, με γέμιση πραλίνα και φουντούκι!
      :)

      Πολλά πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  3. Εγώ πάλι ψωνίζω ασημένια απο του κυρ Τίφανη, απο την Βιέννη.
    Γιατί νομίζετε όλοι πως ειναι ακριβά? ειναι μερικά.... τα λοιπά για το πόπολο!!!

    Εβλεπα εχθές κατι συγγενείς σου στους πάγους. Τελικά μια χαρά περνάς στα ταξίδια. Μήπως θα έπρεπε να λέγεσαι Μάρκο Πόλο?
    την καλημέρα μου, αμί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι όλα πανάκριβα, αλλά φτηνά επίσης δεν τα λες! Στο κατάστημα της Πέμπτης Λεωφόρου, σήμερα δεν βρίσκεις την Όντρεϊ αλλά ρώσους, άραβες και κινέζους βλαχονεόπλουτους που ξιπάζονται κι αγοράζουν δαχτυλίδια και κολιέ στις κιουρίες που τους συνοδεύουν!

      Τα φιλιά και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  4. Αν δεν ήταν καλοκαιράκι και δεν τσαλαβουτούσα στα υπέροχα νερά της Κρήτης θα σε μισούσα. Τσίου ρε. Τσίου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α όλα κι όλα, η Νέα Υόρκη διαθέτει ΚΑΙ παραλία! Εντάξει είναι χάλια, αλλά κάπως πρέπει κι εγώ να αντιμετωπίσω τη σύγκριση με τους παραδείσους της Κρήτης!

      Τσίου!

      Διαγραφή
  5. Θέλω και εγώ μια θέση στη βιτρίνα μπροστά κάνε λίγο πιο κει βρε πτηνό επιασες όλο το χώρο!
    Πρόλαβα;
    Ευτυχώς!
    Αγαπημένη σκηνή η αρχή της ταινίας αλλά και η τελευταία με την γάτα μέσα στη βροχή άστα πτηνούλι μας έκανες αλοιφή σήμερα.
    Περιμένω central park!
    Καλημέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σου έχω κρατήσει θέση μπροστά στη βιτρίνα, καθόλου μην μου ανησυχείς!
      Η τελευταία σκηνή με τη γάτα είναι ένα αριστούργημα! Τι συναισθηματική κορύφωση!!
      Άσε, σου λέω συγκινούμαι κάθε φορά!
      Τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  6. αγαπημένη ταινία. και με το σημερινό ποστ αποκατέστησες τη πίστη μου στη Νέα Υόρκη :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάτι έπρεπε να κάμω για να υπερασπίσω λίγο την πόλη! Αλλά έχουμε αρκετό δρόμο μπροστά μας για πιο ολοκληρωμένη εικόνα!

      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  7. Αχ αυτό το απλ στορ, 3 ώρες πέρασα εκεί με το πρώην αμόρε, δεν έλεγε να ξεκολλήσει, βραζιλιάνικο πισινό έκανα από το ανέβα-κατέβα τη σκάλα (ήθελα να κάθομαι έξω να χαζεύω τον κόσμο, ενδιαφέρον μηδέν η υποφαινόμενη για τις τεχνολογικές καινοτομίες του μακαρίτη του Στιβ)!

    Αγαπημένη ταινία το Μπρέκφαστ ατ Τίφανις, ωραία ιδέα έδωσες, μιας που είμαι εν ανεργία πάλι, βάζω εσπρέσο να γίνεται και στρογγυλοκάθομαι να την (ξανα)δω. Φιλιά Πτηνούλι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάνε καφέ και έρχομαι να το ξαναδούμε! Θα φέρω εγώ βουτήματα και Νιου Γιορκ τσιζκέικ!
      Τα φιλιά μου!!

      Διαγραφή
  8. Πάρα πολύ καλά τα γράφεις! Σα να ήμουν εκεί!
    Μάθαμε και την ηλικία σου σ'αυτό το post ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για πτηνό, είμαι μαθουσάλας! Είναι ν´απορεί κανείς πώς τα καταφέρνω και παίρνω τα πόδια μου στα πηγαινέλα μου!
      Τα φιλιά και τις καλησπέρες μου, Χριστίνα!

      Διαγραφή
  9. Το Breakfast at Tiffany's είναι και από τις δικές μου αγαπημένες. Τόσες φορές την έχω δει και ακόμα περιμένω με ανυπομονησία τη σκηνή με το βρεγμένο γατί, το φιλί στη βροχή και το Moon River να ακούγεται. http://youtu.be/fL4j9mZfUdg

    ΥΓ: Apple fanboy ε; Θα σου συγχωρήσω το παράπτωμα γιατί σε όλα τα άλλα σε θαυμάζω, σε ζηλεύω και σε επικροτώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπέροχη η ταινία, πολύ ωραίο και το βιβλίο του Καπότε! Δεν χορταίνω να τη βλέπω! Είναι η Όντρεϊ, αξεπέραστη! Και ναι, είμαι φανατικός της απλ! Με έχι γλιτώσει από απίθανους εκνευρισμούς, διότι στην πισί εποχή μου, με τα γουίντοους να σέρνονται και να κολλάνε, ήμουν συνέχεια στα πρόθυρα εγκεφαλικού!

      Τα φιλιά και την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  10. Λοιπόν, σου βρήκα εδώ ανοιχτή συζήτηση γύρω από τα ερωτήματα του ποστ, με τη συμμετοχή, μεταξύ άλλων, του... Ματ Ντέιμον, στο Σέντραλ Παρκ - προτείνω να πας και να μας φκιάξεις και σχετικό ποστ. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θέ-μου, αυτό είναι όντως προβοκατόρικο! Πάντως εγώ για κάποιον λόγο, αυτόν δεν τον επάω καθόλου!
      Θα μάθω σχετικώς και θα τα πούμε! :)

      Διαγραφή
  11. Τωρα που αρχισες τα ωραια Πιγκου μου, αρχιζω και ψηνομαι αλλα αναρωτιεμαι αν αξιζει ενα 10ωρο ταξιδι και ενα τζετ λαγκ,αφου θα ταχω δει ολα απο τις αναρτησεις σου!!
    Φανταζομαι τι στραβολαιμιασματα απαιτουνται για τη φωτογραφιση των ουρανοξυστων!
    Εκτος κι αν τα πιγκουινακια δε παθαινουν σπαστικο ραιβοκρανο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Αμερική, το αξίζει το δεκάωρο και δωδεκάωρο και δεκαπεντάωρο ταξίδι! Δεν λέω ότι θα σου αρέσει και ότι είναι καταπληκτική και υπέροχη! Λέω όμως ότι είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα! Και πολύ διαφορετική από οτιδήποτε ευρωπαϊκό γνωρίζουμε!

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  12. Θα το γράψω λοιπόν: Δεν έχω δει ακόμα την ταινία... Νομίζω την αφήνω για τα γεράματα. Τι να πως ρε παιδί μου, δεν με καταλαβαίνω ώρες ώρες με κάτι τέτοια που κάνω.
    Στο Σεντραλ Παρκ μας ξαναπήγες! Από εκείνη την ανάρτηση και πέρα σε παρακολουθώ. Σε είχα πρωτοβρεί σε μια ανάρτηση "αφιέρωμα" στο Χριστιανόπουλο θυμάμαι. Χαχα, τι είχε γίνει και τότε!
    Πολύ μου αρέσει αυτό το ταξίδι σου! Νιώθω όπως λες οικειότητα. Άλλωστε μεγαλώσαμε όντως με αυτές τις εικόνες, και με τις εικόνες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Παλιά Αθήνα και Νέα Υόρκη γεμάτο το μυαλό μας. Τουλάχιστον το δικό μου.
    Δεν είμαι καθόλου γκατζετάκιας όμως. Στην αρχή τρόμαξα με το κτίριο της Aplle! Έχω δουλέψει σε τέτοιο ενυδρείο και λέω πάει οι εργαζόμενοι θα έχουν λαλήσει! Ο Γιώργος προχθές που θαύμαζα κάτι εφαρμογές σε ένα smart phone φίλου μας και του τις έδειχνα, μου λέει "ο κόσμος προχωράει, τι νόμισες σαν εμάς που μείναμε με τα τόξα είναι?". Όντως όλα μας τα συστήματα είναι μουσειακά κομμάτια πια αλλά δε μας απασχολεί. Είμαστε της ανακύκλωσης στην πράξη και οτιδήποτε αστραφτερό δεν κολλάει στη ζωή μας, κι έτσι δεν ζηλεύω τίποτα από αυτά. Η ουσία όμως είναι πως θέλω να τα δω κι εγώ όλα αυτά κάποια στιγμή από κοντά. Θέλω να ταξιδέψω. Κι αυτό ναι, φοβάμαι πως δεν θα καταφέρω να το κάνω όσο περνούν τα χρόνια.
    Κλέψε τη συνταγή από τα cheesecakes για 'μενα!
    Φιλί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την είδα χθες! Μα πόσο μπροστά ήταν αυτός ο κόσμος από τότε. Για την πόλη και την αισθητική της μιλώ.

      Διαγραφή
  13. ωραιότατη ξενάγηση.
    εγώ όμως θέλω τσάντα λουί βουιτόν. για πέρνα μεσα παρακαλώ. των παρισίων είναι πολύ μίνιμαλ. αυτό;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πες μου πότε είναι τα γενέθλιά σου για να σου την πάρω!
      Α και σε τι χρώμα τη θέλεις!

      :)

      Διαγραφή
  14. Καλαμιά στην κάμπο5 Ιουν 2013, 5:14:00 μ.μ.

    Εσύ, πουλί μου, βολτάρεις στο Μανχάταν και την Πέμπτη Λεωφόρο κι εγώ σήμερις βολτάριζα στη Λάρισα, γιατί είχα πάει στον οδοντογιατρό κι είχα πολύ χρόνο να σκοτώσω πριν και μετά το ραντεβού (δεν πολυβόλεψαν δρομολόγια του Προαστιακού)
    Να ζηλέψω ή να κάνω ότι δεν καταλαβαίνω; Αλλά και μόνο που εσύ θα φας το αυθεντικό ονομαστό νεοϋορκέζικο τσιζκέικ είναι αρκετό για να μου τρέχουν τα σάλια.
    (Όντρεϋ Χέπμπορν,η πιο φίνα, κομψή, εκπλεπτυσμένη ηθοποιός, έβερ. Καμμία διάδοχός της δεν υπάρχει - κάτι πάει να κάνει η Γκουίνεθ Πάλτροου αλλά σε μικρότερη κλίμακα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το τσιζκέικ είναι θεσπέσιο! Ομολογώ ότι πολύ τελευταία, το έχω εκτιμήσει ως γλυκό και είναι πλέον στο τοπ-θρι μου.

      Διαγραφή
  15. πριν διαβάσω τα άλλα σχόλια, μιας και άργησα σήμερα να σε επισκεφθώ, θα σου πω μόνον

    Moon River, wider than a mile, Im crossing you in style some day

    (και μπορεί να δείχνω υπεράνω αλλά αν έ΄μπαινα στο μαγαζάκι της apple θα με έβγαζαν σηκωτό και με αφρούς στο στόμα!)

    Να περνάς υπέροχα πτηνό εκεί στις ξενιτιές τις όμορφες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. To Moon River του Mancini είναι πολύ αγαπημένο. Το σάουντρακ της ταινίας το έχω λιώσει (είπαμε έχομεν αδυναμία στο φιλμ).

      Όσο για την Apple είναι στη συνείδησή μου συνώνυμη με την τεχνολογική ευτυχία. Τα θέλω όλα-όλα-όλα (ποιο είπαμε ότι ήταν το θέμα της ανάρτησης; η ματαιοδοξία;).

      :)

      Διαγραφή
  16. Καλαμιά στην κάμπο5 Ιουν 2013, 8:52:00 μ.μ.

    Επανέρχομαι γιατί θυμήθηκα ότι κοιτώντας τις εικόνες μου είχε δημιουργηθεί μία απορία και ξέχασα να ρωτήσω: Εκεί που στέκεται το παιδί με το κόκκινο σώβρακο και τις... μπαντόφλες περιμένουν στην ουρά για να μπουν στο μαγαζί να ψωνίσουν ή είναι κάτι άλλο που δεν το βλέπω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όου γιες! Να μπούνε μέσα περιμένουν! Διότι το μαγαζί έχει τρελή κίνηση και υπάρχει "ελεγχόμενη ροή" μη-χειρότερα! Προτιμώ να μην σχολιάσω... :)

      Διαγραφή
  17. Τρεις μέρες τώρα, "σουλατσάρω" Νέα Υόρκη... πολύ μου αρέσει που είσαι έτσι αναλυτικός, Πιγκουίνε! Λες και έχω κανονικό ξεναγό! ;-)
    Η ταινία δεν είναι από τις αγαπημένες μου (θεώρησα εντελώς αλλοπαρμένο τον χαρακτήρα της ηρωίδας, βλέπεις - επίσης, νύσταζα όταν την είδα και δε συγκράτησα πολλά), αλλά το τραγούδι του Mancini με συγκινεί πάντα.
    Καλή συνέχεια στο ταξίδι σου (μας)! :-)

    (Υ.Γ.: Στη Βιβλιοθήκη έχεις πάει;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εννοείται ότι έχω πάει στη βιβλιοθήκη! Πτηνό πολύ βιβλιόφιλο και μια που το είπες, να θυμηθώ να κάμω ανάρτηση για τη βιβλιοθήκη!
      Στην ταινία, θα πρέπει να δώκεις ακόμα μία ευκαιρία! Ο controversial κεντρικός χαρακτήρας είναι που την κάμει τόσο γοητευτική! Και το σάουντρακ είναι όλο εξαίσιο!!!

      Τα φιλιά μου και την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  18. Εγώ απλώς πέρασα να πω μια καλησπέρα και να σου αφιερώσω αυτό: http://www.youtube.com/watch?v=1ClCpfeIELw

    Και να ομολογήσω ότι - ως Macόβια κι εγώ - στο κατάστημα της Apple θα μπορούσα κάλλιστα να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου.

    Φιλάκια, πτηνούλι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, πολύ σε ευχαριστώ για την αφιέρωση! Ζούπερ το άσμα, λέμε!
      Όσο για το Mac, πάει και τελείωσε: από όταν γνώρισα το μήλο, δεν υπάρχει άλλο φρούτο για μένα! :)

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  19. Πρέπει να είναι καλό φρούτο αυτό το Mac...χαχα!!
    Μου άρεσε πολύ αυτή η βόλτα...και μου δημιούργησε μια τεράστια επιθυμία να ξαναδώ την ταινία..
    Φιλιά πολλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το Mac είναι το καλυτερότερο φρούτο. Δηλώνω απόλυτα οπαδός και υποκλίνομαι στην τεχνολογική υπεροχή του.

      Όσο για την ταινία, κι εγώ δεν την χορταίνω όσες φορές και να τη δω!

      Φιλιά!

      Διαγραφή
  20. Τζόνσον ο αλογόμυγας6 Ιουν 2013, 8:34:00 μ.μ.

    Βλέποντας τις φωτογραφίες από την πόλη, ο κόσμος - κάτοικοι και τουρίστες - δεν φαίνονται ιδιαίτερα παχουλοί, σε αντίθεση με την εικόνα που έχουμε για το μέσο (υπέρβαρο) πολίτη των ΗΠΑ από τα διάφορα ρεπορτάζ ανά τη χώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στη Νέα Υόρκη δεν είναι τόσο παχουλοί γενικά. Αλλά το πρόβλημα είναι έντονο σε άλλες πόλεις και ειδικά στην ενδοχώρα. Επίσης, εξαιρετικά παχουλούς θα βρεις ανθρώπους στα προάστια και στις έθνικ κοινότητες (κυρίως οι έγχρωμες, άνω των 50, το τρώνε όλο το φυστικοβούτυρό τους). Η Κόκα Κόλα σε αφθονία, τα χάμπουργκερς εθνικό φαγητό και από σαλάτες, ελάχιστα πράγματα. Επίσης δεν υπάρχουν όσπρια, χόρτα και λοιπές διαιτητικές τροφές.

      Διαγραφή
  21. Αχ αγαπημένη ταινία! Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που σχολιάζεις τα πάντα... τόσο εύστοχα! Τα φιλιά μου πτηνούλι :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από τις πιο αγαπημένες ταινίες! Παλιός, καλός, κλασικός κινηματογράφος. Δεν γυρίζονται πια τέτοιες ταινίες, δεν γράφονται πια τέτοια σενάρια/βιβλία.

      Τα φιλιά μου, Μαρία!

      Διαγραφή
  22. Λάτρεψα ταξίδι και πρωινό:) Αγαπημένη κλασσική ταινία μαζί και ονειρεμένος προορισμός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Πέμπτη Λεωφόρος είναι από τις πιο ωραίες βόλτες που μπορεί να κάμει κανείς στη Νέα Υόρκη. Κι αν σιγοτραγουδάει μέσα του το Moonriver, ακόμα καλύτερα!
      :)

      Χαίρομαι που σου άρεσε η βόλτα, Δήμητρα!

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts