Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

Γεννημένος την 4η Ιουλίου


Αν είσαι Αμερικάνος που σέβεται τον εαυτό του, η 4η Ιουλίου σημαίνει δύο πράματα για εσένα: μπάρμπεκιου και φάιργουορκς. Α και ευκαιρία να δακρύσεις εμφορούμενος από γνήσια φιλοπατρία για την ευλογημένη ετούτη χώρα που γέννησε τον Ρόναλντ Ρέηγκαν, τον Ντόναλντ Ντακ και τον Ρόναλντ ΜακΝτόναλντ (που συνδυάζει τους δύο προηγούμενους σε μπιγκ μακ μενού). Ακολουθεί σίζοναλ ποστ, εθνοπατριωτικού χαρακτήρα, με σημαίες, ναυτάκια, τυμπανοκρουσίες και το μάγο Χουντίνι.


Ένα από τα καλύτερα μέρη για να εορτάσεις το φορθ οφ Τζουλάι είναι το Μπόστον Μασατσούτσετς. Πρώτον, διότι εδώ ουσιαστικά ξεκίνησε ο επαναστατικός οίστρος των Αμερικανών κατά των Άγγλων. Δεύτερον, διότι οι βραδινοί εορτασμοί με τα πυροτεχνήματα είναι ονομαστοί και πλήθος κόσμου συρρέει για να παρακολουθήσει. Τρίτον, διότι το Μπόστον Μασατσούτσετς είναι από τις πιο όμορφες πόλεις των ΗΠΑ και αποτελεί ιδανικό σκηνικό για τα φεστίβιτις. Και τέταρτον, διότι εδώ μπορείς να βρεις φανταστικό τσιζκέικ. Όλο το χρόνο, όχι μόνο στο φορθ οφ Τζουλάι. Αλλά μιας και ήρθαμε τώρα, εγώ μια φορά θα το ταράξω.


Στους δρόμους και στις πλατείες, θα ιδείς να κυκλοφορούν διάφοροι τύποι με παραδοσιακές στολές αποίκων και να φωτογραφίζονται χαμογελαστοί με τους καταχαρούμενους Αμερικάνους που πετάνε τη σκούφια τους για κάτι τέτοια.


Τώρα θα ρωτήξεις, γιατί βρε πτηνό δεν θέλανε οι Αμερικάνοι τους Άγγλους και βάλθηκαν να χωρίσουν τα τσανάκια τους; Μην τους τσάντισε το μπρίτις άξεντ; Μην τους έγιναν τα νεύρα κρόσσια με την εμμονή στον Σέξπιρ; Μην προέβλεψαν την επερχόμενη εμφάνιση των Spice Girls; Όχι αγαπημένε αναγνώστα: το θέμα ήταν καθαρά οικονομικό. Βλέπεις η Αγγλία είχε επιβάλει διάφορους φόρους στην Αμερική (όπως και σε όλες τις αποικίες της) και ήρθε ο άποικος στο μη-παρέκει του (ωσάν τον Έλληνα φορολογούμενο, καλή ώρα). Γυναίκα, το δίκαννο!



Το 1770, εδώ στη Βοστόνη και συγκεκριμένα μπροστά από ετούτο το μπίλντιγκ (που το λέμε Old State House και το έχουμε ως σύμβολο της πόλης και το φωτογραφίζουμε), έγινε μεγάλο κακό. Όχι συναυλία της Ντόλι Πάρτον, μη-χειρότερα. Πιαστήκανε ντε στα χέρια κάτι Αμερικάνοι έποικοι με μέλη της βρετανικής φρουράς, έπεσε μπουνίδι και στο τέλος οι άγγλοι ανοίξανε πυρ. Πέντε έποικοι σκοτώθηκαν και το συμβάν θεωρείται κεφαλαιώδους σημασίας στην αμερικανική ιστορία (τύπου το μαθαίνουμε από το νηπιαγωγείο), διότι πυροδότησε μία σειρά αντιδράσεων που οδήγησαν στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας το 1776.



Όταν πέφτει ο ήλιος απάνου του, το Old State House με το κόκκινο τουβλάκι του, αστράφτει ανάμεσα στους τριγύρω ουρανοξύστες και υπενθυμίζει ένα αιματοβαμένο παρελθόν που διαμόρφωσε έκτοτε την αμερικανική ταυτότητα.



Αλλά δεν σε έφερα ως εδώ για μαθήματα αμερικανικής ιστορίας (πτηνό κάμει λογοπαίγνιο με την ταινία). Να σουλατσάρουμε ήρθαμε και να απολαύσουμε την πόλη στα γιορτινά της.



Ειδικά για την περίσταση, έχουν καταφθάσει τα στρατά και περιπατούν με τις καλοσιδερωμένες και αστραφτερές στολές τους, μοιράζοντας χαμόγελα! Κορίτσια, ο στόλος!



Και επειδής είμαστε ως γνωστόν πολύ προοδευτικοί εδώ στο Αμέρικα, θα ιδείς και γυναίκες ναυτάκια. Και μαύρες γυναίκες ναυτάκια. Και λέσμπιαν μαύρες γυναίκες ναυτάκια. Που αν είσαι άνθρωπας δημοκρατικός και προγκρέσιβ στο ζώδιο, έτοιμος είσαι να αποστείλεις συγχαρητήρια επιστολή στο Κογκρέσο για την εμπέδωση της ισότητας στη χώρα και το σεβασμό στις λογής λογής διαφορετικότητες. Μην το κάμεις: η Αμερική δεν είναι αυτό που φαίνεται στις δημόσιες πολίτικαλ κορεκτ αφηγήσεις της. Ο ρατσισμός και ο συντηρητισμός υφέρπουν κι ας μην γίνονται εύκολα αντιληπτοί στις ξέξασπρες στολές των ναυτών. Θα σε πάω άλλη φορά βόλτα σε πιο "σκοτεινές" πολιτείες να ιδείς τι εστί βερίκοκο.



Που πάμε; Α ναι! Θα σου δείξω το καλύτερο σημείο για να ιδείς τους βραδινούς εορτασμούς του φορθ οφ Τζουλάι. Περνάμε το κέντρο, περνάμε κάτι κανάλια, λιμανάκια, καρτποστάλ σπιτάκια και....



...ιδού! Ακριβώς εδώ! Δίπλα στο Τσαρλς Ρίβερ! Τον ποταμό που διασχίζει την πόλη και χύνεται στον Ατλαντικό.



Σε ετούτες τις ξύλινες αποβάθρες, που τώρα μοιάζουν ειδυλλιακές, το βράδυ δεν θα βρίσκεις σανίδα να ακουμπήσεις τον τέτοιο σου. Διότι καθώς περνάει η ώρα, θα πλακώσουν τα αμέρικαν φάμιλις από τα γύρω χωριά και τις κωμοπόλεις του Μασατσούτσετς, με τις πτυσσόμενες καρέκλες τους, τα μπαγκάζια τους, τα στρωματάκια τους, τα πικνικ μπάσκετς τους, τις κοκακόλες τους και τις σαντουιτσάρες τους και θα αραδιαστούν στις όχθες του ποταμού να απολαύσουν το θέαμα!



Ετούτη η γέφυρα πάνω από το ποτάμι ενώνει το κέντρο της Βοστόνης με το Κέιμπριτζ. Την απέναντι όχθη δηλαδή όπου βρίσκονται τα ονομαστά Πανεπιστήμια: το ΜΙΤ και το Χάρβαρντ. Περνάς τη γέφυρα και αναβαθμίζεται το σιβί σου!



Αλλά επειδής το πτηνό έχει και μία ευαισθησία στη λεπτομέρεια, οφείλω να σου επισημάνω ότι ετούτη η γέφυρα είναι ιστορική. Διότι από εδώθε έπεσε το 1908 ο Χουντίνι αλυσοδεμένος μέσα σε ένα κουτί-φέρετρο και κατάφερε -με τη γνωστή του βιρτουοζιτέ- να λυθεί και να βγει σώος στην επιφάνεια! Κάτι τέτοια στην Αμερική είναι αξιοθέατα, τους κοτσάρουν ταμπέλες και πηγαίνουν άνθρωποι σαν εμένα και τα φωτογραφίζουν.



Το ποτάμι πάντως είναι πράγματι υπέροχο. Μου αρέσει να κάθομαι στο γρασίδι, κάτω από το λαμπερό καλοκαιρινό ήλιο και να κοιτάζω τα κτήρια απέναντι.



Να πιάνω το κουβεντολόι με τις εξαδέλφες μου -που είναι μεγάλες κουτσομπόλες κι ας κάμουνε τις πάπιες!



Και να χαζεύω τις γόνδολες να περνούν. Μη μου παθαίνεις ταραχή: στην Αμερική είμαστε, και γόνδολες διαθέτουμε, και κανό, και ιστιοφόρα, και μπρίκια, και σκούνες άμα-λάχει! Ιτς ε φρι κάντρι, δεν θα μας πεις εσύ τι πλεούμενο θα πάρουμε.



Ας επιστρέψουμε στο κέντρο. Οι εορτασμοί έχουν ξεκινήσει και μπάντες παιανίζουν διάφορα εμβατήρια τριγύρω από την Quincy Market.


Η οποία είναι μία κάπως vintage αγορά τροφίμων, με διάφορα καλούδια για να φάει η Αμερικάνα να φχαριστηθεί. Μπριζόλες, χάμπουργκερς, χοτ ντοκ, πατάτα τηγανητή. Και μόνο που κοιτάς, παχαίνεις.


Για εσένα που είσαι φανατικά της ελληνικής κουζίνας αλλά δυστυχώς η μανούλα βρίσκεται μισό πλανήτη μακριά και δεν δύναται να σου στείλει το τάπερ, υπάρχει ευτυχώς ο Στήβ.


Με μπακλαβάδες, μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Ως και κανταΐφι μπορείς να αγοράσεις, για πολύ αλτέρνατιβ εορτασμό της ημέρας.


Οι οροφές όλων των δημόσιων κτηρίων είναι βεβαίως στολισμένες με τη γνωστή γιρλάντα. Την οποία φέρουν και πολλές προσόψεις κατοικιών. Γενικά, οφείλω να σου πω ότι στην Αμερική παίζει πολύ σημαία. Όχι μόνο για το Φόρθ οφ Τζουλάι. Γενικά. Την αναρτούμε, να τη βλέπουμε και να τη χαιρόμαστε.


Στο πλαίσιο του ενθουσιώδους πατριωτισμού, οι Αμερικάνοι κάμουν διάφορα πράματα που στην Ελλάδα θα τα έβρισκες αστεία ή ακροδεξιών αποχρώσεων. Για παράδειγμα, όταν παίζει ο εθνικός ύμνος, στέκονται όλοι όρθιοι με το χέρι στην καρδιά και τραγουδούν. Όταν βλέπουν εν ενεργεία ναύτη, στρατιώτη, παλαίμαχο ή τραυματία πολέμου, λιγώνονται!


Σου μιλώ για παράκρουση. "Our Heroes" και "Our Heroes", όλη την ώρα! Σιγά κυρά μου, στολή φοράει, δεν είναι και ο Ζούπερμαν.



Είδα κυρίες να σταματάνε στο δρόμο ναυτάκια και να τους ρωτάνε με θαυμασμό που ξεχείλιζε από τα μάτια τους, για τις εμπειρίες τους από το στρατό. Και έχετε πάει στο Ιράκ; Και πόσο θα μείνετε εδώ στο Μπόστον Μασατσούτσετς; Πόσοι είσαστε καλέ απάνου στ'αεροπλανοφόρο; Σε ποιο λιμάνι θα πιάσει στη συνέχεια το καράβι σας; Έτοιμη η κιουρία να κρυφτεί στη σωστική λέμβο, να σκάσει μύτη μεσοπέλαγα και να τραγουδήσει με νάζι το "τράβα μπρος, κι όσα έρθουν κι όσα πάνε, τράβα μπρος και του κεφαλιού σου κάνε".



Διάφορες ζαβές, παρακαλούνε τα ναυτάκια να ποζάρουν για αναμνηστικές φωτογραφίες μαζί τους. Εδώ, οι τρεις αδελφές Νταίζη, Ντόλυ και Ντία σε τρυφερό ενστανανέ με το στόλο. Βάζεις στη φωτογραφία τον Τάσο Χαλκιά και τη Μπέσση Μάλφα και έχεις επεισόδιο από την αλήστου μνήμης σειρά "Θα σε δω στο πλοίο".



Και επειδής με ξεύρεις τι κακοπροαίρετος είμαι, οφείλω να παρατηρήσω ότι πολλοί από τους ναύτες έχουν σωματότυπο που ενδείκνυται μόνο για βίρτσουαλ ναυμαχία σε κάνα πλέιστέισον. Με πίτσα και στον καναπέ.



Έπιασα την πολυλογία και ξεχάστηκα. Ο κόσμος άρχισε να συρρέει προς τον ποταμό. Σε λίγο πέφτει ο ήλιος και θα αρχίσουν οι συναυλίες.


Κάτσε να σου πάρω ένα μπαλόνι να κρατάς, να γελάμε μαζί σου.


Και φχαριστημένος να'σαι αναγνώστα, που δεν σου πήρα ακτίνες να στις φορέσω στο κεφάλι να κυκλοφορείς ωσάν το Άγαλμα της Ελευθερίας, σαν τις κυρίες.


Η νύχτα έπεσε, ο κόσμος πολύς, το πάρτι έχει ξεκινήσει. Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις πόσο πολύ φχαριστιούνται οι Αμερικάνοι κάτι που ίσως σε εμάς να φαινόταν ανάξιο προσοχής ή σημασίας. Από τα μεγάφωνα ακούγονται διάφορα εθνοπατριωτικά (ύμνοι, εμβατήρια και τέτοια) αναμεμιγμένα με ποπ μουσική και τριτοτέταρτους αρτίστες που παρευλαύνουν από τη σκηνή (η Μπιγιονσέ δεν ευκαιρούσε).



Η οποία σκηνή είναι όντως εντυπωσιακή. Με τη γιγάντια σημαία της, με τις μπάντες της, με τα χορευτικά της και τις γιγαντο-οθόνες της. Σα να παρακολουθείς συναυλία της Μαντάνα.


Πλησιάζει εννιά και ο κόσμος πια αδημονεί. Έχουν ντερλικώσει τα χοτ ντογκ τους, έχουν ρουφήξει τις κοκακόλες τους, έχουν ανεμίσει με χαρά τις σημαιούλες τους και περιμένουν το μεγάλο υπερθέαμα. Και ένα και δύο και τρία....


...Μπουμ! Χάπι Φόρθ οφ Τζουλάι. 
(και με τις υγείες σας)

30 σχόλια :

  1. πολύ μου άρεσε αυτή η πόλη!!!και η όλη ατμόσφαιρα της γιορτής!μ'αρέσουν τέτοιοι τζερτζελέδες!
    όσο για το ποιοι πάνε στον Αμερικάνικο στρατό ας μην το συζητήσω.....και το Old State House μου άρεσε!
    μα να μη μου πάρεις ακτίνες! καθόλου δε με ξέρεις πια;;;
    τσίου τσίου !(σήμερα έχω οφθαλμίατρο!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι θαυμάσια πόλη η Μπόστον Μασατσούτσετς. Από τις πλέον όμορφες και ανθρώπινες στις ΗΠΑ. Έχει και ιστορικό κέντρο, πράγμα που την κάμει αρκετά "ευρωπαϊκή" και άρα πιο ελκυστική στα μάτια μας.

      ΥΓ. Στον οφθαλμίατρο θα πας να σε ξεματιάσει; :)

      Διαγραφή
    2. έχω αυτό που έχεις στα ποδαράκια σου Πίγκου! Πτερύγιο! δε σου κάνω πλάκα,έτσι λέγεται!

      Διαγραφή
    3. Ελπίζω να μην είναι σοβαρό. Διότι πτερύγιο στο ποδαράκι βοηθάει στο πλατς πλουτς, πτερύγιο στο ματάκι δεν ακούγεται καθόλου καλό. Περαστικά εύχομαι!

      Διαγραφή
  2. Μου άρεσε και μένα αυτή η πόλη. Πιο ανθρώπινη φαίνεται.
    Μια χαρά, να βγαίνεις με την οικογένεια να τρως, να πίνεις και να βλέπεις και το χάπενινγκ. Όμως τι είναι αυτό το χάλι με τη διατροφή τους? Ότι πιο παχυντικό καταβροχθίζουν... (θυμάμαι την ανάρτηση με τις χοντρές αμερικάνες:)).
    Γκουντ μόρνινγκ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ οικογενειακή πόλη. Με όμορφες γειτονιές, τοπ Πανεπιστήμια και νοσοκομεία, υψηλό βιοτικό επίπεδο, χαμηλή εγκληματικότητα. Μόνο η έκρηξη με τους μουρλούς στον πρόσφατο μαραθώνιο, τάραξε για λίγο τη νιρβάνα τους.

      Η διατροφή είναι πράγματι χάλι. Όταν ρωτήξεις έναν Αμερικάνο για την εθνική του κουζίνα, μόνο ένα πράμα έχει να σου πει: μπάρμπεκιου. Άντε και τίποτις ψαρικά. Και τσιζκέικ.

      Τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  3. Καλημέρα!!! Μας είχες λείψει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εμένα μου λείψατε Irene!
      Τις καλημέρες μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  4. Πτηνό νομίζω ότι όταν βγάζεις τις φωτογραφίες στο μυαλό σου γράφεις και την ανάρτηση... Αλλιώς είσαι μεγάλος Θεούλης!


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χα χα χα! Μπα, δεν έχω ιδέα όταν τις τραβάω. Πολύ μετά, τις συνδυάζω και προσπαθώ να τις πλέξω σε ένα ποστ που να βγάζει κάποιο νόημα. Όπου επιδίδομαι σε ασκήσεις δημιουργικής γραφής, με αβέβαιο κάθε φορά αποτέλεσμα... :)

      Τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  5. Είδαμε και το μποστον μασατσουσες.οι διηγήσεις σου είναι απολαυστικές!επόμενη στάση;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λάβλι το Μπόστον Μασατσούτσετς, ίζεντ ιτ; Χαίρομαι που σου αρέσουν οι διηγήσεις και τα πηγαινέλα. Επόμενη στάση; Χμ....

      Διαγραφή
  6. Καλημέρα! :-)
    Είχα ακούσει ότι το Μασατσούτσετς (χαχα!) είναι μια από τις ωραίες πόλεις των Η.Π.Α. και οι φωτογραφίες σου σήμερα το επιβεβαίωσαν. Όντως, μου φάνηκε και εμένα λιγότερο ... αμερικανική (με την κακή την έννοια) από ό,τι θα περίμενε κανείς. Πιστεύω, όμως, ότι κάτι έλειπε από τη σημερινή ανάρτηση ... Μα, ούτε μια φωτογραφία από ένα cheesecake, για εμάς που είμαστε λάτρεις του γλυκού και από τη στιγμή που στην πόλη το φτιάχνουν πολύ καλό;;; Εντάξει, η διατροφή εκεί μπορεί να έχει τα μαύρα της τα χάλια, αλλά δεν είναι και όλα όσα τρώνε του πεταματού! Ααααααχ, με την όρεξη έμεινα ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κοίταξε, το τόπικ "τσιζκέικ" νομίζω πως αξίζει ένα ξεχωριστό ποστ από μόνο του! Εξού και απεφάσισα να μην το στριμώξω αγκαλιά με τον αμερικανικό εθνοπατριωτισμό και κόψει το τυρί.
      Θα επανέλθω όμως επ'αυτού, το κρατάς στις εκκρεμότητες!

      Φιλιά και καλησπέρες!

      Διαγραφή
    2. Ok! Το σημειώνω - κι εμένα είναι να μη μου τάξεις, χαχα!

      Καλησπέρα! :-)

      Διαγραφή
    3. Μην μου ανησυχείς και δεν ξεχνώ! Ειδικά αν πρόκειται για γλυκό.
      :)

      Διαγραφή
  7. Ωραιότατη η φορθ οφ Τζουλάι όπως ωραιότατη και η Μπόστον! Ζάχαρη περνάς πτηνό, εύγε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένε Tremens, η λέξη ζάχαρη είναι εντελώς κυριολεκτική: δεν μπορείς να φανταστείς τι τσιζκέικ έχω καταναλώσει τις τελευταίες ημέρες! :)
      Ευτυχώς έρχεται ο Αύγουστος και θα γυμναστώ (ξεύρεις εσύ).

      Διαγραφή
  8. Τώρα εγώ να πω καλό πράγμα για Αμερικάνικη πόλη ... δύσκολο ... πολύ δύσκολο (αχ, αυτα τα στερεότυπα - χαχαχαχαχαααα!!!). Άντε να κάνω το πρώτο βήμα (για να μη με λέτε και δάσκαλο που δίδασκα και λόγο δεν εκράτουν) και να πω ότι μ' άρεσε ο ποταμός με τις καταπράσινες όχθες του και τις ξαδέρφες σου που κάνουν τις πάπιες !!!

    Άμα με πας σε κανένα Νιου Ορλίνς με την γαλλική αρχιτεκτονική κτλ. να με γνωρίσεις σε κανέναν Κρεολό, να φάμε φράιντ τσίκεν, μάλιστα. Αλλά Μπόστον Μασσατσιούσετς, θενκς μπατ νο θενκς !

    Μπάι δε γουέι, η Ντουκάκις φάμιλυ δεν ήταν παρούσα στους εορτασμούς ;

    Φιλιά και καλημέρες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγγελική, να δεις που η Μπόστον Μασατσούτσετς θα σου άρεσε κι εσένα! Πάντως τα επιχειρήματά σου για τις αμερικανικές πόλεις είναι σεβαστά (και πολλά τα συμμερίζομαι εντελώς). Απλώς η Βοστόνη μοιάζει περισσότερο με ευρωπαϊκή (εν προκειμένω "αγγλική") πόλη και αποτελεί (μαζί με Σικάγο και Σαν Φραντσίσκο) τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις στις ΗΠΑ.

      Όσο για τους Δουκάκηδες, α φέτος είπα δεν θα πάω! Κάθε χρόνο με καλούν σπίτι τους για μπάρμπεκιου, αλλά πιάνει ο Τζορτζ την πάρλα με τα πολιτικά και τα κογκρέσα, έχω και την Ολυμπία να μου θάβει το μισό Χόλιγουντ, πολύ βαριέμαι.

      :)

      Φιλιά!

      Διαγραφή
  9. Το έζησες κι αυτό... Πάμε για επόμενα.
    Καλή σου μέρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παράπονο δεν έχω, οι εμπειρίες μου από εθνοπατριωτικούς εορτασμούς έχουν σαφώς εμπλουτιστεί. Μου μένει τώρα η μέρα της Βαστίλης στο Παρίσι και η μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στο Πεκίνο. :)

      Challenge accepted.

      Διαγραφή
  10. Καλαμιά στην κάμπο9 Ιουλ 2013, 3:19:00 μ.μ.

    Εγώ στο ξαναείπα έχω πολύ κοντινούς συγγενείς στο παραδοσιακό και όμορφο Μπόστον και ως εκ τούτου, μαζί με τη Μινεσότα και το Μαϊάμι, όπου επίσης έχω σόι πολύ κοντινό (ως επί το πλείστον το σόι μου έξωαποδώ βρίσκεται) είναι από τις πολιτείες που συμπαθώ. Πραγματικά υπέροχο το ποτάμι και τα πέριξ και μάλλον συγκινητικός ο τρόπος που γιορτάζουν την εθνική τους γιορτή.

    ΄Ομως....είσαι σίγουρος ότι δεν είχε καταπλεύσει και κανένα καράβι άλλης χώρας για να συνεορτάσει, γιατί η πολύ παρατηρητική και περίεργη αναγνώστρια (που μελετά με πάθος και σε βάθος ό,τι ανεβάζει το πτηνό) στη φωτό με τις Ντόλυ, Νταίζη, Ντία πρόσεξε ότι κάποια ναυτάκια δεν φορούν στολές αμερικάνικες αλλά κάτι σαν ρώσικες ή ίσως γαλλικές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για τη Μινεσότα (too cold) και το Μαϊάμι (too hot) δεν έχω την καλύτερη εντύπωση, αλλά το Μπόστον είναι υπέροχο. Και οι φωτό στο συγκεκριμένο ποστ ίσως την αδικούνε κιόλας! Θα επανέλθω με πιο τουριστίκ ποστ για τα αξιοθέατα και τους δρόμους της πόλης, για να αποκτήσεις καλύτερη ιδέα -διότι σκοπός μου είναι να σε πείσω να πας! Εγώ και η Βίκυ Χατζηβασιλείου, είμαστε πολύ υπέρ της επανένωσης των οικογενειών! :)

      Τα ναυτάκια δεν τα είχα πολυπροσέξει, αλλά τώρα που το λες... (μα τι παρατηρητικότητα είναι ετούτη;)

      Διαγραφή
  11. Νομίζω πως η αγάπη τους για τα στρατά είναι επειδή δε τους βλέπουν και συνέχεια (σε αντίθεση με εμάς που έχουμε στρατόπεδα ακόμα και σε κέντρα μεγάλων πόλεων). Ακούνε και για τους "απελευθερωτικούς" πολέμους στη μακρινή Ασία και έχουν δημιουργήσει μια άλλη εικόνα.

    Διόρθωσε με αν κάνω λάθος, αλλά μια εθνική γιορτή δεν έχουν μόνο; Λογικό να τη χαίρονται όσο πιο πολύ μπορούν. Ενώ εμείς κάθε μήνα έχουμε και μια αργία, οπότε χάνουμε λίγο την αίσθηση του εορτασμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αγάπη τους για τα στρατά είναι σχεδόν παθολογική. Και γενικά θεωρούν πως ο στρατός είναι από τους πιο σημαντικούς θεσμούς για την ευημερία της χώρας. Άσε που οι περισσότεροι είναι πεισμένοι ότι όλες οι στρατιωτικές επιχειρήσεις ανά τον κόσμο είναι για την εμπέδωση της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

      Εθνική γιορτή έχουν μόνον ετούτη. Αλλά αργίες υπάρχουν αρκετές. Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, κάτι ψιλά το Πάσχα, Thanksgiven Day και βεβαίως το Halloween. Οι μαθητές και τα πανεπιστήμια έχουν και spring break. Προχείρως σκεφτόμενος, θα έλεγα ότι οι αργίες είναι κατάτι λιγότερες από την Ευρώπη. Αλλά υπάρχουν. Ειδικά το 4th of July εορτάζεται με πολύ ενθουσιασμό. Συνδέεται και με τις θερινές εκπτώσεις, επομένως στα καταστήματα γίνεται της μουρλής.

      Τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  12. Διαπιστωνω ,και κει που εχω παει εγω κι εκει που μας εχεις δειξει εσυ ,οτι οι ανθρωποι εστω και με κιτς συμπεριφορες επιδεικνυουν τη πατριδολατρεια τους , ειναι περηφανοι και δε ντρεπονται γι αυτο !Εμεις φοβομαστε να πουμε οτι ειμαστε ελληνολατρες(αν ειμαστε) μη δημιουργησουμε συνειρμους!Αν μας ρωτησεις, θα ισχυριστουμε οτι εμεις το νοιωθουμε στη ψυχη, δε νομιζω ομως οτι το αποδεικνυουμε με τα εργα μας!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι μεγάλη συζήτηση αυτή. Η φιλοπατρία είναι νομίζω θεμιτή και ανθρώπινη. Αρκεί να συνοδεύεται από ικανό βαθμό αυτο-συνείδησης και να μην λαμβάνει επιθετικές αποχρώσεις έναντι άλλων λαών / φυλετικών ομάδων / πεποιθήσεων. Αν αναγνωρίζω κάτι στους Αμερικάνους, είναι πως παρά την αφέλεια με την οποία προσεγγίζουν τέτοια θέματα, έχουν καταφέρει να τα κάμουν διασκεδαστικά και να τα μετατρέπουν σε αφορμή για επικοινωνία και ευχάριστες εκδηλώσεις.

      Τα φιλιά και τις καλημέρες μου.

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts