Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Πατρίδα μου, η Τσάινα Τάουν


Σήμερις θα σου μιλήσω για την Τσάινατάουν. Όχι την ταινία του Πολάνσκι με τον Τζακ Νίκολσον και τη Φέι Ντάναγουέι. Για τη γειτονιά, αγαπημένε αναγνώστα. Που βρίσκεται απάνου στο Μανχάταν και αποτελεί τη μεγαλύτερη κινέζικη πόλη εκτός Κίνας. Εκατό χιλιάδες Κινέζοι και ώσπου να τους μετρήσεις, έχουν γίνει ακόμα περισσότεροι.


Με το που μπαίνεις στους δρόμους της Τσάινατάουν, την αισθάνεσαι τη διαφορά. Δεν είναι μόνο οι πινακίδες των καταστημάτων και ο κόσμος. Είναι οι μυρωδιές, είναι η γλώσσα που ακους να μιλιέται παντού γύρω σου, είναι η αισθητική στα σπίτια και στα πεζοδρόμια.


Εδώ θα συναντήσεις όλα τα χαρακτηριστικά της πραγματικής Κίνας: τα αγέλαστα πρόσωπα, την παροιμιώδη αγένεια, την κάπως κλειστοφοβική αντίληψη της κοινότητας. Μίας κοινότητας που εργάζεται σκληρά για να επιβιώσει, στηρίζεται στο δίκτυο των σχέσεών της και αρνείται (ή αδυνατεί) να ενσωματωθεί στο τριγύρω περιβάλλον της. Για την ακρίβεια, σχεδόν δεν την ενδιαφέρει το τριγύρω περιβάλλον της. Σα να μην υπάρχει το υπόλοιπο Μανχάταν.







Η Τσάινατάουν είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες γειτονιές της Νέας Υόρκης και γι'αυτό τις απολαμβάνω τις βόλτες μου εκεί. Ομορφη δεν είναι, σε καμία περίπτωση. Αλλά κάθε επίσκεψη στην Τσάινατάουν είναι μία διδακτική εμπειρία.



Για να την καταλάβεις όμως, χρειάζεται να συντονιστείς στους ρυθμούς της. Να μπεις μέσα στα μαγαζιά της. Να φας το φαγητό της. Να ψωνίσεις στα σούπερμάρκετ της.


Όπου το σόπινγκ βεβαίως γίνεται μία τσάλεντζινγκ περιπέτεια. Τις περισσότερες συσκευασίες δεν μπορείς μήτε να τις διαβάσεις, μήτε να καταλάβεις τι διάολο περιέχουν.


Και ειλικρινά, θα ήθελα να σε έχω από μία πλευρά όταν ψωνίζω από τα χύμα προϊόντα για να ιδώ αν θα τα έβαζες στο στόμα σου, χωρίς να σου πω τι είναι το καθετί.


Ή αν θα την έβγαζες με πατατούλες και καμία πρασινάδα.


Βεβαίως έχομεν και κάμποσα μαγαζιά με πιο ατράκτιβ προϊόντα και για τον τουρίστα. Τσάγια, προϊόντα φενγκ σούι και διάφορα μπιχλιμπίδια από το φαρ ίστ.


Θέλεις να σου πάρω ένα maneki-neko για το σπίτι; Τι εννοείς δεν ξεύρεις τι είναι το maneki-neko και αν ταιριάζει με τον καναπέ σου; Μα είναι η γνωστή τυχερή γάτα (που στην πραγματικότητα είναι γιαπωνέζικης προέλευσης, αλλά τελευταίως είναι πολύ διαδεδομένη και στην Κίνα, οπότε περνιέται για σινουά) με το αριστερό της χεράκι ανυψωμένο για να σου φέρει τόνους καλής τύχης: να κερδίσεις το λόττο, να κληρονομήσεις το θείο, να λάβεις επιστροφή από την εφορία. Εντάξει αυτό με την εφορία, την υπερβαίνει τη γάτα -κάμε φόκους στο λόττο και στο θείο. 


Εκτός από το σόπινγκ, υπάρχουν και οι κοινωνικές εκδηλώσεις. Ας πούμε οι γάμοι. Κι αν δεν το αντέχεις μία φορά το νταούλι, δεν το αντέχεις εκατό φορές το κινέζικο γλέντι. Το πρώτο χαστούκι, σε περιμένει στην είσοδο, όπου σε υποδέχεται η χόστες και δίπλα σε κορνίζα οι νεόνυμφοι σε κιτς ενσταντανέ. Να ιδείς βρε αδελφέ τον Τσε Χουά και την Μάι Μού ("Μάη μου, Μάη μου, σ'αυτήν την πόλη που κλαίει, μόνο η αγάπη μας, μόνο η αγάπη μας, μόνο η αγάπη δεν φταίει") για να βεβαιωθείς ότι δεν έχεις μπει στο λάθος γάμο. 


Οι γάμοι γίνονται σε αίθουσες δεξιώσεων. Που βρίσκονται σε ημιυπόγεια ή στον πρώτο όροφο εμπορικών κέντρων. Η αισθητική είναι κολλημένη στο κιτς, οι καρέκλες είναι ντυμένες με κίτρινα καλύμματα, ο στολισμός περιλαμβάνει πολλά μπαλόνια και όλοι τρώνε ρύζι και γαρίδες. Και μιλάνε ακατάπαυστα. Και πολύ δυνατά. Καλωσήρθες στην κόλαση. Είδες που το νοσταλγείς το νταούλι;



Ας ξαναγυρίσουμε στους δρόμους γιατί σε βλέπω χλώμιασες. Δεν ξεύρω αν το έχεις παρατηρήσει τόσην ώρα, αλλά οι περισσότεροι -σχεδόν όλοι- όσοι περνάνε γύρω μας είναι Κινέζοι. Θα πεις, χελόου, είμαστε στην Τσάινατάουν, θα ήταν λιγουλάκι φοβιστικό να έβλεπες περουβιανούς ή τίποτις πορτογάλους.



Αλλού θέλω να καταλήξω και κράτησέ το αυτό το συμπέρασμα: η Νέα Υόρκη δεν είναι όσο πολυπολιτισμική καυχιέται πως είναι. Ναι-ναι, υπάρχουν εδώ όλες οι φυλές της γης. Αλλά δεν αναμιγνύονται μεταξύ τους, όσο θα περίμενες. Οι λατίνοι και οι μαύροι βρίσκονται στο Σπάνις Χάρλεμ και στο Μπρονξ, οι Έλληνες στην Αστόρια, οι Κινέζοι στην Τσάινατάουν και πάει λέγοντας. Και όλες αυτές οι κοινότητες διασταυρώνονται κάπου-κάπου, αλλά κάμουν ότι δεν βλέπουν η μία την άλλη.



Όχι δεν θα βρεις πολλούς λευκούς αμερικάνους να περιδιαβαίνουν τα στενά της Τσάινατάουν ή να τρώνε στα εστιατόριά της. Όπως δεν θα τους ιδείς να ψωνίζουν στα καταστήματά της -απόδειξη ότι πολλά εξ αυτών είναι πλήρως κινέζικα και μήτε οι ταμείες δεν ομιλούν την αγγλική!



Που θες να καταλήξεις πτηνό; Στο πόσο μεγάλη σημασία έχει η εθνική σου ταυτότητα. Οι πολιτισμικές σου αναφορές. Η αίσθηση του ανήκειν. Το βλέπεις εδώ ξεκάθαρα: ακόμα και στην πόλη με το μεγαλύτερο και πιο εντυπωσιακό μωσαϊκό εθνικοτήτων, ο βαθμός επιμειξίας -η κοινωνική όσμωση, για να το πω και πιο σαϊεντίφικ- είναι πολύ χαμηλότερος του αναμενόμενου. Θα πεις πως εντάξει, αυτό συμβαίνει πάντα με τις κινέζικες κοινότητες -δεν προσαρμόζονται και δεν αφομοιώνονται σε ξενικά περιβάλλοντα. Θύμησέ μου να σε πάω στο Μπρονξ κάποια μέρα (μέρα είπα, γιατί νύχτα φοβάμαι).



Έλα μαζί μου, θέλω να σου δείξω κάτι ακόμα πριν φύγουμε από εδώ. Είναι λίγο πιο πέρα από αυτό το πάρκο. Ναι, ξεύρω, οι "πινακίδες" είναι απλώς απερίγραπτες. Αλλά πλιζ μην πετάξεις το τσιγάρο σου.



Και προς Θεού, μην πάρεις κανένα φυτό. Να, φθάσαμε...


Χωμένη ανάμεσα στα στενά της Τσάινατάουν, δίπλα σε ένα από αυτά τα σχεδόν αστεία πάρκινγκ που ανεβάζουν τα μισά αμάξια αψηλά για να κερδίσουν χώρο, βρίσκεται μία ελληνική εκκλησία. Η Αγία Βαρβάρα. Χτισμένη το 1926, από Έλληνες μετανάστες. Που βρέθηκαν σε αυτήν εδώ τη γειτονιά και θέλησαν να διαφυλάξουν τη μνήμη της πατρίδας και της ταυτότητάς τους έτσι όπως την αντιλαμβάνονταν. Σήμερις βέβαια, έλληνες εδώ δεν υπάρχουν και η Αγία Βαρβάρα συντηρείται μετά κόπου μέσα σε ένα διπλά ξένο περιβάλλον: δεν είναι απλώς στην Αμερική, είναι στην Κίνα μέσα στην Αμερική.


Το ξεύρεις καλά, δεν είμαι της πίστης και της εκκλησίας. Μήτε διαπνέομαι από φλογερό πατριωτισμό. Αλλά περνώντας από εδώ, στέκομαι πάντα με αγάπη σε αυτό το σημείο. Με ηρεμεί και με γαληνεύει. Θυμάσαι πριν λίγο που σου έλεγα για τη σημασία που έχει η αίσθηση του ανήκειν; Ε λοιπόν έχει μεγάλη σημασία. Ξαφνικά βλέπεις το γνώριμο και το οικείο. Και καθησυχάζεσαι. 


Σιγά σιγά νυχτώνει. Οι προβολείς ανάβουν και οι πινακίδες με νέον αρχίζουν να λαμπυρίζουν. Αν κλείσεις για λίγο τα μάτια και αφεθείς, νομίζεις πως βρίσκεσαι στην Καντόνα.


Ναι, αυτό ακριβώς προσπαθούν να επιτύχουν οι εκατό χιλιάδες Κινέζοι που μένουν εδώ. Να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση της πατρίδας. Μίας πατρίδας που μπορεί να σε πληγώνει ή να σε έχει διώξει στις ξενιτιές, αλλά παραμένει πάντοτε πολύτιμο στοιχείο του αυτοπροσδιορισμού σου. Κι αν με ρωτήξεις θα σου πω, ότι άνθρωπος χωρίς πατρίδα, είναι άνθρωπος άδειος κι ακυβέρνητος.

43 σχόλια :

  1. Α, να πήγαινα βόλτα με τη φίλη Μάι Μου να κλέβαμε κανά φυτό πτηνό μου, καλημέρα

    (την πρόλαβα τη δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. περνώ φλογερές βραδιές και δε με σηκώνουν τα ποδαράκια μου το πρωί αγαπητέ!
      όποιος σηκώνεται αχάραγα ,ξέρεις τι λένε ε ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

      Διαγραφή
    2. Η Μάι Μου ουχί μόνο κλέβει φυτά, αλλά πετάει και τα τσιγάρα της στο πάρκο! Ο έρμος ο Τσε Χουά ψώνισε από σβέρκο! Πάντως η θεία Τσε Τσε (από προηγούμενο ποστ, καμία σχέση με τη γνωστή μύγα) το έχει πει ότι δεν θα μακροημερεύσει αυτός ο γάμος -αν και μεταξύ μας, θα μπορούσε να αποφύγει αυτή τη δήλωσή της στην πρόποση που αφιέρωσε στους νεόνυμφους!

      Καλημέρες Tremens!

      Διαγραφή
    3. Φλογερές νύχτες ακούω! Ντροπής και μας διαβάζουν και μικρά παιδάκια!
      Όσο για το αχάραγα, μην με προκαλείς Νάσια, γιατί θα αρχίσω να ποστάρω από τις πέντε το πρωί!
      Και θα αξιώνω πρωινή καλημέρα από την αγαπημένη μου δασκάλα ( ξυπνητήρι θα σου βάζω κακομοίρα μου!)

      Διαγραφή
    4. οι φλογερές νύχτες έχουν πολλές επεξηγήσεις πονηρό πτηνό! μπορεί να προπονούμαι για τσίρκο και να περνώ μέσα απο φλογερά στεφάνια κ.τ.λ.
      στις 5 σηκώνεται ο αντρας μου ,οπότε μια χαρά είναι ξυπνάω και αυτήν την ωρα!για δοκίμασε να δεις;;

      Διαγραφή
    5. Δασκάλα που περνά μέσα από στεφάνια φωτιάς, πιγκουίνος που χορεύει φλαμένκο και κάμει ποδήλατο -αν χάσουμε χτύπα ξύλο τις δουλειές μας, ξεκινάμε περιοδείες ανά την επικράτεια με το Τσίρκο Μεντράνο -είναι καλύτερη η Πάολα;

      Διαγραφή
    6. Αχ, φλογερές νύχτες ακούω δασκάλα μου και από δράμα του βωβου μετατράπηκες σε αισθησιακή των 70s... να σε δω στην καρέκλα τη γνωστή της Εμμανουέλας να παραδίδεις ιστορία με νεγκλιζέ καυτό και τι στον κόσμο...

      Διαγραφή
    7. τι να κάνω;;; εκτελώ τελευταίες επιθυμίες!!!!χιχιχιχιχιχι
      κινέζικα μαρτύρια για μένα !!!!!

      Διαγραφή
  2. Πόσο θα ήθελα να αγόραζα όλα τα "tea for two"!!!
    Όλα αυτού του τύπου τα σερβιτσάκια πάντα με τρέλαιναν...
    Βέβαια με χαρά θα περιπλανιόμουν παντού...
    Μου εξάπτεις την φαντασία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, είναι πολύ ζούπερ αυτά τα tea for two, κι εμένα με δελεάζουν!
      Γενικά η αγορά στην China Town είναι βέρι ίντρεστινγκ, γιατί συναντάς το εντελώς απροσδόκητο και ανεξήγητο σε οικογενειακή συσκευασία!
      Τις καλημέρες μου και τα φιλιά μου, μάι ντίαρ Flora!

      Διαγραφή
  3. Καλημέρα πτηνούλι..Δελφινάκι πήγε στη Νέα Υόρκη..του έφερες αναμνήσεις και όμορφες εικόνες στο μυαλό του...Γνωρίζει ότι Αστόρια-Ελληνες - εκεί έμενε, έχει συγγενείς , Μπρονξ-μαυροι - δεν πήγε , China Town-ΚΙνέζοι - πήγε μια φορά για λίγο νύχτα , ευτυχώς όχι μόνο του , με τους συγγενείς... Για την Αγία Βαρβάρα δεν ήξερε... Ωραίο το ταξίδι σου και ευχαριστώ που μου θύμισες το όμορφο και αξέχαστο ταξίδι στην Αμερική (Νέα Υόρκη , Φλόριδα) . Τσίου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχει πολλά διαφορετικά πρόσωπα η Νέα Υόρκη, χαίρομαι που σου τη θύμησα! Υπόσχομαι σύντομα να αφιερώσω μία βόλτα στην Αστόρια. Γιατί δεν υπάρχει καλύτερο σίνερι για να συζητήσουμε το θέμα ¨πατρίδα¨.
      Την καλημέρα μου, Δελφινάκι!

      Διαγραφή
  4. Καλημέρα,
    Η αισθητική του γάμου απερίγραπτη δηλαδή υπερπαραγωγή ένα πράγμα...
    Χαίρομαι πάρα πολύ που μας ταξιδεύεις σε τόσο "γνωστά" μέρη τα οποία πάντα ήθελα να επισκεφθώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι οι κινέζικοι γάμοι: απερίγραπτα κιτς, θορυβώδεις και με δυόμιση χιλιάδες καλεσμένους!
      Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν διαφέρουν και πολύ από τους ελληνικούς γάμους (πτηνό πετάει μπηχτή για την γκρικ εξτραβαγκάντσα του γάμου!)
      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, καλή μου Μίκα!

      Διαγραφή
  5. Πολύ ωραίο post!

    Ωραίες φωτογραφίες και ακόμα καλύτερος σχολιασμός!

    Επίσης πολύ ωραίο και το νέο(?) template του blog!

    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε ετούτη η ανάρτηση! Είχε λίγο απ´όλα: Κινέζους, Αμερική, Ελλάδα.

      Αλήθεια σού αρέσει το νέο τέμπλεϊτ; Είναι πιο μίνιμαλ και ξεκούραστο, νομίζω!

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
    2. Less is more φίλε μου!

      καλημέρα!

      Διαγραφή
    3. Έτσι νομίζω κι εγώ, snowball! Σιμπλίσιτι!

      Διαγραφή
  6. αν και έχουν επιχειρηματικό δαιμόνιο ,πώς γίνεται να μη μαθαίνουν μια ξένη λέξη;;;
    κι εδώ στην Ελλάδα είναι χρόνια ,αλλά και το ''ναι'' με κούνημα του κεφαλιού το κάνουν!
    ο γάμος τρε τρατζικ!!!!!
    χάθηκαν οι αίθουσες;;; δεν λέω για χλιδή ,αλλά μια νορμάλ αιθουσούλα κάπου θα υπάρχει!
    εμένα ,μάλλον από τις ταινίες ,με φοβίζει η νύχτα των Κινέζων! Γίνονται πολλάαααααααααααααα.........................
    Καλημέρα πτηνούλι!

    αν κοτάς δείξε και το Μπρονξ χαχαχαχαχαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι Κινέζοι δυσκολεύονται πολύ να μάθουν ξένες γλώσσες! Εδώ μετά βίας ομιλούν τη δικιά τους (κακία πτηνού έναντι Κινέζων).
      Δερίζ νο σατς θινγκ ας ¨νορμάλ αιθουσούλα¨ στην Τσάινα Τάουν! Όλα υποτάσσονται στην ίδια ¨θα-σου-βγάλω-το-μάτι ¨ αισθητική.

      Μην με προκαλείς για το Μπρονξ! Μόνο αυτό σου λέω, μην με προκαλείς!!!

      Διαγραφή
  7. Από την Πόλη στην Τίρυνθα και μετά στην Τσαιναταουν.
    Βρε πτηνό δεν κουράστηκες με τόσες βόλτες, αλλά θα μου πεις και εμείς τι θα κάνουμε χωρίς τις καταπληκτικές περιγραφές σου.
    Πετα γλυκό μου πτηνό πέτα!!!!
    Φιλιά καλημέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πτηνό δεν κουράζεται να περιπατεί και να ανακαλύπτει τον κόσμο!
      Πετάω καλή μου Έλενα, πετάω!!!
      Πολλά πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  8. Καλημερα πιγκουινακι μου

    Εχοντας σπουδασει εξω εχω να προσθεσω κατι στο ποστ σου για να καταδειξω ποσο δικιο εχεις για την αισθηση του "ανηκειν"...υπηρχαν 2 κατηγοριες ελληνων μεταξυ μας, αυτοι που ανακατευονταν με τους ξενους και προσπαθουσαν να ζησουν οσο ηταν δυνατον την κουλτουρα της χωρας που βρισκομασταν (προσπαθωντας βεβαίως παντα να μαθουν στους αλλους ελληνικες λέξεις και φρασεις, κανοντας ελληνικες βραδιες με καλεσμενους πολλους ξενους συμφοιτητες, συχναζοντας σε στέκια που ειχαν ξενους απο παντου για ανταλλαγη αποψεων σχετικά με το ποιο ελληνικο νησι επισκέφθηκαν τελευταιο...).
    Και έπειτα υπηρχε η 2η κατηγορια ελληνων που παρολο που ηξεραν πως βρισκονται σε μια ξένη χωρα προσωρινα και προς εκπαιδευτικο τους οφελος φαινοταν πως ειχαν μια αρνηση ή μια ανικανοτητα συναισθηματικη να ενταχθουν σε οτι οτιδηποτε ξενο. Ακουγαν μονο Καζαντζίδη και λοιπους ταπεινους και καταφρονεμενους τραγουδιαρηδες, επιναν ουζο, ειχαν βαλει nova - οσων η τσεπη του μπαμπα το επετρεπε - μιλουσαν μονο ελληνικα παντου (ακομη και τις εξετασεις αν μπορούσαν στα ελληνικα θα τις εδιναν) και γενικα η συμπεριφορά τους ηταν σε ενα συνεχες παραληρημα του στυλ "ποτε θα ερθουν οι γαμωδιακοπες να παμε ελλαδα?!?!?!)
    Δεν ξερω τελικά ποιοι ηταν περισσοτερο ευτυχισμενοι με τις επιλογες τους, οι μεν ή οι δε, εκεινο που ξερω ομως ειναι οτι μακρια απο τη χωρα που γεννηθηκες εισαι σαν το ψαρι εξω απο τη γυαλα...πως να το κανουμε?

    Υ.γ. τρελαινομαι για κινεζικο!!! Μιαμ μιαμ
    Υ.γ.2 υπεροχη αφηγηση και φωτος οπως παντα

    Τα φιλια μου, σου ευχομαι καλη συνεχεια
    Φανή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις! Από τα ταξίδια μου και τις εμπειρίες που έχω αποκομίσει, καταλήγω ότι η ελληνική είναι από τις πιο ισχυρές κουλτούρες αυτοπροσδιορισμού. Η αναφορά στη γλώσσα, την ιστορία, αλλά και τις γεύσεις και τις μουσικές που έχει γεννήσει ο τόπος, αποτελεί σπουδαίο πλούτο -αλλά κάποιες φορές και δυσβάσταχτο φορτίο ή κλειστοφοβική ταυτότητα που εμποδίζει να ιδείς το παραπέρα.

      Χαίρομαι πολύ για το σχολιό σου. Αποτελεί ωραιότατη συνέχεια του συλλογισμού μου.
      Πολλά φιλιά, καλή μου Φανή!

      Διαγραφή
  9. Ωραίες οι φωτογραφίες και ακόμα πιο ωραία η αφήγηση! Δεν έχω πάει ποτέ εκεί (ούτε πουθενά αλλού δηλαδή), αλλά είχα ακούσει ιστορίες για το ότι οι άνθρωποι εκεί προσπαθούν να πιαστούν από την εθνική τους ταυτότητα και δεν αναμιγνύονται ιδιαίτερα μεταξύ τους. Πίστευα όμως πως θα μιλούσαν την γλώσσα τουλάχιστον, ενώ από τις φωτογραφίες σου και τα όσα λες καταλαβαίνω πως ούτε αυτό συμβαίνει! Απίστευτο!
    Σε φιλώ Πιγκουίνε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αδυναμία ή άρνηση να μιλήσουν αγγλικά, είναι ενδεικτική του τρόπου που αντιμετωπίζουν το περιβάλλον στο οποίο έχουν εγκατασταθεί. Ήρθαν ως ξένοι και μένουν ως ξένοι. Ξεύρεις, είχα έναν θείο που έφυγε το πενήντα μετανάστης στη Γερμανία. Μαζί του πήρε τη γυναίκα του. Στα εξήντα σχεδόν χρόνια που έζησαν εκεί, η θεία (σχωρεμένη πια!), ζήτημα είναι αν έμαθε είκοσι γερμανικές λέξεις. Στο σπίτι τους στη Φρανκφούρτη, Καζαντζίδης ακουγόταν και Μητροπάνος. Στην τηλεόρασή τους, ΕΡΤ ιντερνάσιοναλ έβλεπαν. Και σε κάθε εκλογές, ερχόντουσαν να ψηφίσουν στην Ελλάδα!

      Σε καλησπερίζω και σε φιλώ!

      Διαγραφή
  10. Άκου τώρα σύμπτωσις, πτηνό μου... Χθες το βράδυ συζητούσαμε (ναι, έτσι περνάμε εμείς τα βράδια μας εμείς, συζητώντας ... ... όχι σαν κάτι άλλες με στεφάνια φωτιάς και δεν ξέρω γω τι άλλο ... ονόματα δεν λέμε :-p) με το έτερό μου ήμισυ για το φαινόμενο της Αμερικής, το πώς δηλαδή μια χώρα μόλις 237 ετών, η οποία δημιουργήθηκε από δεκάδες διαφορετικές φυλές κατάφερε α) να μεταλαμπαδεύσει σ' όλες αυτές τις διαφορετικές κουλτούρες το "Αμερικανικό ιδεώδες" ("American Dream", "God bless America" "Proud to be American" κτλ.) και συνάμα β) να τις κρατήσει "ατόφιες", ελεύθερες να έχουν τα δικά τους χαρακτηριστικά, παραδόσεις, κοινότητες κτλ.

    Δεν έχω πάει ποτέ εκεί, αλλά είμαι πολύ περίεργη να μάθω τι μπορεί να απαντούν οι κάτοικοι της Τσάινατάουν στην ερώτηση "Είσαι Αμερικάνος ή Κινέζος ;" Υποπτεύομαι ότι θα απαντούν "Αμερικάνος" και πως θεωρούν πατρίδα τους την Αμερική κι όχι την Κίνα. Και ίσως να είναι αυτό και το μυστικό της επιτυχούς πολυπολιτισμικότητας: να αφήνεις την διαφορετικότητα ν' ανθίσει, να εξελιχθεί, δουλεύοντας όμως πάντα μέσα στο γενικότερο πλαίσιο που έχει τεθεί και ισχύει για όλους.

    Φιλιά και καλημέρες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέτυχες φλέβα. Διότι το τόπικ του αυτοπροσδιορισμού στην Αμερική, με έχει απασχολήσει κι εμένα πολύ και έχω δοκιμάσει να το καταλάβω, συζητώντας με Αμερικάνους και παρατηρώντας τους. Στο ερώτημα, τι θα απαντούσε ένας Κινέζος της Τσάινα Τάουν αναφορικά με την ταυτότητά του, η απάντηση είναι πως οι Κινέζοι πρώτης και δεύτερης γενιάς αυτοπροσδιορίζονται ως Κινέζοι. Από εκεί και πέρα, το γυρίζουμε στο Chinese American και κάποιοι επιτυγχάνουν ενσωμάτωση στον ¨αμερικανικό¨ τρόπο ζωής και σκέψης. Υπάρχουν άλλωστε και αρκετές περιπτώσεις μικτών γάμων, π.χ. με λευκό γαμπρό και κινέζα νύφη. Η ενσωμάτωση αυτή όμως καθίσταται εξαιρετικά ευκολότερη στην Αμερική, λόγω της απλής (για να μην πω ¨απλοϊκής¨) αμερικανικής ταυτότητας, η οποία θεμελιώνεται σε δυοτρία doctrines (η ελεύθερη αγορά είναι δικαίωμα, οι ευκαιρίες είναι ανοιχτές για όλους, το φαίνεσθαι είναι εξίσου σημαντικό με το είναι, κ.λπ.). Φυσικά το μοντέλο λειτουργεί εκεί. Δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει στην Ευρώπη, όπου η εθνική ταυτότητα έχει πολυ πιο βαθιά εμπεδωμένα και σύνθετα χαρακτηριστικά. Γίαυτό η ενσωμάτωση κάποιου π.χ. στην Ελλάδα ή την Ιταλία είναι αρκετά δυσκολότερη.

      Με έπιασε το μπλα μπλά και ξέφυγα. Είναι μεγάλη συζήτηση και υπόσχομαι να επανέλθω.
      Ευχαριστώ για το εύστοχο σχόλιό σου, Αγγελική!
      Πολλά πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  11. Τι όμορφα που τα περιγράφεις...Γέλασα για μία ακόμη φορά με το οδοιπορικό σου.
    Όσο για την ταμπελίτσα στο παρκάκι, τι απορείς; Και στην Ελλάδα κάτι αντίστοιχο θα έβρισκες.
    Πάντως ρε παιδί μου, αυτοί οι Κινέζοι είναι η επιτομή του κιτς. Του καρακιτσαριού για την ακρίβεια. Δεν μπορώ τόση ασχήμια. Πονάνε τα μάτια μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τρομερή κακογουστιά! Και να ήταν το μόνο τους πρόβλημα! Οι Κινέζοι δεν είναι ευγενικοί, δεν είναι ιδιαίτερα καθαροί και δεν είναι εύκολα εμπιστεύσιμοι. Γενικότητες θα πεις και στερεότυπα! Έχοντας ζήσει για αρκετό διάστημα στην Κίνα, έχω να σου διηγηθώ τέρατα! Θάρθει η στιγμή...

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  12. Υπέροχο (και) το σημερινό ταξίδι πτηνούλι μου!
    Υποκλίνομαι στον επίλογο σου !
    Καλή συνέχεια! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε ο επίλογος.
      Εκεί ήταν και η ουσία του κειμένου -η Τσάινα Τάουν ήταν απλώς αφορμή.
      Τα φιλιά μου και την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  13. Ωραία η ανάρτησή σου πτηνό! Δεν ήταν απλώς ένα ταξίδι (αν και ομολογουμένως πολύ όμορφα μας τα έδειξες και μας τα είπες κι αυτή φορά!), μας πήγες λίγο πιο βαθειά.
    Είναι σημαντικό να νιώθει κανείς την οικειότητα, έχει από κάπου να κρατηθεί, μια σταθερά από όπου μπορεί να ξεκινήσει και να επιστρέψει ξανά. Δεν είναι περίεργο που οι Έλληνες εκτός Ελλάδας κάνουν κι αυτοί τις δικές τους μικρο-κοινωνίες, διατηρούν (πολύ πιο έντονα από εμάς εντός συνόρων) έθιμα και παραδόσεις...

    Καλή σου μέρα :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό ακριβώς ήταν το κεντρικό νόημα του κειμένου: η πατρίδα ως αυτοπροσδιορισμός, ως άγκυρα αναφοράς. Η βόλτα στην Τσάινα Τάουν της Νέας Υόρκης προσέφερε την ιδανική ευκαιρία για να συζητήσω ένα τόπικ που με απασχολεί πάντα στα σουρταφέρτα μου ανά τον κόσμο!
      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  14. Αγαπητό Πτηνό, μοναδικό σε μηνύματα το σημερινό σου post.
    Πραγματικά η έννοια της πατρίδας, έτσι όπως την δημιουργεί, η καθημερινότητα του ξενιτεμένου Κινέζου, Ιταλού, Έλληνα ή Κουβανού είναι η ίδια.
    Απλώς τα μεγέθη των πληθυσμών (ανά κοινότητα) είναι που κάνουν την διαφορά!!!
    Και σαφώς οι αποστάσεις που τηρούνται με την μη ανάμειξη των πληθυσμών αυτών.

    Περίεργη πραγματικά, να μάθω τι γράφουν αυτές οι πινακίδες των SM... Ενδεχομένως μόνον τους κύβους τόφου να μπορούσα να αναγνωρίσω (σαν εικόνα και όχι σαν γεύση).

    Καλή συνέχεια στην εκεί πραγματικότητά σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το να ψωνίσεις στην Τσάινα Τάουν είναι τσάλεντζινγκ! Αλλά έχει τρομερό ενδιαφέρον να γυρίζεις τα μαγαζιά και να δοκιμάζεις τα τρόφιμα και τις γεύσεις!

      Την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου, καλή μου Penelope!

      Διαγραφή
  15. για μια βόλτα καλό είναι, αλλά δε νομίζω ότι θα άντεχα περισσότερο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ και που να σε πήγαινα στην κανονική Καντόνα να τρώγαμε φίδια και αράχνες μη-χειρότερα!
      Στάσου, τώρα που το ξανασκέφτομαι, θα σε πάω! Σιγά μην μου γλιτώσεις! Χε χε χε!!!
      Πολλά πολλά φιλιά, καλή μου ria!

      Διαγραφή
  16. Καλαμιά στην κάμπο10 Σεπ 2013, 6:26:00 μ.μ.

    Θα σε μαλώσω! Κινέζικο φαγάδικο και φαγητό δεν μας έδειξες. Γιατί;

    (Απορίες :1)Πώς το παίρνεις το αυτοκίνητό σου αν είναι στην πάνω σειρά και πρέπει να φύγεις επειγόντως; και 2)Ποιος πάει μετανάστης,βρε παιδί μου, και σκέφτεται να χτίσει την Αγ.Βαρβάρα;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν σας έδειξα φαγητό, διότι έχω σκοπό: θα φάμε ντε τ´αυθεντικό! Ουχί σν Τσάινα Τάουν, αλλά στην Κίνα καθαυτή! Θα σου κάμω εκεί το τραπέζι με λογής λογής καλούδια -καλού κακού, έλα φαγωμένη!

      Απαντήσεις στς απορίες: 1) είναι τσακμάκια στα ανεβοκατεβάσματα, στο παραδίδουν άμεσα το τουτού (δεν έχει χώρο το Μανχάταν για πάρκινγκ, επομένως το κάθετο είναι η μόνη λύση) και 2) ο μετανάστης έχει τ´ακαταλόγιστο: Αγία Βαρβάρα θέλει; Αγία Βαρβάρα θα αποκτήσει! Νατάσσα Θεοδωρίδου ν´ακούσει; Νατάσσα Θεοδωρίδου θα του στείλουμε σε περιοδεία!

      Είναι δύσκολο πράμα ο ξενιτεμός. Και το λέω απολύτως σοβαρά και με πλήρη συναίσθηση.

      Διαγραφή
  17. Πίγκου μου, απόψε κιτρίνισε το μάτι μου. Σαν να έβγαλα ίκτερο ένα πράμα (Θεός φυλάξοι....)Εγώ αυτές τις ράτσες δεν τις "πολυπηγαίνω" λόγω της μυστικοπάθειας και του αψυχολόγητου που εισπράττω. Άσε που μετά δυσκολίας τους ξεχωρίζω κιόλας. Περιμένω Αστόρια. Με Παρθενώνες, σουβλάκια, ψητά καλαμπόκια και κάστανα και κυρίως γάμους αλά ελληνικά. Κλείνουν τα μάτια μου απ'το πολύ κινέζικο και τη νύστα. Σε φιλώ και καληνύχτα.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την Αστόρια την έχω υποσχεθεί και εγώ τις υποσχέσεις μου τις κρατώ! Σύντομα στις οθόνες σας!
      Αλλά και στο θέμα Κίνα, θα επανέλθω. Έχω πολλά (πάρα πολλά) να πω ακόμα επ´αυτού.
      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου (το ξενυχτάμε βλέπω!!)

      Διαγραφή
    2. Ναι...το ξενυχτάμε και την άλλη μέρα κουτουλάμε. Είμαι νυχτερινός τύπος εγώ παιδιόθεν. Τσατάλια τα νεύρα της μάνας μου μέχρι να με οριζοντιώσει. Αλλά κάπου διάβασα ότι το βιολογικό ρολόϊ μερικών δουλεύει καλύτερα το βράδυ. Τα περισσότερα καλλιτεχνικά μου τα έχω κάνει μεσάνυχτα....Τις αναρτήσεις μου επίσης....Είναι κι άλλος ο λόγος που αρχίζω τη δράση μου μετά τις 11.ΟΟ. 'Ολες οι προηγούμενες ώρες καταναλώνονται "αλλού". Ίσως μας δοθεί η ευκαιρία να τα πούμε κάποτε κατ'ιδίαν. Και πάλι φιλιά....

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts