Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2013

MoMA μου!



Ο μοντερνισμός πολύ μου αρέσει, πάει και με τα μάτια μου. Εξού και σε κάθε ευκαιρία, με βρίσκεις να σεργιανίζω στις μεγάλες γκαλερίς κοντέμποραρι αρτ -από την Tate Modern και το Μπομπούρ, στην Pinakothek der Moderne του Μονάχου και την Instabul Modern- για να θαυμάζω φρέσκιες ιδέες και παιγνιώδη ποπ αντικείμενα. Διότι καλός και άγιος ο ακαδημαϊσμός του 19ου αιώνα, υπέροχοι οι φλαμανδοί, εξαίσιοι οι ιταλοί κλασικοί, αλλά επέτρεψέ μου να σου πω ότι η τέχνη του εικοστού αιώνα -την οποία παλαιότερα σνομπάριζα- με την τσαχπινιά και την καινοτομία της, μπορεί να σου επικοινωνήσει με πιο διασκεδαστικούς τρόπους, το μήνυμα.



Ναι, καλά το κατάλαβες: σε πάω λάου-λάου με εισαγωγές και θεωρίες, για να σε φέρω στο MoMA. Που είναι το ένα από τα δύο μουσεία που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφθείς στη Νέα Υόρκη.


Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Το κτήριο είναι μίνιμαλ, γιομάτο γωνίες και μεγάλες επιφάνειες. Το MoMA ιδρύθηκε το 1929 από την Άμπι Ροκφέλερ (της γνωστής οικογενείας), η οποία ήταν μία κιουρία βου-που με τα κοσμικά τα πάρτις της, τα μποτοξάκια και τις απαραίτητες φιλανθρωπίες. 


Εντούτοις η δόλια υπήρξε άτυχη, διότι πρώτον, τα εγκαίνια του μουσείου συνέπεσαν με το Μεγάλο Κραχ και δεύτερον, διότι ο Τζον (το στεφάνι της) μόλις είδε τα έργα μοντέρνας τέχνης, της είπε "Άμπι γλυκιά μου, βρες κάνα άλλο χόμπι, αυτά είναι του πεταματού". 


Αλλά η Άμπι στύλωσε τα πόδια κάτω και μετά από κάμποσες προσπάθειες, τον έπεισε τον Τζον να ξηλωθεί και ν'αγοράσει το οικοπεδάκι (στο κέντρο του Μανχάταν), όπου ανεγέρθηκε το νέο κτήριο το 1939. Το έτος δηλαδή που κηρύχθηκε ο Βου Παγκόσμιος Πόλεμος -καλή / χρυσή η Άμπι, αλλά μεγάλος γκαντεμόσαυρος.


Τελοσπάντων, ένα από τα πλέον αγαπημένα μου σημεία του MoMA είναι η μικρή αυλή του, όπου μπορείς να απολαύσεις τη δροσιά των δέντρων, δίπλα σε μία δεξαμενή με πίδακες νερού, ανάμεσα σε διάφορα γλυπτά και ξυπόλητες, αλαφιασμένες τουρίστριες. Γενικά, μπορείς να βρεις εδώ, ενδιαφέροντα κομμάτια.


Πάρε για παράδειγμα ετούτο το ανσάμπλ της γερμανίδας καλλιτέχνιδος Katharina Fritsch, που σου έχει σετάρει μεταξύ άλλων, τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, έναν γίγαντα με ρόπαλο, τη Μαντόνα και το φιδάκι τον Διαμαντή.


Και την Κούλα Κατσικούλα. Του Πάμπλο Πικάσο. Του τρισμέγιστου Πάμπλο Πικάσο (πτηνό τρέφει άπειρο θαυμασμό για τον ισπανικό μοντερνισμό).


Έλα να σε περάσω και στα ενδότερα. Το MoMA ακολουθεί τη λογική του open space. Μεγάλα ανοίγματα, ενιαίοι χώροι, ιντάστριαλ επιφάνειες. Μπορούμε να σε ξαμολύσουμε να παίξεις εδώ.



Και βεβαίως, το μουσείο κάμει ό,τι μπορεί για να σε εκπλήξει. Με διάφορες εικαστικές παρεμβάσεις στο οπουδήποτε. Στον τοίχο, στις σκάλες, στο δάπεδο, απάνου από το κεφάλι σου.


Είναι λοιπόν τόσο σπουδαίο αυτό το μουσείο; Και ναι και όχι. Θα σου αρχίσω από τα κακά, διότι είμαι εμπαθές ως πτηνό. Το MoMA περιλαμβάνει πολύ μεγάλες δόσεις δηθενιάς και σαβούρας. Οι διάφορες περιοδικές εκθέσεις είναι ή του ύψους ή του βάθους.



Μπορεί δηλαδή να ιδείς κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον και αβανταδόρικο, αλλά και μεγάλες μπαλαφάρες που δύσκολα θα έβρισκαν χώρο στην Tate του Λονδίνου.


Βεβαίως ο συνεχής πειραματισμός είναι αρετή για ένα μουσείο κοντέμποραρι άρτ, θα πεις και θα 'χεις δίκιο. Εντούτοις, επέτρεψέ μου να πω (και αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη της δήλωσής μου), το αμερικανικό κοινό δεν έχει το υψηλό καλλιτεχνικό κριτήριο του δυτικοευρωπαϊκού κοινού. Και δεν αναφέρομαι στο παρεάκι των μεγάλων νεο-υορκέζικων γκαλερίς που τζογάρει στο χρηματιστήριο της τέχνης, αλλά για το πλήθος που επισκέπτεται τα μουσεία. Άσε με να γίνω απόλυτος εδώ: δεν σκαμπάζουν από τέχνη.



Το MoMA λοιπόν που απευθύνεται σε ένα εν πολλοίς ακατέργαστο και αφελές κοινό, είναι και το ίδιο αρκετά άνισο. Διαθέτει πολλά έργα. Αλλά όχι απαραίτητα καλά έργα.



Ανάμεσα στα πιο κουλά που έχω δει στο μουσείο είναι το γνωστό παπάκι.



Και ένα κρεμαστό ντουλαπάκι "φαρμακείο".


Από την άλλη, στα υπέρ του, είναι η "ανοιχτή" λογική του, που αγκαλιάζει πολλές μορφές εικαστικής δημιουργίας, όπως το design, η εικονογράφηση βιβλίων, τα κόμικς ή ακόμα και ο σχεδιασμός επίπλων.


Που σημαίνει ότι μπορεί να συναντήσεις πολυμορφικούς καναπέδες, φαντεζί συρταριέρες και μίνιμαλ φωτιστικά. Παρακαλώ, το έχετε και στο λιλά; Για να ταιριάζει με το σκρίνιο μου.


Επίσης, θέλω αυτήν την καρέκλα.


Και εκείνες τις πολυθρόνες που μοιάζουν με αυτές που πουλάνε στα ΙΚΕΑ και που τις βαράει ακατάπαυστα ένα μηχάνημα για να σου αποδείξει ότι δεν σπάνε, ακόμα κι αν κάτσει απάνου της η θεία Πολυξένη, το θωρηκτό.


Στην αρχή της ανάρτησης, σου είχα πει ότι μου αρέσει η μοντέρνα τέχνη. Αλλά υπάρχουν και κάποιοι "καλλιτέχνες" (μην ανοίξω το ράμφος μου) που μισώ και κοροϊδεύω συστηματικά και γελάω με όσους στέκονται και θαυμάζουν τα δημιουργήματά τους.


Ο Ρόθκο είναι ένας από αυτούς. Δηλαδής, έλεος! Μία κόκκινη επιφάνεια είναι, με δύο γραμμές. Δεν το λες και τρομερή ιδέα.


Στα μουσεία, πέραν των εκθεμάτων καθαυτών, λατρεύω να παρατηρώ και τον κόσμο. Μου αρέσει να μετράω τις αντιδράσεις τους, τις εκφράσεις θαυμασμού ή αποδοκιμασίας, την περιέργεια με την οποία επεξεργάζονται έναν πίνακα ή κάποιο γλυπτό.


Επίσης, την απορία με την οποία προσεγγίζουν την ταμπέλα με τις πληροφορίες του εκθέματος. Oof! του Edward Ruscha.


Κορίτσι με μπάλα. Του Roy Lichtenstein. ("πειρατή το τόπι μου")



Η κοιμώμενη τσιγγάνα. Του Henri Rousseau. ("και ο λάιον κινγκ")


Περνάμε τώρα στα καλά. Τα πραγματικά σπουδαία έργα του MoMA βρίσκονται στους πάνω ορόφους. Και προέρχονται σχεδόν όλα από την Ευρώπη. Πρώτος και καλύτερος ο Σεζάν. Μέσα από ετούτες τις πινελιές του γεννήθηκε άλλωστε ο μοντερνισμός. Εκείνος είναι που πέρασε την καλλιτεχνική δημιουργία στην επόμενη πίστα. Μέσα από την προσπάθειά του να αποτυπώσει μία δομή, πέρα από τα υποκειμενικά συναισθήματα των συνοδοιπόρων του ιμπρεσιονιστών.


Κι ύστερα ο Βαν Γκογκ. Εδώ μπορείς να θαυμάσεις τον έναστρο ουρανό του. Όταν ήμουν δεκαέξι ετών είχα βρεθεί για πρώτη φορά στο Μουσείο Ορσέ του Παρισιού. Ενθουσιασμένος ρουφούσα εντυπώσεις, βλέποντας επιτέλους από κοντά τις φωτεινές πινελιές των μεγάλων γάλλων καλλιτεχνών. Θυμάμαι τον εαυτό μου να χαζεύει εντυπωσιασμένος τους υπέροχους πίνακες του Μονέ, του Ρενουάρ και του Πισαρό. Ξαφνικά μπήκα στην αίθουσα όπου εκτίθετο ο Βαν Γκογκ. Κι έμεινα αποσβολομένος να κοιτάζω τα χρυσάνθεμα. Σα να βρέθηκα στον Παράδεισο! Είναι πολύτιμη αισθητική εμπειρία οι πίνακές του. Είναι βουτιές στο χρώμα και στη φαντασία και στην καλλιτεχνική του ευφυία.


Ετούτος εδώ είναι ο Joseph Roulin, ταχυδρόμος καθόπως κατάλαβες. Ο Joseph και η οικογένειά του δέχθηκαν να ποζάρουν για μία σειρά πινάκων του Βαν Γκογκ και καθόλου μην υποτιμάς την προθυμία τους, διότι δύσκολα έβρισκε μοντέλα ο δύσμοιρος ο Βίνσεντ. Άρα, μεγάλη χάρη μάς έκαναν και μπράβο τους!


Φθάσαμε και στον κυβισμό! Αν είναι άλλωστε για κάτι διάσημο το MoMA είναι για τη συλλογή Πίκάσο του. Καθώς πρέπει να σου πω, ότι ο Πάμπλο χρωστάει μεγάλο κομμάτι της δόξας του σε ετούτο το Μουσείο.


Βλέπεις, το 1939-40, το MoMA διοργάνωσε μία έκθεση ρετροσπεκτίβα στον τότε ανερχόμενο Πικάσο, αναδεικνύοντάς τον στο μεγαλύτερο εν ζωή ζωγράφο και ουσιαστικά ανοίγοντας το δρόμο για την αποθέωσή του στο χρηματιστήριο της τέχνης. Ναι, αυτό σημαίνει άπειρα μπικικίνια.


Παρότι δεν είναι της παρούσης, ο Πικάσο ήταν μεγάλος έμπορος. Αλλά και εξαιρετικός καλλιτέχνης. Με σαφή υπογραφή. Με διακριτό στυλ. Με δύναμη στο δημιουργικό του οίστρο.


Όλες οι περίοδοι δημιουργίας του, έχουν ενδιαφέρον. Πάντα στέκομαι και θαυμάζω την απλότητα των γραμμών του, τα έντονα περιγράμματα, τη γεωμετρικότητα των μορφών, την έξυπνη επιλογή των χρωμάτων.


Ο πιο πολύτιμος πίνακας που διαθέτει το μουσείο είναι φυσικά ετούτος. Οι διάσημες Δεσποινίδες της Αβινιόν. Που είναι από μόνες τους, κεφάλαιο στην ιστορία της μοντέρνας τέχνης. Μην σε αρχίσω στις θεωρίες, έχει περάσει και η ώρα. Απλώς να σου πω, ότι ο πίνακας με τις πέντε μαντμουαζέλ είναι ένα πέρασμα. Προς τη σύγχρονη δημιουργία. Δες τα τρία πρόσωπα αριστερά. Μοιάζουν πιο ρεαλιστικά. Είναι τρεις ισπανίδες (εργαζόμενες σε πορνείο, στην πραγματικότητα). Δες στη συνέχεια τα δύο πρόσωπα στα δεξιά. Είναι παραμορφωμένα. Παραπέμπουν σε αφρικάνικη τέχνη. Είναι σχεδόν φοβιστικά. Είναι αυθεντικά μοντέρνα. Τα σώματά τους, κυβιστικά.


Να και ένας υπέροχος Ματίς. Αυτό το τρυφερό μπλε και πράσινο που έχει χρησιμοποιήσει στο φόντο, αγκαλιάζει τις μορφές. Και με ηρεμεί κι εμένα.


Προτελευταίο έργο που θα σου δείξω, είναι αυτός ο τεράστιος πίνακας με τα νούφαρα του Μονέ. Είναι από τις περιπτώσεις που από κοντά, σου δημιουργούν τεράστια εντύπωση, αλλά δεν μπορούν να καταγραφούν στη φωτογραφική κάμερα με την καμία. Μία μουτζούρα βλέπεις εδώ, σόρι, δεν φταίω, σου τ'ορκίζομαι.


Στις 15 Απριλίου του 1958, κατά τη διάρκεια κάποιων εργασιών στο κτήριο, ξέσπασε φωτιά. Ο πίνακας με τα νούφαρα του Μονέ που υπήρχε εδώ κάηκε ολοσχερώς. Οι επισκέπτες του μουσείου που ήταν εκείνη την ώρα στους πάνω ορόφους, αναγκάστηκαν να βγούνε στην ταράτσα και να περάσουν στην οροφή διπλανού κτηρίου. Υπήρξε και ένας νεκρός -σου μιλάω για μεγάλη καταστροφή. Το MoMA είχε δεχθεί μεγάλο πλήγμα, διότι πέραν των θεμάτων ασφαλείας, είχε απωλέσει ένα από τα πιο πολύτιμα έργα του. Εντούτοις, βρισκόμαστε στην Αμερική. Και εδώ, τα προβλήματα λύνονται με λεφτά. Ντόλαρς. Αυτό είναι η τέχνη εδώ. Καυτά ντόλαρς. Μερικές μόνο εβδομάδες μετά τη φωτιά, το Μουσείο αγόρασε έτερο πίνακα του Μονέ με νούφαρα και έκτοτε, τον εκθέτει εδώ είς αντικατάσταση του απωλεσθέντος. Έτσι γίνονται οι δουλειές, μίστερ!


Θα σε αποχαιρετήσω με ένα πορτραίτο. Ναι, είναι η Φρίντα Κάλο. Ίσως η μόνη πραγματικά ενδιαφέρουσα γυναίκα εικαστικός που ξεύρω. Κι αν είναι άσχημη, αυτό το βλέμμα της παραμένει καθηλωτικό. Η τέχνη άλλωστε δεν χρειάζεται να απεικονίζει την ομορφιά. Δεν χρειάζεται καν να απεικονίζει κάτι συγκεκριμένο. Έπρεπε να ωριμάσω αρκετά για να το καταλάβω κι αυτό. Αλλά νομίζω το κατάλαβα.

Κάπου εδώ ολοκληρώνεται η επίσκεψη στο MoMA. Να πας; Βεβαίως και πρέπει να πας. Ακόμα και με τις αδυναμίες του, παραμένει ένα σημαντικό μουσείο. Και επίσης επηρεάζει τις σύγχρονες τάσεις, δημιουργεί trends, ακούγεται και συζητιέται.

33 σχόλια :

  1. πτηνούλι πολύ ωραία ξενάγηση ,μαζεύτηκαν όλοι και την είδαμε εδώ,μας έφτιαξες τη διάθεση με τους καλλιτέχνες που χαζεύουν τα έργα τους!...μπαίνω για εξετάσεις τώρα ,αλλά θέλω να σου πω να μην την πάρεις την καρέκλα! γλιστράνε αυτές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε! Είπα μετά από τα σούρτα φέρτα στην πόλη, να σε πάω και σε ένα μουσείο (πτηνό έχει αδυναμία στη ζωγραφική και τα εικαστικά).

      Τα φιλιά μου και την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  2. Νομίζω πως αν και θα έχει ένα σκασμό ανησυχίες, μόνο και μόνο να δεις Βίνσεντ, έστω κι έναν πίνανα, αξίζει να πας. Ω ναι, αν και θα ήθελα βρε πτηνό μου κι έναν Μοντιλιάνι να σπάσει το ευδιάθετον!!!

    Καλημερούδια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Βίνσεντ είναι πραγματικά σπουδαίος. Πάει και τελείωσε, καλοί οι Γάλλοι, καλοί και οι Ιταλοί, αλλά οι καλύτεροι και πραγματικά σπουδαίοι ζωγράφοι είναι οι Ολλανδοί και οι Ισπανοί. Με κορυφαίο, τον αγαπημένο μου Ρέμπραντ!

      Πολλές (πχιοτικές) καλησπέρες!

      Διαγραφή
  3. dream trip... oof!! :-)
    [νομίζω θα αλλάξω άβαταρ :Ρ]

    μόνο και μόνο για τις δεσποινίδες και το starry night αξίζει -που σίγουρα αξίζει και για άλλα! όσο για τον Ρόθκο, σε μια γκαλερί του Βερολίνου μόνο ένας δικός του κόκκινος πίνακας είχε κορδελίτσα μπροστά για να μην πλησιάζει ο κόσμος :-)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γενικά δεν είμαι κακεντρεχής και μπορώ να ανεκτώ διάφορα στην τέχνη. Αλλά τον Ρόθκο, τον μισώ.
      Ειλικρινά. Είναι η επιτομή της δηθενιάς.

      (...για να μην πιάσω στο ράμφος μου και τον Πόλοκ...)

      Τα φιλιά μου!

      ΥΓ. Είδες που με έναν τρόπο, σε έβαλα κι εσένα στην ανάρτηση; Χε χε χε!

      Διαγραφή
  4. Εξαιρετικές όλες οι φωτό!!
    Ευχαριστούμε για την υπέροχη παρουσίαση και ξενάγηση!
    Καλημέρααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ χαίρομαι που σου άρεσαν! Η τέχνη είναι απόλαυση.
      Σε όλες τις μορφές της. Πάντα μπορεί νομίζω να βρει κανείς πράγματα που τον ενδιαφέρουν και τον συγκινούν.

      Καλησπέρααααα! :)

      Διαγραφή
  5. Ο αγαπημένος μου πίνακας οφ ολ!!!!!!
    Βαν Γκογκ Stary Night.
    Αυτό και μόνο!!!!
    Φιλάκια πτηνό μου:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα δεν είναι εξαιρετικός! Ένα παιχνίδι της φαντασίας. Ένας κυματισμός χρωμάτων.
      Ο άτιμος ο Βίνσεντ!

      Πολλά φιλιά, serenata!

      Διαγραφή
  6. Μακάρι να μπορούσα να διακτινιστώ και να πάω τώρα..θα ήθελα να δω κάποια από κοντά!!
    Και δεν εννοώ το κόκκινο ε?...αυτό κι από μακριά να το δεις το ίδιο κάνει..
    Φιλιά πολλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μερικοί από τους πίνακες (π.χ. τα έργα των ιμπρεσιονιστών και του Βαν Γκογκ) πραγματικά χάνουν στη φωτογραφική αναπαραγωγή τους -παρότι ως γνωστόν το πτηνό είναι δεινός φωτογράφος.

      Το κόκκινο του Ρόθκο και από κοντά και από μακριά, η ίδια σαχλαμάρα είναι. Το τίποτα. :)

      Πολλά πολλά φιλιά, maria!

      Διαγραφή
  7. Καλαμιά στην κάμπο6 Ιουν 2013, 2:34:00 μ.μ.

    Πολύ ενδιαφέρον μουσείο που, αφού καλύπτει τα πάντα (χωρίς βέβαια αυτό από μόνο του να είναι δικαιολογία) από αρχιτεκτονική, έπιπλο, σχέδιο, ζωγραφική μέχρι βιβλία, ηλεκτρονικά μέσα κ.ά., φυσικά θα εκθέσει και σαχλαμάρες που παριστάνουν ότι είναι τέχνη*. Βέβαια στην τέχνη όλα είναι τελείως υποκειμενικά, π.χ. εσένα σ΄αρέσει η Φρίντα Κάλο και ο Πικάσο ενώ εγώ δεν τρελλαίνομαι.Όμως βρίσκω κι εγώ ότι ο Βαν Γκογκ είναι αριστουργηματικός, όπως κι ο Λωτρέκ ή ο Μοντιλιάνι.
    Υποκειμενική, λοιπόν, η τέχνη αλλά αντικειμενικά απολαυστική η μικρή δροσερή αυλή του μουσείου. Κι αυτή στο είδος της ένα έργο τέχνης. Εκεί ΕΦΑΓΕΣ το τσιζκέικ;

    *(Επίσης, τέχνη λένε ότι κάνουν όταν φωτογραφίζονται "καλλιτεχνικά" σε γυμνές και συνήθως άσεμνες πόζες οι κάθε λογής μοντέλες και σταρλετίτσες).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένη Καλαμιά, τον Πικάσο τον "ανακάλυψα" στην Ισπανία, όταν είδα διάφορες περιόδους της καλλιτεχνικής του πορείας και συνειδητοποίησα τις επαναστατικές αλλαγές που πρότεινε στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την αποτύπωση της πραγματικότητας. Ο Λωτρέκ και ο Μοντιλιάνι, μου είναι επίσης πολύ αγαπητοί. Αν και ο πιο σπουδαίος ζωγράφος όλων των εποχών κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι ο Ρέμπραντ. Και μόνο για χάρη του, αξίζει κανείς να επισκεφθεί το Άμστερνταμ!

      ΥΓ. Τσιζκέικ δεν έφαγα εκεί. Αλλά τώρα που το ανέφερες, μου έδωκες ιδέα -μήπως να αφιέρωνα μία ανάρτηση στα καλύτερα τσιζκέικς της Νέας Υόρκης; Τσάλεντζινγκ εντ ντελίσιους! Μιαμ μιαμ!

      Διαγραφή
  8. Ωραία, πολύ ωραία ξενάγηση! Για ακόμα μια φορά...
    Πώς και δεν έχω πάει ποτές (ως τώρα) στις Ηνωμένες τις Πολιτείες δε μπορώ να το εξηγήσω, θα το κανονίσω όμως πού θα μου πάει; Και τότενες θα το επισκεφτώ και το μουσείο σου, να ανοίξουν τα μάτια μου και το μυαλό μου :-)
    Καλησπέρα πτηνό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βεβαίως και να πας! Είναι άλλος κόσμος οι Ηνωμένες Πολιτείες. Με τα καλά τους και τα κακά τους, βρίσκονται πολύ πιο μακριά από τη δική μας πραγματικότητα και τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, από ό,τι φαντάζεται κανείς. Αλλά αυτό είναι ένα θέμα στο οποίο θα πρέπει να επανέλθω με κάποια ανάρτηση -έχω να σου πω πολλά!!!

      Πολλά φιλιά και καλησπέρες!

      Διαγραφή
  9. Από τις πιο ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις σου πτηνό μου. Σε ζηλεύω τρελά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι ειλικρινά που σου άρεσε! Διότι όταν το έγραφα, έλεγα από μέσα μου ότι "πτηνό, θα σε βρίζουνε με το σεντόνι που γράφεις και με όλους αυτούς τους πίνακες που αραδιάζεις"! Αλλά έχομεν και μία αδυναμία στην τέχνη! Είμαστε τελοσπάντων και της πχιότητος!

      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  10. Θέλω να πάω στο MoMa ΤΩΡΑ!!! Τι υπέροχοι χώροι, τι υπέροχα εκθέματα...Λατρεύω τα μουσεία και ιδίως τα μοντέρνας τέχνης, και ευτυχώς στο εξωτερικό η κουλτούρα του μουσείου είναι βαθειά ριζωμένη στις συνειδήσεις...Ανυπομονώ να πηγαίνω με την κορούλα μου σε μουσεία...Υπέροχη ανάρτηση, σε ευχαριστώ πτηνό μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι εξαιρετική η περιπλάνηση στα μουσεία. Πάντα κάτι μαθαίνεις, πάντα υπάρχει κάτι που θα σε ενδιαφέρει και θα σου ανοίξει τη σκέψη. Στο εξωτερικό η κουλτούρα του μουσείου είναι όντως βαθιά ριζωμένη. Στην Ελλάδα αντίθετα, με πιάνει κατάθλιψη όταν στις (πολύ συχνές) επισκέψεις μου σε μουσεία, διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει παρά ελάχιστο κοινό.

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  11. Τρελαίνομαι για εναστρη νύχτα πολύ αγαπημένος.
    Ευχαριστούμε για την ξεναγηση πτηνουλι.
    Φιλιά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι υπέροχη η έναστρη νύχτα! Σαν εικονογράφηση παραμυθιού μοιάζει!
      Τα φιλιά μου Έλενα!

      Διαγραφή
  12. απ το πρωί έρχομαι και ολο στο δρόμο είμαι.
    δεν σε βάζω σε κόπο. Ενα βίρτσουαλ ταξίδι σε ολα τα μουσεία και αγορές απο τα καταστήματα.
    αχ ωραία περάσαμε και σήμερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχεις παράπονο! Και σε μουσεία σε πάω και σε εκθέσεις σε τρέχω και σε πλατείες σε βολτάρω!
      Αλλά κι εγώ δεν μπορώ να πω: είσαι ωραιότατη παρέα! :)

      Τα φιλιά και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
    2. δεν έχω λόγια. μερσί.
      αλλα εγω δεν σε κουράζω. πάω ηλεκτρονικά και χώνομαι στα μουσεία και τα βλεπω όλα. και ψωνίζω κιόλας!!!
      σσσσ !

      Διαγραφή
  13. Ααααα.... και δεν την είδα εχτές την ανάρτηση!!! Fun του μουσείου ή της ιδέας που έχω στο μυαλό μου για αυτό!!!! Πολύ μακριά για να ξέρω λεπτομέρειες, ευχαριστώ για την περιήγηση, πολύ ωραία!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ανάρτηση μού βγήκε κομματάκι μεγάλη, αλλά MoMA είναι αυτό!
      Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε! Είναι ενδιαφέρον μουσείο -ένα από τα πιο σημαντικά μουσεία μοντέρνας τέχνης στον κόσμο! Και με πολύ καλό marketing... :)

      Τα φιλιά μου, Irene!

      Διαγραφή
  14. Πήγα...μου άρεσε (όπως και πολλά άλλα στη ΝΥ που έχεις ήδη περιγράψει. Αλήθεια πότε θα γράψεις για το φυσικής ιστορίας; αυτό ήταν αποκάλυψη.).
    Επειδή βλέπω μια αδυναμία στον Βαν Χωχ προτείνω Άμστερνταμ την επόμενη φορά (δε θυμάμαι αν έχεις πάει). Από τα καλύτερα μουσεία που έχω επισκεφτεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χμ, ώστε θέλεις Φυσικής Ιστορίας... Οκ, το υπόσχομαι!
      Το μουσείο του αγαπημένου Βίνσεντ στο Άμστερνταμ είναι όντως υπέροχο! (φέτος άνοιξε και πάλι, μετά από μία μικρή ανακαίνιση) Αχ, είπα Άμστερνταμ και θυμήθηκα τα κανάλια, τις πλατείες, τα καφές, τα ποδήλατα... Από τις ομορφότερες πόλεις του κόσμου!

      Διαγραφή
  15. Πράγματι το MoMA περιλαμβάνει πολύ μεγάλες δόσεις δηθενιάς και σαβούρας όπως είναι αρκετά από τα έργα της μοντέρνας τέχνης.
    Ίσως ένα από αυτά είναι η Πηγή, δηλαδή ένα ανδρικό ουρητήριο του Marcel Duchamp, το οποίο όμως το 2004 θεωρήθηκε από 500 επαγγελματίες που ασχολούνται με την τέχνη «ως το έργο που είχε την μεγαλύτερη επιρροή στην τέχνη του 20ου αιώνα"
    Όταν πήγα στο ΜΟΜΑ μου είχε κολλήσει να δω οπωσδήποτε τον τροχό του ποδηλάτου, ένα άλλο γνωστό του έργο, που βρίσκεται εκεί.
    Την φωτογραφία του την έχω βάλει στο ποστ μου Δ΄ ΜΕΡΙΚΕΣ ΤΕΛΙΚΕΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ όπου και έχει λινκ και για τον πρωτοπόρο Marcel Duchamp και τα πολυσυζητημένα έργα του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπέροχη ανάρτηση! Διάβασα και τις υπόλοιπες από εκείνο το ταξίδι σου, συμφωνώ σε όλα!
      Αυτό το ουρητήριο του Duchamp, δηλαδή έλεος! Καταλαβαίνω το πόιντ, καταλαβαίνω ότι θέλει να πει κάτι, αλλά έλεος! Δεν μπορεί να είναι το έργο με την μεγαλύτερη επιρροή στην τέχνη του 20ου αιώνα, που να χτυπιούνται 5.000 κριτικοί τέχνης μέσα στο Μπομπούρ. :)

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου, αθεόφοβε!

      Διαγραφή
  16. Υπέροχη ξενάγηση! Απόλαυσα την τέχνη που έτσι κι αλλιώς εκτιμώ αφάνταστα!
    Αλλά αυτοχαστουκίζομαι καθότι δεν ήξερα την ύπαρξη του μουσείου!
    Τρομάρα μου ./...κι είμαι κι ερασιτέχνης ζωγράφος!
    Μπράβο πτηνούλι....Επιμορφωτικός πάντα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Και μόνο για την αρχιτεκτονική του κτηρίου (που εμένα προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ μέσα από τις φωτογραφίες που είδα) αξίζει κανείς να το επισκεφτεί...! Είναι τόσο εντυπωσιακό, μεγαλοπρεπές... αλλά βέβαια έτσι δεν είναι τόσα και τόσα κτήρια στη Νέα Υόρκη; τυχεροί που χαίρονται τέτοιους χώρους οι Νεοϋορκέζοι.
    Όσο για τα έργα τέχνης, εκείνα τα σημαντικά όπως του Πικάσο ας πούμε, τι να πει κανείς. Είναι απλά φανταστικά! Ο θησαυρός μας ο πολιτιστικός!

    Καλή συνέχεια στις βόλτες σου πτηνάκι μας :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts