Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Θα σε πάω να μου ψωνίσεις.


Θα έρθεις να πάμε βόλτα στα μαγαζιά; Ποια Ερμού και ποια Τσιμισκή; Στο Χονγκ Κονγκ θα πάμε ν'ανοίξει το μάτι μας και το πορτοφόλι μας. Πόσο είπαμε ότι είναι το πιστωτικό σου όριο στη μάστερκαρντ; Καλού-κακού, πάρε και τη βίζα μαζί, διότι όλο και κάτι θα θέλεις να μου κάμεις δώρο -μην ξεμείνεις από ρευστό!


Ναι, το μέρος μοιάζει να ξεπήδησε από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Δρόμοι πετάγονται μέσα από τα κτήρια και ύστερα βυθίζονται κάτω από το έδαφος, αυτοκίνητα ανεβοκατεβαίνουν σε ανισόπεδους κόμβους και τριγύρω υπερμοντέρνοι ουρανοξύστες που λαμποκοπάνε στο πρωινό καλοκαιρινό φως.


Βρισκόμαστε στο κέντρο του Χονγκ Κονγκ -ντάουν τάουν που λένε οι Κινέζοι και η Πετούλα Κλαρκ. Και το πρώτο πράμα που θα σου κάμει εντύπωση εδώ, είναι ότι ο κόσμος περιπατεί σε ένα λαβύρινθο από εναέριους διαδρόμους που ενώνουν τα κτήρια μεταξύ τους. Κι έτσι μπορείς να περιπλανηθείς στην πόλη, χωρίς να χρειαστεί να κατέβεις ποτέ στο πεζοδρόμιο ή να περιμένεις ν'ανάψει πράσινο το φανάρι στα σταυροδρόμια. 


Οι διάδρομοι αυτοί είναι πολύ ιμπρέσιβ και από αρχιτεκτονικής και από αισθητικής άποψης. Μέταλλο και γυαλί, σου δίνουν μία αίσθηση απίθανης μοντερνιάς.


Οι κρυφοί φωτισμοί και οι αντανακλάσεις πάνω στις μεταλλικές επιφάνειες, σου δημιουργούν την εντύπωση ότι βρίσκεσαι σε κάποια φουτουριστική πόλη, στο Gattaca ή στο Star Trek. Καθόλου δεν θα σε εξέπληττε αν έβγαινε από κάπου ο Δρ. Σποκ να σου κουνήσει τ'αυτιά του και να σε χαιρετήσει με το γνωστό βουλκάνιο νεύμα του.


Οι άνθρωποι περιπατούν σιωπηλοί πάνω στους αεροδιαδρόμους και μπαινοβγαίνουν στα κτήρια. Τράπεζες, καταστήματα, εμπορικά κέντρα, δημόσιες υπηρεσίες, χώροι εργασίας, όλα συνδέονται σε ένα δίκτυο που βρίσκεται αρκετά μέτρα πάνω από το έδαφος. 


Ένα αντίστοιχο δίκτυο υπάρχει υπόγεια. Που συνδέει το μετρό με τα κτήρια. Παντού υπάρχουν κυλιόμενες σκάλες και ηλεκτρονικές πινακίδες. Αλλά έτσι όπως περνάς από το ένα κτήριο στο άλλο και εναλλάσσονται μπροστά σου καταστήματα και διάδρομοι, το να χαθείς δεν είναι και ιδιαίτερα δύσκολο!


Αλλά για τρομερά καλή σου τύχη, έχεις εμένα. Που πρώτον, φημίζομαι για τον προσανατολισμό μου, δεύτερον, την ξεύρω καλά την πόλη και τρίτον, είμαι η καλύτερη παρέα για τα ψώνια -ράμφος έχω και μιλιά δεν έχω, μπορείς να κάτσεις όση ώρα θέλεις και να σπας τα νεύρα της πωλήτριας στου Αρμάνι, δοκιμάζοντας μπλουζάκια, κιχ δεν θα ακούσεις από εμένα!


Βρε δεν μελετούσα κανέναν άλλον; Νάτος ο Γιώργος ο Αρμάνης. Που μεταξύ μας, εδώ πιο δύσκολα βρίσκεις σούπερμάρκετ, παρά κατάστημα του Γιώργου. 


Έχει άπειρα, λέμε! Μικρά, μεγάλα, σε όλα τα μεγέθη. Αλλά οι τιμές, σταθερά στον απλησίαστο. Το γνωστό "όπου Γιώργος και μάλαμα" στην εντελώς κυριολεκτική του σημασία.


Μέχρι πρότινος, εντυπωσιαζόμουν από τα καταστήματα του Γιώργου στο Μιλάνο -με τις θεϊκές τις πωλήτριες, με τους κρυφούς τους φωτισμούς, με τη μίνιμαλ την αισθητική.


Αλλά εδώ, ο Γιώργος ο Αρμάνης, το'χει περάσει το παιχνίδι σε άλλη πίστα. 


Διαθέτει ολόδικά του εμπορικά κέντρα. Μόνο με καταστήματα Αρμάνι. Στο ισόγειο (δηλαδής πιο κάτω από εδώ που είμαστε εμείς) έχει Γιώργο Αρμάνη. Στο επίπεδο που είμαστε, έχει επίσης Γιώργο Αρμάνη, αλλά και Εμπόριο Αρμάνη, και Αρμάνι Ντόλτσι (ζαχαροπλαστείο ντε, που πας να γλυκαθείς με καμία πάστα και φεύγεις πικραμένος από τις τιμές), Αρμάνι Φιόρι (ανθοπωλείο ντε, που πας να πάρεις δύο γλαδιόλες να προσφέρεις στην καλή σου και μένεις φυτό από τις τιμές) και Αρμάνι Τζούνιορ (για να έχει κάτι να συναλλάζει το νήπιο, μην το πούνε και ντεμοντέ στον παιδικό σταθμό). Στους παραπάνω ορόφους, έχομεν και Αρμάνι Πριβέ. Για εσένα τον καρντάση πελάτη, τον πολύ ξηγημένο, τον μερακλαντάν. 


Και μιας που είμαστε δίπλα, δεν χτυπάμε και έναν Υβ Σεν Λοράν να πάει και το παλιάμπελο; 


Και κάνα Τίφανις; Που είναι όμορφα αμπαλαρισμένο! Κι άσε την Όντρεϊ να ξεροσταλιάζει εκεί στην Πέμπτη Λεωφόρο της Νέας Υόρκης. Εδώ πλέον χτυπάει αγαπημένε αναγνώστα ο σφυγμός της παγκόσμιας οικονομίας. Στα Χονγκ Κονγκ και στις Κίνες.


Το'χουνε σακουλευτεί οι φίρμες και είναι όλες τους εδώ εγκατεστημένες. Με πλήθος καταστημάτων και ατελείωτο εύρος προϊόντων. Λεφτά να'χεις να ξοδεύεις!


Τι εννοείς ότι τα βλέπουμε όλα απέξω και δεν μπορείς να ψωνίσεις έτσι που σε τρέχω; Θα μπούμε ντε, όλη η μέρα μπροστά μας είναι! Και από που λες να σε ξεκινήσω; Ε ναι, σωστά μάντεψες: από το κατάστημα της Apple! Εντάξει, το ξαναδηλώνω, είμαι εθισμένος. Αλλά κοίτα-το τί ζούπερ που είναι! Όχι πες, δεν πέφτεις κάτω να του αποδώσεις τα ρισπέκτ του; Βρίσκεται σε ένα εμπορικό κέντρο. Πάνω από ένα δρόμο. Σχεδόν ίπταται!


Μέσα, η συνήθης λογική: πολύ τζάμι, διαφανείς επιφάνειες, μεταλλικά στοιχεία και μία κυκλική σκάλα που ενώνει τα δυοτρία επίπεδα του καταστήματος.



Μιλιούνια ο κόσμος. Διότι δεν ξεύρω αν στο είπα, αλλά ο χονγκογκέζος είναι ο πιο εξαρτημένος άνθρωπας από τις νέες τεχνολογίες. Δεν ξεκολλά το χέρι του από το κινητό. Περπατά και πληκτρολογεί. Τρώει και παίζει παιχνίδια. Ξύνεται και κατεβάζει απλικέισονς. Σου μιλώ για εθισμό, χειρότερο και από το δικό μου.


Έλα να συνεχίσουμε σε ετούτο το εμπορικό. Όχι πως έχει σημασία. Όλα είναι εξίσου γουάου και επειδής βρίσκονται σε μία συστοιχία (σκέψου, δώδεκα δικά μας μολς, στη σειρά και έχεις μία εικόνα), να τα καλύψεις όλα σε μία μέρα αποκλείεται.


Εδώ σταματώ να πάρεις τα καλλυντικά σου. J'adore Dior. Έτσι δεν λέει η διαφήμιση με την ατελείωτη Σαρλίζ Θερόν;



Δεν μου έλεγες προχθές ότι θέλεις να κοιτάξεις και καμία τσάντα; Αυτές οι Fendi, πώς σου φαίνονται; Έλα μωρέ, στην κάρτα θα τις βάλεις, σταμάτα με τα λεφτά και τα λεφτά!



Α, για παπούτσια, σε έφερα στον Τζίμι Τσου. Κι εδώ τσου;



Τ'αναγνωρίζω είναι λίγο ακριβά. Στο όριο μεταξύ παραλογισμού και εγκεφαλικού. Αλλά για μια φορά δεν αξίζει τον κόπο; Πουλάς εκείνο το οικοπεδάκι που έχεις στο Ζούμπερη και αποκτάς ένα ωραιότατο ζευγάρι παπούτσια, να κυκλοφορείς κιουρία στις κοσμικές σου εμφανίσεις.



Άλλωστε τι να το κάμεις πια το οικοπεδάκι; Όλο φόρους και ταλαιπωρίες! Ενώ ένα ζευγάρι Μανόλο, θα'ρθουν να σε ανυψώσουν. Στο επίπεδο μίας Σάρας Τζέσικα Πάρκερ τουλάχιστον!



Από περιέργεια, πόσο έχουν αυτά; Γύρω στις δυόμιση χιλιάδες! Το κρυστάλλινο μαγικό γοβάκι της Σταχτοπούτας, πιο φθηνό της ήρθε.



Τώρα για εσέ που δεν είσαι του κλασικού ντυσίματος και θέλεις να πετάξεις κάνα χρώμα (ή εν προκειμένω, πεντέξι χρώματα) πάνω στα παπά σου, υπάρχουν μπόλικες επιλογές. Που μπορεί να μην είναι Μανόλο, αλλά σου πιάνουνε εξίσου τον κ....!



Τι εννοείς πως θέλεις παπούτσια με ογδόντα-ενενήντα ευρώ; Ορίστε, ντύσε το πόδι σου κανίς-γκριφόν, να ησυχάσουμε.



Θέλεις και κάνα μυτερό στηθόδεσμο, να ξαμολυθείς ωσάν τη Μαντόνα στο Vogue; Όλο και κάτι θα βρεις στου Jean Paul Gaultier.



Ή στη μπουτίκ της Στέλλας Μακάρντνι. Που ναι, είναι η κόρη του Πολ, του γνωστού σκαθαριού. Εδώ και κάποια χρόνια, η Στέλλα δοκιμάζει την τύχη της στην high end ένδυση και καθόλου άσχημα δεν τα'χει καταφέρει σόου φαρ.



Σε πειράζει να κατέβουμε μία στιγμή στο υπόγειο που έχει σούπερμάρκετ, γιατί μου τελείωσε η μορταδέλα;


Κάτσε να δούμε αν θέλουμε και τίποτις άλλο για το σπίτι. Αν σου γυαλίσει κάτι, πέσμου να το πάρουμε. Ναι, όλα τα λαχανικά είναι συσκευασμένα και τοποθετημένα σε ράφια.


Ναι, εδώ μπορείς να βρεις και μεσογειακό τόνο. Από την ψαριά του κυρ Ανέστη, ανοιχτά της Αμοργού.


Και ναι, εδώ ψωνίζει και ο Λαλάκης με τα Ψηλά Ρεβέρ.


Πεθύμησες την πατρίδα; Ορίστε, σου την έχω σε μπλούζα με τον αρχαιοελληνικό ναό σε στάμπα και το μαίανδρο σε μπορντούρα.



Επίσης, σου την έχω σε διαφήμιση. Όπου κάτι ξετσίπωτες με τα πουκάμισα, ποζάρουν δίπλα σε Καρυάτιδες. Από κάτω, χαμογελαστοί γιάπηδες.



Και βεβαίως, σου την έχω σε προμόσιοναλ πινακίδα. Apivita και Κορρές, σκίζουν στις ασιατικές αγορές. Πουλώντας Ελλάδα, με έξυπνο τρόπο. Ρισπέκτ στην εύστροφη ελληνική επιχειρηματικότητα.


Τώρα είμαστε σε άλλο εμπορικό. Άρχισε να πυκνώνει και ο κόσμος, άρχισα κι εγώ να πεινάω, αλλά δεν σε βλέπω ν'αγοράζεις τίποτα.


Μήπως να δοκιμάζαμε τα εδώ Tiffany και Prada;
 

 Οι βιτρίνες είναι ιδιαίτερα θελκτικές -κάποιες είναι μικρά αριστουργήματα. Χρώματα, εικόνες, ακόμα και κίνηση υπάρχει -με ρομποτικά μέρη και ηλεκτρονικές πινακίδες.



Και τώρα, θα 'χεις αρχίσει εσύ ν'αναρωτιέσαι: καλά βρε πτηνό, και που απευθύνονται όλα ετούτα το ζούπερ λάξαρι καταστήματα; Έχουν όλοι τόσα χρήματα στο Χονγκ Κονγκ και ψωνίζουν στους Αρμάνηδες; Διότι αλλιώς, τόσο εκτεταμένο Κολωνάκι, δεν δικαιολογείται με την καμία.



Λοιπόν, η απάντηση είναι πως ναι, υπάρχουν πολλοί -αλλά πάρα πολλοί- που διαθέτουν λεφτά στο Χονγκ Κονγκ. Το κατά κεφαλήν εισόδημα είναι πολύ υψηλότερο από το δικό μας (και σου μιλώ για το προ-κρίσης δικό μας), οι άνθρωποι έχουν μανία με τα brands και δεν διστάζουν να ξοδέψουν για να τα αποκτήσουν. Το βλέπεις άλλωστε, στον τρόπο που ντύνονται και που κινούνται.



Το Χονγκ Κονγκ ανήκει τυπικά στην κομμουνιστική Κίνα (μετά την επιστροφή του από τους Άγγλους, το 1997), αλλά εξακολουθεί να παραμένει ο παράδεισος του καπιταλισμού, καθώς απολαμβάνει ενός ειδικού καθεστώτος αυτο-διοίκησης και οικονομικών προνομίων.



Καπιταλισμός σημαίνει κατανάλωση και κατανάλωση σημαίνει ανάπτυξη. Αυτή είναι η συνταγή εδώ και φαίνεται πως αποδίδει. Βεβαίως, επειδής σε ξεύρω πόσο μπαμπέσικα σκέφτεσαι, θα με ρωτήξεις αν η ανάπτυξη αυτή είναι πανάκεια και αν οι κάτοικοι αυτής της υπέρλαμπρης πόλης είναι πιο ευτυχισμένοι από εμάς τους μνημονιακούς και ανεπίδεκτους. Θα σου απαντήσω πως στα σίγουρα είναι πιο ξένοιαστοι και πιο αισιόδοξοι. Αλλά η εμμονή με την κατανάλωση, έχει όσο να πεις και τ'αρνητικά της. Η εικόνα έχει πάντα δύο όψεις, να το θυμάσαι αυτό. Και εδώ, η σκοτεινή όψη συνδέεται με την αποξένωση που έχει φέρει μαζί της η τεχνολογία και με την κάποια κενότητα και αλαφράδα που έχει καλλιεργήσει αυτός ο άκρατος κομφορισμός και η αποθέωση του σόπινγκ ως τρόπου αυτοπραγμάτωσης.


Όχι, σε καμία περίπτωση, αυτά δεν αναιρούν το πόσο εντυπωσιακή είναι μία βόλτα σου στο κέντρο του Χονγκ Κονγκ. Εντέλει, εσύ τι πήρες;

43 σχόλια :

  1. Ουάο! Ωραίο πρωϊνό ταξίδι με πήγες!
    Αν και παραείναι μοντέρνα όλα αυτά για τα γούστα μου και στοίχημα ότι στα πρώτα 20' θα ζητούσα να γυρίσω πίσω (country girl γαρ), μια γόβα του Μανόλο δε θα με χάλαγε κι ας μην είχα πού να τη φορέσω!
    :)
    Καλημέρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μέχρι μία γόβα, μπορώ να σου αγοράσω (με κάποια προσπάθεια και υποθήκη του διαμερίσματός μου). Ζευγάρι όμως, δεν μπορώ να σου εγγυηθώ! :)

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  2. Αν ποτέ γίνω λεφτού,ένα ζευγάρι Jimmy Choo θα το πάρω! Ο Korres κάνει τρελές πωλήσεις στο εξωτερικό,απ' ό,τι έχω μάθει... Κι όχι άδικα. Την εμμονή με την τεχνολογία δεν την καταλαβαίνω,βρε πτηνό μου. Βασικά,γενικότερα δεν καταλαβαίνω τις εμμονές.

    Φιλάαακια :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν ποτέ γίνεις λεφτού, δεν θα ξεχάσεις επίσης το τρισχαριτωμένο και πολυαγαπημένο σου πτηνό (δέχομαι ως δώρο οτιδήποτε από το Apple Store, ακόμα και το μεγάλο προκάτ μήλο που κρέμεται στην πρόσοψη).

      Πολλά πολλά φιλιά!!!

      Διαγραφή
  3. εγω σε καταλαβαινω απολυτα και αλυπητα θα ελεγα αφου για να καταλαβεις ποσο σε καταάβαινω, οταν βγηκε το ipad ημαν νιου γιορκ απο τις 12 το βραδυ μεχρις τις 4 σε ουρα να το παρω, οπως καθε νεουορκεζος που σεβεται τον εαυτο του, και μετα πηγαμε ολοι μαζι στα γουεντης και το γιορτασαμε
    θελω να παω στο χονγκ χονγκ , σε λατρευω πτηνο, ειμαστε απο την ιδια ρατσα
    απλα δεν μαρεσει ο αρμανης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αίσχος είναι ο Γιωργάκης,Άσωτε,μην τα συζητάς!

      Διαγραφή
    2. Το iPad είναι η καλύτερη αγορά που μπορεί να κάμει κανείς σε ετούτο τον κόσμο. Λατρεύουμε Apple! (και να φανταστείς ότι προσπάθησα να δώκω μία εσάνς κριτικού αντικομφορμισμού και αντι-καταναλωτισμού στο ποστ. Έρχομαι τώρα με τα σχόλιά μου περί Apple και με υπονομεύω).

      Ο Γιωργάκης κι εμένα δεν μου πολυ-γεμίζει το μάτι.

      Διαγραφή
  4. πάω λαϊκή τώρα ,να ξεγελάσω την καταναλωτική μανία που με έπιασε με την ανάρτησή σου!!
    τι να σου πάρω;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάνα χορταράκι αν βρεις (τίποτις σίζοναλ, βλίτα, αλμύρες, τέτοια...) και κάνα φρούτο που δεν τρώω. Αν μπορείς και μερικά κολοκυθάκια, έχω και πατάτες σπίτι, θα τα πετάξω στο φούρνο να κάμω ένα μπριάμ.

      :)

      Διαγραφή
  5. Έχω ζήσει την εμμονή των κινέζων με τις μάρκες απο κοντά. Ένας κολλητός μου ήταν αρραβωνιασμένος με Κινέζα και μιλάμε για πόρωση τρελή. Τελικά χώρισαν. Ευτυχώς!
    Για Τζίμι τσου...δεν λέω τσου....λέω τσίου!!!!
    Στου Γιωργάκη του Αρμάνη είχε πάει σε ενα κατάστημά του στο Μιλάνο ο σύζυξ μου και εξυπηρετούσε ο ίδιος ο Γιώργος παρακαλώ. Ο espresso που έφτιαχναν εκει ήταν θεικός.
    Στους ενάεριος διαδρομους, τους τόσο καθαρούς και περιποιημένους, σα να τσξίδεψα στους δικούς μας στην Ελλάδα ενα πράγμα. Τετοια απόλυτη ταύτιση!
    Καλα, το ταξιδι σου σημερα μας κόλασε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι Κινέζοι έχουν εμμονή ΚΑΙ με τις μάρκες ΚΑΙ γενικά με τα λεφτά. Εξαιρετικά φιλοχρήματοι και σουπερφίσιαλ. Επομένως ο κολλητός σου μάλλον γλίτωσε!
      Το μεγάλο κατάστημα του Γιώργου του Αρμάνη στο Μιλάνο είναι καταναλωτική εμπειρία. Και ο καφές εκεί (αλλά και τα γλυκά) είναι θεσπέσιος!
      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου, Δήμητρα!

      Διαγραφή
  6. Νίκη από Θεσσαλονίκη17 Ιουλ 2013, 11:14:00 π.μ.

    Θα σου αγοράσω την κόκκινη γόβα με το στρασένιο λουλούδι του Τζιμάκου, αλλά φοβάμαι μην πονέσει το πατουσάκι σου βρε πουλάκι μου...

    οπότε για να μήν πάει χαμένη, θα την κρατήσω εγώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χε χε χε! Φοράω και νούμερο σαρανταπέντε, δύσκολα θα μου βρεις στο μέγεθός μου.
      Οπότε μπορείς νομίζω να την κρατήσεις!
      :)

      Πολλά πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  7. Πόσο "σε μισώ"! Μα και στο Χονγκ Κόνγκ βρε άτιμο πουλί! Αμαν πια! Αν πας και Ν.Ζηλανδία βρες τρύπα να κρυφτείς! Θα έρθω να σε βρω και θα σε καταγγείλω πως με παρέσυρες και άφησα την οικογένειά μου και άρχισα τα ταξίδια! Το χιντ ήταν για μυαλά μπαμπέσικα σαν το δικό μου? Χαχα! Αλίμονο τι να μας έδειχνες από το Χονγκ Κονγκ αν όχι την ακμή του καπιταλισμού? Σεμινάρια καλαθοπλεκτικής και το χαιρετισμό στον ήλιο ή τους χορευτές της σκιάς κάτω από ανθισμένες κερασιές? Καλά κι αυτά αλλά τα κάνουν κάτι καμμένοι από τις παρενέργειες του κομφορμισμού που αφήνουν καριέρες και οικογένεια και γίνονται άστεγοι στο δρόμο. Τέτοιους είδες αλήθεια?
    Φιλί γλυκό και καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Νέα Ζηλανδία δεν ήταν στα άμεσα σχέδιά μου, αλλά τώρα που με προκάλεσες, το πράμα αλλάζει! Πρόσεξε καημένη μου, γιατί σε τίποτα δεν το'χω, να πάω μέχρις εκεί και να σε φλομώσω μετά στις αναρτήσεις με καταπράσινα λιβάδια και στρουμπουλά πρόβατα!

      Το χιντ ήταν όντως για μυαλά μπαμπέσικα σαν το δικό σου! Ο άκρατος καταναλωτισμός έχει πράγματι κάτι το εξαιρετικά νοσοπαθογόνο μέσα του. Εδώ στο Χονγκ Κονγκ, δεν υπάρχουν πολλοί που να ξεφεύγουν από την κρατούσα λογική που θέλει την κοινωνική καταξίωση και αυτοπραγμάτωση να εξαρτάται από τα χρήματα. Από την άλλη -για να αναγνωρίσουμε και τα θετικά του πράγματος- η ευημερία αφορά τους πολλούς και υπάρχει σχετικά ίση πρόσβαση στην εργασία, στην εκπαίδευση, στις κοινωνικές παροχές. Επομένως επιτυχές ως προς κάποιες απόψεις το μοντέλο.

      Διαγραφή
  8. αχαχα! Τελικά πετάς παντού! Βάζω στοίχημα μόνο στον Πύργο της Ηλείας δεν έχεις έρθει! Μαζεύω τα σαλάκια μου κι επιστρέφω στα τιμολόγια μου!
    Καλημέρα και φιλιά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν σου πω ότι στον Πύργο της Ηλείας όντως δεν έχω έρθει; Και έχω φθάσει τριγύρω. Και παρακάτω προς Κυπαρρισία και παραπάνω προς Πάτρα και παραδίπλα προς Ολυμπία. Αλλά στον Πύργο ειδικά, δεν. Θα έρθω όμως. Είναι στα πολύ άμεσα σχέδιά μου! Αλήθεια!

      Τα φιλιά και τα χαιρετίσματά μου.

      Διαγραφή
    2. Καλημέρα Πτηνούλι! Καλά στο Πύργο μέσα ούτε να σκεφτείς να περάσεις..κατευθείαν για Κατάκολο κι Άγιο Αντρέα! Ευτυχώς που έχουμε κι αυτά δύο σποτς για να μην βαράμε το κεφάλι μας στον τοίχο! :)))
      Στο βουνό του Κατακόλου υπάρχει από πέρυσι και ένα τρομερό ξενοδοχείο με πιάτο το λιμάνι (Ορίζοντες λέγεται...υπάρχει και στο φέις ως Ορίζοντες Hotel, Κατάκολο) με πολύ καλές τιμές! Αυτά τα ολίγα!
      Φιλιά!

      Διαγραφή
    3. Θενκ γιου για τις προτάσεις. Τις κρατώ και θα τις αξιοποιήσω! Πάντως παρότι έχω ακούσει πολλά (και φοβούμαι τα περισσότερα, κακά) για τον Πύργο, έχω τρελή περιέργεια να σας έρθω. Άσε που έχω και μία εγγενή ικανότητα να βρίσκω ενδιαφέρον στο οπουδήποτε. :)

      Πολλά πολλά φιλιά!!!

      Διαγραφή
  9. Είναι και tax haven (φορολογικός παράδεισος) το Hong Kong, ε ; Μην το ξεχνάμε αυτό ! Το χρήμα ρέει άφθονο κι έχει και σκούρο χρώμα (για να μην το πω μαύρο και με κατηγορήσετε ότι τα ισοπεδώνω όλα ;-)). Οπότε η εξίσωση καπιταλισμός = κατανάλωση = ανάπτυξη δεν είναι ακριβώς-ακριβώς έτσι, ή μάλλον μπορεί να είναι έτσι ανάλογα με το πώς εννοείται η ανάπτυξη.

    Καλώς ή κακώς, δεν μου κάνουν καθόλου καλή εντύπωση αυτά τα μέρη. Γιατί καλή η ανάπτυξη και το χρήμα, αλλά αυτή η "κενότητα και αλαφράδα που έχει καλλιεργήσει αυτός ο άκρατος κομφορισμός και η αποθέωση του σόπινγκ ως τρόπου αυτοπραγμάτωσης" που λες, θεωρώ πως είναι από τους μεγαλύτερους κινδύνους της ανθρωπότητας.

    Φιλιά και καλημέρες.

    Πι.Εσ.: Από το παραληρηματικό λογύδριό μου πιο πάνω εξαιρείται - ΦΥΣΙΚΑ - ό,τι έχει σχέση με την Apple ! Χαλλλαρά αυτοπραγματώνομαι μέσω ενός Μήλου ... ... ... ή πολλών, κι ας με λέω/λες/λένε κενή κι ανάλαφρη.

    Κενή κι ανάλαφρη παρόλη την αγάπηηηηη, έτσι με θέλω κι έτσι είμαι αληθινάααα !!!

    Πάει το 'χασα ! Φεύγω ! xxxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγγελική μου, καλά τα λες. Tax haven το Χονγκ Κονγκ: καπιταλισμός στην πιο ακραία μορφή του. Τράπεζες παντού (η HSBC είναι από δώθε), πολυεθνικές και αμέτρητες επιχειρήσεις που έχουν ως έδρα τους τη θαυμαστή ετούτη πόλη και προσβλέπουν στην αχανή κινέζικη ενδοχώρα. Η κατανάλωση είναι στα σίγουρα κομμάτι της εξίσωσης. Και όπως είπα και πιο πάνω στη Georgina, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει τις επιτυχημένες πλευρές του μοντέλου: ευημερία για τους πολλούς, δυνατότητες για εκπαίδευση, ελευθερία έκφρασης (κάτι που δεν μπορεί κανείς να πει και για την Κίνα -θύμησέ μου να σου πω άλλη μέρα) και καλλιέργεια των προσωπικών δεξιοτήτων / ενδιαφερόντων. Φτάνουν αυτά; Αν ρωτάς εμένα, όχι. Χρειάζεται και κάτι ακόμα: ηθική, πνευματική και πιο ουσιαστική αυτοπραγμάτωση. Αλλά δεν ξεύρω και πολλές κοινωνίες που να τα έχουν καταφέρει όλα. Και τελοσπάντων, το Χονγκ Κονγκ έχει καταφέρει πολύ περισσότερα από αρκετές ευρωπαϊκές κοινωνίες.

      Όσο για την Apple, σε νιώθω απόλυτα λέμε! Apple και ξερό ψωμί. Όπου αρχίζει η Apple, τελειώνουν οι θεωρίες. :)

      Τα φιλιά μου!!!

      Διαγραφή
  10. Αχ πτηνό, ούτε στο παζάρι στο Σχιστό δεν πάω πια! Πάει και ο Αρμάνης, έμεινα χαρμάνης!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μη μου στεναχωριέσαι τρεμενς, κι εγώ χωρίς Αρμάνη πορεύομαι. (αν και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, έχω ένα ωραιότατο γαλάζιο tshirt του Γιώργου του Αρμάνη που είχα πετύχει σε κάτι απερίγραπτες εκπτώσεις, το οποίο όμως ουδέποτε έχω φορέσει και παραμένει έγκλειστο στη ντουλάπα μου -πες με περίεργο, πες με και αλήτη, αλλά ντρέπομαι να βγω με τη φίρμα τυπωμένη στην πλάτη μου. Είμαι λαϊκό πτηνό!)

      Διαγραφή
  11. Καλά, ένας "νορμάλ" άνθρωπος (τουρίστας), με νορμάλ (για τα δικά μας δεδομένα) μισθό, που ψωνίζει??? Εντυπωσιακά όλα τα μαγαζιά αλλά σου κάνει όρεξη όταν δεν μπορείς να αγοράσεις ούτε κάλτσα???
    Περιμένουμε περισσότερες αναρτήσεις και από Κίνα μεριά (πες μου ότι πήγες και στο Σινικό Τείχος....)
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό είναι ένα εξαιρετικό ερώτημα: ε λοιπόν ο απλός, ο καθημερινός, ο νορμάλ άνθρωπας, δυσκολεύεται να βρει αγορά στα μέτρα του. Τα μολς είναι τιγκαρισμένα με επώνυμα προϊόντα που είναι απλησίαστα και από την άλλη υπάρχουν περιοχές με φτηνομάγαζα (σαν κινέζικες λαϊκές αγορές) που σου θυμίζουν πανηγύρι του Αγίου Χαραλάμπους. Τη μέση λύση, δύσκολη την έχεις.

      Και ναι, έχω πάει στο Σινικό Τείχος. Τώρα που το λες, να θυμηθώ να σκαρώσω ποστ -είμαι βέβαιος ότι θα σου αρέσει!

      Διαγραφή
  12. Αδίκως με ξεποδάριασες να τρέχω μαζί σου για ψώνια.
    Το δικό μου πορτοφόλι δεν είχε λεφτά ούτε για μια συσκευασμένη σαλατούλα...
    Γεια σου δεν είναι για μένα αυτή η αγορά....
    Μέχρι τη Βαρβάκειο, αν θέλεις, ευχαρίστως να πάμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αμ ψώνισα νομίζεις εγώ τίποτις; Με τη χαρά έμεινα, να ξεροσταλιάζω έξω από τις βιτρίνες!
      Μα να μην μου τυχαίνει κι αυτό το τζόκερ να πάω ν'αδειάσω το Apple Store, να βγάλω το άχτι μου;
      Ραντεβού στη Βαρβάκειο για σπαλομπριζόλες...

      Διαγραφή
  13. Θεσπέσιες όλες οι φωτο... αλλά εμένα το καμπανάκι μου το καταναλωτικό, χτύπησε στην καρδιά του Μήλου! Να με πάει κάποιος εκεί, να μ' αφήσει και να με ξεχάσει... Αυτό!

    Καλό απόγευμα! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε παρακαλώ, πάρε με κι εμένα να πάμε να ξεχαστούμε σε ένα Apple Store να βρούμε τη χαρά μας! Όλα τα θέλω: και τα γκατζετάκια και τα καλυματάκια και τις τσαντούλες και τα περιφερειακά. Όλα λέμε!!!!

      Εθισμός; Ποιος εθισμός;

      :)

      Διαγραφή
  14. το οτι με αφήσν παγερά αδιάφορη τα μάνολο και τα αρμάνι...είμαι καλά γιατρέ μου??? θα έκανα μια στροφή στην βόλτα και θα ψήφιζα κι απο κΙΝΈΖΟ ΣΟΥ ΛΈΩ, ΤΙ χΌΝΓΚ κΟΝΓΚ ΚΑΙ ααχαχαχαχαχχα όχι κοίτα τι έγραψα, μεταξύ υπνου και ξύπνιου αλλά το αφήνω έτσι...πλάκα έχει...αχαχαχ

    άντε ας κάνω μια προσπάθεια ακόμα και μετά θα φτιάξω καφέ να ξυπνήσω, γιατί σηκώθηκα απο το κρεβάτι αλλά κοιμάμαι ακόμα...νομίζω

    το οτι με αφήσαν παγερά αδιάφορη τα μάνολο και τα αρμάνι...είμαι καλά γιατρέ μου??? θα έκανα μια στροφή στην βόλτα και θα ψώνιζα κι απο Κινέζο σου λέω, τι Χονγκ Κόνγκ και αηδίες...ή δεν είναι in εκεί οι κινέζοι??? στην Ελλάδα έχουν πολύ πέραση πάντως χιχι...τωρα θα μου πεις τι παρατηρούσες? τα κτήρια, όχι όμως οτι διάφανο...τα χρωματιστά κτήρια και παρατηρούσα ποιες τάσεις έχουν έρθει στο desing των μαγαζιών, εδώ στην Ελλάδα...μη χειρότερα δηλαδή....αλλά μου έκαναν εντύπωση και οι Ελληνικές τάσεις (?) στην μόδα...και η έδρα (λογικά) μαγαζιών στο εξωτερικό...άλλη καινούρια τάση αυτή....που συμφέρει όχι την τάση αλλά την τσέπη του Ελληνα επιχειρηματία

    πάω να φτιάξω καφέ...ωραίες οι μάρκες, αλλά είναι η ποιότητα τελικά που μας εξιτάρει ή ο τρόπος που μας τα σερβίρουν όλα?
    καλησπέρες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένη μελισσούλα, τα κινέζικα θεωρούνται και εδώ στο Χονγκ Κονγκ, μπασκλασαρίες! Διότι τη στιγμή που έχει να επιλέξει ο χονγκογκέζος ανάμεσα σε PRADA και Louis Vuitton, τι να του κάμει η μαϊμού τσάντα από το no-name εργοστάσιο της εσωτερικής Μογγολίας; Α πα πα, τρε ξενερουά!

      Το θέμα shopping πάντως, έχει περάσει εδώ σε άλλα επίπεδα: υπάρχουν στυλίστες και personal shopping assistances για να σε βοηθήσουν να επιλέξεις, τα malls είναι ανοιχτά άπειρες ώρες και ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ (ναι, και τις Κυριακές) και όλα είναι σχεδιασμένα έξυπνα ώστε να σε πιάσουν εσένα τον καταναλωτή από τη μύτη και να σε σύρουν στο ταμείο!

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  15. Με τα ψωνια δεν τα παω καλα κι εγω. Θα εκτιμησει πολυ την αναρτηση ομως η αδερφη μου, που λατρευει να ψωνιζει μαρκες (last year αυτο, αλλα ακομη ο,τι μπορουμε κανουμε).
    Θα μου αρεσε να παω λιγες μερουλες να δω οσα περιγραφεις. Να μενω εκει ομως δυσκολευομαι να το φανταστω. Στα 200 μετρα πανω απο το σπιτι μου τωρα υπαρχει μια στανη. Οπως καταλαβαινεις εκει θα παθαινα πολιτισμικο σοκ :)
    Ποσε ωρες δουλευουν την ημερα και ποσο ειναι ο μεσος μισθος; Καπου στον κοσμο λοιπον ο κοσμος δουλευει και πληρωνεται για τη δουλεια που κανει :) Αν θελεις δωσε μας περισσοτερες πληροφοριες για το κοστος ζωης εκει.

    Καλως σε βρηκα λοιπον. Απολαυσα πολυ το υφος της αναρτησης σου :)

    Ενα ομορφο απογευμα ευχομαι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώστην! Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε η ανάρτηση! Με πέτυχες σε αλέγκρο ποστ και πολυλογάδικο.
      Όσο για τα ερωτήματά σου, ο μέσος μισθός στο Χονγκ Κονγκ είναι αρκετά υψηλότερος από την Ελλάδα (1.500-2.000 ευρώ), το φαγητό και το σούπερμάρκετ είναι πολύ φθηνά (20-25% παρακάτω από την Ελλάδα), οι μετακινήσεις είναι επίσης πολύ οικονομικές, αλλά τα ενοίκια βρίσκονται στα ύψη! Οι χονγκογκέζοι δουλεύουν αρκετές ώρες, αλλά υπάρχουν πολλές βάρδιες στις περισσότερες δουλειές. Τα καταστήματα είναι ανοιχτά κάθε μέρα ΚΑΙ Κυριακές. Χμ, τι άλλο; Το κατά κεφαλήν εισόδημα είναι υψηλότερο από το ελληνικό κατά πολύ, το προσδόκιμο ζωής είναι σχετικά υψηλό, οι χονγκογκέζοι δεν κάμουν πολλά παιδιά και γενικά σπουδάζουν αρκετοί (οι νέοι ως και σε επίπεδο μεταπτυχιακού).

      Και ναι, είναι (σχετικά) εύκολο να βρεις δουλειά. Υπάρχει ικανή προσφορά θέσεων εργασίας -ειδικά σε εξειδικευμένα επαγγέλματα.

      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  16. Καλαμιά στην κάμπο17 Ιουλ 2013, 6:35:00 μ.μ.

    Τώρα,να σου πω κι εγώ ότι ωραία πολύ ωραία η περιήγησή σου και οι απίστευτες εικόνες σου αλλά μάλλον μία πικρή γεύση μου άφησαν.
    Βεβαίως τα βρίσκω εντυπωσιακά αυτά τα τεράστια εμπορικά κέντρα με τα υπερπολυτελή καταστήματα -αν και τα αιωρούμενα με τόσο μέταλλο και γυαλί δεν είναι στα γούστα μου - και λέω "τσ,τσ, τι φτιάχνουν οι άνθρωποι όταν έχουν πολύ χρήμα" αλλά, βρε παιδί μου, αυτός ο άκρατος καταναλωτισμός έχει καταλήξει σε αυτοσκοπό, όπως πολύ σωστά λέγεις. ΄Εχει γίνει το κέντρο και η ουσία της ζωής μας. Πιο ευτυχής δεν γίνεσαι αλλά αμφιβάλλω αν γίνεσαι και πιο ξένοιαστος.
    Γιατί με τόσο χρήμα μπορεί να μην πεινάσεις ή να αφήσεις απλήρωτους τους λογαριασμούς αλλά σε τρώει η έννοια να ξοδέψεις περισσότερα για να επιδειχθείς, να ξεπεράσεις τον γείτονα ή το συγγενή, να χτίσεις το μεγαλύτερο σπίτι, να οδηγήσεις το γρηγορότερο αυτοκίνητο, να αγοράσεις το μεγαλύτερο γιώτ, να φορέσεις το τελευταίο μοντέλο Τζίμι Τσου ή Μανόλο Μπλάνκο. Ε, και;
    Εγώ προτιμώ το Less is more.

    (Πάντως, Εμπόριο Αρμάνι είχε ανοίξει κάποτε και στη Λάρισα. Για να μην νομίζεις ότι εκεί στον κάμπο είμασταν ό,τι κι ό,τι.)

    Υ.Γ.Βρε,θηρίο το Down town (ωραίο!!!) της Πετιούλα Κλάρκ ηχογραφήθηκε το 1964.
    Δεκαετίες και κάτι ψιλά πριν γεννηθείς.Πού το ήξερες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλαμιά μου, το Χονγκ Κονγκ είναι εξαιρετικά εντυπωσιακό. Ίσως από τις 2-3 πιο ιμπρέσιβ μεγαλουπόλεις που έχω δει στη ζωή μου. Το κοινωνικό και οικονομικό του μοντέλο στηρίζεται πολύ στην κατανάλωση και οι κάτοικοι έχουν αποδεχθεί πλήρως (και με ικανοποίηση) την ιδιότητα του φρενήρη καταναλωτή. Βεβαίως, πάνω και πέραν από όλα, το Χονγκ Κονγκ παραμένει η είσοδος στην αχανή αγορά της Κίνας, εξού και πολλές ξένες επιχειρήσεις επιλέγουν να εγκαταστήσουν την έδρα τους εδώ (που είναι ασφαλές και υπάρχουν όλες οι απαραίτητες υπηρεσίες / υποδομές) προκειμένου να αναπτύξουν στη συνέχεια την επιχειρηματικότητά τους στην ενδοχώρα.

      Είχε η Λάρισα, Γιώργο Αρμάνη; Πολύ πολύ εντυπωσιάστηκα! Εσείς εκεί στον κάμπο, δεν σταματάτε να με εκπλήσσετε!

      ΥΓ. Μα είναι δυνατόν να μην ξεύρω το Down Town της Πετούλας; Έλα να σου το αφιερώσω κιόλας: http://www.youtube.com/watch?v=laNPXRfZbIs

      Διαγραφή
  17. Στην αναρωτηση μου(Οκ δεν υπαρχει τετοια λεξη!πως βρισκεις ακρη μαυτο το δαιδαλωδες συστημα αεροδιαδρομων ,ηδη μου απαντησες...δυσκολα δεν χανεσαι!Οποτε η Αφρα που δεν εχει μεγαλη αισθηση προσανατολισμου και κυκλοφορει συνεχεια με ενα χαρτη αποκλειεται να κινηθει στο Χονγκ Κονγκ!!Επι πλεον δεν θα εχει ενδιαφερον η περιηγηση γιατι δεν ειναι του υπερκαταναλωτισμου και δη των φιρμων.Ντρεπεται να τις φορα(τοχεις ξανακουσει;)!!
    Σε περασμα στη Ρωμη απο μαγαζι της Via Condotti,πολυ παλια με παρεα,ειχα ρωτησει τη τιμη μιας τσαντας και ακομα θυμαμα οτι ενας που σουμοιαζε στο χιουμορ ,μου λεει ,δεν ρωταμε Αφρα μου τιμες, ο,τι μας αρεσει το δειχνουμε στον πωλητη και πληρωνουμε!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή μου Αφρα, για να μην χάνεσαι, δύο είναι οι λύσεις: ή θα πάρεις τζι-πι-ες ή θα πάρεις το πτηνό μαζί σου (έχω τρομερή αίσθηση προσανατολισμού λέμε!). Αυτό που ντρέπεσαι να φοράς μάρκες, το έχω κι εγώ. Δεν μπορώ να περιφέρομαι με μία ζώνη που λέει Dolce Gabanna, μήτε με μπλουζάκι που αναγράφει Emporio Armani. Δηλαδής έλεος, χίλιες φορές να πάρω ένα no-name να μην περιφέρομαι σαν κινητή διαφήμιση.

      Η Ρώμη διαθέτει επίσης καταπληκτικά μαγαζιά και high end μπουτίκς με τον απλησίαστο στις τιμές. Κάθε φορά που μου γυαλίζει κάτι εκεί και πάω να ρωτήσω πόσο έχει, μου πέφτει το ράμφος. Επομένως σε νιώθω για εκείνη την τσάντα. :)

      Διαγραφή
  18. όχι πολλά πράγματα πτηνό μου...
    γονάτισα το τίφανις, μια δυο τσαντούλες από του ντιορ και οχι φέντι, ντιορ που είναι ολ τάιμ κλάσσικ, και καμια δεκαριά ζευγάρια παπούτσια μόνο που είναι ψηλοτάκουνα και θα πιάσουν χώρο στο αεροπλάνο...

    καλά, στην απλ, άμα φοράω φούστα και ανεβαίνω τη σκάλα, ο απο κάτω βλέπει τη ζαρτιέρα μου;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ria, είσαι ο άνρθωπός μου! Μαζί θα πηγαίνουμε για ψώνια, να με παρασύρεις κι εμένα και να ηδονιζόμαστε σε ένα ατελείωτο shopping therapy μέχρις τελικής πτώσεως! Μη σε απασχολεί για τις γόβες, έχω χώρο στη βαλίτσα, πάρε ό,τι θέλεις!!

      ΥΓ. Στην απλ, δεν πολυφαίνεται τίποτα (τα σκαλοπάτια είναι από αμμοβολή), αλλά καλού-κακού φόρα παντελόνι. Μη μου σκανδαλίσεις και τον Κινέζο και έχουμε άλλα! :)

      Διαγραφή
    2. δεν έχω παντελόνια...
      ένα κάπρι και αυτό σατέν
      φουστάνια. σε όλα τα μήκη και χρώματα του κόσμου!

      ωραία πτηνό μου, γιατί δεν είχα ποτέ παρέα για τα ψώνια μου...

      Διαγραφή
  19. Δεν ξέρω γιατί....μπορεί να φταίνε οι κοσμοθεωρίες μου....μπορεί και η ηλικία μου...αλλά τίποτε απ'όλα αυτά που μας έδειξες σήμερα δεν μου έκαμε εντύπωση. Μπορώ να τα φανταστώ, μπορώ να τα βλέπω και στις ταινίες. Σε μικρογραφία βέβαια τα έχω συναντήσει και σε ταξίδια στην Ευρώπη. Για ένα μόνο είμαι σίγουρη....ότι είμαι πολύ ευτυχής και νιώθω επαρκής με ό,τι έχω και όσο ζω θα προσπαθώ να πετάω στα άχρηστα κι άλλες ψευτοκαταναλωτικές ανάγκες που μου τρώνε χρήμα αλλά κυρίως χρόνο. Αλλά τα ταξίδια σου, αυτά καθευατά είναι που με εντυπωσιάζουν και τα ζηλεύω πολύ. Φιλιά Πίγκου μου.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι ένδειξη μεγάλης ωριμότητας το να μπορείς να αρκεστείς στα απαραίτητα και να μην επιθυμείς το παραπάνω. Ομολογώ ότι δεν έχω φθάσει εκεί και συνεχίζω να επιθυμώ ένα σκασμό πράγματα -παρότι είμαι γενικά ολιγαρκής ως άνθρωπος και μπορώ να ζήσω με πολύ λίγα λεφτά (όπως έχει αποδειχθεί πλειστάκις και στο παρελθόν).

      Τα ταξίδια είναι όντως ωραία. Μαθαίνεις, εξελίσσεσαι, καταλαβαίνεις καλύτερα πώς λειτουργεί ο κόσμος, γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος (νομίζω). Και δεν χρειάζεται να φθάσει κανείς κατ'ανάγκη ως το Χονγκ Κονγκ: και στην άλλη άκρη της πόλης να πάει, κερδισμένος είναι.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
    2. Πτηνούλι μου....μου έδωσες ερέθισμα και θα σου φάω λίγο χρόνο ακόμα. Δεν είναι μόνο το ό,τι αρκούμαι στα απαραίτητα αλλά παίρνω μεγάλες δόσεις ευτυχίας σκαλίζοντας τον κήπο μου, φυτεύοντας λαχανικά και λουλούδια, ατενίζοντας το γαλάζιο του αττικού ουρανού με τα ταξιδιάρικα, βαμβακένια σύννεφα, παρατηρώντας τις αλλαγές στους ορεινούς όγκους τριγύρω μου λόγω της εναλλαγής του φωτός, νιώθοντας ότι θα 'θελα να ζω μόνιμα στην εξοχή, να πιάνω και να πατώ χώμα.....Όλα αυτά και άλλα πολλά με κάνουν ευτυχή αλλά και μου υπενθυμίζουν τη μικρότητά μου αλλά και την καλή μου τύχη που τα έχω και τα απολαμβάνω. Ξέφυγα...αλλά ήθελα να τα πω. Φιλιά ξανά.....

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.